วิถีแห่งผู้สังเวยชีวิต : ปลดล็อกมหาเวทต้องห้ามด้วยระบบขยายหมื่นเท่า!

        สิ้นเสียงประกาศ

        บรรดาผู้เข้าสอบต่างก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที การเปิดโอกาสให้เลือกคู่ประลองได้อย่างอิสระเช่นนี้ ถือเป็นข้อได้เปรียบอย่างยิ่งสำหรับอาชีพสายต่อสู้ เพราะขอเพียงเลือกคู่ต่อสู้ที่เป็นสายฮีล หรืออาชีพสายใช้ชีวิต ก็แทบจะการันตีการผ่านเข้ารอบต่อไปได้ 100%

        แต่หากผู้ใช้อาชีพสายสนับสนุนหรือสายใช้ชีวิตสามารถทำผลงานได้โดดเด่นในสนามประลอง ก็ยังมีโอกาสได้รับสิทธิ์เข้าศึกษาเช่นกัน

        ทว่าการต้องมาเผชิญหน้ากับอาชีพสายต่อสู้หลัก สำหรับมือใหม่เหล่านี้แล้ว มันไม่ต่างอะไรกับฝันร้ายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้เลย!

        กฎเกณฑ์เช่นนี้ดำเนินต่อเนื่องมานานนับร้อยปีแล้ว และยากที่จะเปลี่ยนแปลงได้ เมื่ออยู่ต่อหน้าสถาบันการศึกษาระดับสูง อำนาจในการต่อรองของเมืองเล็ก ๆ ย่อมมีไม่มากนัก

        “เอาละ การประลองกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ให้เวลาทุกคนคิดตัดสินใจ 3 นาที”

        สิ้นคำพูดนั้น เกาชงก็ผุดลุกขึ้นยืนทันทีโดยไร้ความลังเล

        “อาจารย์ที่เคารพทุกท่าน ผมชื่อเกาชง อาชีพจอมโจรเงา ผมขอท้าประลองกับหลินหานครับ!”

        ทั่วทั้งสนามเงียบกริบลงในพริบตา ไม่ใช่เพราะตัวเกาชง แต่เป็นเพราะชื่อของหลินหานในอดีตเปรียบประดุจตัวตนระดับอัจฉริยะที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในรอบหลายปีที่ผ่านมา ซึ่งได้รับการยอมรับจากผู้อำนวยการโรงเรียนทุกแห่ง

        แม้ว่าอาชีพที่ปลุกพลังได้ในปัจจุบันจะไม่สู้ดีนัก แต่ก็ยังดึงดูดความสนใจจากฝูงชนได้อย่างมหาศาล

        กรรมการตัดสินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ขอให้นักเรียนหลินหานและนักเรียนเกาชงก้าวเข้าสู่สนาม พวกเราจะเริ่มการประลองคู่แรกของวันนี้”

        เมื่อได้ยินดังนั้น เกาชงก็ยิ้มเยาะไปให้หลินหาน จากนั้นจึงก้าวยาว ๆ เข้าสู่สนามประลองด้วยท่าทางมั่นใจ ส่วนหลินหานที่รู้ว่าเรื่องนี้ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ก็ค่อย ๆ หยัดตัวลุกขึ้นยืน

        หวังเฉียงที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยเตือนเสียงเบา “ระวังตัวด้วยนะหลินหาน ไอ้หมอนั่นมันเปลี่ยนเป็นคลาส 2 แล้ว ฝีมือประมาทไม่ได้เด็ดขาด”

        “วางใจเถอะ”

        หลินหานตอบรับสั้น ๆ ก่อนจะเดินขึ้นสู่ลานประลอง

        เมื่อเห็นคนทั้งคู่ก้าวเข้ามาในสนามแล้ว กรรมการตัดสินก็เอ่ยขึ้น “กฎระเบียบเมื่อครู่ ฉันชี้แจงชัดเจนแล้ว หากมีใครฝ่าฝืน สิทธิ์ในการเข้าศึกษาจะถูกยกเลิกโดยสิ้นเชิง ห้ามเข้าร่วมการสอบคัดเลือกเข้าศึกษาในทุกพื้นที่เป็นเวลา 10 ปี และจะไม่มีสถาบันการศึกษาใดรับพวกเธอเข้าเรียนเด็ดขาด”

        “ระหว่างการต่อสู้ ห้ามใช้ท่าลงมือถึงชีวิต และห้ามมีความคิดที่จะฆ่าฟัน”

        ทั้งสองคนพยักหน้ารับทราบ

        “ในเมื่อเข้าใจตรงกันแล้ว การประลองเริ่มได้!”

        ...

        เกาชงแค่นหัวเราะเสียงชาน “หลินหาน ฉันไม่เคยนึกฝันเลยว่าวันหนึ่ง คนอย่างฉัน เกาชงจะได้มายืนประจันหน้าประลองกับอัจฉริยะอย่างแกบนลานแห่งนี้”

        “เอาอย่างนี้ไหมล่ะ ถ้าตอนนี้แกยอมคุกเข่าขอขมา ฉันอาจจะพิจารณาเบามือให้หน่อย ไม่อย่างนั้นขืนโดนหาว่ารังแกสายฮีล ฉันเองก็คงรู้สึกตะขิดตะขวงใจเหมือนกัน”

        “เกาชง นายนี่ยังคงปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะ ไม่แน่ว่าอีกเดี๋ยวคนที่ต้องไปนอนวัดพื้นอาจจะเป็นนายก็ได้” หลินหานว่า “ถึงตอนนั้น ถ้ามีคนรู้ว่าโจรขโมยอย่างนายแพ้ให้ผู้สังเวย มีหวังได้โดนหัวเราะเยาะไปตลอดชีวิตแน่ ถ้าฉันเป็นนาย ป่านนี้คงลากขาคลานกลับบ้านไปแล้ว ไม่มาทำตัวขายหน้าในสถานที่แบบนี้หรอก”

        ฟังคำของหลินหาน ระดับความโกรธของเกาชงก็พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด ทั้งที่การประลองรอบนี้เขาควรจะเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า แต่ไอ้หลินหานกลับพูดจาราวกับว่า ตนเองเป็นฝ่ายกุมชัยชนะไว้แล้ว

        เป็นแค่ผู้สังเวย มีสิทธิ์อะไรมาพูดจาแบบนี้กับโจรขโมยอย่างเขา!

        มันไปเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงกล้าต่อปากต่อคำแบบนี้! ทำไมถึงยังกล้าเยาะเย้ยทั้งที่ความตายจวนจะมาถึงตัวอยู่แล้ว หรือว่าหลินหานจะไม่เกรงกลัวเลยจริง ๆ ?

        ทุกคนต่างรู้ดีว่า อาชีพผู้สังเวยไม่มีทางเอาชนะอาชีพโจรขโมยได้อย่างแน่นอน ทว่ายามนี้หลินหานกลับแสดงท่าทีไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งใด

        เรื่องนี้ทำให้เกาชงหงุดหงิดอย่างยิ่ง บทมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ!

        ตอนนี้หลินหานควรจะต้องร้องขอความเมตตาจากเขาไม่ใช่หรือไง!

        “หลินหาน ในเมื่อแกไม่มีทางถอยแล้ว ก็ปากแข็งต่อไปเถอะ พอคมมีดของฉันปักลงบนร่างแกเมื่อไหร่ แกจะได้รู้ว่าความห่างชั้นระหว่างพวกเรามันมากแค่ไหน! แต่สบายใจได้ ฉันไม่ฆ่าแกหรอก เพราะมันผิดกฎ แต่ฉันมีวิธีเป็นหมื่นวิธีที่จะทำให้แกทรมานเจียนตาย!”

        สิ้นเสียง เงาร่างของเกาชงก็เลือนหายไปจากลานประลองทันที

        ฝูงชนรอบสนามพลันเงียบสงบลง หากไม่ใช่ลูกหลานจากตระกูลใหญ่ที่มีการสืบทอดวิชา นี่ก็นับเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นฉากการต่อสู้ของผู้ใช้อาชีพ

        “โฮ่ นึกไม่ถึงเลยว่าคนแรกที่เปิดสนามจะเป็นถึงโจรขโมยคลาส 2 ดูท่าที่นี่จะมีต้นกล้าใช้ได้อยู่บ้างนะ” ผู้ประเมินหญิงเอ่ยขึ้น

        ผู้ประเมินหนุ่มเอ่ยอย่างไม่แยแส “ฝีมือตัวคนเดียวก็พอใช้ได้ แต่กลับเลือกท้าประลองกับอาชีพผู้สังเวย แบบนี้ถ้าไม่เรียกว่ารังแกคนอ่อนแอกว่า แล้วจะเรียกว่าอะไร”

        “ทั้งที่มีความสามารถพอจะไต่เต้าขึ้นไปได้แท้ ๆ แต่กลับเลือกเดินเส้นทางข่มเหงคนอื่น พูดตามตรง ต่อให้เจ้าเด็กนี่คว้าแชมป์มาได้ สถาบันของเราก็ไม่มีวันรับเข้าเรียนเด็ดขาด”

        ตอนนั้นเอง ชายชราที่นั่งข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “อย่าเพิ่งพูดตัดรอนขนาดนั้นสิ การท้าทายคนที่อ่อนแอกว่าถือเป็นวิธีและโอกาสที่ดีที่สุดในการแสดงศักยภาพของตนเอง เรื่องนี้ไม่นับว่าเป็นปัญหาอะไรหรอก”

        “ถูกต้อง ฉันเห็นด้วยกับเหล่าหลงนะ” ชายชราผมขาวอีกคนเอ่ยเสริม “หากจับคู่ให้คนที่ฝีมือสูสีและตึงมือมาเจอกัน การประลองรอบนี้คงได้ยุ่งยากกันไปใหญ่”

        “เด็กพวกนี้ผ่านการลุยดันเจี้ยนมาไม่กี่วัน ประสบการณ์การต่อสู้จริงยังขาดอีกมาก หากเจอคู่ต่อสู้ที่ระดับใกล้เคียงกัน ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าการประลองจะออกมาในสภาพแบบไหน ไม่แน่ว่าท้ายที่สุด อาจกลายเป็นการวัดกันแค่ว่าหมัดใครแข็งกว่ากันเท่านั้น”

        คำพูดนี้ได้รับความเห็นชอบจากทุกคน สำหรับนักรบที่มีประสบการณ์การต่อสู้โชกโชน ปัจจัยตัดสินผลแพ้ชนะในการประลองย่อมขึ้นอยู่กับประสบการณ์ ทักษะและการกุมจังหวะเวลาเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง

        แต่สำหรับเด็กใหม่เหล่านี้ ใครหมัดหนักกว่าคนนั้นก็ชนะ นี่จึงเป็นเหตุผลว่าหากมีอาชีพนักรบลงแข่ง โอกาสคว้าแชมป์ย่อมสูงถึง 80%

        “หลินหาน เป็นไงล่ะ มองไม่เห็นฉันแล้วใช่ไหม!” เกาชงเร้นกายซ่อนตัวไปทั่วลานประลอง ในฐานะโจรขโมย การซ่อนกลิ่นอายถือเป็นทักษะที่สำคัญที่สุด

        ในสายตาของผู้ชมรอบข้าง นอกเหนือจากบรรดาตาแก่ที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ผู้ประเมินแล้ว คนอื่น ๆ ต่างไม่อาจจับร่องรอยของเกาชงได้เลย

        จอมโจรเงาคลาส 2 นับว่าเป็นนักเรียนระดับหัวกะทิของที่แห่งนี้แล้ว

        ทว่าในสายตาของหลินหาน ตอนนี้เกาชงกำลังเดินย่องเบาไปมาอยู่เบื้องหน้าเขา แถมยังทำหน้าตายียวนยั่วโมโหเป็นระยะ

        เพราะสเตตัสทุกด้านของหลินหานสูงปรี๊ดจนผิดมนุษย์มนา มโนภาพการเคลื่อนไหวของเกาชงจึงไม่อาจเล็ดลอดสายตาเขาไปได้ ยิ่งไปกว่านั้น หากพูดถึงทักษะการเร้นกายซ่อนตัว หลินหานมีมหาเวทต้องห้ามครองไว้อยู่ด้วยซ้ำ

        แน่นอนว่า ในงานประลองแบบนี้ หากปลดปล่อยมหาเวทต้องห้ามออกมา มันคงเป็นการรังแกเกินไป คงไม่ถึงขั้นซัดที่แห่งนี้ราบเป็นหน้ากลองหรอกนะ