อสูรสยบสวรรค์ 2

" ไอ้หนู เจ้าสร้างโลกเมฆาเช่นกันรึ " หมาป่าเอ่ยถามเมื่อมันพบเห็นสภาพเมืองเมฆา

" ใช่ ที่นี่น่าสงสารนัก " เหล่าสหายต่างพยักหน้า

" ไปกันเถอะ " นนท์เรียกเรือเหาะออกมา แล้วทะยานร่างไปยังเรือเหาะ 

" ไป " นนท์บังคับเรือเหาะลอยเข้าอุโมงค์มิติอย่างเชื่องช้า

" ไอ้หนู นานเพียงใด " หมาป่าเอ่ยถาม

" ราวหนึ่งแดือน " เหล่าสหายต่างแยกย้ายเข้าห้องของตน

" สามี ท่านมองมองอันใด " หลางจี้เสวี่ยเอ่ยถาม

" ข้ากำลังมองสตรีที่งดงามที่สุดในจักรวาลน้อยใหญ่ " นนท์ยกยิ้ม

" ท่านรู้รึไม่ ท่านทิ้งให้น้องหญิงฉีเอ๋อร์ นอนร้องไห้เพราะความคิดถึงท่านทุกคืน " หลางจี้เสวี่ยเอ่ย

" จริงรึ " เหล่าภรรยาต่างพยักหน้า

" ฉีเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงร้องไห้เพราะคิดถึงสามีเล่า " นนท์สวมกอดฉางกุ้ยฉีจากด้านหลัง

" ท่านพี่ ฉีเอ๋อร์เป็นน้องเล็ก ฉีเอ๋อร์อยู่กับท่านได้มินานก็ต้องพลัดพรากจากกัน ฉีเอ๋อร์จึงคิดถึงท่านมากยิ่งนัก " นนท์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

" แต่ฉีเอ๋อร์มิโทษท่านดอก ที่ทิ้งฉีเอ๋อร์ไป " ฉางกุ้ยฉีผินกายกลับ ใช้สองมือโอบรอบคอของนนท์ไว้ 

" ฉีเอ๋อร์รู้ว่าท่านมีภารกิจที่ยิ่งใหญ่ และฉีเอ๋อร์ภูมิใจในตัวท่านมาก " ฉางกุ้ยฉีเขย่งปลายเท้าจุมพิตที่ปากหนาของสามีสุดที่รัก

" ท่านพี่ มังกรน้อยตื่นแล้ว " นนท์ยกยิ้ม 

นนท์วาดมือกางค่ายกลปิดกั้นภาพและเสียงไว้ แล้วจัดการกับเหล่าภรรยาอย่างเร่าร้อนและหนักหน่วง ทำเอาเหล่าภรรยาถึงกับสำลักความสุขที่สามีมอบให้

" หลับกันหมดแล้ว " นนท์วาดมือนำเหล่าภรรยาเข้าไปในแหวนห้วงมิติ

" ศัตรูแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ " นนท์พึมพำ

ตาคมจับจ้องยังห้วงมิจิอันเวิ้งว้าง ในใจพลางครุ่นคิดอย่างหนัก หากทิ้งทุกสิ่งจะเป็นเช่นไร แต่หากทิ้งไปผู้คนมากมายต้องตกตายเพราะมารร้าย นนท์ได้แต่ถอนหายใจหนัก

" ไอ้หนู " หมาป่าเดินออกมา

" เจ้าฝึกพอแล้วรึ " นนท์เอ่ยถาม

" เจ้ายังจดจำเรื่องราวของข้าได้รึไม่ " นนท์พยักหน้า

" ผู้ที่ทำลายโลกของข้านั้นยิ่งใหญ่ยิ่งนัก เวลานั้นเป็นขุนพลของทัพอสูรสวรรค์ อยู่ที่โลกอสูรสวรรค์ จักรวาลอสูรสวรรค์ ส่วนโลกของข้าชื่อว่าโลกหมาป่าสวรรค์ ซึ่งก็อยู่ในจักรวาลเดียวกัน " นนท์มองยังหมาป่า

" เวลานั้นจอมทัพผู้นั้นได้ยกกำลังบุกมายังโลกของข้า จัดการสังหารเหล่าผู้อาวุโสที่ขั้นฝึกสูง หลังจากที่จ้ดการโลกของข้าเสร็จก็ไปยังโลกอื่น เมื่อจัดการกับเหล่าผู้อาวุโสมากมายจากทุกโลกในจักรวาลอสูรสวรรค์เสร็จสิ้น " นนท์พยักหน้าช้าๆ

" มันจึงตั้งตนเองเป็นจักรพรรดิ์ ปกครองทั้งจักรวาลอสูรสวรรค์ " หมาป่าถอนหายใจอย่างหนัก

" เวลานั้นขั้นฝึกของมันอยู่ที่ใด " นนท์เอ่ยถาม

" เวลานั้นมันหยั่งรู้ได้ยี่สิบอักขระ " นนท์พยักหน้า

" นี่ก็ผ่านมาหลายล้านปีแล้ว ขั้นฝึกของมันคงสูงลิ่ว " หมาป่าพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

" เจ้าอย่าได้กังวลไป เวลานี้เจ้าก็สิบหกอักขระแล้ว ให้พวกเราหยั่งรู้ได้สักสามสิบอักขระค่อยไปดู " หมาป่าพยักหน้า

" เจ้าไปพักเถิดข้าจะเฝ้าให้ " นนท์พยักหน้า

นนท์เข้าไปยังห้องของตน แล้วหายเข้าไปในแหวนห้วงมิติ นนท์กวาดตามองยังเหล่าภรรยาที่เร่งผสานหยินหยาง พลางพยักหน้า

" เราก็ฝึกบ้าง " นนท์ทะยานร่างไปยังเขาฝึกกาย ต่อด้วยด่านวิญญาณอสูร เมื่ออกจากด่านวิญญาณอสูรจึงมาแช่ตัวเพื่อฟื้นฟูร่างกาย และทำการหยั่งรู้อักขระเทพ หลังจากทำการหยั่งรู้อักขระได้ชั่วเวลาหนึ่ง จึงกระโจนเข้าสยบเหล่าภรรยา แล้วก็วนอยู่เช่นนี้ไปเรื่อยเนิ่นนานราวสองพันสามร้อยปีในแหวนห้วงมิติ 

" พี่เขย จวนถึงแล้ว " เสียงของน้องสิบลอยเข้ามา 

" ไปกันเถอะ " นนท์พาเหล่าภรรยาออกจาแหวนห้วงมิติ

" ครืน " เรือเหาะเคลื่อนผ่านปลายอุโมงค์มิติอย่างเชื่องช้า

" จักรวาลปรานแสงแห่งนี้ ช่างสว่างไสวยิ่งนัก ทั้งปรานสุริยะยังแผ่ปกคลุมทั่วห้วงจักรวาล " หยางฟงเอ่ยขึ้น 

" ภารกิจที่ข้าได้รับน่ากลัวยิ่งนัก ราชันย์อมนุษย์ยี่สิบหกอักขระกำลังเคลื่อนทัพมาที่นี่ " เหล่าสหายต่างถอนหายใจอย่างหนัก

" ไอ้หนู ภารกิจของเจ้าเริ่มยากมากขึ้น " นนท์พยักหน้า

" อมนุษย์มันมายังโลกปรานแสงเพื่อสิ่งใด " เอี้ยชิงเอ่ยถาม

" พระผู้สร้างบอกว่า พวกมันต้องการยึดโลกปรานแสง เพราะโลกปรานแสงส่งผลต่อการฝึกของพวกมันมากที่สุด " เหล่าสหายพยักหน้า

" ทัพของพวกมันมีมากมายเพียงใด " นนท์ส่ายหน้า

" พระผู้สร้างมิได้บอก " นนท์ถอนใจหนัก

" ผู้มาเยือนเป็นผู้ใด แล้วมาทยังโลกปรานแสงเพื่อสิ่งใด " นนท์กวาดตามองเลหล่าทหารยามที่อยู่ในชุดพร้อมออกศึก 

" นายกอง ข้าโจวนนท์ " เหล่าสหายเริ่มแนะนำตน

" ข้ามาเพื่อช่วยเหลือ " นายกองพยักหน้า

" เชิญ " นนท์พยักหน้าแล้วเดินเข้าเมือง

" ที่นี่ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก แสงสุริยะดูร้อนแรงแต่กลับอบอุ่น " ฟั่นตี้ปิงเอ่ยขึ้น

" สบายยิ่งนัก " นนท์พยักหน้า

กลุ่มของนนท์เดินเข้าเมืองกลายเป็นจุดสนใจของผู้คนมากมาย 

" พวกเจ้าดูคนกลุ่มนั้นสิ ช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก ขั้นต่ำสุดยังเป็นถึงราชันย์สูงสุดขั้นแปด "

" ใช่ แข็งแกร่งจริงๆ "

" เจ้าดูสาวงามเหล่านั้นสิ แต่ละนางนั้นช่างสวยหยาดฟ้ามาดิน "

" เจ้าดูให้ดี สตรีในกลุ่นนั้นทุกคนมีสามีหมดแล้ว "

" หาข้อมูลกัน " นนท์เดินไปยังร้านสุราริมแม่น้ำ 

" ปรานสุริยะบริสุทธิ์ยิ่งนัก " นนท์พึมพำ 

" เสี่ยวเอ้อจัดสุราอาหารให้พวกเรา " เสี่ยวเอ้อเร่งไปในทันที

" นายท่าน นี่คือสุราและอาหารขึ้นชื่อของโลกปรานแสงขอรับ " นนท์พยักหน้า แล้วโยนค่าอาหารให้

" เสี่ยวเอ้อ ยอดยุทธของโลกปรานแสงขั้นสูงสุดอยู่ที่ขั้นใด " นนท์โยนผลึกปรานสรรพสิ่งให้

" ขอบคุณนายท่าน ยอดยุทธขั้นสูงสุดนั้น เป็นผู้พิทักษ์ของโลกปรานแสงหยั่งรู้อักขระได้ยี่สิบสี่ตัว " นนท์พยักหน้า

" แต่น่าเสียดายที่เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลและสำนักต่างๆนั้น หยั่งรู้อักขระเทพได้น้อยตัวนัก เพียงสิบอักขระ " นนท์ถึงกับหัวคิ้วชนกัน

" เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น " นนท์เอ่ยถาม

" นายท่าน เพราะล้านปีที่แล้ว เหล่าอมนุษย์ได้บุกมายังที่นี่และเหล่าผู้อาวุโสเวลานั้นได้เอาชีวิตเข้าแลก แต่น่าเสียดายแม้นจะปกป้องโลกปรานแสงไว้ได้ ก็ต้องสังเวยเหล่าผู้อาวุโสและยอดยุทธขั้นฝึกสูง " 

" ในเวลานั้นผู้พิทักษ์ที่เป็นยอดยุทธขั้นฝึกสูงรอดชีวิตมาได้ และเป็นยอดยุทธขั้นฝึกสูงผู้เดียวในโลกปรานแสง ผู้พิทักษ์จึงเร่งฝึกตนอย่างหนัก เพื่อที่ว่าจะได้ปกป้องโลกปรานแสงอีกครา "

" นี่จึงเป็นเหตุให้ขั้นฝึกห่างกันมาก " นนท์พึมพำ

" แต่ที่น่าแปลกใจ อมนุษย์เหล่านี้จะบุกมายังที่นี่ทุกล้านปี " นนท์เอียงหน้ามองยังเสี่ยวเอ้อ

" เจ้ารู้รึไม่ว่าเพราะเหตุใด " เสี่ยวเอ้อส่ายหน้า

" นายท่านข้าก็มิอาจรู้ได้ " นนท์พยักหน้า

" ข้าคาดว่าน่าจะเป็นที่พวกมันก็สูญเสียอย่างหนัก จึงใช้เวลาเพื่อสร้างกำลังขึ้นมาใหม่ " เซียงเหรินฮุยเอ่ยขึ้น

" พี่ฮุย อาจเป็นได้ " 

" บางที อาจมีสมบัติสวรรค์ที่ต้องใช้เวลาล้านปีในการสะสมพลัง " กู้อินชางเอ่ยขึ้น

" นั่นก็เป็นได้ " นนท์พยักหน้า

" หากข้าจะขอพูดคุยกับผู้พิทักษ์ต้องทำเช่นไร " นนท์เอ่ยถามยังเสี่ยวเอ้อ

" นายท่าน เวลานี้นั้นผู้พิทักษ์ปิดตน มิมีผู้ใดเข้าพบได้ " นนท์พยักหน้า 

นนท์เรียกแผ่นหยกออกมาแล้วส่งจิตลงไปในแผ่นหยก 

" ข้าอยากให้เจ้าส่งกล่องหยกใบนี้และแผ่นหยกให้กับผู้พิทักษ์ " นนท์โยนกล่องหยกให้เสี่ยวเอ้อพร้อมผลึกปรานสรรพสิ่ง 

" นั่นคือค่าจ้าง ให้เจ้าเร่งไป เวลามิคอยท่า " เสี่ยวเอ้อพยักหน้าแล้วเร่งจากไป

" ไอ้หนู ทำเช่นไรดี " หมาป่าเอ่ยถาม

" พวกเรามิรู้ข้อมูลทั้งของที่นี่ และอมนุษย์เหล่านั้น " นนท์ถอนหายใจอย่างหนัก 

" ข้าว่าจะออกสำรวจทั่วโลกปรานแสงสักหน่อย " ไวเท่าความคิด นนท์ทะยานร่างออกจากร้านสุราทันใด

" ไปยังป่านั่น " นนท์เร่งไปยังป่าใหญ่ที่อยู่ตีนเขา

" หมาป่า รวยแล้ว " นนท์พาทุกคนแทรกตัวลงผืนดิน แล้วเร่งไปยังจุดหมาย 

" ไอ้หนู นี่คือสิ่งใด " หมาป่าตาโต เดินอ้อมแก่นสีทองขนาดราวห้าจั้ง ซึ่งแก่นสีทองเปล่งแสงสุริยะออกมาจางๆ 

" ยอดเยี่ยมยิ่งนัก " นนท์จับจ้องยังแก่นสีทองมิวางตา 

" พวกเจ้าสัมผัสแสงสีทองสิ มีทั้งพลังสวรรค์ ความลึกล้ำของสุริยะ ปรานสุริยะบริสุทธิ์ " นนท์ยกยิ้มให้เหล่าสหาย

" คลับคล้ายว่าจะมีรูปรอยของอักขระเทพปะปนอยู่ในแสงสีทองนี่ " จงซานเอ่ยขึ้น

" มันคือแก่นธาตุแสง ข้ากำลังต้องการอยู่พอดี " นนท์เอ่ยขึ้น

" เจ้าจะเอาไปทำอันใด " นนท์ยกยิ้ม

" ยกระดับเรือเหาะให้เร็วขึ้น " เหล่าสหายต่างพยักหน้า

" เจ้าจะใช้แก่นธาตุแสงยกระดับเรือเหาะรึ มันมิสื้นเปลืองไปรึ " หมาป่าเอ่ยขึ้น

" มิสิ้นเปลืองดอก ข้าจะใช้มันเพื่อยกระดับเรือเหาะให้พวกเจ้าทุกคน " หมาป่าฉีกยิ้มในทันใด 

" หากเป็นเช่นนั้นก็เร่งมือเถิด " นนท์พยักหน้า วาดมือกางค่ายกลเร่งเวลา แล้วเริ่มทำการหลอมแก่นธาตุแสงเพื่อยกระดับเรือเหาะขึ้นเป็นขึ้นสวรรค์ 

" เสร็จแล้ว เรือเหาะขั้นสวรรค์ของพวกเจ้า " นนท์วาดมือส่งเรือเหาะลอยไปยังเหล่าสหายและภรรยา

" แร่ทองอนันตกาลของข้าใกล้จะหมดแล้ว เสร็จศึกนี้ข้าต้องไปยังโลกไท่ " เหล่าสหายพลันฉีกยิ้ม 

" แก่นธาตุแสงนี้ใช้ไปเพียงหนึ่งส่วนจากล้านส่วน ยังเหลืออีกตั้งมาก จะทำเช่นไรดี " อวี่ตงซินเอ่ยขึ้น

" เร่งหลอมแก่นธาตุแสงเถิด " นนท์บอกกับเหล่าสหาย

" มีแต่เจ้าที่ยังต้องทะลวงขั้นพลังย่อยจึงจะใช้ได้ แต่พวกข้าทะลวงขั้นพลังจนสุดแล้วมิมีประโยชน์ดอก " หมาป่าเอ่ยขึ้น

" หมาป่าเจ้าผิดแล้ว ทุกการหยั่งรู้อักขระต้องเสริมพลังเข้าไปด้วย ฐานของอักขระจึงจะแข็งแกร่ง " เหล่าสหายต่างพยักหน้า

" หากเจ้ามิได้หยั่งรู้อักขระ เจ้าก็เสริมพลังให้กับกายของเจ้าได้ หากกายของเจ้าแข็งแกร่งมาก เจ้าก็สามารถสู้ได้โดยที่มิต้องผสานอักขระ " นนท์มองยังหมาป่า

" เช่นข้าเวลานี้เพียงพลังกายของข้า สามารถประมือกับสิบเอ็ดอักขระได้แล้ว ข้าสู้ได้โดยมิต้องผสานอักขระ เพราะข้านั้นเน้นที่ฝึกกายเป็นหลัก " เหล่าสหายต่างพยักหน้า แล้วหาที่นั่งเพื่อดูดซับแก่นธาตุแสง

" ตูม " ร่างของนนท์พลันสะท้าน เมื่อเสียงระเบิดดังขึ้นที่ตันเถียน 

" ขั้นที่เก้าแล้ว พลังกายขาดอีกสองขั้นก็จะประมือกับสิบสองอักขระได้ " นนท์พึทพำแล้วเร่งปรับสมดุลร่างกาย

" ครืน " โถงถ้ำที่นนท์สร้างขึ้นพลันสั่นไหว นนท์กวาดตามองผ่านเนตรมังกร ร่างของเหล่าสหายต่างยกระดับความแข็งแกร่งขึ้นมาก

" แก่นธาตุแสง ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก " นนท์พึมพำ แล้วเร่งปรับสมดุลร่างกาย

" จริงอย่างที่พี่เขยบอก เวลานี้ข้ารู้สึกว่ากายของข้านั้นสามารถประมือกับสามอักขระได้โดยที่มิต้องผสานอักขระ " นนท์พยักหน้า

" จะว่าไปแก่นธาตุแสงนี่ เสมือนเป็นสมบัติสวรรค์ก็ว่าได้ " เอี้ยชิงเอ่ยขึ้น

" หรือพวกอมนุษย์จะยึดเอาโลกปรานแสงเพราะแก่นธาตุแสงนี่ " นนท์หัมมองยังเซียงเหรินฮุย

" น่าจะเป็นเช่นนั้น " นนท์เอ่ย

" มันจะคุ้มรึ ยกทัพมามากมาย เพื่อแก่นธาตุแสงเพียงแก่นเดียว " หมาป่าเอ่ยขึ้นบ้าง

" ผู้ใดบอกเจ้าว่ามีแก่นเดียว " นนท์ยกยิ้ม

" ไอ้หนู เร่งจัดการนำมันมาให้ข้า " หมาป่ากระโจนขี่คอของนนท์

" ก่อนจะไปหาแก่นธาตุแสง ฝึกอีกหนึ่งวันก่อน " นนท์พาภรรยาเข้าไปในแหวนห้วงมิติ แล้วเร่งฝึกฝนยกระดับกาย

นนท์วาดมือเก็บแก่นธาตุแสงเข้าในแหวนห้วงมิติ หัวคิ้วของนนท์ถึงกับชนกัน

" ท่านพี่ มีอันใดรึ " จูเม่ยเสียนเอ่ยถาม

" ข้ามิแน่ใจ " นนท์เอ่ยขึ้น 

" ไปกันเถอะ " นนท์พาเหล่าสหายไปยังยังแก่นธาตุแสง

" ได้คนละสิบแก่น น่าจะพอให้ยกระดับกายได้ " นนท์เอ่ยขึ้น

" แก่นธาตุแสงนี้ ข้าเหมาะสำหรับผู้ที่ฝึกกายเป็นหลัก เพราะเท่าที่ข้าได้ประมือกับอมนุษย์นั้น เหล่าอมนุษย์มีร่างกายที่แข็งแกร่งยิ่งนัก นี่คงเป็นสาเหตุที่แท้จริงของการบุกมายังที่นี่ " เหล่าสหายต่างพยักหน้า

" พวกเจ้าอยากเห็นสิ่งมหัสจรรย์รึไม่ " นนท์เอ่ยถาม

" แน่นอน " นนท์วาดมือลึกลงไปจนถึงแกนโลก 

" ไอ้หนู นั่นคือสิ่งใด " หมาป่าเอ่ยถาม

" ข้าก็มรู้ มันมิใช่แก่นโกลาหล " นนท์เอ่ยขึ้น

" คราแรกข้าคิดว่าแก่นธาตุแสงนั้นรับเอาแสงสุริยะมากลั่น แต่แท้จริงแล้วแก่นธาตุแสงได้พลังมาจากแก่นนี้ " นนท์มองยังแกนพลังขนาดใหญ่ราวร้อยล้านลี้ 

" พลังจากแก่นนี้มหาศาลยิ่งนัก " นนท์พึมพำ 

" เราได้ทั้งเส้นปรานมังกรและแก่นธาตุแสงครบแล้ว " นนท์พาทุกคนขึ้นสู่ผิวดิน

" เรือรบพวกนั้นมาจากแดนเทพมิใช่รึ " นนท์จับจ้องยังเรือรบหลายร้อยลำ ที่ลอยอยู่กลางนภาของโลกปรานแสง

นนท์ทะยานร่างไปยังกองเรือเหาะของแดนเทพ 

" ท่านโจว " เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น

" ผู้เฒ่าเซี้ยะ " นนท์เร่งไปหายังผู้เฒ่าเซี้ยะ

" ท่านโจว นี่ผู้พิทักษ์แห่งโลกปรานแสง " นนท์ประสานสองมือคารวะ

" คารวะผู้พิทักษ์ " ชายชราพยักหน้าให้

" สิ่งที่เจ้าให้ข้านั้น ยอดเยื่ยมยิ่งนัก " นนท์ยกยิ้ม

" พ่อหนุ่ม ขอบใจเจ้า " นนท์เพียงพยักหน้า

" ข้าว่าเราไปหารือการรบยังวิหารสภาเถิด " นนท์พยักหน้า แล้วเดินตามผู้พิทักษ์เข้าไปในสภา

" ผู้พิทักษ์ ข้าอยากรู้ว่า ทัพของอมนุษย์ที่บุกมา มีมากมายเพียงใด " นนท์เอ่ยถาม

" เฮ้อ ครานี้มากมายยิ่งนัก เสมือนว่าจะเป็นการบุกครั้งสุดท้าย " นนท์พยักหน้า

" ราว แสนล้าน " นนท์ถึงกับแข็งค้าง 

ปล. ตั้งแต่ตอนที่51 ผมจะเก็บหัวใจนะครับ เก็บแบบสบายๆไม่กดดันใคร ฟรี4ตอนจ่าย1ตอนครับ ถือว่าช่วยค่าเน็ตค่าไฟก็แล้วกัน

ขอบคุณที่ยังติดตาม