"น้องหลับอยู่นุช่วยแม่อุ้มน้องขึ้นไปนอนบนห้องทีเถอะ”
ได้ยินดังนั้นเขาจึงค่อยๆอุ้มเด็กสาวตัวเล็กออกจากรถ
แล้วเดินตามผู้เป็แม่ขึ้นไปบนห้องที่เตรียมไว้ให้สำหรับแพรวาโดยเฉพาะ
ก่อนที่ดวงกมลจะกลับมาเขาได้ทราบเื่จากคุณพ่อ
ว่าคุณแม่จะรับลูกสาวของเพื่อนสนิทสมัยเรียนมาเป็ลูกบุญธรรม
เพราะว่าเด็กสาวอายุเพียง 12 ปีไม่มีญาติผู้ใหญ่ที่จะรับไปดูแล
ทางครอบครัวของเขาเองก็ไม่เดือดร้อนอะไรถ้าจะรับเลี้ยงเด็กเพิ่มอีกสักคน
ห้องที่จัดไว้ให้ก็ไม่ได้ต่างจากห้องของดนยาน้องสาวคนเดียวของเขามากนัก
วอลเปเปอร์สีชมพูหวานมีตุ๊กตาคิตตี้ตัวใหญ่ตัวเล็กวางอยู่ทั่วห้อง
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็ฝีมือของน้องสาวเขาแน่ สงสัยจะเห่อน้องสาวคนใหม่
เมื่อเดินมาถึงเตียงแล้วจึงวางร่างบางลงอย่างเบามือ
เพราะกลัวว่าจะทำให้เธอตื่น แล้วจึงถอยออกมายืนข้างเตียง
"เดี๋ยวนุออกไปบอกให้อ้อยเข้ามาช่วยเช็ดตัวให้น้องหน่อยนะลูก"
ดวงกมลบอกลูกชายให้ออกไปก่อน
"มากันแล้วเหรอคะ" เสียงวิ่งเข้ามาในห้อง พร้อมเสียงทักทายดังขึ้น
"ชู่..." ดนุรีบยกมือทำเสียงชู่
เพื่อเตือนให้ดนยาที่วิ่งเข้ามาทำเสียงดัง เงียบเสียงลง
เพราะกลัวว่าคนที่ยังนอนอยู่จะตื่น
"โอ๊ะ! น้องยาขอโทษค่ะ"
"เข้ามาก็เสียงดังเชียวน้องยา"
ดวงกมลส่ายหน้าระอาใจกับความซนของลูกสาวคนเล็ก
"ก็น้องยาตื่นเต้นอยากเห็นน้องสาวคนใหม่นี่คะ
ไหนคะ ให้น้องยาดูหน้าน้องหน่อย"พูดแล้วเธอก็ค่อยๆ
เดินไปนั่งข้างเตียงมองหน้าเด็กสาวที่หลับตาพริ้มอยู่ตรงหน้า
"หูว…น้องน่ารักจังเลยค่ะคุณแม่ ผิวข๊าวขาว
จมูกก็โด่งขนตางอนยาวเชียว เหมือนตุ๊กตาบลายธ์ของน้องยาเลย"
ดนยารู้สึกเหมือนได้ตุ๊กตาบลายธ์ตัวใหม่ที่มีชีวิตมาเป็น้องสาว
"ใช่แล้วจ๊ะ น้องน่ารักมากถ้าอย่างนั้นน้องยามาช่วยแม่เช็ดตัว
แล้วก็สวมเสื้อผ้าให้น้องได้มั้ยคะ"
"ได้เลยค่ะ น้องยาช๊อบชอบ เดี๋ยวน้องยาเข้าไปเอาผ้าชุบน้ำใส่กะละมังมาเช็ดตัวน้องดีกว่า
ส่วนพี่นุออกไปได้แล้วค่ะ เป็ผู้ชายห้ามอยู่"
แม้ว่าจะขัดใจที่ถูกไล่ออกมาแต่ก็ไม่สามารถขัดใจน้องสาวตัวแสบได้
ดนุยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาดมแล้วสูดกลิ่นหอมที่ยังติดอยู่ที่มือ
ไม่จางหายเขายังรับรู้ถึงไออุ่นของคนตัวเล็กที่เขาอุ้มขึ้นมาได้เป็อย่างดี
แม้ว่าแพรวาจะอายุแค่ 12 ปี แต่ร่างกายเธอกลับเติบโตกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน
*
*
*
************************
คุณนุระวังหลงกลิ่นน้องนะคะ
1K
