ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

“ทราบแล้วครับคุณพงษ์.. แล้วก็ขอบคุณท่านกิตติที่ให้คำแนะนำขอรับ..” ปีเตอร์กล่าว“ช่างมันเถอะน่า ฉันก็ไม่อยากวุ่นวายเรื่องของคุณชายมากนัก ท่านไม่ค่อยชอบเรื่องพวกนี้.. แต่..” กิตติหันมากล่าวกับพวกตระกูลสก็อต แต่ทว่าเขายังไม่ทันได้เอ่ยจบคำแต่อย่างใด เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น แน่นอนว่าด้วยการที่เป็นพ่อบ้านตระกูลใหญ่ มีน้อยคนมากที่จะรู้เบอร์ของเขา ซึ่งเขาจำเป็นต้องรับสายทันที“ห๊ะ! คุณชาย.. คุณชายจะโทรมาทำไมกันล่ะเนี่ย..” กิตติกล่าวขึ้นมาก่อนจะมองหน้าของพงษ์ภัคดี พร้อมกับในใจที่คิดว่า ‘ขออย่าให้ลางสังหรณ์ของแกแม่นเลย’ แต่เขาก็ทำได้แค่ฝันไปเท่านั้น เพราะหลังจากรับสายแล้ว ประโยคที่คุณชายพูดทำให้สีหน้าของเขามืดมนทันที“ผมถูกไล่ออกมาจากภัตตาคารนะ ตอนนี้ผมกำลังจะกลับแล้ว.. ฝากขอโทษคุณชุนตงเขาด้วยล่ะ เอาไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน.. อีกอย่างฝากเอารถไปเก็บด้วยนะ กุญแจรถก็อยู่ที่นายแล้วนี่ แค่นี้แหละ บาย!..” โอ๊ตกล่าวเสร็จเขาก็ตัดสายไป และมันเป็นเวลาเดียวกันกับที่จักรยานคันเก่ามาจอดรับเขาในทันที“เสร็จหรือยังไงเจ้าโอ๊ต.. เราจะได้รีบไปกัน จากตรงนี้ไปถึงโบสถ์มันก็ไกลเอาเรื่องอยู่นะ..” เกมกล่าว โอ๊ตที่ได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าให้กับพี่ชายคนนี้ก่อนจะซ้อนท้ายกันออกไปจากภัตตาคาร ด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนกับว่าโอ๊ตจะสนุกไปกับมัน เพราะพวกเขานั่งหันหลังชนกันเหมือนกับตอนเด็กๆ ท่ามกลางสายตาของกิตติที่รีบวิ่งออกมามองตรงทางเข้าภัตตาคาร“หึหึ..ฮ่าๆๆ ทำไมพวกแกทุกคนยังไม่ไปลากตัวไอ้เจ้าของกับผู้จัดการหน้าโง่นั่นมาอีกล่ะ หรือพวกแกเห็นว่าที่พวกมันกล้าดูถูกคุณชายของเราเป็นเรื่องล้อเล่น... ฉันจะให้เวลาพวกแก 1 นาที ถ้าพวกมันยังไม่มาคุกเข่าตรงหน้าฉัน พวกแกจะถูกลงโทษจากฉันผู้นี้..” กิตติกล่าวพร้อมกับเน้นเสียงที่มันดูสยอง จนคนที่อยู่ข้างอย่างชุนตงถึงกับเหงื่อไหลกันเลยทีเดียว“ครับ!...” เหล่าบอดี้การ์ดประจำตระกูลต่างรีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปในภัตตาคารเพื่อตามล่าคนพวกนั้นที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ทั้งหมดอย่างร้อนรน กิตติไม่พอใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเอามากๆ เขาหันไปหาชุนตงเช่นกัน“มันเป็นแผนของพวกแกใช่ไหม.. แกเชิญคุณชายของเรามาที่นี่ เพื่อต้องการจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตระกูลเราใช่หรือไม่.. ถ้ามันเป็นอย่างนั้นพวกแกทุกตัวที่อยู่ในเมืองแห่งนี้จะได้เห็นความโกรธของตระกูลของเรา พวกแกจะไม่ตายดีกันสักตัวแน่นอน..” กิตติกล่าวด้วยสีหน้าที่ดูน่ากลัว ชุนตงที่ได้รับรังสีอันดำมืดนี้ ขาของเขาถึงกับถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนที่เขาจะเลือกคุกเข่าลงต่อหน้าของกิตติ“ข้าผู้น้อยชื่อตง แส่ชุน สาบานต่อฟ้าดิน ข้าน้อยไม่มีประสงค์ร้ายต่อคุณชายแห่งตระกูลอันยิ่งใหญ่ ผู้มีพระคุณต่อข้าน้อยแม้แต่วินาทีเดียว.. หากข้าไม่ได้คิดหรือกล่าวตามจริง ขอให้ฟ้าดินลงโทษข้าน้อยผู้นี้ได้เลยขอรับ” ชุนตงกล่าวออกมา ในใจของเขาในตอนนี้ก็โกรธแค้นไม่น้อยกับภัตตาคารแห่งนี้ เขาต้องยอมรับเลยว่าเขาก็มีส่วนผิดที่เลือกสถานที่แห่งนี้เป็นที่รับรองผู้มีพระคุณของเขา“เหอะ! ให้มันจริงอย่างที่แกพูดออกมาเถอะ อีกเดี๋ยวก็รู้ว่ามันเป็นแผนของแกหรือเปล่า..”กิตติกล่าว พร้อมกับกระดิกเท้าอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ แววตาของเขาดูคมกริบราวกับสามารถฆ่าฟันใครก็ตามที่มาขวางทางเขาได้ทั้งหมดในตอนนี้ ดวงตาของเขาจ้องมองไปตามเสียงที่ร้องออกมาอย่างทรมานจากบุคคลหลายคนที่กำลังถูกลากตัวมาตามทางเดิน“ท่านกิตติครับ.. เขาผู้นี้คือเจ้าของภัตตาคาร แซ่เจิ้นขอรับ..” พงษ์ภัคดีกล่าวอย่างสุภาพก่อนที่เท้าของเขาจะกระทืบไปที่หัวเข่าของ ‘เจิ้นสงเทียน’ อย่างจัง แน่นอนว่าเขาก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด“โอ๊ยย! พวกแกเป็นใครกัน พวกแกต้องการอะไร ไม่คิดเกรงกลัวกฎหมายบ้านเมืองบ้างหรือยังไง... ชุนตงนี่มันหมายความว่ายังไง” สงเทียนกล่าวกับพวกชายชุดดำ ก่อนจะเห็นว่าเพื่อนของตน ชุนตงเองก็คุกเข่าอยู่ตรงนี้ด้วยเช่นกัน เขาจึงหันไปถามหาเอาคำตอบ“พวกเราเป็นใครอย่างนั้นเหรอ.. กฎหมายบ้านเมืองอย่างนั้นเหรอ จะบอกให้เอาบุญ ตระกูลของเรานี่แหละคือกฎหมายบ้านเมืองเว้ยยย... ดี! ในเมื่อพวกแกรู้จักกัน ก็แปลได้ว่ามันเป็นแผนของพวกแกเอง ฉันเข้าใจถูกต้องไหม..” กิตติกล่าวกระแทกเสียงออกมา มันทำให้สงเทียนที่ยังมึนๆอยู่นั้นก็ยังถึงกับตกใจว่าเรื่องนี้มันเรื่องอะไรกันแน่“ใจเย็นๆขอรับท่านกิตติ.. ข้าน้อยไม่เคยคิดร้ายต่อท่านชาย หรือตระกูล ณ สุวรรณภูมิเลยแม้แต่น้อยขอรับ..” ชุนตงกล่าวพร้อมกับก้มหัวลงไปกระแทกกับพื้น คนอื่นในตระกูลที่เห็นผู้นำตระกูลก้มหัวลงไป พวกเขาก็ทำตามไม่เว้นแม้แต่ปิงปิงเองเช่นกัน กับคนที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเช่นนี้ ไม้อ่อนจำเป็นมากที่สุด“ห๊ะ!.. ตระกูลที่ยิ่งใหญ่อย่างนั้น.. เดินทางมาที่นี่..” สงเทียนกล่าวออกมาอย่างตกใจ เขาไม่เห็นเคยได้รับรายงานเรื่องนี้เลยว่าคนของตระกูล ณ สุวรรณภูมิจะเดินทางมาใช้บริการร้านอาหารของเขา ถ้าเขารู้ล่ะก็เขาคงจะตั้งขบวนต้อนรับให้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว“ไอ้แก่สงเทียน! นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป.. สกุลชุนของข้า ขอตัดขาดกับสกุลเจิ้นอย่างเด็ดขาด ชาตินี้ไม่มีคำว่าญาติดีกันอีก..” ชุนตงที่ก้มหัวอยู่ เขาก็ไม่เงยหน้าขึ้นมามองสงเทียนแต่อย่างใด เขายังคงก้มหน้า และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูโกรธแค้น“เดี๋ยว! ข้ายังไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะเว้ยชุนตง ถ้าข้ารู้ล่ะก็ เรื่องอย่างนี้คงไม่เกิดขึ้น..” สงเทียนที่ได้ยินเพื่อนของตนกล่าวตัดขาดออกมาเช่นนี้ เรื่องนี้มันร้ายแรงเกินกว่าจะควบคุมแล้ว ถึงเขาจะยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นก็ตาม“หือออ แกจะบอกว่าแกไม่รู้เรื่องอะไรอย่างนั้นเหรอชุนตง.. แกกำลังแสดงละครอะไรอยู่ไม่ทราบ.. ส่วนแกไอ้คนสกุลเจิ้น แกมีอะไรอยากจะพูดก่อนตายไหม..” กิตติกล่าวถามกับทั้งสอง“เดี๋ยวก่อนขอรับนายท่านผู้ยิ่งใหญ่ ข้าน้อยยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยขอรับ.. ได้โปรดเถอะขอรับ ชุนตงแกช่วยพูดอะไรสักอย่างสิ!..” สงเทียนกล่าวขอร้องในขณะที่ตอนนี้เขาถูกปืนจ่อเข้ามา เขารีบหันไปหาเพื่อนสนิทให้ช่วยพูดอะไรสักหน่อยก่อนที่ปืนนั้นจะถูกเหนี่ยวไกนี่คือคำยืนยันในความซื่อสัตย์ของข้าน้อยขอรับท่านกิตติ.. ท่านจะฆ่าจะแกงเจ้าหมอนี่ยังไงก็เชิญตามสะดวกขอรับ ถ้ามันยังไม่พอในการแสดงความบริสุทธิ์ใจของข้าน้อย ได้โปรดรับศีรษะของชายแก่ผู้น้อยไปได้เลยขอรับ..” ชุนตงกล่าว สงเทียนที่ได้ยินก็ถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว เจ้าเพื่อนบ้ามันยอมตายเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจเลยอย่างนั้นเหรอ“น่าสนใจ.. งั้นแกก็เก็บหัวเอาไว้ดีๆก็แล้วกัน บางทีอีกไม่กี่นาที หัวนั้นอาจจะมีลูกตะกั่วนี้เจาะเข้าไปก็เป็นได้..” กิตติกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม และมันเป็นเวลาเดียวกับที่พงษ์ภัคดีเดินเข้ามาในวงสนทนานี้ ก่อนจะโยนตัวของผู้จักการจิน กับไอ้อ้วน“ท่านกิตติครับ.. พวกมันคือตัวการของเรื่องราวทั้งหมดขอรับ.. ชายผู้นี้คือผู้จัดการจิน และชายอ้วนชื่อภาคภูมิ เจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ภาคภูมิ ขอรับ..” พงษ์ภัคดีกล่าวรายงานกับกิตติ สงเทียนที่ได้ยินก็หันไปมองผู้จัดการจินลูกน้องของเขา เพราะตอนนี้เขาอยากรู้มากๆว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น“พวกมันสองคนเป็นตัวการ?... ยังไง..” กิตติกล่าวถามพร้อมกับใช้ดวงตาจิกไปพวกมัน“จากกล้องวงจรปิดที่บันทึกเอาไว้ ชายอ้วนผู้นี้ได้กล่าวประโยคที่ไม่สุภาพต่อท่านชาย และยังได้ทำการไล่คุณชายออกจากภัตตาคารนี้ โดยที่ผู้จัดการจินคนนี้ได้ให้ความอำนวยความสะดวกเรียกรปภ.มาเชิญตัวของคุณชายออกไปขอรับ” พงษ์ภัคดีกล่าวตามเหตุการณ์ที่เขาได้เห็นผ่านกล้องวงจรปิด“ประโยคที่ไม่สุภาพที่แกพูดถึงนั้นมันคือประโยคอะไร..” กิตติเอ่ยถามกับพงษ์ภัคดี“เออ..ต้องขออภัยขอรับท่านกิตติ พวกเขาเรียกคุณชายว่า ‘ขยะ’ ขอรับ..” พงษ์ภัคดีกล่าวตอบอย่างโกรธแค้นเช่นกัน เขาแทบจะกัดฟันพูดขึ้นมาเลยด้วยซ้ำไป กิตติที่ได้ยินอย่างนั้นเขาก็ถึงกับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่คิดว่าเมืองแห่งนี้จะโหดร้ายเช่นนี้ มันไม่เหมาะสมเลยที่คุณชายของเขาจะเติบโตมาจากสถานที่นี้“ฮ่าๆๆๆ สวรรค์! ท่านโกรธแค้นอะไรกับตระกูลของเรากันอย่างนั้นหรือขอรับ ไม่ว่าคุณชายน้อย หรือไม่ว่าจะเป็นคุณหญิงผู้ร่วงลับไปแล้ว พวกท่านจะต้องพบเจอกับสังคมเน่าๆที่แสนจะน่ารังเกียจเช่นนี้.. พวกท่านคงใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก พ่อบ้านตัวน้อยๆผู้นี้ละอายใจอย่างยิ่ง.. ที่ไม่ได้ดูแลพวกท่านให้ดีกว่านี้”กิตติหัวเราะ และกล่าวโทษตัวเองอย่างเศร้าใจ ทายาทของตระกูลต้องทุกข์ทนกับผู้คนในเมืองแห่งนี้ เขาจะยอมให้มันเกิดขึ้นซ้ำสองไม่ได้อีกแล้ว ไม่มีวันนั้นอีกเด็ดขาด น้ำตาของเขาเริ่มที่จะไหลรินออกมาด้วยความเศร้า และโกรธแค้นในเวลาเดียว“พวกแกเป็นใครกันวะ.. ไม่รู้หรือยังไงว่าตูเป็นใคร ตูคือภาคภูมิ เจ้าของบริษัทอสังริมทรัพย์ภาคภูมิเลยนะเว้ยยย พวกแกทำอย่างนี้ อย่าหวังว่าจะรอดไปได้ล่ะ พี่ชายของฉันเป็นถึงรองผู้บัญชาการภาคทหารบกเลยนะ ถ้ารู้แล้วก็ปล่อยตูสิเว้ยยย..” ภาคภูมิที่โดนอุดปากมานาน เมื่อผ้าที่มัดปากมาคลายลง มันก็เริ่มพูดถึงความยิ่งใหญ่ของมันในทันที“หึหึ.. รองผู้บัญชาการทหารบกอย่างนั้นเหรอ.. ได้สิ! มาลองดูกันว่ามันจะทำอะไรพวกเราได้.. พงษ์ภัคดี!..” กิตติที่อารมณ์ไม่คงที่อยู่แล้วในปัจจุบันพูดขึ้นมา“ขอรับท่านกิตติ..” พงษ์ภัคดีกล่าวขานรับ“แกจะทำยังไงก็ได้.. ให้คนรอบตัวของไอ้หมูตอนนี่ ให้พวกมันทุกตัวกลายเป็นขอทานข้างถนนก่อนพระอาทิตย์จะตกดิน ถ้าฉันไม่เห็นว่ามันเป็นอย่างที่ฉันอยากจะเห็น แกก็ไปเป็นขอทานกับพวกมันซะ!...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 33

คล้ายกับเรื่องระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน ที่คุณอ่าน

ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 33

คล้ายกับเรื่องระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้