เมื่อยามรัตติกาล

“เฮ้ย! เหมือนว่า รุ่นพี่จะร้ายกาจขึ้นมาอีกแล้วนะ!” เชนก้าวออกมาจากเครื่องจำลองการต่อสู้ ร่างกายของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยสีสเปรย์ที่เป็นเครื่องหมายของความพ่ายแพ้

เขาไอออกมาเบาๆ จนมีลิ่มเลือดติดที่มุมปาก แม้ฝีเท้าจะหนักอึ้งด้วยความล้า แต่แววตาของเขากลับไม่มีร่องรอยของความท้อแท้แม้แต่น้อย

อีกด้านหนึ่งของการฝึกฝน…

จ้านสวีจี มองดูการแจ้งเตือนผลการประลองล่าสุดด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น เขาพึมพำกับตนเองอย่างทึ่งๆ “ขนาดข้ามีไอเทมระดับเวิลด์ เจ้าหนุ่มนั่นยังเจาะช่องโหว่สร้างความเสียหายใส่ข้าได้ถึง 40% เชียวรึ…”

ซึ่งวันเวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปอย่าง ช้า ๆ ฮันเตอร์ทุกคนฝึกฝนภายในค่าย ต่างก็ยกระดับตนเองอย่างก้าวกระโดดในทุกวัน ตารางอันดับคะแนนลำดับต้นๆ เริ่มผลัดเปลี่ยนตำแหน่ง อย่างเห็นได้ชัด

แต่มันกลับสวนทาง รายชื่อของเชน ดันมีคะแนนอันดับถอยหลัง เมื่อเชนเลือกท้าประลองสมรภูมิเสมือน ‘ฝึกฝน’ ขัดเกลากับคนที่มีฝีมือที่สุด อย่างรุ่นพี่จ้านสวีจี

ชนิดอีกฝ่ายเห็นรายชื่อเชน เกือบตลอดทุกวันในช่วง1 เดือนให้หลังมานี้ ท้าประลองร่างเสมือนของเขา จนต้องกล่าวพึมพำกับตนเอง “เจ้าเด็กนี่ มันแพ้ไม่เข็ดหลาบจริงๆ” พร้อมส่ายหัวยิ้มกริ่ม คล้ายเชนเอาคะแนนมาส่งมอบ

ซึ่งจะมีบางช่วงที่เชนไม่ได้ท้าประลอง ‘เมื่อเข้าไปลงเกตบอสเลเวล50 แบบโซโล่เพียงลำพัง’ หากไปเล่าให้ใครฟัง ก็คงไม่มีใครเชื่อ ว่าสายสนับสนุน จะโซโล่เดี่ยวผ่านบอสเกตปิด แรงค์ B ได้

ทว่าเวลาที่ไหลผ่าน เชน เริ่มจะชินชากับการอยู่ภายในมหาวิทยาลัยราชันไม่น้อย

แต่ไม่ใช่สำหรับพื้นที่ ‘ที่เรียกว่าห้องนอน’ ความสัมพันธ์เชน กับ ริน เหมือนจะเริ่มห่างออกจากการ ช้าๆ แล้วยิ่งรู้ว่าอาเวย ค่อนข้างรุกรุ่นพี่รินหนัก เปิดเผยความสัมพันธ์ ที่ใครมอง มาแต่ไกล ก็รู้ว่าเป็นความสนิทสนมที่ไม่ธรรมดา

ส่วนนี้เองเชนก็ต้องยอมถอยห่าง เพื่อยังพอให้มองหน้ากันติดอยู่บ้าง…แต่ช่วงสายเข้าเดือนที่ 4 การประเมินมหาวิทยาลัยราชัน ฮันเตอร์ทุกคนต่างก็ถูกประเมินส่งไปยังเบื้องบน

หัวหน้าบ้านทีม10 ค่อนข้างจะคาดหวังกับตัวเชน ทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่น จากคะแนนการต่อสู้ เมื่อเรียกเชนเข้าไปพูดคุยห้องธุรการส่วนตัว ของบ้านทีมในตอนเช้า

‘ปู้จิ้งอวิน’  กล่าวเข้าประเด็น ไม่อ้อมค้อม ครั้นเห็นชายหนุ่มผมขาว เดินไม่ทุกข์ร้อนเข้ามา “น้องชายเจ้าหักโหมร่างกาย ฝึกฝนหนักเกินไปหรือเปล่า?”

เชน สีหน้าเรียบเฉยมาก พลางยิ้มแบบกวนๆ แม้พอจะรู้ อีกฝ่ายกล่าวด้วยความเป็นห่วงก็ตาม “ผมก็อยากจะแข็งแกร่ง ให้เหมือนกับฮันเตอร์อยู่ที่นี่ทุกคนแหละครับ ช่วงนี้จึงขยันหน่อยก็เท่านั้นเองรุ่นพี่”

ปู้จิ้งอวิน เอามือพร้อมแผ่นกระดาษประเมิน ตบโต๊ะ ดัง ปึง! แววตาไม่มีขี้เล่นจริงจังเป็นอย่างมาก ชนิดเชนยังตกใจ

“เจ้าอยากอายุขัยสั้นต่ำกว่า 40ปี เร็วขนาดนั้นเลยหรืออย่างไร ทำอะไรไม่คิดซะบ้าง ข้ารู้เรื่อง ร่างกายเจ้าแบกรับภาระหนักอายุจะไม่ยืนยาว จากคุณหมอ ตั้งแต่สามเดือนก่อนแล้ว…”

เชนหน้าเลิ่กลั่กทันที เมื่อมองไปรอบๆ ไม่มีใครอยู่ เสียงของเขา แอบผ่อนลมหายใจน้อยๆ “พี่ชาย...มีใครรู้เรื่องนี้ อีกบ้างหรือเปล่า?”

ปู้จิ้งอวิน ถึงกลับส่ายหัว ไปมา อย่างคนหมดคำจะพูด “การปะทะกับจ้านสวีจี ซ้ำๆ เจ้าก็น่าจะรู้เครื่องจำลองการต่อสู้ ทำให้ร่างกายเจ้าแบกรับภาระหนักแล้ว  ยังไปลงเกตปิด โซโล่บอสอีก ในช่วงสองเดือนมานี้… ฝึกตายอยู่หรืออย่างไร ไอ้เด็กบ้านี่”

เชนก็แลบลิ้น ทำตัวน่ารักขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ซึ่งหวังว่าอีกฝ่ายจะเก็บเรื่องของเขาไว้เป็นความลับ “เวลาของข้าไม่ค่อยมี เลยอาจต้องรีบหน่อยกระมังรุ่นพี่”

ปู้จิ้งอวิน ร่างใหญ่ลุกขึ้นสูงเต็มตัวเหนือโต๊ะพูดคุย ก็เขกหัวเชนดัง ป็อก! “ยังจะมาพูดเล่นอีก”

พร้อมเสียงสูดลมหายใจลึก เสียงนั้นจะกล่าวต่อ “อยากประลองนักไม่ใช่หรือ มาประลองกับข้า ท้ายภูเขาพื้นที่ปิด (แบบจริงจัง) กันสักตั้ง”

“หากข้าชนะ ข้าขออย่างเดียว เลิกทำอะไรเสี่ยงตายได้แล้ว”

เชน ลอบกลืนน้ำลายลงคอดัง อึก! เมื่อคำต่อสู้จริงจัง ถูกย้ำโดยอีกฝ่าย “คงไม่ดีมังแบบนี้หัวหน้า” เมื่อเชนเผยสายตาเปล่งแสง จ้องมอง คล้ายเจอเหยื่อ

ปู้จิ้งอวิน เดินออกไปด้านนอกห้องธุรการของบ้านทีม10 ดูท่าอีกฝ่าย จะเอาจริงไม่น้อย เชนได้แต่ถอนลมหายใจออกมายาว ขณะเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

ซึ่งจังหวะ ‘นรก’ นั้น เชนเห็น ‘ริน’ กำลังเดินผ่านพวกเขาไปแบบพอดี แววตาของหญิงสาว ภายใต้กรอบแว่นหนา ดูสงบนิ่งและจริงจังเป็นอย่างมาก กำลังเตรียมเดินเข้าห้องฝึกฝน แม้จะปรายตามองพวกเขาเล็กๆ

เชนพลางลอบบ่นพึมพำ กับตนเองที่สูดลมหายใจเข้าไปลึก เมื่อรับรู้แรงกดดันปราณมานาของนาง เล็ดลอดออกมาเมื่อครู่ก่อนปิดประตู ปึง!

“เหอะๆ”

‘ตอนนี้ยังเช้า รุ่นพี่รินพึ่งมา คงไม่ได้ยินเรื่องที่พวกเรา คุยกันหรอกนะ’ ซึ่งคนที่เชนไม่อยากให้รู้ที่สุด น่าจะเป็นรินนี่แหละ ที่อาจเปลี่ยนชีวิตประจำวันของเขาไป

หัวหน้าบ้านทีม10 ปู้จิ้งอวิน เหมือนรู้เชนกำลังคิดอะไรอยู่ เขาพลางกระแอมไอขึ้นมาเบาๆ ขณะเดินนำเชนไปเขตด้านหลังภูเขา ก็รับรู้ความประมาทตนเอง ใส่อารมณ์ พูดเรื่องสำคัญของเชน จนอาจกลายเป็นปัญหา

ริน กอด ดาบยาวที่ถือแน่น ลอบบ่นพึมพำ แต่ดวงตาแดงก่ำเหมือนจะร้องไห้แล้ว “เรื่องสำคัญขนาดนี้ พวกเขายังอุตส่าห์ปิดข้าอีก โดยเฉพาะเจ้าบ้านั้น”

ตามจริง รินที่มาเช้าวันนี้ อยากจะตามเชนมาพูดคุยกันให้รู้เรื่อง เหมือนตอนนี้อีกฝ่าย กำลังหลบหน้านางอยู่อย่างไรอย่างนั้น

‘แต่ดันมาได้ยินเรื่องสำคัญ ของเชนเสียได้’  ทันใด ริน แค่นเสียง ชิ! ในลำคอ ออกมาอย่างไม่พอใจ ก็แอบตามพวกเชนไปดูเหตุการณ์พวกเขาประลองกันทันที

ทว่าการปะทะกลางป่า สนามประลองโบราณพื้นหินลานกว้างแห่งนี้ เหมือนเคยใช้ ตัดสินการต่อสู้มาก่อน เมื่อการประลองจริงจังเริ่มขึ้น ชนิดแทบจะจู่โจมเอาชีวิตกัน ให้เกิดเสียงต่อสู้ดังอึกทึกครึกโครม