ผู้หญิงคนนี้ซึ่งเป็คู่หมั้นของเขาสวยมาก ไม่รู้ว่านักเขียนสุนัขอยากชดเชยเื่ที่ทำให้สมองทำงานผิดเพี้ยนหรือเปล่่า ถึงได้ส่งคู่หมั้นที่สวยและรวยแถมยังเป็ลูกเทพมาเป็คู่ชีวิต แต่อนิจจา ในเนื้อเื่ต้นฉบับเนี่ยฝานไม่เคยชอบเธอเลย สำหรับเขามีเพียงซูหยวนเท่านั้นที่อยู่ในสายตา เรียกได้ว่าเป็สุนัขเลียทำให้ผู้อ่านหัวเราะเยาะในความเขลา
“ฮี่ฮี่ สนุก สนุกจังเลย” เนี่ยฝานเผยรอยยิ้มโง่เขลาแล้วซุกหัวเล็กๆ ลงบนหน้าอกขนาดใหญ่ แก้มของเพนจีกลายเป็แดงร่า ในขณะที่เหวินจิงกัดฟันกรอด
“เอ่อ...ขอโทษนะคะ ตอนนี้อาหารพร้อมแล้ว หากยังไม่รีบทานเดี๋ยวมันจะเย็น กินไม่อร่อยนะคะ” เหวินจิงอยากให้พวกเขาแยกกัน จึงยกเอาเื่อาหารขึ้นมาพูด
“โอ๊ะจริงสิ งั้นรีบกินกันเถอะ วันนี้ฉันซื้ออาหารจำนวนมากมาให้ที่รักเลยนะ ของโปรดทั้งนั้นจากร้านเ้าดัง” เพนจีอุ้มเขาขึ้นมาจากพื้นราวกับเด็กทารก จากนั้นวางไว้บนเก้าอี้แล้วนั่งลงข้างๆ
“ป้าชวน ตักข้าวสิคะ” เหวินจิงสั่งและเลือกที่จะยืนอยู่ด้านหลัง แม้ว่าหล่อนจะไม่พอใจผู้หญิงคนนี้เป็อย่างยิ่ง แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเพนจีเป็คู่หมั้นที่คู่ควรซึ่งถูกจัดเตรียมไว้โดยฝั่งคุณผู้ชาย
ป้าชวนในวัย 40 กว่าๆ เริ่มตักข้าวให้ทั้งสอง ถัดจากนั้นเป็เพนจีเริ่มป้อนให้เขา โดยที่เนี่ยฝานไม่ต้องหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบกินเองเลย
“วันนี้แปลกนะ ทุกทีที่ฉันป้อนนายไม่เห็นยอมกิน แต่ทำไมวันนี้ถึงได้ลดข้อละเว้นนั้นลง” เพนจีถามด้วยความอยากรู้ มันไม่ใช่ครั้งแรกที่หล่อนเจอเนี่ยฝาน แต่ทุกครั้งที่เจอเขามักจะกลัวเธอและไม่ยอมให้นั่งใกล้ ผิดกับครั้งนี้ที่ต่างออกไป
ชายหนุ่มวัย 19 ปีอมยิ้มเล็กน้อยแล้วยื่นมือไปตีหน้าอกลูกนั้นของเธอ
“ฮี่ฮี่ วันนี้ผมอารมณ์ดีน่ะ นอกจากนั้นเพนจียังให้ผมได้จับอก”
ใบหน้าของคู่หมั้นสาวเริ่มกลายเป็สีดอกกุหลาบ ดูเหมือนว่าหล่อนจะเข้าใจบางอย่างที่ทำให้เขาเปลี่ยนไป สรุปว่ามันเกี่ยวข้องกับหน้าอกของเธอ
“ชอบมันเหรอ...งั้นก็จับมันเยอะๆ เดี๋ยวฉันจะป้อนข้าวให้เอง”
ไม่มีอะไรเสียหาย ถึงอย่างไรก็เป็คู่หมั้น นอกจากนั้นในอนาคตถูกกำหนดไว้แล้วว่าสกุลเนี่ยและโอวหยางจะเป็ทองแผ่นเดียวกัน
“งั้นเหรอ งั้นเหรอ พูดแล้วนะ ฮี่ฮี่” เนี่ยฝานแสร้งหัวเราะราวคนโง่
แรงบีบบนหน้าอกเริ่มเพิ่มขึ้น ใบหน้าของเพนจีร้อนพะผ่าว การจู่โจมของเขาทำให้หล่อนไม่สามารถนั่งหลังตรงได้ วิธีนี้กระตุ้นเธอจริงๆ จนรู้สึกว่า...บางอย่างในกางเกงในเริ่มเปียกน้อยๆ ขาสองข้างบดกันแนบชิด ชายหนุ่มสังเกตสิ่งนี้จึงใช้นิ้วหยิกหัวแรงๆ ซึ่งมันก็ได้ผลดี เธอถึงกับครางขึ้นมากลางโต๊ะอาหาร ก่อนจะรีบเอามือปิดปากเพราะมีคนอื่นอยู่ด้วย
เหวินจิงทำได้เพียงมองดูภาพเ่าั้ด้วยความโกรธ จนกระทั่งเพนจีเห็นว่ามันดึกแล้วจึงขอตัวกลับ พยาบาลสาวจึงได้กล่าวขึ้นว่า
“นายน้อยคะ ห้ามทำแบบนั้นอีกนะคะตอนกินข้าว มันไม่ใช่สิ่งที่สมควรทำ”
“ทำไมละ มันน่าสนุกดีออก นอกจากนั้นผมกับเธอยังเป็คู่หมั้นกันไม่ใช่หรอ” เนี่ยฝานฉีกยิ้มกว้างถามกลับ เหวินจิงตกอยู่ในการลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายยังหาเหตุผลมาหักล้างได้
“เอ่อ...นั่นมันก็จริง แต่ยังไม่ได้แต่งงานกันไม่ใช่เหรอคะ นอกจากนั้นถึงจะจับไปก็ไม่มีน้ำนมไหลออกมาหรอกค่ะ สิ่งนั้นไร้ประโยชน์นอกจากจะมีน้ำนมไหลออกมา”
“น้ำนม...! มันจะออกมาจริงๆ เหรอครับ แล้วผมจะทำยังไงมันถึงจะออกมา”
เห็นตาใสซื่อของเขาเหวินจิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก การจูงจมูกเนี่ยฝานเป็เื่ง่าย หากทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีเธอจะเป็หนึ่งในสกุลเนี่ยอย่างไม่ต้องสงสัย
“นายน้อยต้องทำให้ผู้หญิงท้องค่ะ” คำตอบสั้นๆ แต่ตรงตัว ทำเอาเนี่ยฝานพยักหน้าชื่นชมผู้หญิงคนนี้ในใจ ปรากฎว่าเธอไม่ต่างจากเนื้อหาต้นฉบับ ยังโลภในเงินเช่นเดิม แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอรักเขาไม่ต่างจากเพนจี
“ท้องเหรอ...ฟังดูน่ากลัวจัง งั้นไม่ทำให้ท้องหรอก ผมจะกลับไปเล่นเกมในห้องแล้ว”
“นายน้อย!”
มองร่างเล็กๆ เดินกลับเข้าไปในห้องเหวินจิงทำได้เพียงขบริมฝีปาก ก่อนจะผ่อนลมหายใจ
“ไม่เป็ไร ไม่เป็ไร อีกเดี๋ยวฉันก็ท้องด้วยน้ำเชื้อของนายน้อย ยิ่งสกุลเนี่ยอยากได้ทายาทอยู่ด้วย แม้ว่าฉันจะไม่ตรงตามข้อกำหนดของคุณหญิงคุณชาย แต่ไม่มีเหตุที่พวกเขาต้องปฏิเสธ”
เหวินจิงเข้าใจตัวละครของสองสามีภรรยา นี่คือครอบครัวผู้ร่ำรวยอันดับหนึ่งของเมือง จะเห็นว่าการมีลูกกลายเป็สิ่งที่ยากลำบากของคนสกุลเนี่ย โดยแต่ละ่ของสกุลที่เปลี่ยนผู้นำมักจะออกลูกชายแค่คนเดียว แต่ที่เห็นว่าเนี่ยฝานมีพี่อีกสองคนนั่นคือลูกบุญธรรมถูกรับเลี้ยงก่อนที่นายน้อยจะเกิด
.....
กลับเข้ามาในห้องเนี่ยฝานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกม
ไม่ว่าจะเป็โลกนี้หรือโลกใบเดิม เกมเป็สิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับเนี่ยฝาน และนอกจากนั้นมันยังทำให้เขารู้สึกดีที่ได้ผ่อนคลาย
ในระหว่างที่เล่นข้อความจากจ้านหลูหยาถูกส่งเข้ามา กดเข้าไปดูหล่อนใส่ชุดคอสเพลย์เสือ ค่อนข้างล่อแหลม นอกจากนั้นยังเห็นเนินอกใหญ่ๆ สีขาวและยอดถันสีชมพูที่ไม่เคยต้องมือชายใด แต่สิ่งที่น่าเสียดายคือหล่อนมักจะใช้ผมปกหน้า ซึ่งนั่นถือเป็เื่ที่น่าเศร้ามาก
เนี่ยฝานตอบกลับเธอไปหลังจากอ่านข้อความแล้ว
“ชอบนะรูป แต่จะดีกว่านี้ไหมหากเปิดให้เห็นหน้าชัดๆ โดยไม่มีผมบัง”
จ้านหลูหยาซึ่งนั่งอยู่หน้ากระจกผงะ เธอสามารถถ่ายรูปให้เห็นใบหน้าได้ แต่หากให้เอาผมออกไปจากหน้ามันเป็เื่ที่ค่อนข้างยาก ดังนั้นหลังจากลังเลเล็กน้อยจึงส่งข้อความตอบกลับไปว่า
“ขอเงินเพิ่ม 5000 หยวน หากนายสามารถจ่ายได้ฉันก็กล้าที่จะให้ดู”
5000 หยวนมากกว่าเงินเดือนคนทั่วไปด้วยซ้ำ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าหน้าตาผู้หญิงคนนี้เป็สิ่งลึกลับมาโดยตลอด แม้ว่าในนิยายต้นฉบับจะเขียนเกี่ยวกับหล่อนและชีวิต่สุดท้าย แต่ไม่ได้เฉลยว่าหน้าตาเป็อย่างไรดังนั้นจึงเป็ปริศนาที่ยังไม่ถูกเฉลย ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเขาจึงไม่ลังเลที่จะโอนเงินเพิ่มให้เธอ
สำหรับเนี่ยฝานซึ่งได้เงินวันละหนึ่งแสนหยวน ห้าพันหยวนมันแค่ฝนตกปรอยๆ
“เขา...โอนมาจริงๆ” จ้านหลูหยากระพริบตาปริบๆ หัวใจเต้นรัวเร็ว หลังจากกัดฟันแน่นนั่งอยู่หน้าโต๊ะ จึงตอบกลับเขาไปว่าขอเวลาแต่งหน้าก่อนหนึ่งชั่วโมง
เนี่ยฝานไม่ได้รีบร้อนดังนั้นจึงเล่นเกมรอ
จะว่าไปแล้วในขณะที่เขาเล่นเกมกินไก่ PUBG ก็พบกับคนรู้จัก หนึ่งในสามอันธพาลที่ชอบเข้ามารีดไถ หนี่เออร์ ผู้หญิงตัวเล็กสุดในกลุ่ม แถมหน้าอกยังไม่ต่างจากไม้กระดาน
เธอส่งข้อความเข้ามาในเกม
“เฮ้ไอ้เตี้ย วันนี้นายเองก็ออนไลน์เหรอ มาเล่นเกมกันหน่อยไหม เดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะแบกเอง”
เนี่ยฝานกรอกตา ผู้หญิงคนนี้เอาแต่ใจจริงๆ ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะพิมพ์กลับไปว่า
“มาพนันกันไหมว่าใครจะแบกใคร ฮี่ฮี่ หากผมฆ่าศัตรูได้มากกว่าถือว่าเป็ฝ่ายชนะ พี่สาวจะต้องกินอมยิ้มของผม แต่หากผมแพ้จะจ่ายให้ 2000 หยวน”
“ไอ้นี่นี่ เดี๋ยวนี้หัดมีต่อรองด้วย แต่เงิน 2000 หยวนก็มากจริงๆ นอกจากนั้นฝีมือของเขายังโคตรกาก เป็ไปไม่ได้ที่ฉันคนนี้จะแพ้!” หนี่เออร์กัดอมยิ้มในปากจนแตกแล้วตอบตกลงรับเดิมพันกับเขา
เนี่ยฝานอมยิ้มน้อยๆ สำหรับเขาที่ประกอบอาชีพนักวาดรูปการ์ตูนออนไลน์มีอีกชื่อหนึ่งคือนักฆ่าสีทอง นั่นคือชื่อในวงการเกมของเขา สาเหตุที่ได้ชื่อนี้เพราะเป็การฆ่าที่รวดเร็ว เหมือนกับแสงสีทองที่พัดผ่านท้องฟ้า
เกมเริ่มและจบลงในเวลา 15 นาที
หนี่เออร์นั่งเล่นเกมอยู่บนเก้าอี้ มองภาพบนหน้าจอด้วยความไม่เชื่อ
“ไอ้บ้านั่นฆ่าไปตั้ง 10 คน! ในขณะที่ฉันฆ่าได้แค่ 5 คนมันเป็ไปได้ยังไง ตลอดมาเป็ฝ่ายฉันเองที่แบกทีมไม่ใช่หรอ” หนี่เออร์ไม่อยากจะเชื่อ เพราะสำหรับเธอเนี่ยฝานนอกจากเงินในกระเป๋าแล้วก็ไม่มีอะไรดี
เขามันเป็แค่เด็กโง่ๆ ในสายตา
“ฮี่ฮี่ พี่สาวแพ้แล้ว เอาล่ะพรุ่งนี้ผมจะให้หนี่เออร์กินอมยิ้มของผม อย่ากลับคำซะละ”
อ่านข้อความที่เพิ่งถูกพิมพ์ลงมาหญิงสาวทำได้เพียงกัดริมฝีปากตัวเองแล้วตอบรับไป
หนี่เออร์มีศักดิ์ศรีเพียงพอ แม้จะเห็นว่าหล่อนเป็อันธพาลก็ตาม และในฐานะเกมเมอร์เมื่อเดิมพันแพ้ก็ต้องทำตามคำสั่งของผู้ชนะ
เนี่ยฝานออกจากเกมกินไก่ เป็เวลาที่จ้านหลูหยาส่งรูปถ่ายมาพอดี นิ้วเลื่อนกดเข้าไปดู ดวงตาคู่นั้นอดไม่ได้ที่จะเบิกกว้าง
“สวยมาก นักเขียนสุนัขตั้งค่าตัวละครตัวนี้ไว้เพราะไม่อยากให้คนเห็นหน้าเธอเองเหรอเนี่ย ด้วยใบหน้าระดับนี้หล่อนสามารถเป็ดาราได้อย่างสบาย” เนี่ยฝานพึมพำกับตัวเองเล็กน้อย แต่ตอบข้อความไปอีกอย่าง
“นี่คือหน้าตาของพี่สาว ฮี่ฮี่ เข้าใจแล้วงั้นก็ปิดไว้แบบนั้นแหละ จำไว้ว่าอย่าเปิดให้ใครดูนอกจากผม ไม่งั้นเขาคงหัวเราะเยาะแย่”
“เอ๋...นี่ฉันหน้าตาแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ!” จ้านหลูหยาพลันเข้าใจผิด คิดไปว่าเขากำลังว่าตัวเอง
......
เป็เช้าอีกวันที่สงบสุข ตื่นขึ้นมาดื่มนมสดๆ จากฟาร์ม
น้ำเชื้อถูกเก็บโดยพยาบาลสาว นั่งอยู่บนโต๊ะกินข้าวคนเดียว ตอนนั้นเองกบสีเขียวตัวหนึ่งะโขึ้นมาบนโต๊ะ
เนี่ยฝานใกลัวว่าคนอื่นจะสังเกตเห็นมัน แต่เมื่อหันไปรอบๆ เขาจึงพบว่าไม่มีใครอยู่
“ติ้ง...เนื่องจากโลกที่ไปอยู่ในระดับต่ำจึงใช้เวลาเดินทางไม่นาน เสี่ยวชิงเห็นว่าเ้าของยังโง่อยู่จึงไปเอายา TNC 004 มาให้ มันเป็ยาเพิ่มศักยภาพของสมองในโลกของลูซี่ หากใช้ยาในปริมาณมากคาดว่าจะกลายเป็สิ่งที่ไม่สามารถอนุมานได้ด้วยคำพูด”
618
