ผมเล่น ROV แต่ดันเทพเกินไป ไม่มีใครแบกผมได้ นอกจากตัวผมเอง

หลังการแข่งขันจบลง ชื่อของ KhinZ กลายเป็นหัวข้อที่ถูกพูดถึงทันทีในวงการเกมมหาวิทยาลัย เพราะการเอาชนะ Tiger แบบตัวต่อตัวในเกมตัดสิน ไม่ใช่สิ่งที่ใครก็ทำได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะกับผู้เล่นที่ถูกยกให้เป็นแครี่อันดับต้น ๆ ของประเทศในระดับนักศึกษา

คลิปการแข่งขันถูกแชร์ต่ออย่างรวดเร็ว ทั้งใน TikTok, Facebook, YouTube และกลุ่มเกมต่าง ๆ หลายเพจเริ่มตัดคลิปจังหวะยิงสวนของภาคิน พร้อมตั้งชื่อคลิปประมาณว่า “เด็กใหม่ที่ล้มแชมป์เก่า” หรือ “KhinZ ผู้เล่นที่อ่านเกมเหมือนมองอนาคตได้” จนยอดวิวพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง

เย็นวันนั้น หลังออกจากฮอลล์แข่งขัน ภาคินกับเพื่อน ๆ เดินไปร้านอาหารใกล้มหาวิทยาลัยเพื่อฉลองกันแบบง่าย ๆ เพราะทุกคนยังตื่นเต้นไม่หาย โดยเฉพาะบอยที่พูดแทบไม่หยุดตั้งแต่ออกจากสนาม

“เชี่ย กูยังไม่หายตื่นเต้นเลย ตอนมึงยิง Tiger นัดสุดท้ายนะ คนทั้งฮอลล์แม่งลุกขึ้นยืนหมดเลย”

“เออ จริง” นัทเสริมทันที “กูเล่นด้วยยังขนลุก ตอนนั้นแม่งโคตรกดดัน”

ป๊อปหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันไปมองภาคิน “แต่ไอ้คนยิงนี่นิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนะ”

ภาคินนั่งกินน้ำเงียบ ๆ ก่อนตอบกลับสั้น ๆ ว่า “ในหัวกูตอนนั้น คิดอย่างเดียวว่าถ้ายิงไม่โดน เกมอาจจบ”

“นี่แหละที่น่ากลัว” บิ้กพูดพลางส่ายหน้า “เวลาคนอื่นลน มึงยิ่งนิ่ง”

ทุกคนหัวเราะกันเบา ๆ ก่อนเริ่มพูดคุยถึงการแข่งขันรอบต่อไป เพราะตอนนี้ทีมของพวกเขาเข้าสู่รอบลึกของรายการแล้ว ซึ่งคู่แข่งที่เหลืออยู่ ล้วนเป็นทีมระดับท็อปแทบทั้งหมด

แต่ในขณะที่กลุ่มของภาคินกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ อีกมุมหนึ่งของร้านกลับมีชายวัยประมาณสามสิบปลาย ๆ นั่งมองพวกเขาเงียบ ๆ ตั้งแต่เข้าร้าน

เขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีดำธรรมดา หน้าตาดูสุขุม และกำลังดูคลิปการแข่งขันในโทรศัพท์ซ้ำไปมา

เมื่อภาคินลุกไปจ่ายเงิน ชายคนนั้นก็เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าอย่างสุภาพ

“ขอโทษนะครับ ใช่ KhinZ หรือเปล่า”

ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า “ครับ”

ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ ก่อนยื่นนามบัตรให้

“ผมชื่อธนา เป็นแมวมองของทีม Phoenix Rising”

ทันทีที่ได้ยินชื่อทีม บิ้กที่นั่งอยู่ด้านหลังถึงกับสำลักน้ำทันที เพราะ Phoenix Rising คือหนึ่งในทีมอีสปอร์ตระดับโปรที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของประเทศไทย และเคยส่งผู้เล่นไปแข่งระดับนานาชาติมาแล้วหลายครั้ง

“ผมดูการแข่งขันวันนี้” ธนาพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “และคิดว่า ฝีมือของคุณน่าจะไปได้ไกลกว่าระดับมหาวิทยาลัย”

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง เพราะเขาไม่คิดเลยว่า เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้

“ผมยังเรียนอยู่ครับ” เขาตอบกลับเรียบ ๆ

“ผมรู้” ธนายิ้ม “เราไม่ได้จะดึงตัวทันทีหรอกครับ แค่อยากให้รู้ว่า ตอนนี้เริ่มมีหลายทีมจับตามองคุณแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้โต๊ะทั้งโต๊ะเงียบลงทันที

แม้แต่ภาคินเอง ก็ยังรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

เพราะคำว่า “ทีมโปร” สำหรับผู้เล่นเกมส่วนใหญ่ มันแทบจะเป็นความฝันสูงสุดอยู่แล้ว

หลังจากพูดคุยกันไม่นาน ธนาก็ขอตัวกลับ พร้อมทิ้งท้ายไว้ว่า

“ถ้ามีโอกาส ผมหวังว่าจะได้เห็นคุณในลีกอาชีพนะครับ”

เมื่ออีกฝ่ายเดินออกจากร้านไป ทุกคนก็หันมามองภาคินแทบพร้อมกัน

“มึง…” บอยพูดด้วยสีหน้าอึ้ง “เมื่อกี้คือแมวมองทีมโปรจริงดิ”

“น่าจะจริง…” ภาคินตอบเบา ๆ พลางมองนามบัตรในมือ

ป๊อปถึงกับหัวเราะออกมา “จากเด็กเล่นเกมหน้าหอ ตอนนี้มีทีมโปรมาทาบแล้ว โคตรเหมือนฝัน”

แต่แม้ทุกคนจะตื่นเต้น ภาคินกลับเงียบลงเล็กน้อย เพราะในหัวของเขาเริ่มคิดถึงอนาคตจริงจังเป็นครั้งแรก

โลกของการแข่งขัน

โลกของโปรเพลเยอร์

เวทีระดับประเทศ

และอาจไปถึงระดับโลก…

ทุกอย่างดูเหมือนกำลังเปิดเส้นทางใหม่ให้เขาอีกครั้ง

คืนนั้น หลังกลับถึงบ้าน ภาคินเดินเข้าห้องตัวเองอย่างเงียบ ๆ ก่อนเปิดคอมขึ้นมาตามปกติ เสียงพัดลมจากเคสคอมดังเบา ๆ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของบ้าน

เขาเปิดดูคลิปการแข่งขันย้อนหลังอีกครั้ง

จังหวะยิง

จังหวะหลบ

จังหวะตัดสินใจ

ทุกอย่างยังชัดเจนอยู่ในหัวราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่

จากนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น

เป็นข้อความจาก Tiger

“ครั้งหน้า ฉันจะชนะนายให้ได้”

ภาคินอ่านแล้วเผลอยิ้มบาง ๆ ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปว่า

“งั้นก็พัฒนาฝีมือให้มากกว่านี้ล่ะ”

ไม่กี่วินาทีต่อมา อีกฝ่ายตอบกลับทันที

“นายก็เหมือนกัน KhinZ”

ภาคินวางโทรศัพท์ลง ก่อนเอนตัวพิงเก้าอี้ช้า ๆ แล้วมองจอมอนิเตอร์ตรงหน้าเงียบ ๆ

ในอดีต เขาเคยต่อสู้เพื่อปกป้องโลก Realm of Victory

เคยเป็นฮีโร่

เคยยืนอยู่บนสนามรบที่เดิมพันด้วยชีวิตจริง

แต่ตอนนี้…

สนามรบของเขาเปลี่ยนไปแล้ว กลายเป็นเวทีการแข่งขัน เสียงเชียร์ ไฟสปอร์ตไลต์ และความฝันของผู้เล่นนับล้านคน ทว่า ลึก ๆ ในใจของภาคิน เขายังรู้สึกเหมือนเดิมอยู่เสมอ

ความรู้สึกที่ว่า…

เขายังไปได้ไกลกว่านี้อีกมาก

และในเวลาเดียวกัน ณ ห้องประชุมเล็กแห่งหนึ่งภายใน Gaming House ของทีม Phoenix Rising

ธนากำลังเปิดรีเพลย์การแข่งขันของ KhinZ ให้ชายอีกคนดูเงียบ ๆ

ชายคนนั้นเป็นหัวหน้าโค้ชของทีมระดับโปร หนึ่งในคนที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในวงการอีสปอร์ตไทย

เขาดูรีเพลย์จนจบโดยไม่พูดอะไร

ก่อนจะถามขึ้นช้า ๆ ว่า

“อายุเท่าไร”

“ยี่สิบครับ เรียนวิศวะอยู่” ธนาตอบทันที

หัวหน้าโค้ชนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยสายตาจริงจังว่า

“เด็กคนนี้… ถ้าพัฒนาต่ออีกหน่อย มีสิทธิ์ไปถึงระดับโลกได้จริง ๆ”

และในคืนนั้นเอง…

ชื่อของ KhinZ ก็เริ่มถูกส่งต่อเข้าสู่กลุ่มของทีมอาชีพหลายแห่งอย่างเงียบ ๆ โดยที่เจ้าตัวเองยังไม่รู้เลยว่า

เส้นทางชีวิตของเขา กำลังจะเปลี่ยนไปอีกครั้ง…