เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่ห้าสิบสาม ราคาของปริศนา

มีคำกล่าวว่าในเกมส์นี้มีวิธีการเล่นหลายอย่าง

ใช้เวลาเจ็ดสิบสองชั่วโมงเล่นด้วยตนเองหรือจ่ายเงินเป็นล้านก็จะเหนือกว่าคนทั่วไป

หรือไม่ก็ใส่สูตรคาถากว่าเจ็ดสิบสองชั่วโมงจนตนเองใช้ได้แทบทุกคาถา

หรือไม่ก็ผสมพันธุ์ปีศาจต่างๆกว่าเจ็ดสิบสองชั่วโมงติดต่อกัน

ก็ทำให้เราเก่งกาจได้เช่นกัน

ขึ้นอยู่กับว่าเราต้องการวางแผนการเล่นเกมส์นี้แบบไหนนั่นเอง

สำหรับผมแล้วอะไรที่สร้างความได้เปรียบไว้ได้ผมก็คว้าไว้ทุกวิธีการนั่นล่ะและแน่นอนที่ผมไม่ใช้วิธีพวกนี้ก่อนเข้าไปโลกแห่งจิตใจก็เพราะหากโอตะมีความเก่งกาจมากกว่าเดิมล่ะก็ การผ่านด่านจิตใจก็จะยากขึ้นนั่นเอง

ตอนนี้เมื่อผ่านด่านจิตใจแล้วผมก็มีทางเลือกมากขึ้นกว่าเดิมอีกมาก

ขึ้นอยู่กับว่าผมจะไปทางไหนในอนาคตนั่นเอง

การออกจากสังคมมนุษย์ปรกติสองสัปดาห์ไปอยู่ตามป่าตามเขาก็เป็นวิธีการหนึ่งที่ผมหวังเลี่ยงความขัดแย้งกับผู้เล่นด้วยกันที่เป็นมนุษย์เพรามนุษย์ค่อนข้างคาดเดาได้ยากกว่าพวกปีศาจในโลกเบื้องหลังหรือดันเจี้ยน

และมันก็มาสู่เรื่องอีกเรื่องหนึ่ง

“ผมเองก็อยากจ้างอาจารย์ในการสืบเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนด้วยล่ะครับ”

ผมวางแก้วลงหลังจากที่ใส่สูตรคาถาได้พอสมควรแล้ว

อาจารย์เลิกคิ้ว

“โฮ่ น่าสนใจดีนี่”

ผมกุมมือคานาเอะ

“เอ่อตอนวัยเด็กผมเข้าใจผิดว่าคานาเอะไม่มาตามนัดโอ๊ย”

คานาเอะกัดมือผม แม้ไม่เจ็บแต่ผมก็ต้องร้องออกมา

“เธอไม่มาตามนัด”

คานาเอะกล่าวให้ผมเปลี่ยนคำพุดเสียใหม่ตอนที่อธิบายเรื่องราวให้อาจารย์ฟัง

“ผมไม่มาตามนัดที่เราสัญญากันไว้ว่าเราสัญญาที่จะเจอกันในวัยเด็ก”

โป๊ก

อาจารย์เคาะหัวผมอีกครั้ง

“งั้นก็เป็นความผิดของเธอที่เป็นผู้ชายนั่นล่ะแม่หนูคานาเอะกล่าวถูกแล้ว”

อาจารย์พยักหน้าไปทางคานาเอะที่ทำท่าภูมิใจอย่างมาก

ผมแกล้งทำเป็นไม่สนใจ

“ผมคิดว่าผมมีอคติต่อเหตุการณ์นี้มากเกินไปจนไม่สามารถตัดสินใจบางอย่างหรือสันนิษฐานบางอย่างอย่างเที่ยงตรงได้แต่คนที่หลอกผม...ซึ่งผมไม่อยากจะชมตนเองแต่ผมเคยโดนเรียกว่าเด็กอัจฉริยะอยู่พอสมควร”

ผมกล่าวอย่างถ่อมตน

แต่อาจารย์ท่าทางไม่ค่อยเชื่อเท่าไร

“กับคนที่สามารถหลอกคานาเอะได้หากพิจารณาจากสองมุมมองนี้ คนที่สามารถหลอกพวกเราสองคนได้พร้อมกันหากไม่ใช่คนที่พวกเราไว้ใจมากก็ต้องเป็นคนที่เก่งในด้านการทำนายหรือพลังจิตมองเห็นอนาคตมากๆผมอยากจะจ้างอาจารย์ให้สืบหาความจริงเรื่องนี้น่ะครับ “

ผมกล่าว

อาจารย์เลิกคิ้วคาบไปป์กล่าว

“เธอไม่คิดบ้างหรือว่าการหลอกเด็กโง่อย่างพวกเธอสองคนเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับคนที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว?”

คำกล่าวของอาจารย์ทำเอาผมเขินไปเหมือนกัน

“คิดอย่างนั้นเหมือนกันครับดังนั้นผมเลยต้องการมุมมองของผู้มีประสบการณ์ที่ไม่ถูกหลอกง่ายๆอย่างอาจารย์อย่างน้อยก็ทำให้เรื่องราวบางอย่างยุติลงได้สำหรับผมและคานาเอะ”

ฟู่

อาจารย์พ่นควันจากไปป์ออกมา

“หนึ่งล้านเยนไม่ลดให้แม้จะเป็นลูกศิษย์ของชั้นหรอกนะ”

อาจารย์แบมือ

“ตกลงครับ”

ผมคว้ามือถือออกมา

“บัญชีอะไรครับ?”

อาจารย์มองจ้องอย่างไม่ค่อยเชื่อถือ

“เธอไม่คิดจะต่อรองราคาหรอหรือ?”อาจารย์ฮานะเคยชินกับลูกค้าที่ต่อรองราคาหรือไม่จ่าย

“การให้เทพธิดาเมืองหลวงคลายปมปัญหานี้ให้ล้านเยนก็ถือว่าถูกมากแล้วครับ” ผมกล่าว