ข้าแค่อยากเป็นปลาเค็มทำไมมันยากจัง ทะลุมิติมาป่วนไทย

บทที่ 47 สวยจนตะลึง

แน่นอนว่าคนที่เข้ามาเป็นนินจริงๆ และคนที่เดินข้างเขาคือพิมที่วันนี้สวยจนตะลึงจริงๆ แม้ว่านางจะพยายามแต่งตัวไม่ให้เกินหน้าเจ้าสาวแล้วแต่ก็นะคนมันสวยจะทำไงได้ด้วยชุดไทยสีครีม ห่มสไบเฉียงชายเดี่ยวปักดิ้นทอง เปิดบ่า 1 ด้าน ชายสไบคลุมลงไปลากพื้นเล็กน้อย ซิ่นตัดหน้านาง ยกจีบด้านหน้า มีชายพก คาดเข็มขัด สวมเครื่องประดับพอประมาณเพราะให้เกียรติเจ้าสาว ทรงผมเป็นแบบรวบตึงเป็นหางม้าติดเครื่องประดับผมและปักปิ่นดอกไม้ห้อยเป็นระย้าพิมพยายามแต่งหน้าอ่อนเพื่อไม่ให้โดดเด่นมากเพราะนี่ไม่ใช่งานหมั้นของเธอจึงไม่อยากสวยจินเกินไปแต่ให้ตายเถอะแม้จะเป็นแบบนั้นใบหน้าของนางที่แต่งอ่อนๆ ก็สวยเกินไปจริงๆ โครงหน้าพิมเรียวและคมอยู่แล้วทำให้เธอดูเหมือนคนเย็นช้าแต่แบบนั้นยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของเพศตรงข้ามอย่างรุนแรงทุกการเคลื่อนไหวทุกครั้งที่นางขมวดคิ้วมันทำให้บุรุษจิตใจสั่นไหวจนมิอาจห้ามใจได้ หมื่นไวยเก็บอาการไม่อยู่เดินเข้าไปหาพิมทันที

หมื่นไวย” น้องพิมเจ้าจะแต่งกับมันจริงหรือคนอย่างมันมีอะไรดีกว่าพี่กันทั้งหน้าตาและฐานะมันสู้พี่ไม่ได้สักอย่าง “พิมมองหมื่นไวยอย่างไร้อารมณ์แล้วมองไปทางนินเพื่อให้เขาจัดการอยากให้นางมาก็ต้องรับผิดชอบ นินถึงกับกลอกตามองนางแบบช่วยไม่ได้

นิน “ให้ตายเถอะเธอไม่คิดจะจัดการเองเลยหรือไง” นินหันไปหาหมื่นไวย

นิน “พี่ชายเรื่องความชอบน่ะมันไม่เกี่ยวกับฐานะหรือหน้าตาหรอกนะมันอยู่ที่องค์รวมต่างหาก “หมื่นไวยทำหน้างงนินถึงกับหน้ากระตุก

นิน” เวรไอ้นี้โง่จริง “เขาจึงต้องขยายความ

นิน” ก็หมายความว่าเมื่อพูดถึงฐานะและหน้าตาฉันอาจจะดูแย่แต่เมื่อองโดยรวมฉันดีกว่าพี่ชายไงเล่า “ทุกคนกลอกตา

หมื่นไวย “ไอ้เวรข้ารู้ว่าน้องพิมก็แค่หมั้นกับเจ้าในนามเท่านั้นอย่างแกหรือที่น้องพิมจะมองแกมันก็แค่เขยแต่งเข้าเท่านั้นแหละ” พิมขมวดคิ้วนางเข้าใจความหมายของหมื่นไวยและนางไม่ชอบเลยจำเป็นต้องพูดให้กระจ่างไม่อย่างนั้นทุกคนต้องดูถูกนินแน่นอน

พิม “พี่ไวยพูดจาระวังหน่อยน้องเต็มใจหมั้นกับนินมิใช่ใช้เขาเป็นโล่อีกอย่างนินไม่ใช่เขยแต่งเข้าเมื่อเราแต่งงานกันแล้วและจดทะเบียนข้าจะใช้นามสกุลของเขาท่านเข้าใจหรือไม่” หมื่นไวยถึงกับปวดร้าวในใจ ส่วนนินประหลาดใจที่เธอโกรธขึ้นมาเพราะเรื่องของเขา หมื่นไวยรีบสวนออกไป

“เป็นไปไม่ได้น้องพิมจะแต่งกับมันได้อย่างไรนี่มันสมเหตุสมผลเลยเพิ่งพบกันไม่ใช่หรือ” หมื่นเทพที่ได้ยินก็ปวดร้าวเช่นกันแต่เขาเก็บอาการได้ไม่เหมือนคนอื่นๆ

พิม “บางคนรู้จักกันมาเป็นปีก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะดีกับข้าหรือเข้าใจข้าเสมอไปจริงไหม” หมื่นเทพเกือบจะเก็บสีหน้าไม่อยู่หมื่นอินที่ดูอยู่มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันแล้วบ่นในในใจเก็บสีหน้าได้ดีเหลือเกินนะนินรีบดึงมือพิมออกไปเพราะประเด็นมันเริ่มจะเป็นการทิ่มแทงหมื่นเทพแล้วปล่อยไว้แบบนี้งานหมั้นพังแน่

นิน “เราเข้าไปกันเถอะยังต้องทักทายผู้ใหญ่อีกหลายคน” เมื่อทุกคนเห็นนินจับมือพิมผู้ชายทั้งหมดก็โกรธแค้นเขาทันทีนินถึงกับหนาวสันหลัง

นิน “ขมเอาของมา” ขมส่งกล่องไม้ให้นินเมื่อรับมาเขาก็ตรงไปที่หมื่นเทพที่ยืนอยู่กับเกดมณี

นิน “เราสองคนยินดีด้วยนี่น้องเกดใช่หรือไม่งดงามมาก” นางยิ้มออกมา

เกด “เจ้าค่ะขอบคุณมากนะเจ้าคะ” หมื่นเทพรับของมมาด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงนินคิดในใจไอ้เวรนี่ใจแข็งดีจริงๆ

พิม “ยินดีด้วยเจ้าค่ะพี่เทพทั้งสองคนเหมาะสมกันมากจริงๆ” เกดได้สติจากความสวยของพิมไม่แปลกเลยว่าทำไมชื่อเสียงของพิมถึงได้ดังนั้น

เกด “ขอบคุณเจ้าค่ะคุณพี่เองก็เช่นกันข้ายินดีด้วยเจ้าค่ะ” ท่านออกญากล่าว

“ทักทายกันพอแล้วก็ทำพิธีต่อเถอะได้ฤกษ์แล้ว” ทุกคนจึงประจำที่พิมและนินนั่งในมุมหนึ่ง เมื่อสวมแหวนและผูกข้อไม้ข้อมือก็เป็นอันเสร็จพิธีหมั้นแขกร่วมรับประทานอาหารกันแยกกันไปเป็นโต๊ะๆ ระหว่างหญิงชายบางคนกลับไปก่อนบางคนก็อยู่ร่วมงานจนจบถือว่าให้เกียรติ แต่นินหลงมาในที่โต๊ะของสาวงาม จ้น ดาริน พิม ภา ลิน สาวๆ คุยกันสวยเขากินข้าวด้วยความอร่อย

นิน “อร่อยมากทุกบ้านอาหารอร่อยแบบนี้เลยหรือ” พิมกล่าว

พิม “ไม่หรอกน่าจะจ้างร้านของจันทร์วาดมาทำน่ะ” เมื่อได้ยินว่าเป็นร้านของจันทร์วาดหน้านินก็เปลี่ยนไปเขารู้สึกเหมือนมีแมลงวันอยู่ในท้องเลย

นิน “ช่วยอย่าพูดชื่อนี้ได้หรือไม่” ดารินสงสัย

ดาริน “ทำไมล่ะนางสวยมากนะแถมทำอาหารอร่อยมากนะ” พิมจึงเล่าให้ฟังทั้งสองหัวเราะออกมาอย่างเสียไม่ได้

จัน “นายต้องว่าหล่อนถึงขั้นไหนเนี่ยถึงได้โดนขนาดนั้น” นินกลอกตา

นิน “ที่ฉันพูดมันผิดตรงไหนคุณป้าทำอาหารอร่อยกว่าจริงๆ กลายเป็นว่าฉันผิดเสียอีก” ทุกคนหัวเราะออกมา

พิม” นายกินเสร็จแล้วก็ไปทักทายผู้ใหญ่หน่อยเถอะไม่อย่างนั้นจะเสียมารยาทเอา “นินมองพิม

นิน” แต่นี่มันงานคนอื่นเขานะผมทำตัวเด่นได้หรือ “พิมกลอกตา

พิม” คนพวกนั้นรอให้คุณพ่อแนะนำนายใจจะขาดอยู่แล้ว “นินจำใจจึงเดินไปกับพิม

นิน” ก็ได้ๆ “นินเดินไปบ่นไปหลังทุกคนทานข้าวเรียบร้อยก็มานักคุยกันที่ศาลา ประเด็นสำคัญก็หัวข้อการศึกษานั่นแหละทุกคนกำลังคิดว่าโรงเรียนที่ว่านี้มันคืออะไรกันแน่ จังหวะนั้นเองพิมและนินก็เดินเข้ามาในกลุ่มที่ท่านเจ้าคุณนั่งอยู่พวกเขากำลังถกเรื่องปัญหาเกี่ยวกับข้าวที่ขาดแคลนในช่วงนี้นินขมวดคิ้วปัญหาที่เขาคิดไว้เกิดขึ้นเร็วกว่าที่คิด

เมื่อทั้งสองเข้ามาก็กล่าวทักทายทุกคนท่านเจ้าคุณแนะนำนินให้ทุกคนรู้จักท่านออกญาถึงกับตกตะลึงไปเลยเพราะเขาคิดไม่ถึงว่านินคือลูกเขยของท่านเจ้าคุณอย่างไรก็ตามตัวตนของเขายังเปิดเผยไม่ได้ในตอนนี้จนกว่าจะมีประกาศแต่งตั้งนินอย่างเป็นทางการ ท่านเจ้าคุณเห็นสีหน้าทานออกญาก็ยิ้มออกมา

“นี่คือลูกเขยที่ข้าเก็บมาจากในป่าน่ะบางครั้งคำผู้มันจะแปลกๆ หน่อยอย่าถือสาเลยนะ” ทุกคนหัวเราะส่วนนินหน้ากระตุก

“หล่อสวยเหมาะสมกันดี” ทุกคนพยักหน้าให้ทั้งสอง

นิน “เมื่อครูผมเห็นทุกคนทำหน้าเครียดกันเกิดอะไรขึ้นหรือครับ” ท่านเจ้าคุณจึงกล่าวออกมา

“เรากำลังมีปัญหาเรื่องข้าวสารอยู่น่ะตอนนี้โดนพ่อค้ากักตุนจนขาดตลาดแล้ว “นินจึงนั่งลงแล้วดึงพิมนั่งลงด้วย

นิน” งั้นผมถามก่อนว่าเรามีการปลุกถั่วเขียวกันมากน้อยแค่ไหน “ทุกคนสับสนแล้วมองไปยังพระยาสุนทรเขาจึงกล่าว

“เนื่องจากมันปลุกง่ายจึงมีล้นตลาดเลยส่วนมากมันทำได้แค่ขนมมันจึงมีราคาถูกมาก “นินคิดสักพัก

นิน” ทุกคนเคยกินถั่วเขียวต้มน้ำตาลกันไหม “ทุกคนพยักหน้านินยิ้ม

นิน” งั้นพวกท่านว่ารสมันสัมผัสของมันคล้ายแป้งบ้างไหม “ทุกคนขมวดคิ้วบางคนพยักหน้าบางคนพยักหน้าท่านเจ้าคุณจึงถาม

“เอ็งจะพูดอะไรกันแน่” นินคิดสักพัก

นิน” เอาแบบนี้ผมขอเวลาสักหน่อยเพื่อคิดวิธีทำให้ถั่วเขียวและถั่วเหลือสามารถนำมาบริโภคแทนข้าวได้ “ทุกคนต้องตะลึงท่านอัครมหาเสนาบดีมองนิน

” เอ็งรู้เรื่องธัญพืชด้วยหรือ “นินส่ายหน้า

นิน” ไม่หรอกครับแต่ผมเป็นคนช่างสังเกตอย่างไรก็ตามเรื่องนี้ผมทำคนเดียวไม่ได้ต่องให้พิมและท่านป้าช่วยด้วย “ท่านเจ้าคุณพยักหน้า

” ได้แต่ว่างานหมั้นเอ็งสำคัญเช่นกันต้องเตรียมตัวเรื่องนี้ก่อน “นินกลอกตาลุงคนนี้ไม่ถามความเห็นพิมสักคำว่าว่างไหมสินค้านางก็ยังขายไม่หมด ตอนนี้พิมประหลาดใจมากมองนินอย่างสงสัยว่าเขาจะทำสิ่งใดกันแน่ ส่วนหมื่นเทพและเกดกำลังไปเปลี่ยนเป็นชุดเพื่องานแต่งช่วงบ่าย

ดาริน” ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะงามถึงเพียงนี้ “เกดยิ้มออกมา

เกด” คุณพี่กล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะน้องยังสู้พี่ไม่ได้หรอก “ดารินกลอกตา

ดาริน” เจ้าคิดมากไปแล้วความงามนั้นมันก็เหมือนงานศิลปะมันอยู่ที่ว่าใครชอบแบบใดมากกว่าเท่านั้นเจ้างดงามในแบบของเจ้าข้าก็งามในแบบของข้าอย่าให้ค่ามันมากเกินไปคุณค่าของสตรีอยู่ที่ความสามารถต่างหากดูอย่างพิมสินางไม่ใช่แค่สวยแค่ยังมีความสามารถด้วยนี่ถึงมีคุณค่าความสวยผ่านไปสี่สิบปีก็เลือนหายไปแล้วจริงไหม “เกดพยักหน้าดารินปักปิ่นให้เกดก่อนจะพยักหน้า

” เอาล่ะไปได้แล้ว “ทั้งสองจึงออกมาแล้วเตรียมเข้าพิธีเต่างงาน ทั้งสองเหมาะสมกันอย่างยิ่ง เมื่อพิธีจบลงแขกก็กลับกันไปบ่าวสาวเข้าเรือนหอพิธีจบลงก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงแล้ว

หมื่นเทพ “เหนื่อยหรือไม่” เกดพยักหน้า

เกด “นินหน่อยเจ้าค่ะ” หมื่นเทพกล่าวออกมา

หมื่นเทพ “งั้นเจ้าไปอาบน้ำเถอะพี่ก็จะอาบเช่นกัน” นางพยักหน้า หมื่นเทพข่มอารมณ์เอาไว้ที่จะไม่ให้รังเกียจนางยิ่งได้เห็นพิมวันนี้แล้วจิตใจเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ยินยอมเขาอยากจะสังหารนินแล้วแยกเธอมาตอนนั้นทว่าก็ทำไม่ได้

“คอยดูเถอะไอ้นินเมื่อข้าไม่ได้อย่าหวังที่เอ็งจะได้ไป” เมื่อตกค่ำหมื่นเทพดับไฟแล้วใช้วิธีจินตนาการว่าเกดเป็นพิมเขาจึงสามารถร่วมรักกับนางได้นี่สำคัญมากถ้าเขาไม่ร่วมรักกับนางความสัมพันธ์ของทั้งสองจะต้องเกิดรอยร้าวอย่างแต่นอนทั้งจากข่าวลือก่อนหน้าและการที่พิมมาในวันนี้เขาต้องสะกดจิตตัวเองแบบนั้นจึงทำได้และใช้มนต์บางอย่างทำมให้เขาเห็นนางเป็นพิมมันจึงราบรื่นในที่สุด ย้อนกลับไปในตอนบ่ายหลังงานแต่งหมื่นเทพนินก็ให้บ่าวไปซื้อถั่วเขียวและถั่วเหลืองมาจำนวนมาก แล้วหาที่ว่างๆ ในบ้านท่านเจ้าคุณทำโรงงานวิจัยเล็กๆ ขึ้น

ไหมแล้ว “เราจะทำอะไรกันรึ “นินยิ้มออกมา

นิน” ผมเองก็ยังไม่แน่ใจแต่คิดว่าจะทำแป้งจากถั่วเขียวให้ก่อนน่ะครับ “พิมและไหมแก้วประหลาดใจ

พิม “นายรู้เรื่องพวกนี้ด้วยหรือแล้วมันทำได้จริงหรือแป้งจากถั่วเขียวน่ะ” นินพยักหน้า

นิน “ก็จำๆ คนในหมู่บ้านมานั่นแหละหลวงตาสอนความรู้ให้พวกเขามากมายไม่รู้ว่าท่านไปเอามาจากไหนส่วนเรื่องแป้งผมเดาเอาแต่น่าจะพอได้” พิมขมวดคิ้วนางไม่ถามต่อได้แต่เชื่อใจเขา

นิน” คุณป้าครับขนมจากถั่วเขียวมีอะไรบ้างครับ “ไหมแก้วคิดสักพัก

ไหมแก้ว” ก็มี ถั่วเขียวต้มน้ำตาล ถั่วแปบ ขนมหม้อแกง เต้าส่วน ประมาณนี้จ้า “นินคิดสักพัก

นิน” อีกไม่นานเปิดร้านขนมแล้วระหว่างรอแช่ถั่วเขียวเรามาทำขนมจากถั่วเขียวใหม่ๆ ดูไหมครับ “ไหมแก้วและพิมนึกสนุกจึงเรียกน้องสาวและบ่าวมาช่วยกัน จนถึงสี่ทุ่มภายใต้การชี้นำของนินก็ได้ซุปถั่วเขียวที่มีสารอาหารครบถ้วน ส่วนผสมของมันคือถั่วเขียวทั้งเมล็ด ขมิ้น ขิง ยี่หร่า และผงอาซาเฟติดาเล็กน้อย (ผงอาซาเฟติดา คือเครื่องเทศที่มาจากอินเดียที่นำเข้ามาในไทยเมื่อหลายปีก่อนมีรสชาติเข้มข้นและมีกลิ่นฉุน) มันมีเนื้อสัมผัสเนียนนุ่ม เบา และอิ่มท้องได้อย่างลงตัว ทุกคนลองชิมดูก็พบว่าอร่อยมากแถมเป็นอาหารได้ด้วยหากเติมเนื้อสัตว์และส่วนผสมอื่นๆ ลงไปก็จะยิ่งอิ่มท้องมากขึ้น เมื่อมีของคาวแล้วก็ตามด้วยของหวานกับซุปถั่วเขียวแห้วสูตรจีนโบราณ นินเคยไปกินที่จีนมาครั้งหนึ่งสดชื่นมากแถมมีสรรพคุณดีเยี่ยมด้วย ถั่วเขียวช่วยลดความร้อนในร่างกาย ขับสารพิษ แห้วบำรุงไต ขับปัสสาวะ ลดบวม น้ำตาลกรวด ให้พลังงานอ่อน ๆ ไม่ทำให้ร้อนในถ้าเติมน้ำแข็งไปก็ยิ่งสดชื่นทุกคนสนุกกับการทำมาก สุดท้ายคือลูกชุบไม่ต้องพูดให้มากความทุกคนรู้จักดีอยู่แล้วลินชอบอันนี้ที่สุดทว่านินนอนหงายหมดแรงไปแล้วไม่คิดว่าทำขนมจนเหนื่อยแบบนี้ อ้อตอนที่นินเข้ามาก็มีผมวุ้นเกิดขึ้นแล้วโดยกลุ่มชาวประมงสกัดสารจาก สาหร่ายสีแดง สาหร่ายผมนาง และสาหร่ายเขากวาง ผ่านกระบวนการล้าง ต้มสกัดเจล กรอง และทำแห้งจนเป็นผงละเอียด มีคุณสมบัติพิเศษคือทำให้ขนมมีเนื้อสัมผัสกรอบ เด้ง คงรูปได้ดีแม้ไม่อยู่ในตู้เย็น

นิน” ให้ตายเถอะผมคิดอะไรไม่ออกไปอีกสามวันแล้ว “ทุกคนหัวเราะออกมาสำหรับคนอื่นๆ แล้วงานพวกนี้ไม่ได้เหนื่อยอะไร

ในเช้าวันถัดมากวันนี้วันที่ 8 แล้วนินไม่ได้ไปไหนยังคงยุ่งเรื่องถั่วเชียวอยู่สิ่งที่เขากำลังจะทำน่ะคือวุ้นเส้นนั่นเองทว่าขั้นตอนมันวับซ้อนมากแม้เขาจะรู้วิธีทำทั้งหมดแต่ก็ต้องลองผิดลองถูกหลายรอบไหมแก้วและพิมร่วมถึงบ่าวช่วยกันวุ่นวายไปหมด ท่านเจ้าคุณมองทุกคนอย่างจนใจเป็นเราเองต้องเตรียมเรื่องงานหมั้นเองเสียนี้

“พิม” ตกลงนายจะทำอะไรกันแน่ “นินส่ายหน้าเขาจะบอกได้ไงว่าเขาจะทำวุ้นเส้นก็ต้องแกล้งโง่ไปก่อน

นิน” ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ผมมั่นใจมากว่าจะสามารถสร้างวัตถุดิบที่ทำให้อิ่มท้องเหมือนกินข้าวได้ “พิมพยักหน้า

พิม” งั้นก็ตามนั้น “นินทำจนมาถึงขั้นตอนที่ได้น้ำแป้งจนได้แล้วรอให้มันทิ้งตะกอนหนึ่งวันถึงขั้นตอนนี้เขาและพวกก็หมดแรงไปเลย

นิน “ให้ตายเถอะฉันต้องการเครื่องจักร” นินนอนหมดแรงพิมและไหมแก้วยังคงตื่นเต้นกับแป้งที่ได้

ไหมแก้ว” พ่อนินเราจะได้แป้งจากถั่วจริงๆ หรือ “นินพยักหน้า

นิน” ไม่ผิดแน่ครับนี่เมื่อตกตะกอนแล้วกรองมันแล้วเอาไปตากแดนต้องกลายเป็นแป้งแน่นอน “ไหมแก้วกล่าวออกมา

ไหมแก้ว” งั้นก็ไปอาบน้ำเถอะยังต้องเตรียมงานหมั้นอีก “นินและคนอื่นๆ พยักหน้าแล้วกลับไปที่บ้านซึ่งเขามีห้องน้ำแล้วเขาจึงสามารถอาบที่นั่นได้เลยหลังจากอาบน้ำนินไปดูที่ห้องสกัดยาและห้องสกัดน้ำหอมพบว่าทุกอย่างปกติเขาจึงกลับไปที่ห้องแล้วฝึกวิชาที่ได้ซื้อมาจากเฉินเฟย ด้านหมื่นเทพหลังจากทราบตัวตนของนินก็สืบเรื่องตอนที่เขาเห็นนินอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งไปที่โรงหมอสืบไปสืบมาก็พบว่านินพาสตรีคนนั้นไปแอบที่บ้านพักข้าราชการนี่ทำให้เขาสับสนมากว่านินมีบ้านอยู่ที่นั่นได้อย่างไรแต่พอคิดถึงท่านเจ้าคุณเขาก็เดาว่าท่านเจ้าคุณคงมอบบ้านหลังนี้ให้นิน ส่วนทางหมื่นช้างกระวนกระวายใจมาก

“คุณแม่ทำอย่างไรดีมันไม่ออกจากบ้านเลยแล้วจะใส่ความมันอย่างไร” ทองพับขมวดคิ้ว

ทองพับ “คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะเป็นพวกไร้ประโยชน์จนเกาะผู้หญิงกินไม่ทำงานทำการแบบนี้” ทองพับขมวดคิ้ว

“ช่างเถอะพวกเขาแค่หมั้นกันยังไม่ได้แต่งเสียหน่อยลูกยังมีโอกาส” หมื่นช้างแม้ไม่อยากจะยอมรับแต่ก็ต้องทำใจเวลากระชั้นเกินไปพวกเขาเตรียมการไม่ทันจริงๆ ส่วนความเคลื่อนไหวในวังหลวงเป็นลุงยอดอีกแล้วที่ยุ่งงานเข้าขนาดใหญ่เลยมีคำสั่งให้ลุกยอดวางงานทุกอย่างแล้วรับงานนี้คืองานสร้างโรงเรียนขนาดความจุคนหนึ่งร้อยคนในเบื้องต้น ส่วนคุณพระวิเชียนงานยุ่งมากเขาไม่ได้กลับบ้านสองวันแล้วหลังจากย่อยวิชาทั้งหมดที่นินทำมาทำเอาเขาตกตะลึงไม่น่าเชื่อว่าตำราของนินทั้งหมดสามารถมาย่อยๆ แล้วได้ถึงหกชั้นปีเลยทีเดียวบ่งบอกถึงว่านินได้ทุ่มเทมหาศาลในการเขียนตำราทั้งหมดนี้ขึ้นเมื่อทีมของพระวิเชียนได้อ่านไปคร่าวๆ เขาต้องทึ่งถึงความชาญฉลาดของนินที่ใช้รูปภาพและเพลงในการสอนทำให้จดจำงานและดึงดูดความสนใจของเด็กๆ ได้ นอกจากนี้นินยังสอดแทรกวิชาอย่างพลศึกษาและศิลปะเข้ามาด้วยทำให้เด็กไม่เครียดจนเกินไปแล้วได้ออกกำลังกายตั้งแต่เด็ก ในด้านนี้เขาต้องยอมรับเลยว่านินไม่ใช่คนธรรมดาแต่เป็นคนที่พิเศษมีวิสัยทัศน์มากเขาจะสามารถทำให้ไทยก้าวหน้าได้เร็วขึ้นแน่ๆ อย่างไรก็ตามสิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือตีพิมพ์หนังสือทั้งหมดให้เร็วขึ้นอย่างไรก็ตามการพิมพ์ของยุคนี้ยังเป็นการพิมพ์แบบบล็อกไม้อยู่ด้วยหนังสือที่นินเขียนทั้งหมดพวกเขางานท่วมอย่างแน่นอนดังนั้นช่างทำเรื่องพิมหลายเจ้าถูกสั่งให้วางมือจากงานที่ทำอยู่แล้วเร่งทำตำราเรียนด่วนที่สุด แน่นอนว่าพวกเขาได้ตัวคัดลอกของหนังสือไปเพราะต้นฉบับสำคัญมาก เวลาเดียวกันเรือลำใหญ่ก็กำลังมุ่งหน้ามาสู่เมืองหลวงหมื่นแผนใกล้ถึงเมืองหลวงแล้วเขาร้อนใจมากเพราะว่าพรุ่งนี้เป็นวันหมั้นของพิมแล้วทว่าความเร็วของเรือทำให้เขากังวล

หมื่นแผน “บ้าจริงข้าจะไปไม่ทันจริงๆ งั้นหรือ” เขากังวลมากจริงๆ หากไปไม่ทันแม่พิมต้องเป็นของคนอื่นอย่างแน่นอน

“ท่านหมื่นอย่าร้อนใจไปขอรับนี่ก็แค่หมั้นมิใช่แต่งเสียหน่อยระหว่างหนึ่งปีย่อมมีเรื่องราวมากมายมิใช่หรือขอรับ” เมื่อได้ยินลูกน้องกล่าวเช่นนี้เขาก็คลายคิ้วที่ขมวด

“นั่นข้ารู้ดีแต่เมื่อเห็นแม่พิมมีบุรุษโดยชอบทำอยู่ข้างกายข้าก็ทนไม่ไหวแล้ว “ทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้ม

“ถ้างั้นฆ่ามันเลยก็หมดเรื่องแล้วนี่ขอรับ” หมื่นแผนยิ้มออกมา

หมื่นแผน “ฆ่าต้องฆ่าแน่เพียงแต่ว่าจะฆ่ามันมั่วๆ ไม่ได้ต้องหาเหตุผลที่สมเหตุสมผล” ในตาของหมื่นแผนเต็มไปด้วยการวางแผนมากมาย เมื่อถึงตอนค่ำนินก็มาเคาะหน้าต่างของพิม ก๊อกๆ พิมรู้ทันทีว่าเป็นใครนางเดินไปเปิดหน้าต่างก็เห็นนินยิ้มให้

พิม” นี่นายมาทำไมข้าต้องรีบนอนนะ “นินยิ้ม

นิน” ผมเอานี่มาให้ “เขาหยิบขวดแก้วส่งให้พิม” พิมรับมาอย่างสงสัย

พิม “นี่คืออะไร” นินยิ้มออกมา

นิน “น้ำหอมน่ะจะได้เอาไว้ใช้พรุ่งนี้ไง “นางประหลาดใน

พิม” ใช้อย่างไร “นินจึงอธิบายเนื่องจากยังไม่มีหัวฉีดนินจึงต้องแนะนำวิธีทาเอาโดยทาที่ต้นคอ ข้อพับข้อศอกด้านใน และหน้าอก กลิ่นของมันคล้ายกับกลิ่นที่นิยมของแบรนด์ดังในโลกของเขา

พิม” เป็นกลิ่นหอมที่แปลกใหม่มากข้ารู้สึกถึงการดึงดูดบางอย่าง “นินยิ้มออกมา

นิน” กลิ่นนี้สามารถกระตุ้นแรงดึงดูดเพศชายได้ดีมากผมบอกเลย “พิมยิ้มออกมา

พิม” ไม่กลัวตกหลุมรักข้าหรือ “นินหัวเราะ

นิน” ผมทำใจแล้วชาตินี้คงหนีคุณไม่ได้แล้ว “เขาทำหน้าเศร้าทำเอาพิมโกรธขึ้นมา

พิม “ไอ้บ้าไปเสียเดี๋ยวนี้ก่อนที่ข้าจะอดใจไม่ไหวต่อยตานายอีกทำไมชอบข้ามันจะตายหรือไอ้บ้านิน “นินรีบกระโดดลงวิ่งหนีไป

นิน"ซวยแล้วไม่น่าไปยั่วนางเลย" เมื่อเห็นนินหนีไปแล้วมุมปากพิมยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว…