True World โลกแท้จริง

" ฉะ...ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับหมอนี่นะคะ คุณอาเรีย! "

ไลล่ารีบปฏิเสธในทันที แต่ในสมองของเธอนั้นปรากฏฉากที่นทีและลอเรน่ากำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันบนเตียงทำให้เธอนั้นหน้าแดงในทันที

' ยัง...ไม่ได้เป็นต่างหากล่ะ ' อาเรียคิด เมื่อได้ยินน้ำเสียงของไลล่าก็พอจะรับรู้ความรู้สึกของเธอได้

" พวกเราเป็นแค่เพื่อนกันนะคะ คุณอาเรีย "

' อั๊ก! โดนเฟรนด์โซนล่ะ ' นทีคิด

" แต่สำหรับฉันแล้วถ้าเกิดให้เลือกใครสักคนมาเป็นคู่ชีวิตก็คงเป็นเขานี่แหละค่ะ "

แค่ก!

นทีสำลักน้ำรอบที่สอง เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าการพูดคุยของผู้หญิงจะดุเดือดถึงขนาดนี้ราวกับว่าเขาไม่ได้มีตัวตนอยู่อย่างไรอย่างนั้น

" โอ้...ฉันชอบคำตอบนี้ แปลว่าไม่ช้าไม่เร็วสินะคะ "

" เรียกว่าตามคิวดีกว่าค่ะ ฮิ อิ "

พิมเอ่ยพลางหัวเราะขณะที่มองไปยังไลล่าที่หันหน้าออกนอกหน้าต่างทำเป็นชมวิว

" ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลยแฮะ...แต่สำหรับฉัน ฉันชอบผู้ชายที่ยืนได้ด้วยตัวเอง เพราะงั้นหมอนี่ก็ไม่ได้เลวร้ายนักหรอก แต่เรื่องบนเตียงน่ะมันคนล่ะเรื่องกัน บางทีอาจต้องลองดูก่อนล่ะนะว่าเข้ากันได้รึเปล่า นายสนใจมั้ยล่ะ? "

แค่ก!

แม้นทีจะไม่ได้ดื่มน้ำแล้วแต่เขาก็ไม่เคยคิดว่าจะสำลักเป็นรอบที่สามด้วยน้ำลายของเขาเอง

' นี่พวกเธอเป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย! '

นทีคิดอย่างสับสน เขาไม่เคยคิดว่าผู้หญิงจะสามารถคุยกันได้อย่างเปิดเผยถึงขนาดนี้

" ก็ถ้าลอเรน่าอนุญาตล่ะก็นะ... "

นทีตอบออกไป เขาไม่ติดเลยสักนิดถ้าพูดถึงเรื่องอย่างว่าเพียงแต่เขาต้องได้รับอนุญาตก่อนก็เท่านั้น ในระหว่างที่เขาตอบก็รู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา เมื่อหันไปมองก็พบกับสายตาพิฆาตที่ส่งมาจากไลล่า

" แล้วก็เธอด้วย..."

เขาชี้ไปที่ไลล่าอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อนึกถึงประโยคที่ลอเรน่าเคยบอกเอาไว้ว่าต้องผ่านทั้งเธอแล้วก็ไลล่าเช่นกัน เมื่อนทีทำแบบนั้นไลล่าก็สะบัดหน้าไปทางอื่นแต่รอยยิ้มมุมปากของเธอนั้นก็ไม่รอดพ้นสายตาของพิมชนก

" ฉันบอกแล้วไงล่ะกันยา ว่าต้องตามคิวน่ะ ฮิฮิ "

" อืม..ฉันผิดเองแหละที่มาทีหลัง งั้นฉันเล่นกับเธอไปก่อนแล้วกัน "

อร๊าง!

กันยาเอ่ยจบก็ขย้ำไปที่เนินอกอันเต่งตึงของพิมในทันที นทีไม่เคยเห็นภาพที่แปลกใหม่ตรงหน้ามาก่อน เขาจ้องมองกันยาเคล้นคลึงก้อนเนื้อกลมสวยไปมาอย่างไม่กะพริบตา แต่เขาก็ต้องหลุดจากภวังค์เมื่อนิ้วมือเรียวขาวมาสะกิดเขา เขาหันไปมองอาเรียที่เอามือของเธอบีบนวดก้อนเนื้อขาวนวลอันใหญ่โตของเธอราวกับเชื้อเชิญให้นทีนั้นเข้ามาสร้างรอยรัก

เอี๊ยด!

รถม้าหยุดเคลื่อนตัวตามมาด้วยเสียงตะโกนของคนขับที่บอกว่าพวกเขาได้มาถึงยังจุดหมายแล้ว นทีถอนหายใจอย่างโล่งอกที่สามารถหลุดจากสถานการณ์อันแปลกประหลาดในรถม้าคันนี้ได้

' อีกนิดเดียวเท่านั้นเอง! ชิ! '

' ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะใช้พลังเทพทำเรื่องเช่นนี้ '

' ก็ถ้ามีพลังแล้วไม่ใช่ให้เป็นประโยชน์จะมีไปทำไมกันล่ะ ฮิฮิ ' 

' ก็ถูกของเจ้า... '

ที่แท้สถานการณ์ทั้งหมดนั้นเกิดจากพลังของอาเรีย เธอทำให้พวกเขานั้นซื่อตรงต่อความรู้สึกของตัวเอง 

" ในที่สุดพวกเจ้าก็มาเสียที โอ้..เจ้าก็มาด้วยรึ "

" สวัสดีค่ะ คุณแม่ของวินเทอร์ "

" เจ้าตั้งชื่อลูกข้าว่าวินเทอร์งั้นรึ แต่ชื่อนี้ก็ไม่แย่เท่าไรนัก ข้าอนุญาตก็แล้วกัน "

อาเรียเดินลงมาด้วยความช่วยเหลือของนทีและเมดสาวแต่เธอเลือกที่จะเกาะแค่นทีเท่านั้น ส่วนวินเทอร์นั้นวิ่งเข้าไปหาแม่ของมันในทันทีที่ลงจากรถ

" ต้องขออภัยที่เสียมารยาทนะครับ แต่ว่าผมไม่เคยรู้ชื่อคุณเลย พอจะบอกได้ไหมครับ? " นทีเอ่ย

" ต้องขอโทษเจ้าด้วยแต่ข้าเกรงว่าข้าไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ ชื่อที่แท้จริงของข้านั้นสำคัญเป็นอย่างมากแต่เจ้าเรียกข้าว่ายูคิได้เช่นกัน " หมาป่าขนเงินกล่าว

นทีที่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ ทุกคนล้วนแต่มีความลับและไม่ใช่เรื่องของนทีที่จะต้องไปล้วงความลับจากยูคิ

ติ๊ง! ปาร์ตี้ ฉันกับวันสิ้นโลก ทำภารกิจที่แท้จริง : ความโลภของเจ้าเมืองเดอร์ล็อค ความยากระดับ SS สำเร็จ จะทำการเทเลพอร์ทในอีก 60 วินาที

ทันทีที่เสียงของระบบดังขึ้นพวกนทีและสาว ๆ ก็ตะโกนออกมาอย่างดีใจ พวกเข้าได้ผ่านบททดสอบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

" ถึงเวลาแล้วเหรอ? "

สุ้มเสียงของอาเรียทำให้ทุกคนนั้นเพิ่งรู้สึกตัว การที่พวกเขาผ่านบททดสอบแปลว่าพวกเขาจะต้องกลับไปยังโลกของตัวเองซึ่งคือการจากลาโลกใบนี้นั่นเอง

" ขอบคุณนะอาเรีย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอล่ะก็พวกเราคงไม่มีทางทำสำเร็จ " นทีเอ่ยขึ้น

ทั้งไลล่า พิมชนกและกันยาก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย หากไม่ได้การเสียสละสุดท้ายของอาเรียนั้นพวกเธอจะต้องตายอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน พวกเธอเข้าไปสวมกอดกับอาเรียเพื่อขอบคุณผู้ที่ช่วยชีวิตพวกเธอไว้

" นที... "

" อื้อ..ผมอยู่นี่ " เขาก้าวเข้าไปพร้อมกุมมือทั้งสองข้างของเธอไว้

ทั้งสามสาวถอยออกมาเพื่อให้พื้นที่

" เมื่อกลับไปถึงโลกของนายแล้วอย่าลืมเปิดของสิ่งนั้นนะ "

" แน่นอนอยู่แล้ว "

" แล้วก็.....อย่าลืมฉันนะ สัญญานะ "

" ผมสัญญา "

ริมฝีปากของนทีจรตกับอาเรียอย่างแผ่วเบา แม้ไม่รู้ว่าเวลาที่เหลือของเขากับเธอจะมีมากน้อยแค่ไหน แต่ทั้งคู่ก็อยากจะให้ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่จะมีแค่เขากับเธอเท่านั้นบนโลกใบนี้

5

4

3

นทีผละริมฝีปากออกจากอาเรียพร้อมจดจำหน้าตาของเธอไปในส่วนลึกของความทรงจำของเขาเป็นครั้งสุดท้าย

" ลาก่อน..อาเรีย "

2

" ลาก่อน.... "

1 !

เทเลพอร์ทเสร็จสิ้น

แสงสีฟ้าครอบคลุมตัวนทีจากนั้นเขาก็ค่อย ๆ สลายหายไปเป็นละอองแสง

" ...ความรักครั้งแรกของฉัน "

คำพูดที่เอื้อนเอ่ยอย่างไม่ทันจบประโยคนั้นมีผู้รับฟังเพียงแค่ยูคิและวินเทอร์เท่านั้น

ใบหน้าของอาเรียค่อย ๆ เลือนรางหายไปจากนที แสงสีขาวโพลนเข้ามาแทนที่ นทีพยายามกะพริบตาอยู่หลายครั้งแต่เขาก็ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้เลยนอกจากสีขาวโพลนเท่านั้น เขาไม่รู้ว่าเวลานั้นผ่านไปนานแค่ไหนที่เขาตกอยู่ในสภาพแบบนั้นแต่แล้วแสงสีขาวก็ค่อย ๆ เบาบางลง

นทีกะพริบตาถี่ ๆ จนเขาสามารถมองเห็นได้อีกครั้งแล้วก็พบว่าเขากลับมายังสถานที่ที่มีแต่สีฟ้าหรือก็คือโถงแห่งการคัดสรรนั่นเอง

" ทำไมเราถึงกลับมาที่นี่ละเนี่ย! ฉันนึกว่าเราจะได้กลับไปที่โลกเลยซะอีก! "

" บางทีอาจเป็นเพราะเรายังไม่ได้รับรางวัลจากภารกิจก็ได้นะคะ "

" นที..นายจูบเก่งเหมือนกันนะ "

เสียงอันคุ้นเคยจากสาว ๆ ทำให้นทีรับรู้ว่าไม่ใช่เขาเพียงคนเดียวที่กลับมายังสถานที่แห่งนี้แต่เป็นพวกเธอด้วยเช่นกัน

" ยินดีด้วยที่ผ่านภารกิจที่แท้จริงมาได้ ข้าไม่คิดเลยว่าดวงดาวกะจ้อยร่อยเช่นนี้จะมีผู้ที่สามารถได้รับภารกิจที่แท้จริงแล้วเอาชนะมันได้ "

เสียงอันทรงพลังดังกึกก้องขึ้นมา พวกนทีจดจำได้ในทันทีเพราะเสียงนี้คือเสียงเดียวกันกับตอนแรกที่พวกเขามายังสถานที่แห่งนี้

" แก..แกหลอกพวกเราเรื่องที่เข้าไปเป็นปาร์ตี้นี่ ไหนบอกว่าสองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียวไง! " ไลล่าตะโกนกลับไป

" หลอก? ข้าจะพูดอะไรมันก็สิทธิ์ของข้า การที่เจ้าจะเชื่อหรือไม่นั้นมันก็เป็นสิทธิ์ของพวกเจ้า การที่เจ้าเชื่อในคำพูดพวกนั้นมันเป็นการตัดสินใจของพวกเจ้าเองไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้าทั้งนั้น ฮ่า ฮ่า ฮ่า! "

เสียงหัวเราะอันกึกก้องทำให้โถงแห่งการคัดสรรนั่นสั่นสะเทือนเล็กน้อย บ่งบอกได้ถึงพลังอันมหาศาลของเจ้าของเสียงนี้

" เอาล่ะในเมื่อพวกเจ้าผ่านบททดสอบที่แท้จริง ก็ถึงเวลาที่พวกเจ้าต้องเลือกแล้ว จงจำเอาไว้ว่าเจ้าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงทางเลือกนี้ได้หากเลือกไปแล้ว ขอให้โชคอยู่ข้างพวกเจ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า! "

ทันทีที่เสียงอันทรงพลังกล่าวจบพวกนทีก็ถูกเทเลพอร์ทอีกครั้งในทันที

เมื่อนทีลืมตาขึ้นอีกครั้งเขาก็พบกับประตูที่ดูแล้วไม่น่าจะสร้างขึ้นบนโลก มันดูเหมือนวัตถุจากเอเลี่ยนมากกว่าที่จะเรียกว่าประตูเสียด้วยซ้ำ

" ไลล่า พิมชนก กันยา "

นทีพยายามร้องเรียกหาทุกคนแต่ก็ไม่มีใครตอบกลับมา เขาพยายามเปิดโฮโลแกรมขึ้นเพื่อที่จะสื่อสารกับพวกเธอแต่ก็พบว่าเขาไม่สามารถเปิดโฮโลแกรมขึ้นมาได้เช่นกัน แล้วเขาก็ยังพบอีกว่าเขาไม่สามารถเรียกอะไรออกมาได้เลยแม้แต่คทาเวทของเขา ราวกับว่าเขาได้กลับไปเป็นแค่คนธรรมดาอีกครั้ง

นทีจ้องมองไปที่ประตูแปลกประหลาดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็มีความรู้สึกอันแปลกประหลาดเกิดขึ้นราวกับว่ามันกำลังร้องเรียกให้เขาเดินเข้าไป

ตึก

ตึก

ตึก

นทีก้าวเดินไปหาประตูบานนั้นด้วยความเร็วสม่ำเสมอ แต่เขาก็ต้องแปลกใจเมื่อยิ่งเขาก้าวประตูบานนั้นก็กลับยิ่งห่างไกลออกไป

เจ้าตามหาอะไร ?

นทีหยุดเดินทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ เพราะมันไม่ได้ดังออกมาจากภายนอก แต่มันกลับสะท้อนไปมาภายในหัวและร่างกายของเขาราวกับร่างกายของเขาเองที่เอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา

การอยู่รอด ความแข็งแกร่ง สติปัญญา สันติ อะไรกันแน่ที่เจ้าต้องการ?

โดยไม่ต้องคิดตัวเลือกแรกที่เขาต้องการนั้นมีเพียงแค่การอยู่รอดเท่านั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเขาจะต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ แต่เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของเขา ราวกับว่าทุกดีเอ็นเอในร่างกายนั้นไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไป มันต่อต้านความคิดนี้อย่างแรงกล้าถึงขนาดที่สามารถลบทิ้งมันไปได้เลยด้วยซ้ำ

การปกครอง ? สิ่งนี้น่ะรึที่เจ้าเลือก

หากเป็นเช่นนั้นก็จงปกครองซะ!!

ร่างของนทีที่ยืนแน่นิ่งนั้นอยู่ ๆ ก็ราวกับมีแรงดึงดูดอันมหาศาลจากประตูบานนั้น มันดูดกลืนร่างของเขาเข้าไปในทันที บนประตูนั้นมีตัวอักษรที่สลักอยู่แต่เป็นภาษาที่มนุษย์ไม่สามารถเข้าใจได้

 THE RULER OF ALL THINGS 

" นะ....นี่มันเป็นไปไม่ได้!! "

" คิดว่าไงล่ะ? ข้าบอกแล้วว่าข้านั้นไม่ได้เลือกผิด! "

" นี่มันเกินกว่าที่เจ้าได้บอกไว้เสียอีก ในตอนแรกข้านั้นคิดว่าการที่เจ้าถึงกับให้ข้าใช้พลังในการชุบชีวิตแบบนั้นจะเสียเปล่าเสียแล้ว....แต่เขาถึงกลับเป็นสิ่งนั้น! แบบนี้เราก็จะรอดแล้วใช่ไหม? "

" ไม่...เขายังอ่อนแอเกินไป หากพวกมันรับรู้ถึงตัวตนของเขาล่ะก็เขาจะถูกกำจัดในทันที ไม่ว่าอย่างไรเราต้องทำให้เขาเติบโตอย่างเร็วที่สุด และเขาก็มีสิ่งนั้นอยู่กับตัวแล้ว..หน้าที่ของเรามีเพียงป้องกันไม่ให้ใครรับรู้ตัวตนของเขาเท่านั้น "

" ข้าเข้าใจแล้ว...สมแล้วที่เจ้าคือเทพที่ปราดเปรื่องที่สุด ฮิ ฮิ "

" เรากลับมาแล้วจริง ๆ ... "

นทีหันซ้ายหันขวามองไปรอบตัวก็พบว่าเขานั้นกลับมาอยู่ในที่ที่ก่อนเขาจะถูกเทเลพอร์ทไปนั่นก็คือบนรถกระบะคันสีแดงนั่นเอง สิ่งแรกที่เขาทำก็คือการคว้าคทาเวทออกมา เขาไม่อยากที่จะมีจุดจบเช่นเดียวกับครั้งที่แล้วอีก

[ ติ๊ง! ประกาศจากระบบ ปาร์ตี้ ฉันกับวันสิ้นโลก สำเร็จภารกิจที่แท้จริงระดับ SS เป็นปาร์ตี้แรกของโลก ]

เมื่อนทีได้ยินเสียงจากโฮโลแกรมที่ไม่เหมือนปกติเขาก็ต้องตกใจ เพราะใจความของมันนั้นกำลังพูดถึงชื่อปาร์ตี้ของเขาแต่ดูเหมือนว่าสิ่งนี้กำลังส่งถึงผู้เล่นทุกคนบนโลกใบนี้

' ฟู่ อย่างน้อย ๆ มันก็บอกแค่ชื่อปาร์ตี้ '

นทีถอนหายใจอย่างโล่งอกแต่แล้วสีหน้าของเขาก็ต้องบูดบึ้งในทันที

[ สมาชิกของปาร์ตี้  1.นที รบูลย์กิจวินิตร ]

" ไอ*** "