น้ำเสียงที่น่าขนลุกของอลิคดิลทำให้แจ็คขนลุกไปด้วยและตกใจกับท่าทางที่เปลี่ยนแปลงไปของอลิคดิล
เพราะอลิคดิลเวลาอยู่กับแจ็คจะไม่ค่อยแสดงท่าทางแบบนี้ออกมาและทำให้แจ็คกลืนน้ำลายก่อนจะพยักหน้าออกมา
“ได้ครับ”
อลิคดิลมองแจ็คก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อยและมองไปข้างหน้าอนาคตข้างหน้าหรือท้องฟ้าข้างหน้า
ไม่มีใครสามารถเข้าใจได้พร้อมกับพูดออกมาลอย ๆ แต่แจ็คเข้าใจว่าอลิคดิลพูดให้ตนเองเข้าใจ
“เส้นทางของการกลายเป็นราชา ลูกจะต้องสังหารผู้ที่ต่อต้านทั้งหมด ความใจดีของลูกอาจจะกลายเป็นพิษร้ายภายในจิตใจหรืออนาคตข้างหน้าของลูกได้เสมอ”
“ครับ”
แจ็คไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้นอกจากก้มหน้ายอมรับอย่างเดียวและแจ็คชินกับชีวิตแบบนี้มานานมากแล้ว
เลาร์วัลมองแจ็คก่อนจะถอนหายใจออกมา แต่เธอไม่กล้าพูดอะไรต่อหน้าอลิคดิลก่อนที่อลิคดิลจะหายไป
แจ็คถอนหายใจออกมาและขอบคุณเลาร์วัลและกลับไปยังห้องนอนของตนเองทันทีเพื่อวันพรุ่งนี้จะได้เตรียมพร้อมในการเข้าไปยังดินแดนใหม่
“ตื่นได้แล้วค่ะ”
แจ็คตื่นขึ้นมาจากเสียงเรียกของธิดาก่อนที่แจ็คจะอาบน้ำและไปยังสวนทันทีจุดนัดพบที่อลิคดิลบอกอยู่
แจ็คพบกับโรชิเฟสและโคนินกำลังรอตนเองและโรชิเฟสดีใจอย่างมากก่อนจะกอดแจ็คและหัวเราะออกมา
“แม่ได้ยินว่าลูกสามารถเปิดประสาทครั้งเดียวได้ถึง 2 ตำแหน่งใช่ไหม”
“ใช่ครับ”
“ดีจริง ๆ ลูกของฉัน”
โรชิเฟสดีใจอย่างมากและเข้าใจว่าแจ็คกำลังส่องประกายพรสวรรค์ของตนเองออกมา แม้ว่าจะรับรู้และได้ยินว่าราชาเพลิงสวรรค์ทุกคนมีพรสวรรค์
แต่เมื่อก่อนกับลูกของตนเอง ทำให้โรชิเฟสดีใจอย่างมาก สำหรับแจ็คแล้วแจ็คไม่ได้ดีใจแม้แต่นิดเดียว
แจ็ครู้สึกเฉย ๆ มากมายกับคำพูดและท่าทางของทุกคน เพราะแจ็คได้ยินเสียงภายในใจของตนเองพูดออกมาเยอะกว่านี้
แจ็คถูกด่าและไม่ได้สำเร็จด้วยตัวคนเดียว แจ็คเข้าใจว่าเสียงในใจคือเสียงของตนเองที่หลอนประสาท
แต่สำหรับแจ็คแล้ว ไม่ได้สนใจว่าตนเองจะหลอนประสาทไปเองหรือไม่ถ้าส่งผลดีอย่างน้อยก็อยู่ต่อไป
แจ็คไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือดีใจแม้แต่นิดเดียวก่อนที่โรชิเฟสจะปล่อยแจ็คด้วยความเสียใจเล็กน้อย
“เดินต่อไปลูก เส้นทางต่อไปของลูกจะนำลูกไปสู่ดินแดนใหม่ สนามเด็กเล่นในหายนะ”
“ชื่ออะไรนั้น”
แววตาของธิดาหรี่ลงมาทันทีเพราะเธอเข้าใจว่าสนามเด็กเล่นในหายนะคืออะไร เพราะภายในประเทศเพลิงสวรรค์
มีข่าวลือเช่นกันว่าสนามเด็กเล่นในหายนะคือขังที่น่ากลัวมากที่สุดและกลายเป็นสิ่งที่หลายคนไม่อยากจะเข้าไป
เพราะคนที่ถูกขังส่วนมากจะเป็นลูกของนักโทษของประเทศเพลิงสวรรค์ที่ออกมาระหว่างคุ้มขัง
ไม่มีทางประเทศเพลิงสวรรค์จะไม่มีทางรับลูกของนักโทษมาเลี้ยงและลูกของนักโทษที่เกิดขึ้นมาด้วยความบริสุทธิ์ใจ
จะถูกนำไปยังสนามเด็กเล่นของหายนะซึ่งไม่มีใครเข้าใจว่าคืออะไร แต่สำหรับหลายคนแล้วการนำเข้าไปภายในสนามเด็กเล่นของหายนะ
แทบจะไม่มีใครรอดกลับออกมาได้แม้แต่คนเดียวและจุดประสงค์ไม่มีใครเข้าใจว่าเลี้ยงดินแดนแห่งนี้เพื่ออะไร
เพราะดินแดนหนึ่งต้องใช้ทรัพยากรในการเลี้ยงดูอย่างมาก ดินแดนหนึ่งทุกประเทศและนิยายทั้งหมดจะใช้ให้มีประโยชน์มากที่สุด
ทำให้หลายคนไม่รู้ว่าสนามเด็กเล่นของหายนะคืออะไร ทว่าเพียงแค่ฟังยังโหดร้ายมากนำลูกของนักโทษไปขัง
ต้องเข้าใจว่านักโทษหลายคนไม่ใช่มนุษย์และหลายคนสามารถแบ่งตัวออกมาได้หรือสามารถมีลูกได้โดยที่ไม่ต้องผสมพันธุ์ใด ๆ
บางสายพันธุ์จะมีลูกตามกาลเวลาและเป็นสิ่งที่ทรมานนักโทษมากที่สุดคือการมองเห็นลูกของตนเองถูกช่วงชิงไป
ประเทศใหญ่ ๆ หลายประเทศมีคุกแบบนี้เหมือนกันทั้งหมด แต่ไม่มีใครรับรู้ว่าเป้าหมายของคุกนี้คืออะไร
หลายคนอาจจะคิดว่าคุกแห่งนี้อาจจะเป็นที่ซ่อนตัวของตัวตนที่แข็งแกร่งและชอบกินเด็กเป็นอาหาร
บางคนคิดว่าคุกแห่งนี้คือเครื่องบดเนื้อและเลือดเพื่อใช้วิญญาณและเลือดเนื้อของเด็กเป็นพลังงาน
แต่ข่าวลือที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดคือการเลี้ยงลูกของนักโทษให้กลายเป็นบันไดกับลูกของราชาหลาย ๆ ประเทศ
ธิดาเข้าใจได้ยังไงว่าเป้าหมายต่อไปของแจ็คคืออะไร แต่เธอไม่กล้าพูดอะไรออกมาเพราะแผนการทั้งหมดในการเลี้ยงดูของแจ็ค
ส่วนมากจะหลอมรวมให้แจ็คกลายเป็นราชาผู้แข็งแกร่งและไม่ได้อ่อนแอจนใครสามารถบุกรุกได้ง่าย ๆ
ธิดาไม่กล้าพูดอะไรและแจ็คไม่รับรู้เช่นกัน แม้ว่าแจ็คจะเข้าถึงข้อมูลได้อย่างมากมายแต่ข้อมูลส่วนมากถูกปกปิด
หนึ่งเพราะว่าเราไม่สามารถรับรู้ว่าใครมีความฉลาดมากกว่ากัน สติปัญญาคือสิ่งที่ไม่สามารถวัดกันได้
เพราะบางครั้งสติปัญญาถ้าถูกใช้เพื่อตัวเอง เพื่อพิจารณาตัวเองคนนั้นจะก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองได้
แต่ถ้าใช้สติปัญญาของแผนการ อาจจะวางแผนการกว้างไกลและยิ่งใหญ่มาก อยู่ที่ว่าใครจะใช้สติปัญญาเพื่ออะไร
ไม่มีใครสามารถวัดกันได้ว่าใครฉลาดมากกว่ากัน แต่ต้องวัดกันว่าใครพลาดตกอยู่ในแผนการของอีกฝ่ายมากกว่า
เพราะมีความรู้ ทำให้สามารถวางแผนได้เหมือนกับอยู่ภายในฝ่ามือของตนเอง แต่สำหรับการกลายเป็นราชา
ไม่มีใครรับรู้ว่าข้างหน้าฝนจะตกหนักหรือไม่ วันข้างหน้าจะมีสงครามหรือไม่ วันข้างหน้าจะมีโรคระบาดหรือไม่
การฝึกฝนของแจ็คสำหรับอลิคดิลและคนอื่น ๆ ได้วางแผนอย่างหนึ่งคือแจ็คไม่เหมาะสำหรับวางแผน
เพราะแจ็คฉลาดมากเกินไปในการรู้มากและจะรู้วิธีแก้ของปัญหาได้จะไม่เป็นการท้าทายสำหรับแจ็คมากเกินไป
ถ้าไม่เป็นการท้าทายแจ็คมากเกินไป แจ็คจะไม่มีการพัฒนาและเมื่อไม่มีการพัฒนาแจ็คจะไม่สามารถก้าวข้ามตนเองได้
สุดท้ายไม่มีใครรับรู้ว่าอนาคตเกิดอะไรขึ้นและถ้าเกิดเหตุการณ์ที่ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของแจ็ค
แจ็คจะได้มีสติการใช้แก้ปัญหาเพราะข้อเสียของคนที่ฉลาดมากเกินไปและทุกอย่างอยู่ในแผนการของตนเองมากเกินไป
ถ้าเกิดแผนการล้มเหลวขึ้นมา ส่วนมากจะไปไม่ถูกและไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ซึ่งอลิคดิลและโรชิเฟสไม่ต้องการ
ไม่ต้องการเห็นแจ็คที่เอาชนะทุกอย่างภายในชีวิต แต่กลับมาตายเพราะการล้มเหลวเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
กลับกัน ถ้าล้มเหลวมาหลายร้อย หลายพันภายในชีวิตแต่กลับเอาชนะที่ยิ่งใหญ่ภายในครั้งเดียวของชีวิต
แบบนี้จะยิ่งใหญ่มากกว่าทำให้แผนการและการฝึกฝนของแจ็คต้องเป็นความลับไม่ให้ใครล่วงรู้ทั้งหมด
แจ็คพยักหน้าออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินตามโรชิเฟสไปยังตำแหน่งของประตูที่เข้าไปยังสนามเด็กเล่นในหายนะ
แจ็คเดินไปและรับรู้ว่าตำแหน่งที่เดินเป็นความลับที่แม้แต่ตนเองยังไม่ได้เข้าใจก่อนที่แจ็คจะมองเห็น
มองเห็นรูปปั้นมากมายตามทางและแจ็ครับรู้ได้ทันทีว่ารูปปั้นทั้งหมดเป็นสิ่งมีชีวิตที่ปกป้องเส้นทางทั้งหมด
ก่อนที่แจ็คจะมองเห็นประตูที่เป็นหินรกร้างที่ผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนานก่อนที่แจ็คจะมีชายคนหนึ่งที่เป็นรูปปั้นหินนั่งอยู่
รูปปั้นหินที่เป็นผู้ชายดวงตาส่องประกายออกมาและจ้องมองแจ็คกับโรชิเฟสก่อนจะก้มหัวและประตูส่องประกายออกมา
โรชิเฟสหยุดและมองแจ็ค แจ็คเข้าใจความหมายก่อนจะถอนหายใจออกมาและเดินเข้าไปยังประตูทันที
ระหว่างที่แจ็คเดินไป ปรากฏว่าแจ็คได้ยินเสียงของโรชิเฟสพูดออกมาคำหนึ่งที่ทำให้แจ็คแปลกใจ
“อย่าประมาทนะลูก”
“ได้ครับ”
แจ็คถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินเข้าไปยังประตูหินตรงหน้าทันทีก่อนที่แววตาของแจ็คจะส่องประกายออกมา
เพราะแจ็คสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอย่างรุนแรงก่อนที่ร่างกายของแจ็คหายไปและแจ็คหน้าจอมืดทันที
โรชิเฟสมองแผ่นหลังของแจ็คก่อนจะถอนหายใจออกมาเพราะเธอเป็นห่วงแจ็คอย่างมาก แต่ไม่สามารถทำอะไรได้
“หวังว่าจะเป็นไปด้วยดี”
“ค่ะ”
โคนินเข้าใจความรู้สึกของโรชิเฟสเช่นกันก่อนที่โคนินจะหลับตาและตามโรชิเฟสออกไปจากพื้นที่แห่งนี้
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
…………………………………………………………………………………………………