ณัฐวลัญช์เดินออกจากห้องนอนของอัศม์เดช ลงมาที่ห้องครัว ก็เห็นลำเภา แม่บ้านคนเก่าคนแก่ของที่นี่กำลังทำอาหาร โดยมีสาวคนรับใช้ช่วยอยู่อีกหนึ่งคนอย่างขะมักเขม้น
“มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?”
ณัฐวลัญช์เดินเข้ามาใกล้ๆ กับคนทั้งสองทำอาหารกันอยู่ เอ่ยถามลำเภาด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ที่จะช่วยอย่างเต็มอกเต็มใจ
“.....”
ลำเภาหันหน้ามามองต้นเสียง มองนิ่งๆ คิดพิจารณาอยู่ชั่วขณะหนึ่ง และจากที่เป็ผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน จึงพอจะดูออกอยู่บ้างว่าผู้หญิงสวยหวานตรงหน้านี้เป็อย่างไร
“งั้นมาหั่นหมูนี้ก็แล้วกัน”
ลำเภาเอ่ยขึ้นอย่างเต็มใจให้ช่วย ณัฐวลัญช์จึงคลี่ยิ้มน้อยๆ เดินตรงเข้าไปนั่งลง ยื่นมือเรียวเล็กไปหยิบจับมีดและเนื้อหมูขึ้นมาหั่นเป็ชิ้น อย่างที่ลำเภาหั่นเอาไว้ก่อนหน้านี้
โดยที่ลำเภามองสังเกตพินิจพิจารณาดูวิธีการจับ และใช้มีดหั่นหมูอย่างคล่องแคล่วของณัฐวลัญช์ ด้วยสายตาที่พึงพอใจและรู้แน่แก่ใจว่าณัฐวลัญช์ต้องทำอาหารเป็อย่างแน่นอนเลยทีเดียว
ลำเภาจึงหันไปทำอย่างอื่นต่อ โดยวางใจให้ณัฐวลัญช์หั่นหมูไปอยู่อย่างนั้น ซึ่งณัฐวลัญช์ช่วยหั่นหมูจนกระทั่งเสร็จ แต่พอหั่นหมูเสร็จแล้วหญิงสาวก็ไม่ได้หนีหายออกไปไหน ยังคงคอยเฝ้าดูลำเภาทำอาหารจนเสร็จสิ้นทุกเมนู
“หมูผัดน้ำมันหอยนี่ เป็ของโปรดของคุณเดฟ”
ลำเภาเดินถือจานหมูผัดน้ำมันหอยมาวางลงที่โต๊ะ ก่อนจะเปรยๆ บอกแก่ณัฐวลัญช์ให้รับรู้เอาไว้ เผื่อว่าจะได้ทำให้อัศม์เดชได้ทานในครั้งต่อไป ซึ่งณัฐวลัญช์ก็พยักหน้าช้าๆ อย่างเข้าใจและรับทราบไปพร้อมๆ กัน
“หมวย!! เดี๋ยวเอาถาดอาหารนี้ไปให้คุณเดซี่ทานไป ป่านนี้คุณเดซี่หิวแล้ว”
ลำเภาหันไปสั่งหมวย สาวคนรับใช้ที่ทำงานอยู่ด้วยกันในห้องครัว เมื่อเห็นว่าสาวคนรับใช้นางนั้น ได้จัดชามอาหารใส่ลงไปในถาดอาหาร เพื่อเอาไปให้เดซี่เรียบร้อยแล้ว
“ให้ฉันเอาไปให้คุณเดซี่เหรอป้า ให้คนอื่นเอาไปให้ไม่ได้เหรอ!! ฉันกลัวคุณเดซี่อาละวาดใส่ฉันอีก”
หมวยเงยหน้าขึ้นพูดกับลำเภา อย่างรู้สึกหวาดกลัวไม่หาย เพราะสาวคนรับใช้เกือบทุกคน ก็เคยโดนเดซี่อาละวาดใส่ไปตามๆ กัน จึงไม่ใคร่ที่จะมีใคร อยากจะเข้าไปในห้องของเดซี่เลยสักคน
“แกนี่มันยังไงวะ ฉันบอกก็ทำสิ จะมาเกี่ยงคนโน้นคนนี้อยู่ทำไม”
ลำเภาขึงตาพร้อมกับต่อว่าหมวย ที่จะไม่ทำตามคำสั่งนั้นแต่โดยดี แต่จริงลำเภาก็รู้นัjนแหละว่า สาวคนรับใช้แต่ละคนต่างพากันขยาดหวาดกลัวเดซี่กัน ก็จะไม่ให้เป็อย่างนั้นได้ยังไงล่ะ ก็เดซี่อาละวาดขึ้นมาแต่ละที มีใครเอาอยู่ซะที่ไหนกันล่ะ หากใครโดนก็ได้แผลไปตามๆ กันเลยทีเดียวล่ะ
หมวยจึงทำหน้ามุ้ย ยกถาดอาหารขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างเสียไม่ได้
“ลันเอาไปให้ก็ได้ค่ะ”
ณัฐวลัญช์เดินเข้ามาใกล้ๆ หมวย ยื่นมือเรียวเล็กไปดึงถาดอาหารมาถือเอาไว้ในมือ พร้อมกับพูดขันอาสาให้ลำเภาและหมวยได้ยิน
ลำเภาหันมามองใบหน้าสวยหวานของณัฐวลัญช์ อย่างไม่เข้าใจในความคิดของเ้าหล่อน ที่ไม่คิดจะกลัวบ้างเลยหรือไง พึ่งโดนอาละวาดใส่มาหมาดๆ เมื่อวานนี้
“คุณแน่ใจหรือคะว่าอยากจะทำอย่างนั้นน่ะ? คุณไม่กลัวว่าจะโดนอาละวาดใส่เหมือนคราวที่แล้วหรือคะ?”
ลำเภาถามกลับ อย่างอยากจะให้เกิดความแน่ใจมากขึ้น
“ลันกลัวค่ะ แต่คงไม่เป็ไรหรอกค่ะ ลันโดนดีกว่าให้คนอื่นโดน เพราะถึงยังไงก็ไม่มีใครมาเป็ห่วงลันอยู่แล้ว”
ณัฐวลัญช์ก็ตอบไปตามความจริง แต่ประโยคสุดท้ายเธอต่ออยู่ภายในใจ เพราะไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน
“เอาอย่างงี้ละกัน นังหมวย!! แกก็ไปกับคุณลันด้วย”
ลำเภาพูดสั่งหมวยให้ไปกับณัฐวลัญช์ด้วยอีกคน เผื่อว่ามีอะไรเกิดขึ้นจะได้ช่วยกันได้ เพราะหากว่ามีณัฐวลัญช์ไปคนเดียว แล้วมีอะไรเกิดขึ้นคงจะรับไม่ไหว ร่างกายก็บอบบางอยู่ด้วย หมวยจึงยื่นมือไปดึงถาดมาถือเอง แล้วคนทั้งสองจึงพากันไปที่ห้องนอนของเดซี่
๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘
2K
