22 2-2
ตอนที่ 24 คุณหนูสาม เหลิงฉิวหวาน
เวลาเดียวกัน กระต่ายป่าก็ย่างเกรียมได้ที่ ด้านนอกมีน้ำมันไหลเยิ้ม ส่วนด้านในสุกนุ่มทั่วถึงส่งกลิ่นหอมอบอวล เห็นดังนั้นแล้ว เหลิงหยุนเจียวหยุดพูดในทันที
นางอยู่ห่างจากกระต่ายป่าย่างเพียงเอื้อมมือเท่านั้น กลิ่นหอมแสนเย้ายวนพุ่งตรงเข้าสองรูจมูกที่กำลังสูดดมลึกสุดใจ
เหลิงหยุนเจียวอดเลียปากไม่ได้ คว้าไม้เสียบกระต่ายป่าย่างขึ้นมาหนึ่งไม้ พร้อมกัดกระชากอย่างหิวกระหาย
เนื้อกระต่ายทั้งนุ่มและชุ่มฉ่ำ ไขมันหวานหอมละลายแตกอยู่ทั่วช่องปาก ยิ่งเคี้ยวเท่าไหร่ก็ยิ่งได้รสััมากขึ้นเท่านั้น เพิ่งกัดไปคำแรก นางแทบอยากจะกัดอีกเรื่อยๆจนหมด
ใครจะไปคาดคิดกัน ผู้ชายคนนี้กลับมีทักษะด้านการทำอาหารที่เยี่ยมยอดปานนี้ ต่อไปคงต้องพิจารณาเก็บหมอนี่เอาไว้ต่ออีกสักระยะแล้ว
“เ้าคนสวะ กล้าดีอย่างไรมาขโมยของอิสตรีผู้นี้ รู้หรือไม่ว่าอิสตรีผู้นี้คือใคร!?”
ขณะที่เหลิงหยุนเจียวกำลังรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้นเอง จู่ๆก็พลันได้ยินเสียงดุด่าที่แหลมจนแสบแก้วหูของสตรีแผดดังลั่นมาจากระยะไกล
“ปับ! ปับ! ปับ! อ๊ากกก....!!”
เสียงแส้เฆี่ยนฟาดดังเสียดทะลุอากาศสั่นไหว และยังคงกึกก้องต่อเนื่องไม่มีทีท่าจะหยุดหย่อน มันคือสุ้มเสียงของแส้หนักที่ฟาดปะทะเข้ากับเนื้อหนังอย่างรุนแรง แค่ได้ฟังก็ชวนะเืขวัญน่าสยดสยองแล้ว
มิทราบว่าเหตุใดเหลิงหยุนเจียวจึงรู้สึกคุ้นเคยกับเ้าของเสียงนี้นัก นางเลื่อนหน้าหันไปมองเหลิงเจียวเหนียงโดยสัญชาตญาณ แลเห็นว่า เด็กชายตัวน้อยกำลังนอนขดตัวกลมสั่นเทา แทบข่มตานอนหลับไม่ลง
“เจียวเหนียง เ้าหนาวหรือไม่?”
สายลมยามค่ำคืนในฤดูนี้ค่อนข้างหนาวเหน็บ เหลิงหยุนเจียวสวมเพียงชุดเสื้อผ้าชิ้นบางสีขาว ย่อมรับไอหนาวในอากาศเข้าไปเต็มๆ
เหลิงเจียวเหนียนส่ายหัวสะบัดหน้าไปมาเล็กน้อย และจู่ๆก็เอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือขึ้นว่า
“แม่จ๋า เมื่อครู่ข้าเหมือนจะได้ยินเสียงคุณหนูสามจากทางนั้น”
คุณหนูสามที่เหลิงเจียวเหนียงกำลังพูดถึงก็คือ เหลิงฉิวหวาน บุตรีนางบำเรอของประมุขตระกูลเหลิง
“อ๊ากกก!!”
นั่นเป็เสียงกรีดร้องที่แสนจะทรมานเจียนขาดใจดิ้น เหล่านี้ล่องลอยปกคลุมไปทั่วทั้งหุบเขาที่พัดผ่านพร้อมกับสายลมยามรัตติกาล ส่งไปถึงหูของเหลิงหยุนเจียวประหนึ่งเสียงกรีดร้องของภูตผี
เหลิงหยุนเจียวหยิบกระดาษไขมันออกมาแผ่นหนึ่ง ห่อบรรจุกระต่ายป่าย่างที่กินเหลือเก็บเอาไว้ และยืนขึ้นกล่าวว่า
“ข้าจะไปดูเอง พวกเ้ารออยู่ตรงนี้”
โดยนิสัยแล้ว เหลิงหยุนเจียวไม่คิดจะไปยุ่มย่ามเื่ของผู้อื่น แต่เนื่องจากนี่เป็เื่ของตระกูลเหลิง นางย่อม้ามีส่วนเกี่ยวข้องอย่างเลี่ยงมิได้
กวาดสายตามองทั่วสารทิศรอบพงไพร ค้นหาต้นตอของเสียงนั้น ยิ่งเข้าไปใกล้มากขึ้นเท่าไหร่ เสียงกรีดร้องทรมานก็ยิ่งฟังดูโหยหวนน่าะเืใจมากขึ้นเท่านั้น แม้แต่เสียงคร่ำครวญของสัตว์เดรัจฉานยังน่ารันทดน้อยกว่า
เหลิงหยุนเจียวปัดป้องต้นหญ้าสูงเท่าครึ่งกายคนกวาดทิ้งให้พ้นหน้า จนในที่สุดก็พบกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังยืนรุมล้อมพร้อมถือคบไฟอยู่ไกลๆ
ท่ามกลางบุคคลเ่าั้ มีอิสตรีรูปงามนางหนึ่งกำลังเฆี่ยนตีคนสามคนอย่างโเี้อำมหิตจนร่างกายชุ่มไปด้วยเื สภาพของพวกเขาแทบไม่เหลือภาพของความเป็มนุษย์ ดูประหนึ่งผีนรกที่กำลังคลานขอชีวิต
ส่วนอิสตรีรูปงามที่เป็ฝ่ายเฆี่ยนตีผู้คนอย่างทารุณนั้นก็มิใช่ใครอื่น นางก็คือเหลิงฉิวหวาน
ก่อนหน้านี้ เหลิงหยุนเจียวก็สงสัยอยู่ว่า เหตุใดจึงไม่เห็นนางอยู่ในจวนตระกูลเหลิง คราแรกตั้งใจจะชำระแค้นให้จบๆไปเสีย แต่กลับหาตัวนางไม่เจอเสียนี่ ที่ไหนได้ ปรากฏว่านางมาอยู่บนหุบเขาถงฉางนี่เอง
นับว่าเป็เื่ดี นางจะได้ชำระบัญชีแค้นเสียตรงนี้ให้จบๆไป มิต้องเสียเวลาโดยใช่เหตุ
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังใช้แส้กระหน่ำฟาดลงบนร่างของคนทั้งสามจนเือาบ เหลิงหยุนเจียวก็เร่งหยิบแส้อสรพิษเพลิงซึ่ง่ชิงมาจากเหลิงเจียวเจียว และเก็บไว้ในห้วงมิติของระบบห้องสมุดสีดำออกมา พร้อมตวัดแส้เข้าปะทะชนกับแส้ของอีกฝ่ายกลางอากาศ
แส้ทั้งสองเส้นพัลวันประสานงากลางเวหา ดวงตาคู่เหี้ยมโหดของเหลิงฉิวหวาน เผยสะท้อนแววความประหลาดใจออกมาในทันใด
เสี้ยวอึดใจนั้นที่เหลิงฉิวหวานไม่ทันตั้งตัว เหลิงหยุนเจียวได้ออกแรงกระชากแส้อสรพิษเพลิงชักกลับ กระตุกดึงร่างของอีกฝ่ายอย่างแรงจนล้มคะมำ หน้าไถลไปกับพื้นดินโดยตรง
“นี่เ้าเป็ใครกัน!? กล้าดีเยี่ยงไรถึงได้มาลอบทำร้ายคุณหนูของเรา! คุณหนูของเราเป็ถึงคุณหนูสามแห่งตระกูลเหลิงสายเมืองเฟิงหยวน ไฉนเ้าจึงบังอาจยะโสโอหังเช่นนี้!!”
สาวรับใช้นางหนึ่งถึงกับโกรธเกรี้ยว ลุกขึ้นมาชี้หน้าด่าสาปส่งไม่หยุดและรีบเข้าช่วยพยุงเหลิงฉิวหวานขึ้นจากพื้นดินโดยไว
ส่วนองครักษ์ยามคนอื่นๆเองก็มุ่งสายตาจับจ้องไปทางเหลิงหยุนเจียวอย่างเดือดดาลเช่นกัน เตรียมจับอาวุธพร้อมจะเข้าโจมตีใส่ทุกเมื่อ
เหลิงหยุนเจียวในชุดอาภรณ์และผ้าคลุมปิดบังใบหน้าสีขาว ย่างสามขุมเดินตรงเข้าไปใกล้อย่างแช่มช้ามากขึ้นเรื่อยๆ หยุดอยู่ตรงหน้าคนทั้งสามที่ถูกซ้อมจนเือาบไปทั้งตัว สายตาของพวกเขาที่มองมาต่างเผยให้เห็นถึงความสิ้นหวังและเป็ทุกข์อันหาที่สุดไม่
แต่อย่างไร เมื่อเหล่าองครักษ์ยามและคนอื่นๆเห็นแส้ในมือของนาง ทุกคนต่างเผยสีหน้าออกอาการตกตะลึงอย่างชัดเจน
สาวรับใช้นางนั้นที่ดูหยิ่งผยองอวดดีก่อนหน้าถึงกับหน้าซีดเผือด กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นหวาดกลัวอย่างไม่แน่ใจขึ้นว่า
“นั่นมันแส้อสรพิษเพลิง ระ-หรือ...หรือท่านคือคุณหนูรอง?”
เหลิงหยุนเจียวสะบัดข้อมือชักแส้เก็บกลับเข้ามา พลางเอียงศีรษะเปิดผ้าคลุมออกเผยให้เห็นใบหน้าภายใต้หมวกไม้ไผ่ปีกกว้าง
ทันทีที่เห็นใบหน้าอัปลักษณ์ซึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลเป็อันน่าสยดสยอง เหลิงฉิวหวานก็ถึงกับใจหายวาบดิ่งลงไปที่ตาตุ่ม
“จะ-เ้า...ไฉนเ้าจึงมีแส้ของพี่รองได้?!”
134
