นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

โรงพยาบาล Seventh Health

เสียงร้องเพลงฉลองคล้ายวันเกิดของผู้ช่วยหญิงมาธูรก้องทั่วทั้งชั้น 5   ช่อดอกไม้วางเรียงรายเต็มโต๊ะทำงานของเธอ หญิงสาวกำลังเตรียมตัดขนมเค้กวันเกิดท่ามกลางนางพยาบาลและพนักงานแผนกอื่นๆมาร่วมแสดงความยินดี   “ขนมเค้กจะพอเหรอค่ะ” มาธูรเป็นกังวลหันหน้าถามหัวหน้าพยาบาลหญิง“อืมมม มีผู้ชายใจดีสั่งพ่อครัวทำอาหารพิเศษเลี้ยงพนักงานทั้งโรงพยาบาลและคนไข้เด็กๆทานอาหารฟรีจ่ะ อย่าลืมไปขอบคุณคุณหมอราช   ขนมเค้กจานของคุณหมอ มาธูรเอาไปให้คุณหมอราชเองดีกว่า ”   มาธูรมองทุกคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน  ริต้าก้าวเข้ามาพร้อมถาดน้ำชาร้อน “แม่นางผู้ช่วย มั่วแต่อ้อยอิ่งอยู่ได้วันนี้เข้าไปสารภาพกับเขาว่า I Love You ค่ะ” มาธูรอมยิ้มรับถาดมาจากมือเพื่อนสาว “ไม่จำเป็นต้องบอกแล้วหล่ะ” ริต้ายืนงงในคำพูดของเพื่อนรัก

ภายในห้องทำงาน  ราชจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์  “มาธูร....วันนี้ผมต้องตรวจคนไข้กี่ราย”หญิงสาววางถาดขนมเค้กลงที่โต๊ะทำงานของเธอก่อน  “ทั้งหมด 7 รายค่ะ ในห้องรวม 4 ราย และห้องพิเศษ 425 701908 ค่ะ” มาธูร Mathuรินน้ำชาใส่ถ้วยน้ำชายืนให้คุณหมอ“ขอบคุณมากค่ะ สำหรับของขวัญและอาหารพิเศษสำหรับทุกคนคุณหมอใจดีมากๆค่ะ”  ราชลุกขึ้นจากเก้าอี้นั่ง   ก้าวตรงไปหยุดตรงหน้าของเธอ  กุมมือเธอ คว้าจานเค้กร่างเธอเริ่มสั่นเพราะรู้ว่าราชไม่ชอบทานของหวาน “ป้อนผมสิครับ”แววตาของเธอฉายความงง รีบตักเนื้อเค้กป้อนหนึ่งคำ ถอยหลังหนึ่งก้าว “ผมป้อนคุณเองก็ได้” ช้อนเค้กในมือเรียวยาวคุณหมอ  “ขอให้คุณมีความสุขในอ้อมกอดของผมตลอดกาล”

หญิงสาวอ้าปากค้าง ราชดึงช้อนเค้กกลับหยอกล้อเธอ แต่ก็ป้อนเธออีกครั้ง   ครีมเค้กติดริมฝีปากล่างมาธูรจะคว้ากระดาษทิชชู “ขอเช็ดปากก่อนค่ะ” ร่างงามถูกรวบเข้ามาแนบร่างสูงอย่างไม่ตั้งตัว  “ผมเช็ดให้ดีกว่า” เขาก้มลงจูบริมฝีปาก ปลายลิ้นเลียครีมเค้กอย่างช้าๆมาธูรสั่นเคลิ้ม   “คุณหมอจะทำอะไรตอนนี้คะ“ หญิงสาวอายหน้าแดง ผลักร่างเขาออก  แต่เขาคว้าข้อมือเธอไว้ทัน “เดี๋ยวก่อน เมื่อวานตอนอยู่ในรถคุณพูดว่าอะไร  อย่าวานเสน่ห์ใส่ฉัน ทำให้ใจฉันเขวนะคะ ฉันทนไม่ไหว   ช่วยแปลให้ผมเข้าใจได้ไหม “  ราชยืนขวางประตูทางออก พร้อมกดล๊อคประตูเบาๆหญิงสาวเริ่มกระชับเสื้อกาวน์ของเธอ  “คือกลิ่นโคโลญ์ที่คุณหมอใช้มันหอม ยั่วเสน่ห์ “ ราชกลั้นหัวเราะพร้อมจ้องดวงตาของเธอ ใบหน้าของหญิงสาวเริ่มแดง   “กลิ่นยั่วยวนทำให้ห้ามอารมณ์ไม่อยู่ใช่ไหม กลิ่นนี้หรือเปล่า“  ราชแนบชิดร่างงาม หญิงสาวสูดกลิ่นหอมเข้าเต็มปอด  “ไม่ใช่ค่ะ คนละกลิ่น เมื่อวานหอมกว่านี้“  มาธูรปล่อยลมหายใจออก  ราชเปลี่ยนกิริยาบททันที  “เราไปตรวจคนไข้ต่อดีกว่า บ่ายนี้ผมจะแวะไปตัดผม  เราไปร้านเสริมสวยด้วยกันดีไหม“  มาธูรเปิดประตูห้องทำงานออกกว้าง ก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว

บ่ายวันเดียวกันคุณหมอราชเดินตรวจคนไข้จวนจะครบทุกห้อง   เสียงโทรศัพท์ที่หน้าแผนกตามตัวมาธูร “คุณมาธูร ผู้ช่วยคุณหมอราชคะ มีญาติต้องการพบที่ชั้น 5 ค่ะ“   คุณหมอราชหันมามองหญิงสาวยืนทำงานไม่สนใจเสียงเรียก “รีบไปสิอาจจะเป็นญาติ หรือ พี่เดฟมาหาคุณก็ได้ “ 

 บริเวณหน้าห้องทำงานของคุณหมอราช  ชายหนุ่มร่างสูงใส่สูทที่ดำถือช่อดอกไม้ใหญ่ ยืนหันหลังให้หญิงสาวที่รีบออกมาจากลิฟต์    หญิงสาวเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์แผนกพยาบาล “ริต้า ใครมาหาฉัน“ ปลายปากกาของริต้าชี้ไปที่ชายหนุ่มคนนั้น  ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเหมือนนายแบบออกมาจากนิตยสาร สวมสูทเนื้อผ้าดี  รองเท้าขัดมันวาววับ  ทรงผมคล้ายคุณหมอราช  ดวงตากลมโต คิ้วหน้า ผิวสองสี “ สวัสดีครับมาธูร   ผมแฮรี  ทางบ้านของคุณรับปากเรื่องการหมั้นระหว่างคุณกับผม  ผู้ใหญ่ที่ มุมไบส่งผมมาร่วมฉลองงานวันเกิดของคุณที่บ้านพี่เดฟเราจะไปกันหรือยังครับ“  แฮรีก้าวเข้ามาคุกเข่ายื่นช่อดอกไม้ร้องเพลงวันเกิดอย่างไพเราะ ลุกขึ้นโค้งอย่างสวยงาม

ริต้าพยาบาลผู้ช่วยมองมาธูรตกใจ  มาธูรหันหน้ามาบอกใบ้ด้วยสายตาว่าไม่รู้จักมาธูรกลายเป็นจุดสนใจของผู้คนที่เดินไปเดินมา คนไข้ที่นั่งรอสนใจคู่ของมาธูรต่างปรบมือให้ชายหนุ่มนิรนาม   ริต้าดูท่าไม่เข้าที่รีบกดโทร.หาคุณหมอราชทันที “คุณหมอคะ  ขอโทษที่รบกวน ค...คือว่าคุณหมอลงมาช่วยมาธูรได้ไหมคะฉันไม่รู้ว่าใครมาหาเธอ ท่าทางพิลึกมากๆค่ะ“

ราชรีบวิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็ว ขายาวก้าวเข้ามายืนด้านหลังของมาธูรอย่างเงียบๆ  สายตาคมกริบของราชจ้องที่ช่อดอกไม้   มาธูรเอ่ยขึ้น“ฉันไม่รู้จักคุณ เราไม่เคยเห็นหน้ากันด้วย  ลุงกับป้าก็ไม่บอกว่าจะมีคนมาหา คุณเป็นใครคะ”  แฮรีเดินหน้ารุกเข้าใกล้ร่างเธอ  มาธูรถอยหลังเข้าไปอยู่อ้อมแขนของราช  หญิงสาวหันกลับพร้อมกล่าวออกมา “คุณหมอ ใครไม่รู้ ฉันไม่รู้จักเลยค่ะ “

ผู้คนในบริเวณนั้นเริ่มหยุดมองคนทั้งสามคน    ราชคว้าต้นแขนของเธอเข้าไปยืนในมุมหนึ่ง“ไม่รู้จักก็บอกให้เขากลับ ทำไมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้” มาธูรแสนซื่อเขย่ามือคุณหมอราช “สงสัยคุณลุงคุณป้าส่งเขาให้มาดูตัว พวกเขาเพราะต้องการให้ฉันแต่งงานเขา  ฉันจะปฎิเสธได้ยังงัย พวกเขาเลี้ยงดูฉันมาตั้งเด็กๆค่ะ“ ราชควบคุมอารมณ์โมโหไม่อยู่เพราะเธอร้องไห้ออกมา สองมือหนาอุ่นโอบใบหน้ามาธูรแน่น  “คุณเป็นของผมแล้ว ใครหน้าไหนจะมาแยกคุณไปจากกับผมไม่ได้เข้าใจไหม”

แฮรีไม่ได้แนะนำตัวเป็นทางการ ได้แต่ร้องขึ้น “มาธูรครับ  คุณทำอะไรครับเราได้หมั้นกันแล้ว ออกมาเถอะครับ” แฮรี่ส่องใบหน้าตัวเองในบานกระจกใสแต่สายตาหันไปสบตากับริต้าที่ยืนมองใบหน้าของชายหนุ่มคนนี้อย่างหลงใหลในความหล่อเหลา “ผมรักเธอตั้งแต่เห็นรูปภาพของเธอครับ”  แฮรีชูภาพถ่ายของมาธูรให้ทุกคนในบริเวณนั้นรับรู้

หญิงสาวออกมาอ้อมแขนของคุณหมอราช   “นี่คุณ ฉันไม่รู้จักคุณ กลับไปได้แล้วคะ  ไปรอที่บ้านพี่เดฟ คุณมาที่นี่ทำไม”มาธูรชี้ไปที่ลิฟต์ แต่แฮรีคุกเข่าลงอีกครั้ง “ได้โปรด ทำความรู้จักผมก่อนครับ”

คุณหมอราชถอดเสื้อกาวน์ออก โยนทิ้งลงบนพื้น  กำหมัดขวาแน่นก้าวยาวเข้ามาตรงหน้าของแฮรีคว้าคอเสื้อชายหนุ่มแปลกหน้าขึ้น เหวี่ยงมัดขวาเข้าเต็มปลายคาง ร่างของแฮรีกระเด็นไถลตามพื้นราบหน้าห้องทำงานจวนถึงลิฟต์“โอ๊ยยยยย  หยูดดดด ครับ มัดบ้าอะไรวะ หนักฉิบหาย“  มือของHarisกุมใบหน้ารีบยืนขึ้น “ผู้กองไม่ได้บอกว่ามีโดนชกด้วย” ชายหนุ่มลุกขึ้นรีบส่องหน้าและปลายคาง สำรวจใบหน้าหันไปมองหาความเห็นใจ  ริต้าส่ายหน้าไปมาด้วยความสงสาร

คุณหมออยู่ในอารมณ์โกรธจัด กระชากคอเสื้อของแฮรีอีกครั้งหนึ่ง  “ใครส่งนายมา” เสียงกระซิบดังขึ้น “ผู้กองเดฟรับ ผมขอกลับได้ไหมครับ”ร่างของแฮรีเริ่มอ่อนแรง มัดเดียวชกแรง คุณหมอราชพยุงร่างของชายหนุ่มให้ยืนตรง“เอาช่อดอกไม้กลับไปด้วย” คุณหมอก้มลงหยิบช่อดอกไม้“ฝากไปบอกคุณเดฟด้วย ห้ามทดสอบผมกับมาธูรอีก”  แววตาดุดันของราชทำให้แฮรีแทบมุดแผ่นดินหนี    เสียงกริ่งลิฟต์ดังขึ้น “คุณแฮรีรอก่อน โทรศัพท์มือถือของคุณ”  ริต้าวิ่งตามเข้าไปในลิฟต์  ร่างของทั้งสองหายเข้าไปในลิฟต์

 ผู้คนที่ยืนมองเหตุการณ์เหมือนหุ่นยนต์หมดพลังงาน ดวงตากระพริบมองคุณหมอราชสวมเสื้อกาวน์“พวกคุณยืนมองอะไรกันไม่ทราบ ไม่มีงานทำหรือไง” ทุกคนพากันแยกย้ายในพริบตาหลังจากถูกตวาดอย่างแรง   “มาธูร  ผมต้องเข้าห้องผ่าตัดด่วน  คนไข้ห้อง 611อาการทรุดหนักคุณหมอฌานเชิญผม คุณเข้าไปเตรียมอุปกรณ์ให้ผมด้วยครับ”

ทั้งคู่กลับเข้าไปในลิฟต์  ราชไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้กับเธอ เขาตรวจคนไข้ปกติ  ทั้งยิ้มหยอกล้อคนไข้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  “อีก 10นาทีผมจะเข้าห้องผ่าตัว  คุณสั่งอาหารเที่ยงมารอไว้ในห้องทำงานให้ผมถ้าคุณหิวก็ทานก่อน ไม่ต้องรอผม“

สองชั่วโมงผ่านไป  คุณหมอราชออกมาจากห้องผ่าตัดกำลังjล้างมือ พูดคุยกับแพทย์ผู้ช่วย“ทำไมไม่ใส่เหล็กด้ามข้างในครับ“ คุณหมอราชถอดหมวกส่องตัวเองในกระจก  “ คนไข้รายนี้เป็นมะเร็งกระดูก บริเวณสะโพกผมเจอพอดี  ผมเขี่ยเนื้อร้ายออก ช่วยส่งไปตรวจอีกครั้ง คนไข้รายนี้ส่งให้ทีมมะเร็งรักษาต่อ กระดูกผุหมด ผมไม่เสี่ยงที่จะใส่เหล็กให้คนไข้เดินได้เพียง3 วันและทรุดลงต่อ เราพยุงโรคมะเร็งได้ไม่นานคุณก็รู้ไม่ใช่เหรอ  คนไข้อายุ 75 ปี เราจะเสี่ยงไม่ได้”

ภายหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้า ราชนั่งพักร่างที่หน้าห้องผ่าตัดใกล้ห้องตรวจเลือดชั้น 7  สีหน้าเหมื่อยล้าเปลือกตาทั้งสองข้างปิดสนิท ความคิดที่ปั่นป่วนในใจ คือ  Devไม่ชอบเขา เขาจะทำอย่างไรต่อไป  ผิวหน้าของราชรู้สึกเหมือนมีอะไรเย็นๆมาแตะ เขาลืมตาขึ้น  “อ้าววินนี่ คุณเองมาไม่ให้เสียง”วินนี่ยื่นขวดน้ำดื่มเย็นจัดให้คุณหมอ “ผมแวะมารับผลตรวจเลือดของผม ทีมHRของJet Life ขอมาครับ  ผมแวะไปมาหาคุณหมอที่ชั้น 5  พบแต่ผู้ช่วยที่น่ารัก เธอบอกว่าคุณหมออยู่ที่นี่“วินนี่ดื่มน้ำจนหมดขวด  “เมื่อกี้มาธูรร้องไห้ เธอเล่าเรื่องแฮรี   ไอ้หนุ่มนายแบบคนนั้นผมรู้จักดีครับแต่ผมไม่รู้ว่าเดฟคิดอะไร เขาคงกลัวน้องสาวจะอกหัก หรือ คุณหมอหมดรักเธอ น่าจะเป็นทำนองนั้น“ ราช ดื่มน้ำเพียงครึ่งขวด “ผมยอมรับความผิดว่ามันรวดเร็วเกินไป  แต่ผมถอยไม่ได้ผมจะไม่ตอบโต้  ผมเองก็ชอบมาธูรมาหลายเดือน ผมมีความสุขมากในเวลาที่ผมอยู่กับเธอ ผมได้เสียงหัวเราะของผมกลับคืนมา”  ทั้งคู่นั่งพูดคุยกันไม่นาน  วินนี่เข้าใจเรื่องราวมากขึ้น  “คุณหมอยังไม่ทานข้าวเที่ยง ผมไม่รบกวนครับ เจอกันตอนค่ำนะครับ“  วินนี่กล่าวลา ทั้งคู่เดินกลับเข้าลิฟต์ด้วยกัน

คอนโดYanki  ชั้น 10 ห้อง 399

ภายในห้องนอน มาธูรแกะห่อของขวัญ นาฬิกาข้อมือทองเคยี่ห้อดัง  “พระเจ้า มันต้องราคาแพงแน่ๆทำไมซื้อของชวัญราคาแพงแบบนี้ ค่ะ“ มาธูรชูนาฬิกาข้อมือขึ้นแล้วเก็บลงในกล่องตามเดิม  ราชแต่งตัวเพื่อไปงานเลี้ยงวันเกิดของเธอ “สวมนาฬิกาไว้ ห้ามเก็บ ห้ามเสียดาย ผมซื้อให้ใหม่ได้เสมอ“ เขาสวมนาฬิกาข้อมือให้เธอ  “แต่งตัวเร็วๆครับ ผมเสร็จแล้ว“  มาธูรไม่ยอมแต่งตัว  เธอรู้สึกน้อยใจที่พี่เดฟส่งมาคนหลอกเธอในวันนี้ เธอนั่งนิงไม่ยอมแต่งตัว  “คุณไม่เชื่อใจผมเลย ใช่ไหม ผมรู้ว่าคุณเสียใจ ผมก็เสียใจเช่นกัน แต่เราสองคนไม่ได้ทำอะไรให้กันและกันเสียใจ คุณไปงานเลี้ยงนี้ เพื่อผมไม่ได้เหรอ“ ในที่สุดมาธูรยอมทำตามคำพูดของราช “ฉันต้องปลอมตัว  ไม่ใช่สิ ฉันต้องแกล้งทำเป็นคนไม่รู้เรื่องเหรอค่ะ“ ราชระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ไม่ต้องเล่นละครถึงขนาดนั้นวันนี้วันเกิดของคุณ พวกเขาคือพี่ชายและพี่สะใภ้ ทำจิตใจให้มีความสุขกับทุกคน“ มาธูร คว้าชุดอินเดียสีครีมไร้แขนเสื้อ  มัดเส้นผมเรียบมวยขึ้นหลวม สวมต่างหูสีครีม  “คุณจะเข้าชิงความงามกับนิตยานางฟ้าของวินนี่เหรอครับ“   มาธูรหัวเราะเสียงใสพร้อมกับหมุนร่างรอบๆ“ ชุดนี้พี่เดฟซื้อให้ค่ะ"  ราชแกะโบรัดเส้นผมของเธอ  ถักเปียหลวมแล้วมวยผมขึ้นให้เธอใหม่  "ผมว่าคราวนี้ พวกเขาต้องตาค้างกับความงามของภรรยาของผม"