“ท่านพ่อข้าต้องขออภัยด้วยจริงๆที่ต้อกลากท่านและหมู่บ้านมาข้องเกี่ยวกับโลกภายนอก”ตงฟางหรงถอนหายใจ ถึงแม้มันจะเป็แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นชิงมันก็เป็บุตรชายด้วยเช่นกันในตอนแรกที่บิดาของมันมาขอความช่วยเหลือในการอพยพคนในหมู่บ้านเข้าที่แคว้นชิงชั่วคราวมันยินดียิ่งที่จะให้ความช่วยเหลือแต่มันก็นึกไม่ถึงเช่นกันที่ฝ่าาจะเข้ามาแทรกแซงเื่นี้
“ฮาๆไม่เป็ไรๆ อย่างไรมันก็เป็ข้อตกลงของพวกเรากับฝ่าา” ตงฟางซานโบกมือกล่าวยิ้มๆ“ช่างเื่เคลียดๆไปดีกว่าน่า ไหนๆมาเล่าให้ข้าฟังต่อสิว่าเ้าไปเจอกับยัยหนูชิงชิงได้อย่างไง?” ชายชรายิ้มอย่างมีเลศนัยเมื่อเอ่ยถึงภรรยาคนปัจจุบันของตงฟางหรง
ตงฟางหรงยิ้มแห้งๆ“ท่านพ่อข้าเื่นี้เอาไว้ที-”
“นายท่านคุณหนูหลี่พาแขกมาขอรับ”เสี่ยวซุนเข้ามาขัดจังหวะการคุยของสองพ่อลูกดวงตาของบ่าวรับใช้คล้ายมีประกายแห่งความตื้นเต้น
“แขก?”
ไม่รอให้ตงฟางซานสงสัยหลี่เยว์เอ๋อร์และเว่ยเมิ่งเดินเข้ามาทันที
“ท่านปู่!” เว่ยเมิ่งประสานมือให้กับปู่ของตน
“เว่ยเมิ่ง!?” ตงฟางซานลุกขึ้นพรวดพราดดวงตาของชายชราเต็มไปด้วยความตื่นเต้นการที่เว่ยเมิ่งสามารถมาหามันได้โดยที่ไม่ได้เป็อะไรแสดงว่าคึกแห่งหมู่บ้านน้ำตก์ได้จบลงแล้ว
“ฮาๆสมเป็หลานชายข้า! บุตรกิเลนแห่งตระกูลตงฟางจะไปพ่ายแพ้แก่ผู้คนจากอดีตได้อย่างไร!” ตงฟางซานตบไหล่หลานชายอย่างมีความสุข
“หรงเอ๋อร์มาๆ ดูบุตรชายเ้าสิเติบโตเป็บุรุษหนุ่มที่ยอดเยี่ยมไม่แพ้เ้าเลย!” ตงฟางซานลากหลานชายให้ไปเจอกับบิดาของมัน
“..................”ตงฟางหรง
“..................”เว่ยเมิ่ง
“แค่กๆเว่ยเมิ่งขอคารวะบิดา” ชายหนุ่มประสานมือก้มหัวให้กับบิดาที่ไม่เจอหน้ากันมาั้แ่เกิด
“..............อืม”ในดวงตาของตงฟางหรงมีประกายแห่งความซับซ้อน บุตรชายที่ตนเคยได้แต่ได้ยินเื่ราวจากในจดหมายในที่สุดก็มายืนอยู่เบื้องหน้าของตน“เ้าเป็อย่างไรบ้าง” นี่เป็ไม่กี่ครั้งที่แม่ทัพใหญ่ผู้องอาจไม่สามารถคิดคำพูดที่ดีกว่านี้ได้
“ข้าสบายดี”เว่ยเมิ่งตอบง่ายๆ ชายหนุ่มหันหน้าไปทางตงฟางซาน “ท่านปู่พอจะมีเวลาหรือไม่?ข้ามีเื่ที่จะปรึกษาท่านเล็กน้อย”ชายหนุ่มผ่ายมือไปที่อื่นเป็เชิงว่าต้องคุยเป็การส่วนตัว
ตงฟางหรงจับสังเกตได้จึงเป็ฝ่ายออกตัวไปเอง“เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน ดูเหมือนฝ่าาจะมีรับสั่งให้ข้าไปเข้าเฝ้า”ตงฟางหรงประสานมือลากับบิดาก่อนที่จะหยุดลงเล็กน้อยที่เว่ยเมิ่งแม่ทัพใหญ่เม้มปากเมื่อชายหนุ่มประสานมือลาให้กับตน ตงฟางหรงถอนหายใจเบาๆและเดินจากไป
เว่ยเมิ่งเมื่อเห็นตงฟางหรงเดินจากไปก็เปิดปากบอกความในใจทันที“ท่านปู่ท่านไม่คิดว่าข้อเรียกร้องของจักรพรรดิชิงมันมากเกินไป? จริงอยู่ที่เราอาจจะมาขออาศัยแผ่นดินของแคว้นชิงชั่วคราวแต่พวกเราก็ไม่ได้มาอยู่ตลอดไปแค่เพียงชั่วระยะหนึ่งเท่านั้นข้าคิดว่ายังมีวิธีอีกมากมายที่จะตอบแทนบุญคุณครั้งนี้และดีกว่าส่งคนของพวกเราไปเสี่ยงอันตราย”
ตงฟางซานที่เห็นหลานชายทำท่าจริงจังก็ถอนหายใจเดิมทีมันก็ไม่ได้คิดที่จะเข้าไปเกี่ยวข้องกับแคว้นชิงขนาดนี้เช่นกันแต่จักรพรรดิชิงเองก็ฉลาดและอำมหิตพอที่จะใช้ความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนของตนเองกับตงฟางหรงบีบบังคับกลายๆให้ตงฟางซานไม่มีทางเลือกนอกจากยื่นมือเข้าไปช่วยแคว้นชิง
“นี่เองก็ใกล้จะถึงฤดูหนาวการเดินทางจะยิ่งยากลำบากขึ้นหากชักช้าข้าว่าท่านเรียกคนของพวกเรากลับมาจากสนามรบก่อนเถอะแล้วเื่ตอบแทนค่อยคิดกันทีหลัง”
ตงฟางซานส่ายหน้า“พวกเราได้ให้คำสัญญากับจักรพรรดชิงแล้วว่าพวกเราจะช่วยเป็กำลังให้แคว้นชิงเท่าที่ทำได้”
“แต่-”
“พวกเราได้ให้คำสัตย์ไปแล้ว”ตงฟางซานมีสีหน้าจริงจังไม่แพ้เว่ยเมิ่งชายหนุ่มที่เห็นสีหน้าจริงจังของปู่ก็ได้แต่ถอนหายใจ “เช่นนั้นพวกเราต้องอยู่ที่นี่จนถึงเมื่อไร?”
“ก็จนกว่าที่สถานการณ์ที่ชายแดนระหว่างแคว้นชิงกับแคว้นเสวี่ยจะสงบลง”ตงฟางซานมีสีหน้าครุ่นคิด “กองทัพแคว้นเสวี่ยนเองก็ไม่รู้ว่าพวกมันไปกินดีหมีหัวใจพยัคฆ์ที่ไหนมาพวกมันถึงได้กล้ามาหยามแคว้นชิงถึงถิ่นตอนนี้ที่ชายแดนก็คงกำลังดูเชิงกันอยู่”
เว่ยเมิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก็เอ่ยความเห็น“เช่นนั้น....ให้ข้าไปที่ชายแดนด้วยเป็อย่างไร?”
“หืม?”
“แคว้นเสวี่ยนพวกมัน้าเข่นฆ่าไม่ใช่หรือ? เช่นนั้นให้ข้าไปมอบให้พวกมันเองก็แล้วกัน”เว่ยเมิ่งมีรอยยิ้มเยือกเย็นจนหน้าขนลุก ชายหนุ่มไม่พูดพล่ามทำเพลงรีบหันหลังกลับทำท่าจะจากไปทันที
“เดียววว”ตงฟางซานเกือบจะรั้งหลานชายไม่ทัน “เ้าคิดทำอะไร?”
“เชือดพวกมันทิ้งไง”เว่ยเมิ่งทำตาใส
“เ้า....”ตงฟางซานกุมขมับที่หลานชายติดนิสัยทุบทุกอย่างที่ขวางหน้าของยัยหลานสาวตัวแสบ “ตอนนี้กองทัพของสองแคว้นยังทำเพียงแค่ประชันหน้ากันอยู่เท่านั้นยังไม่ได้มีาจริงๆเกิดขึ้นเสียหน่อยขืนเ้าไปที่นั้นและลงมือสังหารทหารแคว้นเสวี่ยนละก็มีหวังเป็เื่ใหญ่แน่ๆเ้าลองคิดาที่เริ่มต้นโดยที่เราเป็ฝ่ายเริ่มก่อนสิมีหวังโดนแคว้นชิงด่ายันบรรพบุรุษแน่ๆ”
เว่ยเมิ่งเบ้ปาก“งั้นท่านจะให้ข้าอยู่เฉยๆหรือไง?”
“ก็ถ้าเ้าอยากไปช่วยที่ชายแดนจริงๆ”ตงฟางซานอดถอนหายใจไม่ได้ “ไปที่ค่ายทหารที่ชายแดนและตามหาแม่ทัพถังแล้วบอกว่าข้าส่งเ้ามาช่วยก็แล้วกัน”
“แม่ทัพถังสินะ? โอเคงั้นข้าไปล่ะ” ไม่รอให้ตงฟางซานพูดอะไรอีกร่างของชายหนุ่มหาบวับไปราวกับภูตพราย
“.............”ตงฟางซานกุมขมับ “แล้วเ้าหรือไงว่าชายแดนแคว้นชิงกัยแคว้นเสวี่ยนมันไปทางไหน?”
“ท่านปู่เมื่อครู่ข้าลืมถามชายแดนมันไปทางไหนนะ?”เว่ยเมิ่งปรากฏขึ้นขึ้นเหมือนภูตผีและกระพริบตาๆปริบๆมองตงฟางซาน
“..................”
“องค์ชาย”ในที่พักขององค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเสวี่ยน เสวี่ยนโม่ซือมันได้รับบัญชาจากบิดาให้เป็ผู้นำทัพประชิตชายแดนแคว้นชิงในครั้งนี้ เสวี่ยนม่ซือเหลือบไปมองแม่ทัพคนสนิท
“พูดมา”
“ตอนนี้คนของตำหนักเทวะมาถึงแล้วขอรับ”
เสวี่ยนโม่ซือเงียบไปดวงตาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองถูกทดแทนด้วยความหวาดกลัวอยู่แวบเดียวก่อนจะหายไป องค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเสวี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึกๆเดินออกไปตอนรับแขกคนสำคัญ
“เสวี่ยนโม่ซือคารวะผู้าุโอินทรีทอง”เบื้องหน้าขององค์ชายใหญ่แวค้นเสวี่ยนไว้ด้วยชายชราคนหนึ่งและหนึ่งบุรุษหนึ่งหญิงสาวชายชราแม้ดูสูงวัยหากแต่ร่างกายกลับดูแข็งแรงกระฉับกระเฉ่งข้างๆมันยืนได้วยอินทรีสีทองขนาดใหญ่เกือบๆเท่ามนุษย์
ชายชราแห่งตำหนักเทวะเพียงแค่เหลือบไปมองก่อนจะพยักหน้าให้และโบกมือให้บุรุษหนุ่มสาวเป็คนคุยแทน
“แม่นางต้วนคุณชายฉิง” เสวี่ยนโม่ซือทักทายอัจฉริยะรุ่นเยาว์ของตำหนักเทวะ บุรุษหนุ่มสาวพยักหน้าให้อย่างง่ายๆราวกับว่าพวกมันมีเกียรติยิ่งกว่าเชื้อพระวงศ์แห่งแคว้นเสวี่ยนเสียอีก
“องค์ชายใหญ่ท่านเข้าเื่เลยเถอะศิษย์น้องหญิงของข้ามิใคร่ชอบสถานที่ไร้อารยธรรมเช่นชายแดนซักท่าไรท่านบอกมาเถอะว่า้าบุกทำลายกองทัพชิงเมื่อใด?”คุณชายฉิงเอ่ยอย่างไม่พอใจ
“พวกเราวางแผนกันไว้ว่าจะเข้าประชิดชายแดนแคว้นชิงในอีกเจ็ดวันข้างหน้-”
“ช้าเกินแล้ว!” คุณชายฉิงเอ่ยขัด “ท่านอาจารย์ทำไมพวกเราไม่จัดการให้เรียบร้อยภายในวันพรุ่งนี้เลยดีเล่า?พวกเราจะได้กลับไปทันงานวันเกิดของนายน้อยทัน” คุณชายฉิงหันเอ่ยถามผู้าุโอินทรีทอง
“........ก็ดี”ชายชราเพียงให้คำตอบสั่นๆ
“ก็ตามนั้นเอาละองค์ชายใหญ่ เอาเป็ว่าพวกเราจะบุกโจมตีในวันรุ่งขึ้นก็แล้วกันน่ะ” คุณชายฉิงบอกกับเสวี่ยนโม่ซืออย่างง่ายๆ
“แต่-.......ได้งั้นข้าขอตัวไปแจ้งกับคนอื่นๆก่อน” เสวี่ยนโม่ซือพยายามเอ่ยขัดแต่ก็ต้องกัดฟันยอมรับเมื่อเห็นสายตาไม่พอใจของบุรุษหนุ่มตรงหน้า
‘รอก่อนเถอะ! เมื่อถึงคราวที่ข้านั่งอยู่บนบัลลังก์เมื่อใดข้าสาบานว่าจะต้องทำให้เ้าได้ลิ้มลองสิ่งที่เรียกว่าการทนอยู่มิสู้ตายไปเสียจะดีกว่า!’ เสวี่ยนโม่ซือคำรามในใจ
แจ้งข่าวจ้า ่นี้ ไม่สิอาจจะซักพักใหญ่ๆเลยที่อาจจะไม่ได้มาลงนิยายทุกวันนะครับพอดี่นี้ไรท์กำลังปรับตัวเข้ากับที่ทำงานใหม่อยู่ถ้าเป็ไปได้จะพยายามลงให้ได้วันละ 1 ตอนนะครับ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและทุกท่านที่เข้ามา comment จ้า
4K
