บทที่ 25
พ่อบ้านโม่
ผักิญญาเติบโตอย่างรวดเร็วด้วยการดูแลเอาใจใส่อย่างดี ในตอนนี้ผ่านไปประมาณสามวันหลังจากที่ลงมือปลูกผักิญญารอบใหม่
พวกมันเองก็สามารถเจริญเติบโตได้อย่างรวดเร็วในตอนนี้ผักิญญาเหล่านี้จะกลายเป็กำไรก้อนโตให้กับพวกเขา
จางหยวนนั่งอยู่บริเวณด้านหน้าบ้านด้วยท่าทางสบายๆดวงตามองสวนผักิญญาขนาดใหญ่ของตนเองที่ตอนนี้กำลังเติบโต
ภายในเมืองจินหยวนตอนนี้ต่างร่วงรู้เกี่ยวกับเื่ผักิญญาที่เขาเพาะปลูกและขายอยู่ภายในเมือง
ถึงในการขายผักิญญาแต่ละครั้งแม้ว่าจำนวนจะมากเพียงใดผู้คนก็กว้านซื้อไปจนหมด
นี่ขนาดผักิญญามีจำนวนเพาะปลูกมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าแต่ว่ามันเองก็ยังไม่เพียงพอต่อความ้าของผู้คน
ไม่ว่าผู้ใดก็ต่างอยากได้ผักิญญาเหล่าคนธรรมดาในตอนนี้ที่เป็ชาวเมืองฐานะปานกลางเริ่มมาซื้อขายผักิญญาภายในร้านค้าของจางหยวนมากขึ้น
พ่อแม่ที่ใดไม่อยากให้ลูกได้ดีพวกเขาต่างพากันซื้อขายผักิญญาเหล่านี้เพื่อให้บุตรชายหรือบุตรสาวของตนเองกินและกลายเป็ผู้ฝึกฝนพลังิญญาในอนาคต
มีผู้คน้าผักิญญามากขึ้นจำนวนการเพาะปลูกก็มีมากขึ้นเขาสามารถขายราคาที่สูงกว่านี้ได้แต่ว่าจางหยวนไม่เลือกทำอย่างนั้น
เพียงแค่กำไรในตอนนี้ในการค้าขายแต่ละรอบที่ไปค้าขายผักิญญามันก็ใดเงินมามากพอแล้ว
ผักิญญามีหลากหลายชนิดหลากหลายสายพันธุ์ขึ้นอยู่ว่าเมล็ดที่ทำการเพาะปลูกเป็เมล็ดชนิดใด
และการเจริญเติบโตของผักิญญาแต่ละชนิดย่อมแตกต่างกันโดยในตอนนี้ผักิญญาแต่ละชนิดมีการเติบโตที่ค่อนข้างจะดีเยี่ยม
ในวันข้างหน้าถ้าวางระบบแผนและจัดการเช่นนี้ไปเรื่อยๆแน่นอนว่าการขายขายผักิญญามันคงจะสามารถค้าขายได้ทุกวัน
โดยในตอนนี้การค้าขายผักิญญาก็จะนำเอาพวกผักิญญารวบรวมกันและค้าขายวันเดียวต่อหนึ่งสัปดาห์
ว่าการค้าขายในวันนั้นผู้คนมากมายก็ต่างมาแย่งกันซื้อผักิญญาเหล่านี้
เมื่อมองดูพวกผักิญญาบริเวณด้านหน้าก็รู้สึกพึงพอใจและก็รู้สึกยินดีที่ตนเองสามารถมาถึงจุดนี้ได้
จางหยวนถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาด้วยความโล่งใจ “ เฮ้อ ”
“ ในตอนนี้การค้าขายผักิญญากำลังไปได้สวยอย่างแรกที่ต้องทำในตอนนี้คือการเก็บเงินและก็ผ่อนจ่ายค่าที่ดินแปลงนี้ให้หมด”
“ ตามที่เราตั้งใจเอาไว้สักประมาณหนึ่งปีอาจจะสามารถมีเงินตั้งตัวเป็เงินก่อนได้กิจการมากมายหลากหลายรูปแบบภายในยุคสมัยแห่งนี้แตกต่างจากภายในยุคสมัยของเรา ”
“ จากที่สามารถสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนภายในยุคสมัยแห่งนี้และภายในโลกใบนี้ส่วนใหญ่การค้าขายจะถูกค้าขายผ่านพ่อค้าเดินทางไม่มีระบบขนส่งที่แน่นอน ”
“ ส่วนธุรกิจสถานบันเทิงภายในยุคเราก็เปรียบเทียบได้กับหอคณิการ้านอาหารเองก็มีผู้คนมากมายให้ความสนใจ ”
“ ในตอนนี้ธุรกิจการค้าขายผักิญญาถือว่าเป็ธุรกิจที่มีผู้คนมากมายให้ความสนใจสามารถทำกำไรได้ก้อนโตเว้นวรรคเสียเพียงแต่ว่าการขยายกิจการไม่ใช่ง่ายดายขนาดนั้น ”
“ ตอนนี้จำเป็จะต้องตรวจสอบผู้คนที่เข้ามาทำงานกับเราให้ละเอียดจะไม่สามารถให้ผู้ใดล่วงรู้เกี่ยวกับความสามารถในการซื้อน้ำิญญาหรือว่าซื้อสินค้าจากระบบร้านค้า”
“ แน่นอนว่าหลักการของธุรกิจถ้าอยากให้ธุรกิจเติบโตจำเป็จะต้องขยายธุรกิจให้ใหญ่โตมากขึ้นและจำเป็จะ้าคนงานแต่ว่าคนงานที่เข้ามาต้องไว้ใจได้ความสามารถนี้ที่เราถือครองอยู่ไม่ใช่ความสามารถธรรมดา” จางหยวนคิดอย่างชาญฉลาด
คิดถึงวันข้างหน้าด้วยว่าเหตุการณ์อะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้
การคัดแยกคนถือว่าเป็สิ่งสำคัญแน่นอนว่าจางหยวนสามารถขยายธุรกิจของตนเองให้เติบโตรวดเร็วได้
การค้าขายผักิญญาต่อให้เขาขยายการปลูกผักิญญามากกว่านี้อย่างไรเสียพวกมันก็ขายหมดแล้วไม่มีทางขาดทุน
แต่ว่าสิ่งสำคัญคือความปลอดภัยจำเป็จะต้องคัดกรองคนที่เข้ามาทำงานว่าเป็คนที่ไว้ใจได้
อย่างไรเสียจิตใจของมนุษย์ก็ยากที่จะคาดเดาไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นได้บ้าง
ในขณะที่กำลังนั่งคิดอย่างจริงจังถึงเื่ที่ตนเองจะกระทำต่อไป
สายลมเย็นๆพัดผ่านเสียงของเด็กน้อยฮุ่ยหวงดังขึ้นมา “ท่านพี่จาง มีคนมาขอพบท่านอยู่ด้านหน้า ”
จางหยวนที่กำลังนั่งคิดอย่างจริงจังหันไปมองอย่างรวดเร็วเมื่อหันไปมองก็พบเห็นว่าบริเวณด้านหน้ารั้วมีพ่อบ้านตระกูลโม่มายืนรออยู่พร้อมกับผู้ติดตามจำนวนหนึ่ง
เมื่อเห็นผู้าุโลงทุนเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้ จางหยวนไม่อาจเสียมารยาทลุกขึ้นอย่างรวดเร็วสาวเท้าเดินเข้าไปหาผู้าุโในทันที
“ คารวะพ่อบ้านโม่ไม่ทราบว่าท่านมาที่สถานที่แห่งนี้มีเื่อันใดอย่างนั้นหรือขอรับ” เขากล่าวออกมาด้วยถ้อยคำที่นอบน้อม
พ่อบ้านโม่แสดงใบหน้าเรียบเฉย หันมองซ้ายขวาจากนั้นก็พูดขึ้น“ เข้าไปนั่งสนทนาด้านในได้หรือไม่ ”
” เชิญขอรับ "
จางหยวนพาพ่อบ้านโม่ที่เดินทางมาเป็แขกเข้าไปบริเวณด้านในบ้านหลังเล็กๆของเขาไม่มีของตกแต่งอะไรมากนักมีเพียงแค่บ้านเปล่าๆ
เชิญพ่อบ้านแห่งตระกูลใหญ่เข้ามาบริเวณด้านในให้อีกฝ่ายนั่งลงบริเวณโต๊ะกลางบ้านพลางกับพูดขออภัย“ขออภัยท่านพ่อบ้านก่อนเลยขอรับบ้านของข้ามีของตกแต่งไม่มากนักเพราะเพิ่งตั้งหลักปักฐานได้หวังว่าท่านจะไม่ถือสา”
“ ไม่เป็อะไรข้าไม่ได้เป็คนมากพิธีเช่นนั้นอยู่แล้ว” อีกฝ่ายเป็คนที่วางตัวเป็ แล้วก็ไม่ใช่คนที่ถือตัวอะไรขนาดนั้น
เดิมทีแล้วคนผู้นี้ก็เคยเป็คนยากจนมาก่อนก่อนที่จะเข้ามาทำงานภายในตระกูลโม่
เมื่อเดินทางเข้ามาทำงานภายในตระกูลนี้เ้าบ้านมองเห็นถึงความละเอียดรอบคอบและความคิดที่ฉลาดเฉลียวจึงดึงตัวมาให้เป็พ่อบ้านของตระกูล
หลังจากนั้นชีวิตของมันก็ดีขึ้นเรื่อยๆแต่ก่อนหน้านี้ที่เคยเป็คนยากจนที่อยู่อาศัยก็ไม่ได้แตกต่างจากสถานที่อย่างนี้สักเท่าไหร่
จางหยวนนำน้ำชาและขนมบางส่วนที่ยังพอมีอยู่มาต้อนรับแขกตามมารยาท
น้ำชาและขนมถูกวางลงเบื้องหน้าจางหยวนไม่กล้านั่งลงเพราะอีกฝ่ายเป็ผู้าุโเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความนอบน้อมว่า“ไม่ทราบว่าท่านพ่อบ้านเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้มีเื่อันใดอย่างนั้นหรือขอรับ? ”
พ่อบ้านโม่เหลือบสายตามองเล็กน้อยก่อนจะกล่าว “เมื่อประมาณสองถึงสามวันก่อนเ้าเป็คนนำเอาภาพวาดนั้นมาให้กับตระกูลโม่ใช่หรือไม่? ”
“ ข้าเป็คนวาดภาพนั่นเองขอรับในการซื้อขายที่ดินที่เพิ่งผ่านพ้นมาพวกท่านอุตส่าห์ขายที่ดินในราคาถูกให้และก็ยังให้สิทธิ์ในการผ่อนชำระอีกข้าเลยอยากจะนำเอาภาพวาดนั้นมาตอบแทน ” จางหยวนกล่่าวพร้อมรอยยิ้ม
อันที่จริงแล้วภายในใจก็มีความคิดอยู่แล้วและพอจะรู้ด้วยว่าคนผู้นี้เดินทางมาเพราะอะไร
พ่อบ้านโม่ดื่มน้ำชาอย่างใจเย็น
“ เ้าบอกว่าเ้าเป็คนวาดภาพนั่นเองอย่างงั้นรึ?”
“ ใช่แล้วขอรับข้าเป็คนวาดภาพนั่นเองกับมือมีอันใดหรือขอรับหรือว่ามันไม่สมควรกับการเป็ของกำนันเพื่อขอบคุณ ”จางหยวนแสดงละคร
ภายในใจลึกๆก็รู้ดีอยู่แล้วว่างานฝีมือที่วาดออกมามันราวกับว่าเป็งานฝีมือชิ้นเอก
ภาพที่ถูกวาดออกมาจากการสลักความทรงจำภายในหัวมันมีทั้งจิติญญาความงดงามและรายละเอียดมีหรือว่าจะไม่ต้องตามคนตระกูลใหญ่
“ ไม่ๆ ไม่ใช่หรอกแต่ว่าข้าแค่ประหลาดใจเท่านั้นที่คนขายผักอย่างเ้ามีฝีมือในการวาดภาพด้วย” พ่อบ้านโม่กล่าวพลางส่ายหัว
จางหยวนยกยิ้มเล็กน้อยให้พอสมควรหลังจากนั้นก็พูดขอบคุณ “ ขอบคุณท่านพ่อบ้านที่เอ่ยปากชม ”
“ ข้าจะบอกก็แล้วกันว่านายท่านของข้าผู้นำของตระกูลโม่เป็คนที่ชื่นชอบงานศิลปะเป็อย่างมากเมื่อเห็นงานศิลปะของเ้ารู้สึกถูกใจ ”
“ เลยอยากจะพบเ้าและก็สนทนากับเ้าเป็การส่วนตัวสักหน่อย” พ่อบ้านโม่นำเข้าประเด็นอย่างรวดเร็ว
จางหยวนแสดงใบหน้าประหลาดใจแล้วกล่าว “อยากพบข้าเป็การส่วนตัวอย่างนั้นหรือขอรับ ”
ปฏิเสธไม่ได้ว่าเื่นี้อยู่นอกเหนือความคิดอันที่จริงคิดว่าอีกฝ่ายสนใจจนจ๊ะขอซื้อผลงานอื่นๆที่กำลังจะวาดออกมาในราคาสูงแต่นี่อีกฝ่ายกลับเรียกเข้าไปสนทนาเป็การส่วนตัว
“ ใช่ในอีกสองวันเ้าเดินทางไปที่ตระกูลโม่ของพวกเรา”
จบบท
6K
