ทุกๆคนในตอนนี้ก็พากันยุ่งไม่หยุดมือกันเลย ที่เห็นพอจะช่วยได้ก็เป็การไม่ออกไปซนที่ไหนให้พวกท่านเป็ห่วง และคอยเช็ดใบไม้ ใบหญ้า ที่จะเตรียมไว้ใส่พวกเนื้อไก่ห่อไปให้ทุกๆบ้านนั่นเอง นี่คือภาชนะแบบเรียบง่ายของชาวบ้านที่ยังใช้กันอยู่โดยปกติ
“น้ำมันกรอกใส่หมดแล้วค่ะแม่”อาสะใภ้
“ดีแล้ว”ยาย
“เหลือห่อเนื้อไก่อีกส่วนเดียวเท่านั้นก็จะเสร็จแล้วนะคะ”แม่
“ใช่ แรกๆก็ว่าเยอะมากพอเร่งมือช่วยกันทำเพียงแป๊บเดียวเท่านั้น”ยาย
“สงสัยเพราะเรามีคนเก่งที่นั่งช่วยอยู่สองคนนี้ด้วยแน่นอนเลยนะ พวกเราว่าไง??”ย่า
“น่าจะจริงนะคะ”น้าสะใภ้
“แน่นอนค่ะ เสาร์น้อยเก่งมากพี่สาวก็ด้วย”เสาร์น้อย
“ฮิ…ฮิ…”สองสาวพี่น้อง
“พวกเด็กๆ หิวกันหรือยังคะ รอหน่อยนะลูกพอเราจัดของพวกนี้ไปส่งเรียบร้อยแล้วก็จะได้กินอาหารมื้อค่ำกันแล้วนะ”แม่
“ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ
“พวกเราหิวค่ะ แต่ยังทนได้”เสาร์น้อย
“ใช่ๆ”พวกพี่ๆ ตอบรับด้วยรอยยิ้ม
ทั้งๆที่จะกินกันก่อนก็ได้ แต่ครอบครัวนี้ไม่ใช่แบบนั้นเลยต่างช่วยกันเร่งมือทำของแจกจ่ายให้กับทุกๆคนในหมู่บ้านกันอย่างเต็มที่ เสาร์น้อยมองดูทุกๆคนในครอบครัวก็อดที่จะยิ้มอย่างมีความสุขออกมาไม่ได้
“นี่สินะที่เขาเคยพูดกันว่า ความจนใช่ว่าจะทำให้คนในครอบครัวไม่มีความสุข พวกเขาไม่ได้เอาความจน ความลำบากมากลบความรัก ความห่วงใย ที่มีให้กันและกันระหว่างครอบครัวเลย และด้วยสภาพความเป็อยู่ในโลกนี้คงจะไม่มีสิ่งเร้าอะไรมากมายด้วย
แต่ว่าหลังจากนี้เสาร์น้อยจะดูแลทุกๆคนเอง ให้มีความเป็อยู่ที่สุขสบายมากขึ้น กินอิ่ม มีรายได้ที่มั่นคงด้วยนิ้วสายฟ้าแล่บที่ย่อ-ขยายนี้เอง”เสาร์น้อย พูดคนเดียวในใจ
ใช้เวลาพักใหญ่ในที่สุดพวกเราก็เตรียมข้าวของพร้อมหมดแล้ว และเอาของใส่รถเข็นเก่าๆเข็นออกไปแจกจ่ายให้กับคนในหมู่บ้าน ถึงแม้จะดึกแล้วแต่ดีที่คืนนี้ดวงจันทร์ส่องแสงสว่างทั่วหมู่บ้านเลย แต่พวกท่านก็ยังคงเตรียมไฟไปด้วยเพื่อเตรียมพร้อมไว้ก่อน
“ของครบกันแล้วนะ”ปู่
“ครบหมดแล้วครับพ่อ”พ่อ
“ถ้าอย่างนั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวเสาร์น้อย กับโจวหวุ่จะรอกินข้าวมื้อค่ำนาน”ตา
“ครับ”พ่อ อาเล็ก น้าชาย
พวกพี่ชายเองก็ขอไปด้วย กับปู่ ตา พ่อ อาเล็ก และน้าชาย เพื่อไปทักทายเพื่อนๆของพวกเขาด้วย มีเพียงเธอกับพี่สาวที่ไม่ได้ออกไปด้วย พวกเรารอพวกท่านอยู่ที่บ้านกัน ถึงจะขอไปก็ไม่ได้ไปอยู่ดีเพราะพวกท่านต้องรีบเร่งต่อเวลา
“วันนี้พวกเราก็นอนเบียดๆกันหน่อยนะคะแม่”แม่ หันมาพูดกับยายหลังจากส่งพวกผู้ชายของบ้านไปจนลับตาแล้ว
“ได้สิลูกไม่มีปัญหาอะไรเลย หรือไม่จริงๆแม่ก็เดินกลับไปนอนที่บ้านก็ได้ บ้านพวกเราห่างกันแค่นี้เองนะ”ยาย
“อย่าเลยเหนียนเหนียน นอนที่นี่แหละถึงคืนนี้จะท้องฟ้าสว่างแต่มันก็เริ่มดึกแล้วนะ ไหนพวกผู้ชายกว่าจะกลับมาจากการแจกเนื้อไก่ น้ำมันไก่อีกคงจะดึกมากแล้ว”ย่า
“งั้นก็ได้อู่เยวี่ย พวกเราจะนอนที่นี่กัน”ยาย
“ต้องอย่างนี้สิ”ย่า
พวกท่านก็ได้ตกลงกันว่าจะนอนอยู่ที่บ้านของย่ากันทั้งหมดเลยหรือก็คือบ้านที่เสาร์น้อยอยู่นั่นแหละ เพียงแต่คงจะต้องนอนแออัดกันสักหน่อยด้วยที่ห้องไม่เพียงพอ และแต่ละห้องก็ใช่ว่าจะใหญ่โตกว้างขวางอะไรมากนัก แต่นั่นก็ไม่ได้เป็ปัญหาสำหรับครอบครัวของพวกเราแม้แต่น้อย
บ้านของปู่กับย่า เป็บ้านชั้นเดียวมีทั้งหมด 8 ห้อง ที่ไม่ได้ห้องใหญ่อะไร ห้องที่ต่อเติมเพิ่มมาคือห้องของพวกหลานๆที่เกิดมาภายหลัง และเป็ห้องเล็กๆเพียงแค่ไว้นอนจริงๆแต่ก็ใช้ว่าเด็กๆจะได้นอนคนละห้องยังคงนอนรวมกันสองคนต่อหนึ่งห้องเพราะเนื้อที่ในบ้านไม่พอที่จะแบ่งเพิ่มเติมแล้วครั้นจะต่อเติมออกไปก็ยังมีเงินไม่มากพอที่จะทำบ้าน
1.ห้องครัว
2.ห้องโถง
3.ห้องนอนปู่ย่า
4.ห้องนอนพ่อกับแม่เสาร์น้อย
5.ห้องนอนอาเล็กกับป้าสะใภ้
6.ห้องนอนลูกพี่ลูกน้อง(ลูกชายของอาเล็ก)
7.ห้องนอนพี่ชายสองคนของเสาร์น้อย
8.ห้องนอนน้องเสาร์น้อยกับพี่สาวโจวหวู่
แต่ว่าบ้านที่มีห้องขนาดนี้ก็ถือว่าดีสำหรับในหมู่บ้านเลย เพราะบ้านบางหลังบางครอบครัวใช้วิธีห้องเดียวกันแต่ทำเตียงเตายาวนอนไขว่หัวสลับกลับคนละด้านกันก็มี เพราะบ้านแต่เริ่มแรกที่เริ่มปลูกกันก็ใช่ว่าจะมีเงินทุนที่เยอะ ทำแค่พออยู่ได้เพียง 4-5 คนก่อนแต่พอลูกหลานโต มีสมาชิกเพิ่มเลยทำให้บ้านดูคับแคบลงไป
ดีที่ว่าบ้านปู่กับย่าไม่ได้ทำแบบนั้น ถึงแม้ห้องจะเล็กแคบไปแต่ก็ยังดูเป็ส่วนตัวสำหรับทุกๆคน
“นี่น่ะสินะที่เขาเรียกว่า ที่เท่าแมวดิ้นตายน่ะ”เสาร์น้อย พึมพำอยู่คนเดียวเมื่อนึกถึงสภาพห้องภายในบ้านหลังนี้ที่เธอเห็นเมื่อสักครู่ที่ผ่านมานี้
ตัดไปทางด้านพวกผู้ชายของบ้านกันบ้าง ที่ตอนนี้ได้ไปถึงที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านกันแล้ว และทักทายกันนานนิดหน่อยเพราะหัวหน้าหมู่บ้านก็เป็เพื่อนของปู่กับตาที่เติบโตมาด้วยกัน
และพวกท่านก็ทำการแจกจ่ายอาหารมาเรื่อยๆถึงบ้านไหนก็แวะบ้านนั้นไปตลอดทางทั่วทั้งหมู่บ้าน
และคำพูดที่ได้รับจากคนในหมู่บ้านนั้นก็ไม่ได้แตกต่างกันเลย มีคำพูดซ้ำๆที่เหมือนกัน เสมือนว่าพวกเขานัดกันมาพูดเลยก็ว่าได้ แต่เป็คำที่ที่มาจากใจของพวกเขาจริงๆ
“นี่..นี่มันเนื้อสัตว์เชียวนะ”
“น้ำมันอย่างงั้นเหรอ!!....”
“เอากลับไป เก็บเอาไว้ให้ครอบครัวนายกินเถอะ ใช่ว่าสมาชิกในครอบครัวนายจะน้อยเสียเมื่อไหร่กัน”
“ไม่ได้ ไม่ได้ พวกเรารับไว้ไม่ได้หรอก นี่มันมากเกินไปทั้งเนื้อ ทั้งน้ำมันเนี่ย”
นี่คือคำพูดก่อนที่พวกเรานำอาหารไปแจกจ่ายให้พวกเขากัน แต่พอปู่กับตา บังคับให้รับไปก็จะได้คำพูดกลับมาอีกแบบว่า
“ขอบใจมาก ขอบใจมากจริงๆนะ”
“พวกเราทั้งหมดในครอบครัวไม่รู้จะพูดอย่างไรถึงจะตอบแทนน้ำใจในครั้งนี้ได้”
“นี่มันมากมายเหลือเกิน ขอบใจมากนะพวกเด็กๆที่บ้านได้มีโอกาสกินเนื้อแล้ว”
“มื้อนี้คงจะเป็มื้อแรกในรอบหลายเดือนที่พวกเด็กๆจะได้กินเนื้อกัน ขอบใจมากจริงๆ”
“น้ำใจของบ้านหลู บ้านไช่ พวกเราจะจดจำเอาไว้อย่างแน่นอน”
“ขอบใจมาก นี่คือเสบียงอาหารที่ครอบครัวของเราอยู่ได้ร่วมอาทิตย์เลย”
คำพูดมากมายที่พวกเราได้รับ พร้อมหยดน้ำตาแห่งความสุขของแต่ละครอบครัวที่มีให้เห็น เรียกได้ว่ากินข้าวเคล้าน้ำตากันเลยสำหรับมื้อหัวค่ำของวันนี้สำหรับคนในหมู่บ้านเจียวจิ้น
“พวกเขาทุกๆคนมีความสุขกันมากเลยนะครับ ที่ได้รับอาหารจากพวกเราในวันนี้กัน”พี่ใหญ่โจวซาน
“ใช่”ปู่ ตา
“จำไว้นะหลานๆ ถึงแม้นว่าเราจะไม่ได้มีเงินร่ำรวยมากมาย แต่การที่มีน้ำใจให้กันและแบ่งปันกันกับคนอื่นๆหรือเพื่อนบ้าน โดยที่เราไม่ได้เดือดร้อน เราก็ทำกันไป”ปู่
“ครับ”พวกพี่ชาย
“ถึงแม้นว่าพวกเราไม่ได้คิดที่จะรับอะไรคืนกลับมาจากพวกเขาเลย แต่ดูผลตอบรับที่เราได้ตอนนี้สิ พวกหลานมีความสุขหรือไม่เวลาได้ยินคำพูดหรือสีหน้าแววตากับทุกๆคนในหมู่บ้านวันนี้? มันมีความรู้สึกดีมากๆใช่ไหมลูก”ตา
“ดีมากครับ”พวกพี่ชาย ตอบรับด้วยรอยยิ้มที่เต็มใบหน้าของพวกเขาเลย
“การทำความดี การมีน้ำใจช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่ต้องหวังสิ่งใดๆ เราทำด้วยใจตัวเราเองก็มีความสุขเพียงเท่านั้นก็พอนะ”พ่อ
“ครับ”พวกพี่ชาย
ปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าชาย ต่างก็ถือโอกาสสอนพวกพี่ชายไปด้วยเลยกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ พอแจกจ่ายอาหารครบหมดทุกหลังแล้ว พวกท่านก็เข็นรถเข็นตรงกลับบ้านกันเลย
“พวกเรากลับมาแล้วครับ”พวกพี่ชาย
“พวกพี่กลับมาแล้วนะเสาร์น้อย โจวหวู่”พวกพี่ชาย
“เสียงมาก่อนตัวเสียอีกนะคะเนี่ย”แม่
“ฮ่า…ฮ่า…”ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้
พวกท่านพากันเหลียวมองที่ประตูบ้าน เพื่อรอพวกลูกชายหลานชายที่กำลังวิ่งเข้ามาหาภายในบ้านกันแล้ว พวกพ่อๆก็ เดินตามมาทีหลัง
“น้องสาว..”พวกพี่ชาย
“พี่ชาย..”น้องสาวทั้งสอง
พวกเด็กๆ ต่างส่งยิ้มให้กัน และพาคุยกันเป็ปกติอย่างกับจากหายไม่เจอหน้ากันเป็เวลาเนิ่นนานหลายวันอย่างงั้นแหละ
“พวกเราเตรียมอาหารพร้อมกันหมดแล้วใช่ไหม”ย่า
“ใช่ค่ะ”แม่
“มากินอาหารมื้อค่ำกันได้แล้วค่ะ”ยาย
“ค่ะ” “ครับ”ทุกๆ คนตอบรับและรีบพากันหาที่นั่งกันอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะนั่งเบียดเสียดกันก็ไม่เป็ไร
ข้าวสารที่โดนตำออกมาไม่ใช่เป็เม็ดๆข้าวที่สวยงาม แต่ว่ามันก็ยังคือเม็ดข้าวที่หอม น่ากินสำหรับพวกเราในครอบครัวตอนนี้
“ว้าว……”พวกพี่ชาย ที่ได้รับถ้วยข้าวที่เต็มถ้วยเป็ครั้งแรกเท่าที่จำได้
“ข้าวเต็มถ้วยเลย”พี่รองโจวซื่อ
“วันนี้จะต้องอิ่มมากๆแน่ๆเลยเนอะ”พี่ซื่อเยวี่ย
“ไก่กินกับข้าวล่ะ”พี่หว่านหว่าน
พวกผู้ใหญ่เองที่เห็นเด็กๆพูดและมีสีหน้าแววตาแบบนี้ก็ทำให้อดเศร้าใจเพียงแว๊บหนึ่งเสียไม่ได้ เพราะพวกเรากินอย่างประหยัดกันมานานมากแล้วจริงๆ แต่ก็ต้องละทิ้งความโศรกเศร้าไปอย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้อะไรๆมันก็เปลี่ยนไปแล้วจริงๆจะมานั่งเศร้าให้เด็กๆรับรู้ไม่ได้
“กินกันได้แล้วเด็กๆ ไม่พอก็ขอตักข้าวเพิ่มนะ”ปู่
“ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ
เสาร์น้อยมองหน้าทุกๆคนตอนนี้ก็มีความสุขมากๆเลย พวกพี่ชายที่กินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยทั้งๆที่มีเนื้อไก่ตรงหน้าเยอะแยะแต่ก็ไม่ได้โลภที่จะหยิบกินทีละเยอะๆ ยังคงกินข้าวเยอะมากกว่าเนื้อไก่เสียอีก บรรดาแม่ๆก็พยายามที่จะช่วยคีบเนื้อไก่ใส่ถ้วยให้พวกพี่ชายเยอะๆ รวมถึงเธอด้วย
“อร่อยจังเลยค่ะ เสาร์น้อยชอบมากเลยย่า ยาย แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ ทำกับข้าวอร่อยมากค่ะ”เสาร์น้อย
“จ้ะ ปากหวานจริงๆเ้าลูกคนนี้เนี่ย”แม่
“ฮ่า…ฮ่า…”ทุกๆ คน
“เอาไก่ย่างอีกไหมคะเสาร์น้อย พี่สาวโจวหวู่”แม่
“ขอปีกไก่ค่ะ”สองสาวน้อยเอ่ยพร้อมเพรียงกัน
“โอ้…!!น้องสาวคงจะดูยากล่ะว่าปีกไก่ั์นี้อยู่ตรงไหนน่ะเพราะว่าพ่อของพวกเรา กับของพวกลูกพี่ลูกน้องสับชิ้นเล็กๆไปหมดแล้วล่ะ”พี่ใหญ่โจวซาน
“ว๊า….”สองสาวน้อย
“ไม่ได้กินปีกไก่ อดบินเลยค่ะคืนนี้น่ะ”เสาร์น้อย
“ฮ่า….ฮ่า….”ทุกๆคน
“เอาส่วนปลายน่องไก่ก่อนละกันนะน้องสาวดูสิ พี่รองหาเจอล่ะ”พีรองโจวซื่อ คีบให้น้องสาวทั้งสองคนของเขา
“ขอบคุณค่ะพี่รอง”สองสาวน้อย
“พวกพี่จะหาส่วนไหนของไก่กิน บอกเสาร์น้อยได้นะเดี๋ยวน้องจะช่วยหาด้วยนะ”เสาร์น้อย
“ใช่ๆ เดี๋ยวโจวหวู่ก็ช่วยพี่ชายหาด้วย”พี่สาวโจวหวู่
“ตูดไก่”พี่ซานเยวี่ย
“หัวใจไก่”พี่ซื่อเยวี่ย
“กึ๋น”พี่หว่านช่าง
“ตับไก่”พี่หว่านหว่าน
“ลำไส้เล็ก”พี่รองโจวซื่อ
สองสาวน้อย ทำหน้าอึ้งแบบงงไปเลยมองหน้าพี่ชายคนโน้นทีคนนี้ทีหนึ่งอย่างไปไม่ถูกแล้ว เล่นพูดออกมาไม่เหมือนกันเลยแต่ละคนน่ะนะ
“เอ่อ….พี่ชายหยุดก่อน”เสาร์น้อย
“.................”พวกพี่ชายหยุดพูดและหันมามองน้องเสาร์น้อยรอฟังสิ่งที่น้องจะพูดต่อ
“เสาร์น้อยลืมไปว่าพี่ใหญ่พึ่งจะบอกเองว่าพ่อๆของพวกเราน่ะสับไก่ั์ตัวนี้เป็ชิ้นเล็กๆหมดแล้ว หาไม่เจอหรอกนะ”เสาร์น้อย
“....................!!!”พวกพี่ชาย
“อ่า….ใช่ๆจริงด้วยพี่ใหญ่บอกแบบนั้นจริงๆพวกพี่ชายกินๆไปเถอะนะ ถ้าคีบได้ก็ถือว่าโชคดีไปนะ”พี่สาวโจวหวู่
“....................!!!”พวกพี่ชาย
“อุ๊บ………”พวกผู้ใหญ่ พยายามหันหน้าหนีมองไปทางอื่น
“ใช่ๆอย่างที่พี่สาวพูดเลย ถ้าเจอถือว่าโชคเข้าข้างพวกพี่ชายล่ะ กินไก่แบบสุ่มให้อร่อยนะพี่ชาย หง่ำ….หง่ำ…”เสาร์น้อย ก็เลิกหันไปมองพวกพี่ชายและมาสนใจถ้วยข้าวและกับข้าวจานไก่ต่ออย่างตั้งใจ
“ฮ่า…..ฮ่า…..ฮ่า…..”พวกผู้ใหญ่ ถึงกับหลุดหัวเราะกันเสียงดังกว่ารอบอื่นๆเลย เ้าตัวเล็กของบ้านช่างพูดหาทางออกได้เก่งกาจมากนักเล่นเอาพวกพี่ชายไปไม่เป็กันเลย
“เอาล่ะพวกเราก็กินไก่แบบสุ่มที่ว่า กันให้อร่อยนะครับ”น้าชาย
“ตกลง ต้องอร่อยสุดแน่เลยอาหารมื้อแบบสุ่มโชคเนี่ย”อาเล็ก
“ผั๊วะ…..ผั๊วะ……”
“โอ๊ย…..”อาเล็ก
“โอ๊ย…..”น้าชาย
“พี่ใหญ่/พี่เขย”น้าชาย อาเล็ก
“กินไป อย่ามาล้อลูกสาวพี่ชายคนนี้เข้าใจไหม”พ่อ
“ครับ”น้าชาย อาเล็ก ลูบหัวของตัวเองไปมา แต่ว่าก็ไม่ได้โกรธพ่อของเสาร์น้อยเลย มีแต่หัวเราะและยิ้มให้กันเสียมากกว่า
บรรดาแม่ๆก็พากันส่ายหน้าให้กับพ่อ อาเล็ก น้าชายที่ยังเล่นหยอกกันเป็เด็กๆ ไม่เคยเปลี่ยน
ครอบครัวของเสาร์น้อยในมื้อนี้ก็เป็อีกมื้อหนึ่งที่กระชับความสัมพันธ์ ความผูกพันธ์ ระหว่างครอบครัวกันให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น เป็ความสุขที่พวกเรามอบให้แก่กันเสมอๆ
สำหรับอาหารมื้อค่ำในวันนี้ของหมู่บ้านเจียวจิ้น ควันไฟที่ลอยออกมาจากห้องครัวของแต่ละบ้าน มีกลิ่นอาหารที่หอมฟุ้งออกมาด้วยเลย ใช่แล้วกลิ่นเนื้อไก่นั่นเอง แล้วแต่ว่าบ้านไหนจะชอบอาหารแบบใด บางบ้านก็ทอดไก่ ผัดไก่ นึ่งไก่ ต้มไก่ ฯลฯ แล้วแต่สมาชิกในบ้านจะออกความเห็นว่า้ากินอะไรกันมากที่สุด
เป็มื้ออาหารจานเนื้อไก่ที่มีเหมือนกันในทุกๆหลังของหมู่บ้านเจียวจิ้น แต่รายการอาหารแน่นอนว่าคงจะมีครบทุกประเภทในหมู่บ้านตอนนี้
รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ สำหรับคนในหมู่บ้านช่างดังไกลเสียงจริงๆเลย เด็กๆพากันปากเป็มันแผล่บ ส่วนพวกผู้ใหญ่เองก็ไม่แพ้กันเลย
ค่ำคืนนี้เป็คืนที่พวกเราทุกๆคนนั้นนอนหลับฝันดี ว่าได้กินอาหารจานเนื้อที่มีไก่เป็วัตถุดิบเยอะแยะไปหมด ถึงแม้นว่าจะทำกินเพียงไม่กี่อย่างก็ตาม แต่ก็เป็ความสุขที่สุดสำหรับทุกๆคนใน่เวลา ณ ตอนนี้แล้ว
ความสุขที่ดูเหมือนไม่ได้มีอะไรยิ่งใหญ่เลย กับแค่การได้กินอาหารที่มีเนื้อเพียงแค่มื้อเดียวแต่ก็ทำให้ทุกๆคนนอนฝันดีกันทั้งคืนเลย
************
เสาร์น้อยได้กินข้าวพร้อมครอบครัวในโลกนี้เป็ครั้งแรก และเอร็ดอร่อยกับเมนูอาหารไก่ๆจ้า
มาช่วยลุ้นกันต่อว่าเสาร์น้อยจะใช้นิ้ววิเศษย่อ-ขยายอะไรเพิ่มเติมให้ครอบครัวอีกนะ??
98
