ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     "จริงดิ"

     ชุนทำท่าไม่เชื่อ แต่พอคิดไปคิดมาสิ่งที่เขาเจอมาในต่างโลกมันหนักหนากว่าเยอะ...เยอะจนเรื่องเวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัวมันเป็นเรื่องไม่น่าแปลกอะไร
     "ชุนไม่เชื่อหรอคะ"
     หลิวถามชุนพร้อมกับคลายอ้อมกอด แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว
     "เชื่อ!"
     ชุนตอบแบบไม่ลังเล ก่อนทุกอย่างจะเงียบไปครู่หนึ่งให้ชุนมีเวลาเตรียมตัวเผชิญหน้ากับแม่ของเขา
     "สวัสดีครับแม่"
     ชุนกล่าวทักทายแม่เขาอย่างสุภาพ สองมือพนมไหว้ตามธรรมเนียม แม่เขาก็พยักหน้าและเดินหายเข้าไปในคฤหาสน์ทิ้งให้ชุนจัดการทุกอย่างกับซาร่าและลินดาเอาเอง
     'แย่แล้ว..ไม่ๆ เราต้องแสดงท่าทางปกติไม่ต้องไปกลัว ก่อนหน้ามันเป็นแค่บททดสอบ เคยโดนมาแล้วรอบหนึ่งตอนมารับตัวมิซึฮะ เราไม่ได้พาไปแต่งเมีย แค่พาไปช่วยงานให้ทุกอย่างมันสบาย..ใจเย็นเข้าไว้เรา'
     ชุนพูดในใจ ก่อนเดินไปเผชิญหน้ากับซาร่ากับลินดาด้วยท่าทางดูเกรงๆ
     ตึก! ตึก! ตึก!
     ซาร่ากับลินดาเห็นชุนเดินมาพร้อมเสียงเท้าอันหนักหน่วงไม่ได้มีท่าทีเปลี่ยนไป ถึงชุนจะเดินผ่านกลางระหว่างทั้งสองคนไปก็ตาม
     "ไปกัน"
     ชุนพูดสั้นๆแล้วหันหลังกลับมาจับมือซาร่ากับลินดาเอาไว้ เล่นเอาทั้งสองคนสะดุ้งโหยง ใครมันจะไปคิดว่าชุนจะมาไม้นี้กับผู้หญิงที่แอบชอบเขา ทำให้ทั้งสองเดินตามชุนไปอย่างเงียบๆพร้อมหลิวอย่างช่วยไม่ได้
     ระหว่างเดินไปจากคฤหาสน์ ซาร่าได้ถามชุน
     "ชุนคะ เราจะเดินไปไหนกันหรอคะ"
     น้ำเสียงแฝงความสงสัยไม่ทำให้ชุนหันไปตอบคำถาม เขาเดินต่อไปปล่อยให้ทั้งสองเดินตามเขาไปเรื่อยๆ
     สามสิบกว่านาทีผ่านไป
     ลินดาเริ่มสงสัยว่าทำไมชุนยังพาพวกเธอเดินตามทางเท้าไม่หยุดพัก
     "ชุน? พวกเราจะไปไหนกัน"
     "เดี๋ยวก็รู้เอง"          ชุนตอบสั้นๆ หลังจากนั้นไม่ว่าซาร่ากับลินดาจะถามอะไรมาเขาไม่ตอบสักคำ
     'ให้ผ่อนคลายเตรียมใจบินข้ามทะเลกลับไทยไปเงียบๆ ถึงชาดหายค่อยบอก ไม่งั้นได้มีคนหัวใจวายตาย แต่ลองถามหลิวดูก่อนว่าเธอบินได้เหมือนเรารึเปล่า'
     ชุนคิดในใจ ก่อนถามหลิวไปตรงๆ
     "หลิว..เธอบินได้ไหม"
     "บินได้ค่ะ ชุนไม่ต้องกังวล"
     หลิวตอบชุนพร้อมรอยยิ้ม แต่ซาร่าดูไม่ชอบใจชุนที่เอาแต่เงียบ
     "นี่ชุนพวกเราไม่ใช่อากาศธาตุนะอย่าเมินพวกเราสิ"
     "ชุนเงียบแบบนี้ลินดารู้สึกไม่สบายใจ"
     ลินดาพูดเสริมซาร่า แต่ชุนยังเมินพวกเธอเหมือนเดิม โดยที่พวกเธอยังไม่รู้ว่าจะได้พบได้เจอกับความรู้สึกหวาดเสียว ระทึกขวัญที่สุดในชีวิต
     สามสิบนาทีผ่านไป
     ชุนพาทุกคนเดินมาถึงชายหาด 
     หลิวไม่มีท่าทีแปลกใจอะไร มีแค่ซาร่ากับลินดาสงสัยว่าชุนพาพวกเธอมาทำอะไร เพราะมาเล่นน้ำไม่ใช่แน่นอน จากท่าทางชุน..เขาดูมีจุดประสงค์บางอย่าง
     "เธอจะพาใครไปกับเธอ"
     ชุนหันไปถามหลิว หลิวหันมองซาร่าสลับกับลินดา ก่อนจะเดินไปจับมือลินดา
     "เธอพาลินดาไปงั้นซาร่าไปกับผม"
     "ไปไหน!?"
     ซาร่าทำท่าสงสัยจนบนหัวเธอเหมือนมีเครื่องหมายคำถาม ไม่ทันไรชุนได้คว้าเอวซาร่าบินขึ้นสู้บนท้องฟ้ากว้างใหญ่ หลิวเห็นชุนบินจึงตามไปติดๆ ซาร่ากับลินดาถึงกับช็อค ไม่นานเสียงกรีดร้องของทั้งสองพลันดังลั่น
     อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
     "ทำไมถึงบินอยู่บนฟ้าได้"
     "ไม่เอา ไม่เอา ปล่อยนะ ฮือออออออออออ"
     ลินดาร้องเสียงหลง ซาร่าร้องไห้โฮ เพราะเธอกลัวความสูง ชุนจึงให้ซาร่าซบอก หลินเหลือบมองมาแล้วแอบขำเบาๆ
     หลังจากบินข้ามทะเลสุดลูกหูลูกตามาสักพักลินดาก็ตั้งสติได้ มีแค่ซาร่ายังคงร้องไห้เหมือนเด็กขี้แยอยู่ในอ้อมอกของชุน
     "หยุดร้องได้แล้วน่า...รู้ว่ากลัวความสูง แต่เราต้องข้ามทะเลไปไม่งั้นจะถูกคนอื่นจับตามองเอา ในฐานะนักฆ่ามีคนรู้ความลับเมื่อไหร่คงถูกญาติมิตรคนที่เราฆ่าไปเอาคืนทบต้นทบดอก..."
     ชุนพูดให้ซาร่าได้ยิน แล้วพูดต่อไป
     "พวกเธอฆ่าคนไปเยอะ แต่พวกเธอไม่ชอบฆ่าคน ทำไปเพื่อความอยู่รอดจากคำสั่ง ผมไม่พาออกจากคาร์นิวัลวันนี้ วันหน้าพวกเธอไม่มีโอกาสหนีไปไหนได้อีก จากประสบการณ์ของผมแววตาพวกเธอทั้งสามคนไม่เหมือนคนอื่นในคาร์นิวัล อีกสี่คนมีแววตาแบบเธอ แต่ผมช่วยได้แค่พวกเธอ วันหน้าแม่ผมต้องสละตำแหน่งให้ โค้ดวัน สืบทอดต่อไป...วันนั้นมันจะไม่เหมือนทุกวันนี้"
     "ชุนกำลังพูดอะไร"
     ซาร่ากระซิบถาม
     "ไม่ต้องกระซิบหรอก ในญี่ปุ่นมีนักฆ่าอย่างนินจาอยู่ มันฆ่าพวกเธอได้ง่ายๆ พวกนินจาระดับต่ำพวกเธอหรือพวกโค้ดอาจฆ่ามันได้ ยกเว้นจะเจอพวกระดับสูงเป็นโค้ด วัน ยังเอาชีวิตรอดยาก มันเก่งกว่าหน่วยลับพิเศษหลายขุม มาอยู่กับผมแล้วใช่ชีวิตธรรมดาไปด้วยกัน"
     "ใช้ชีวิต ทำไมถึงเป็นพวกเราละ?"
     "จะถามอย่างนั้นก็เถอะ จะให้พูดจริงๆหรอ?..ผมน่าจะพูดไปหมดแล้วนะ"
     ชุนรู้สึกลำบากใจ ใจหนึ่งเขาอยากช่วยและยังชอบพวกเธอด้วย จะบอกว่าชอบยังดูแปลกนิดหน่อย ต้องบอว่าความคิดของพวกเธอ..ไม่สิ..พวกเธอเป็นตัวของตัวเองไม่เหมือนใคร มีความเป็นมนุษย์ปกติมากกว่านักฆ่าในคาร์นิวัล อีกอย่างซาร่า ลินดาและมิซึฮะก็ตรงจริตเขาเต็มๆ
     "อืม"
     ซาร่าตอบสั้นๆ ชุนเลยตัดสินใจบอกไปตามที่ใจเขาบอกมาพร้อมกับแก้ตัวในประโยคเดียว
     "จะบอกครั้งเดียวนะ...ผมชอบพวกเธอน่ะ แต่ว่าไม่ใช่ชอบมากขนาดอยากจะแต่งงานหรอกนะ"
     "ชอบก็คือชอบสิ น้อยหรือมากก็ชอบอยู่ดี"
     ซาร่าพูดเสียงเบา ชุนกลับได้ยินชัดเจน แต่เขาไม่พูดอะไรต่ออีก กระทั่งพาซาร่ากับลินดามาถึงจุดหมายปลายทาง
     ตึก! ตึก!
     เสียงฝ่าเท้าของหลิวกับชุนแตะพื้นพร้อมกัน ด้านหน้าทั้งสองเป็นบ้านทรงญี่ปุ่นโบราณ หลิวรู้ว่าถึงจุดหมายเธอได้ปล่อยลินดาให้ยืนบนพื้นช้าๆ เหลือซาร่าคนเดียวที่ยังกลัวไม่หาย แข้งขาเธอสั่นไหวยิ่งกว่าก้านไม้บางๆ
     "ถึงพื้นแล้ว..ไม่ต้องกลัว"
     ชุนพูดปลอบพลางแอบปล่อยให้เท้าเท้าของซาร่าแตะพื้น ทว่าเธอดันร้องเสียงหลงจนมิซึฮะวิ่งออกจากบ้านมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ท่าทางตกใจของมิซึฮะทำให้ชุนเผลอหลุดขำ ซาร่าเผลอตัวหันไปมองตาม แล้วก็ร้อง กรี๊ด เสียงดังลั่นล้มพับลงกับพื้นก้นจ้ำเบ้า คราวนี้ชุนยิ่งขำหนักกว่าเก่าจนซาร่าอาย
     "หยุดขำได้แล้ว"          ซาร่าบอกชุนด้วยความอับอาย น่าเสียดาย หลิว ลินดา มิซึฮะเห็นเต็มสองตาว่าซาร่าแสดงท่าทางโกรธแบบน่ารัก ซาร่าเลยถูกขำอยู่พักใหญ่
     เมื่อทุกอย่างสงบ ซาร่ากับลินดาตั้งสติได้ พวกเธอมานั่งโต๊ะโคทัตสึและจิบชาในบ้านกันแล้ว นอกจากซาร่ากับลินดา รอบโต๊ะโคทัตสึก็มีชุนกับหลิว เพราะมิสึฮะปลีกตัวไปดูแลทารกน้อย
     "นับจากนี้พวกเธอสองอยู่กับมิซึฮะนะ ให้คิดซะว่าเป็นบ้านของพวกเธอ แต่ทรัพย์สินของพวกเธอเป็นของพวกเธอไม่ใช่ของผม ถึงจะจัดการกับทุกอย่าง...มาอยู่กับผมตัวเปล่า พวกเธอสองคนอยู่ที่นี่ได้แบบฟรีๆไม่เสียค่าใช้จ่ายอะไร ของกินมิซึฮะเป็นคนซื้อ พวกเธอคอยช่วยแบ่งเบาภาระของมิซึฮะก็พอ"