อสูรล้างสวรรค์

    เมื่อมองดูทุกคนจากทั้งสองตระกูลจากไป โจวเฟิงก็ได้สั่งให้ผู้ได้รับบาดเจ็บไปรักษาอาการบาดเจ็บและทำความสะอาดคราบเลือดบนถนน

          โม่เจียงได้รับบาดเจ็บสาหัสและกระดูกหักเล็กน้อย แต่ชีวิตของเขาไม่ได้ตกอยู่ในอันตราย

          ในห้องโถงของตระกูลโจว โจวเฟิงกำลังต้อนรับหลิวจางหลัน ในฐานะผู้อาวุโสนักเล่นแร่แปรธาตุระดับสี่ของสถาบันอัคคี โจวเฟิงไม่กล้าที่จะละเลยคนที่มีสถานะที่สูงส่งเช่นนี้

           เมื่อหลิวจางหลันเพิ่งนั่งลงเพื่อดื่มชา โจวเย่เป็นผู้นำและพูดว่า "ผู้อาวุโสหลิว ข้ารู้ความตั้งใจของท่าน ข้าสามารถมอบสูตรยาให้แก่ท่านได้ แต่ข้ามีเงื่อนไขหนึ่งข้อ"

            หลิวจางหลัน ผงะไปครู่หนึ่ง แต่เขาไม่แปลกใจเลยที่โจวเย่ คาดเดาความตั้งใจของเขาได้ แต่เขารู้สึกประหลาดใจที่ โจวเย่เป็นคนตรงไปตรงมามาก

         "เย่เอ๋อ อย่าหยาบคายกับผู้อาวุโสหลิว!" โจวเฟิงดุ แต่เขาต้องประหลาดใจที่พบว่าโจวเย่ดูสงบมากในขณะนี้

          โจวหลี่ และโจวคุน สามารถเห็นได้ว่าหลังจากการต่อสู้เมื่อสักครู่นี้ โจวเย่ได้สงบลงอย่างมาก และคำพูดของเขาไม่มีร่องรอยของอารมณ์เลย

       "เงื่อนไขอะไรเหรอ?" หลิวจางหลัน ถามอย่างเฉยเมย โดยมองไปที่โจวเย่ด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง และแอบพูดในใจ "เด็กคนนี้สงบอย่างน่าประหลาด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้"

         "ข้าต้องการให้ผู้แข็งแกร่งในสถาบันอัคคี มาประจำการที่ตระกูลโจวของข้าเป็นระยะเวลาหนึ่งปี เพื่อปกป้องตระกูลของข้าไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก" โจวเย่พูดอย่างใจเย็น ความแข็งแกร่งของเขาอ่อนแอเกินไป สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดคือเวลา

        ทันทีที่โจวเย่พูดเช่นนี้ โจวเฟิงก็ตกตะลึง เงื่อนไขของโจวเย่ทำให้พวกเขาประหลาดใจโดยไม่มีใครคาดคิด

            เพราะตระกูลกู่ มีตระกูลฮั่นที่สนับสนุน และยังมีนิกายเมฆาสรรค์ที่อยู่เบื้องหลังตระกูลฮั่น ผู้สนับสนุนที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ หากตระกูลโจว ไม่มีผู้ปกป้องตระกูลที่แข็งแกร่งพอ ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาจะถูกทำลาย 

          "เอาล่ะ! ข้าสัญญากับเจ้า!" หลิวจางหลันเห็นด้วยโดยไม่พูดอะไรสักคำ ไม่ต้องพูดถึงสูตรยา เพียงแค่ความเร็วของการฝึกฝนและทักษะที่น่ากลัวของโจวเย่ หลิวจางหลันก็เห็นด้วยโดยไม่ลังเลใจเช่นกัน

"ขอบคุณผู้อาวุโสหลิว" โจวเย่กล่าวขอบคุณ

        "ความแข็งแกร่งของตระกูลโจว ยังอ่อนแอเกินไป เมื่อเทียบกับตระกูลใหญ่เราก็เหมือนมด" โจวเฟิงยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ทุกคนเดาความตั้งใจของโจวเย่ได้

         "ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากผู้อาวุโสหลิวในวันนี้ ข้าเกรงว่าตระกูลโจวของข้าจะจบลง” โจวหลี่พูดอย่างหดหู่  

          โจวเย่เขียนสูตรยา จากนั้นจึงมอบกระดาษให้กับหลิวจางหลัน 

          "ท่านพ่อ ท่านผู้อาวุโส หนึ่งปีนี้มีเวลาเพียงพอสำหรับข้าที่จะแข็งแกร่งขึ้น และข้าจะไม่ยอมให้เรื่องวันนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด!" โจวเย่พูดอย่างสงบ แต่เขามีความมั่นใจในคำพูดของเขา

"ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้" หลิวจางหลัน พยักหน้าและยิ้ม

           เมื่อเห็นความมั่นใจบนใบหน้าของโจวเย่ โจวเฟิงและผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็รู้สึกโล่งใจอย่างยิ่ง

           โจวเซียวพูดอย่างตื่นเต้น "พี่ใหญ่ด้วยความเร็วในการฝึกฝนของท่าน เราทุกคนเชื่อในตัวท่าน! ตระกูลโจวของเราจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน!"

           "พี่เย่ จะทำให้ตระกูลโจวแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน!" หงเยว่พูดด้วยรอยยิ้มหวาน

           "โจวเย่ อย่าลืมกลับไปที่สถาบันอัคคีภายในหนึ่งปี” หลิวจางหลัน เพิ่มประโยคสุดท้ายก่อนจะออกจากตระกูลโจว 

           ตระกูลโจวเพิ่งผ่านสงครามและมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก แน่นอนว่ามีหลายสิ่งที่ต้องจัดการ เนื่องจากหลิวจางหลันได้สูตรยาแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ

            "ท่านพ่อ อาจารย์ของข้าวางแผนที่จะพาข้าออกไปฝึกฝน เพื่อที่ข้าจะได้แข็งแกร่งเร็วขึ้น" โจวเย่กล่าวทันทีหลังจากหลิวจางหลันจากไป 

          "เย่เอ๋อ ไม่ต้องกังวล! เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องของตระกูล นอกจากนี้ ผู้อาวุโสหลิว ยังสัญญาว่าจะส่งคนมาปกป้องตระกูลโจวของเราเป็นเวลาหนึ่งปี ข้าหวังว่าหลังจากหนึ่งปี ข้าจะเจอเจ้า ที่แข็งแกร่งขึ้น!" โจวเฟิงเดินลงไปและมองไปที่โจวเย่ เขาพูดอย่างจริงจังและคาดหวัง

            เมื่อเห็นความคาดหวังในดวงตาของโจวเฟิง น้ำตาของโจวเย่ก็ไหลออกมาในดวงตาของเขา!

         ไม่นานหลังจากอำลาทุกคนแล้ว โจวเย่และหงเยว่ก็ออกจากตระกูล 

การเดินทางของโจวเย่คือหนึ่งปี!

ในปีนี้เมืองไป๋หนานจะไม่มีโจวเย่อีกต่อไป

          นอกเมือง หลายคนเห็นโจวเย่และหงเยว่ออกจากเมือง และพวกเขาก็สงสัยว่าโจวเย่จะไปไหน

            "พี่เย่ เราจะไปไหนกัน?” หลังจากออกจากเมืองไป๋หนานได้ไกลพอสมควร หงเยว่ ก็ถามทันทีเมื่อเห็นว่าโจวเย่ได้ขจัดอารมณ์ที่ซับซ้อนออกไปแล้ว หงเยว่ก็โล่งใจมาก

         เมื่อได้ยินสิ่งนี้ โจวเย่ก็ยิ้มเบา ๆ และพูดว่า "ไป..." แต่ไม่ทันได้พูด ได้มีชายห้าคนอายุสามสิบต้นและเปรงรัศมีอันทรงพลัง ปรากฏตัวขึ้น 

ชู่ว! ชู่ว!

        "พวกท่านเป็นใคร? โจวเย่ที่เห็นคนทั้งห้าจู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้น เขาถามพร้อมขมวดคิ้ว โดยมองไปที่ชายหัวหน้าที่อยู่ตรงกลาง 

          "คาราวะคุณหนู! ชายทั้งห้าเมินเฉยต่อโจวเย่" และคุกเขาลงและทำความเคารพไปทางหงเยว่ 

            โจวเย่ และหงเยว่ ตกตะลึงทันทีเมื่อเห็นการกระทำของชายทั้งห้า พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

         "ใคร..คือคุณหนูของพวกเจ้ากัน!" หงเยว่พูดอย่างสั่นเท่า 

         "คุณหนูท่านคือคุณหนูของข้า กลิ่นอายของท่าน ข้าผู้น้อย จะไม่มีวันจำผิดเด็ดขาด!" ชายหัวหน้ากล่าวขึ้น

          โจวเย่ขมวดคิ้วขึ้นและมองไปที่ชายทั้งหาแล้วกล่าวว่า "หงเยว่อยู่กับข้ามาตั้งแต่เด็ก นางจะเป็นคุณหนูของพวกเจ้าได้อย่างไร?"

       ชายหัวหน้า ประสานมือไปทางโจวเย่ และกล่าวอย่างเคร่งขรึม "คุณชาย ในอดีตท่านหญิงและท่านผู้นำได้พาคุณหนูมาเที่ยวเล่นที่ป่านอกเมืองไป๋หนานแห่งนี้ แต่ในตอนนั้นกลับถูกลอบโจมตีโดยศัตรูคู่เเค้น ท่านหญิงและท่านผู้นำกลัวว่าคุณหนูจะได้รับอันตรายจึงได้นำเธอไปแอบไว้ และพวกเขาทั้งสองก็ล่อศัตรูไปทางอื่น เมื่อศัตรูไปแล้วทั้งสองก็กลับมายังจุดซ่อนคุณหนูอีกครั้ง แต่กลับไม่เจอคุณหนูแล้ว ท่านหญิงและท่านผู้นำค้นหาคุณหนูเป็นเวลาหลายวันแต่กลับไม่พบเบาะแสของคุณหนูเลย และหลังจากท่านหญิงและท่านผู้นำกลับไปยังแผ่นดินอเวจีที่ตั้งของตระกูลแล้ว ท่านหญิงและท่านผู้นำได้ส่งพวกข้ามาค้นหา และนี้เป็นเวลาสิบกว่าปีแล้วที่พวกเราได้ค้นหาคุณหนู"

         "เรื่องเป็นอย่างนี้นี่เอง" โจวเย่พยักหน้าและแอบพูดในใจ ศัตรูต้องแข็งแกร่งแค่ไหนกัน คนทั้งห้านี้เป็นเพียงคนรับใช้ แต่ความแข็งแกร่งของพวกเขาหนึ่งคนสามารถลบจักรวรรดิอัคคีนี้ได้   

          หงเยว่ที่ได้ยินพูดของชายผู้นำ เธอสับสนมาก เธอดีใจมากที่จะได้เจอพ่อและแม่ ตั้งแต่เด็กเธอคาดหวังว่าจะเจอพ่อแม่ในสักวัน และวันที่เธอคาดหวังก็มาถึงแล้ว แต่เธอไม่รู้ว่าทำไม เมื่อคิดว่าต้องแยกจากโจวเย่ เธอทำใจไม่ได้ 

         ก่อนที่หงเยว่จะพูดอะไรบางอย่างโจวเย่ก็ยิ้มและพูดว่า "ข้ารู้ ข้าเข้าใจ เจ้าอยู่ตระกูลโจวมาตั้งแต่เด็ก เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้า เจ้าควรกลับไปหาพ่อแม่ของเจ้า พ่อและแม่ของเจ้าตามหาเจ้ามาหลายปีแล้ว พวกเขาเป็นห่วงเจ้ามาก ถ้าข้าแข็งแกร่งขึ้นข้าจะไปหาเจ้าที่แผ่นดินอเวจีอย่างแน่นอน และหากเจ้ามีเวลาเจ้าก็สามารถมาหาข้าได้เช่นกัน!"

         เมื่อได้ยินสิ่งนี้ น้ำตาของหงเยว่ก็ไหลออกมา เธอไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป โจวเย่เป็นคนที่เข้าใจเธอได้ดีสุด 

          "ขอบคุณพี่เย่ ข้าจะมาหาพี่เย่อีกแน่นอน! ข้าสัญญา!" หงเยว่ปาดน้ำตาและพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เพราะเธอกลัวว่าโจวเย่จะไม่เชื่อเธอ

         "คุณชาย! ข้าขอขอบคุณท่านที่ดูแลคุณหนูเป็นอย่างดี ท่านไม่ต้องกังวล ข้าจะพาคุณหนูกลับไปอย่างปลอดภัย!"   

          "พี่เย่ ดูแลตัวเองด้วย! ข้าจะตามหาท่านให้เจอหากข้ามา” หงเยว่พูดอย่างเร่งรีบ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง 

           "คุณชายเย่ พวกข้าจะไปแล้ว” ชายหัวหน้ายิ้มอย่างสุภาพ และหายไปในอากาศทันทีพร้อมกับหงเยว่ ราวกับว่าเขาไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

       "ต้นกำเนิดของหงเยว่ต้องน่ากลัวมาก" โจวเยว่พูดกับตัวเอง