เงาเหยี่ยวท่องยุทธจักร

**บทสนทนา 44. เซียนพิษทมิฬสิ้นชีพ – การล่มสลายของหลัวเทียนหมิง**  

*ฉาก: วิหารร้างกลางหุบเขา หมอกหนาปกคลุมไปทั่ว กลิ่นพิษร้ายอวลอยู่ในอากาศ หลัวเทียนหมิง เซียนพิษทมิฬ นั่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ ด้านหน้าเขาคือไป่เหยียนและพรรคพวกที่ยืนเผชิญหน้า แววตาของหลัวเทียนหมิงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน แต่ก็แฝงด้วยความเหนื่อยล้า*  

---  

**หลัวเทียนหมิง:** (หัวเราะเบาๆ) พวกเจ้ามาถึงที่นี่เร็วกว่าที่ข้าคิด… ไป่เหยียน เจ้าช่างเป็นคนที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยจริงๆ  

**ไป่เหยียน:** ข้าไม่คิดจะเสียเวลากับคำพูดไร้สาระ เจ้าทรยศยุทธจักร ทำร้ายผู้คนมากมาย วันนี้จะไม่มีใครปล่อยเจ้าไป!  

**หลัวเทียนหมิง:** (ยิ้มเย็นชา) ทรยศงั้นหรือ? ฮึ… โลกยุทธภพเต็มไปด้วยคนหลอกลวง ข้าเพียงแค่ทำตามหนทางของตนเอง พวกเจ้ามันโง่เง่าที่เชื่อในคุณธรรมจอมปลอม  

**ซ่งไป๋เฉิน:** เจ้าฆ่าคนบริสุทธิ์นับไม่ถ้วน ใช้พิษกำจัดผู้ที่ขัดขวาง เจ้ายังกล้าพูดว่าเป็นหนทางของตนเองอีกหรือ!?  

**หลัวเทียนหมิง:** (ถอนหายใจ) คนอ่อนแอก็ต้องตาย คนแข็งแกร่งถึงจะอยู่รอด นี่คือกฎของยุทธจักร ไม่ใช่พวกเจ้าหรือที่สอนข้าเรื่องนี้?  

**ไป่ฮุ่ยเซียน:** แต่เจ้ากลับเลือกใช้พิษเป็นเครื่องมือทำลายล้าง… แม้แต่ลูกศิษย์ของตัวเอง เจ้าก็ยังใช้เป็นเครื่องทดลอง เจ้าช่างน่าสมเพช!  

**หลัวเทียนหมิง:** (ยิ้มเย็นชา) สมเพชงั้นหรือ? ไม่ต้องมาสั่งสอนข้า! เมื่อเจ้าก้าวเข้าสู่ยุทธภพ เจ้าก็ต้องพร้อมรับความโหดร้าย!  

**ไป่เหยียน:** เช่นนั้นวันนี้ ข้าจะยุติความโหดร้ายของเจ้าเอง!  

*(ไป่เหยียนชักดาบ เงาร่างพุ่งเข้าหาหลัวเทียนหมิงอย่างรวดเร็ว! แต่ทันใดนั้น หมอกพิษหนาทึบก็ปะทุขึ้นจากร่างของเขา!)*  

**หลัวเทียนหมิง:** (หัวเราะสะใจ) พิษร้อยปีที่ข้าสะสมมา เจ้าคิดว่าแค่ดาบเล่มเดียวจะหยุดข้าได้รึ!?  

**ไป่ฮุ่ยเซียน:** ระวัง! มันกำลังใช้ “พิษกลืนวิญญาณ”!  

*(ซ่งไป๋เฉินรีบสร้างม่านพลังป้องกัน ขณะที่ไป่เหยียนถอยออกมาเพื่อหลบพิษอันร้ายกาจ แต่หลัวเทียนหมิงกลับทรุดลงอย่างกะทันหัน! สีหน้าของเขาซีดเผือด เลือดไหลออกจากมุมปาก!)*  

**ไป่เหยียน:** นี่มัน…  

**หลัวเทียนหมิง:** (หัวเราะขมขื่น) ฮ่าๆ… ดูเหมือน… ข้าจะพลาดไป…  

*(เขามองไปที่มือของตนเอง ซึ่งเต็มไปด้วยรอยพิษกัดกร่อน ความตื่นตะลึงฉายชัดบนใบหน้า)*  

**ไป่ฮุ่ยเซียน:** เจ้าใช้พิษต้องห้ามกับตัวเองงั้นหรือ?  

**หลัวเทียนหมิง:** ข้า… ข้าคิดว่าจะควบคุมมันได้… แต่มันกลับกัดกินข้าเอง… ฮึ… ช่างน่าขันนัก…  

*(ร่างของหลัวเทียนหมิงค่อยๆ อ่อนแรงลง ดวงตาเต็มไปด้วยความขมขื่น แต่ก็ยังมีรอยยิ้มเย้ยหยัน)*  

**หลัวเทียนหมิง:** ไป่เหยียน… เจ้าชนะแล้ว… แต่เจ้ารู้หรือไม่… ว่าการเป็นผู้ชนะนั้น… ไม่ได้มีแต่แสงสว่าง…  

**ไป่เหยียน:** …  

**หลัวเทียนหมิง:** ซักวันหนึ่ง… เจ้าจะเข้าใจเอง…  

*(ร่างของเขาทรุดฮวบลงกับพื้น หมอกพิษที่แผ่ออกมาค่อยๆ สลายไป เหลือไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นอายแห่งความตาย)*  

*(ไป่เหยียนมองร่างไร้วิญญาณของหลัวเทียนหมิงอย่างครุ่นคิด ดวงตาฉายแววสับสนเล็กน้อย ก่อนจะเก็บดาบเข้าฝัก แล้วหันหลังจากไป… ทิ้งตำนานแห่งเซียนพิษทมิฬไว้เบื้องหลัง)*  

---  

**ฉากจบของเซียนพิษทมิฬ… และสงครามยุทธจักรที่ยังไม่สิ้นสุด**