บทที่ 5: แผนกู้สถานการณ์
ผมพุ่งร่างทะยานแหวกม่านหมอกสีดำทมิฬของป่าทมิฬด้วยความเร็วสูงสุด ลมปราณขั้นก่อตั้งรากฐานในร่างหมวนวนอย่างทรงพลัง สภาพแวดล้อมโดยรอบชื้นแฉะและเต็มไปด้วยไออุ่นชื้นของดินโคลน กลิ่นคาวเืจาง ๆ ลอยมาตามลมทำเอาชีพจรของผมตื่นตัวปวดระทึก ทันทีที่ผมเข้าสู่เขตใจกลางป่า ภาพการต่อสู้อันนองเืก็ปรากฏแก่สายตา รถคุ้มกันสินค้าของตระกูลลู่สามคันจอดสงบนิ่งอยู่กลางลานดิน โดยมีบอดี้การ์ดและผู้คุ้มกันตระกูลลู่นอนจมกองเือยู่เกลื่อนพื้น ส่วนที่ยังรอดชีวิตอีกห้าหกคนกำลังยืนเบียดไหล่ล้อมกรอบป้องกันรถม้าคันสุดท้ายที่เก็บสมุนไพรค่าค้ำประกันหลักไว้อย่างเหนียวแน่น
กลุ่มกองโจรป่าทมิฬกะล่อนร่างใหญ่ฉกรรจ์กว่าสามสิบคนยืนแสยะยิ้มกึ่งถือดาบล้อมหน้าล้อมหลัง โดยมีชายร่างผอมเกร็งใบหน้ามีแผลเป็ยาวพาดผ่านดวงตา สวมเสื้อคลุมหนังเสือโคร่ง ถือขวานเหล็กั์ใบหน้าน่ากลัวยืนหัวเราะร่าอยู่นอกสุด มันคือ 'กังเทียน' หัวหน้ากองโจรป่าทมิฬผู้เลื่องชื่อเื่ความโเี้และมีระดับพลังถึงขอบเขตแกนทองคำขั้นต้น!
"ฮ่า ๆ ๆ! ไอ้พวกขยะตระกูลลู่! ส่งมอบสินค้าสมุนไพรมาซะดี ๆ ดาบของข้าจะได้ปลิดชีพพวกเ้าแบบไม่ทรมาน!" กังเทียนคำรามประกาศเสียงกึกก้องปานฟ้าผ่า
"หยุดมือเดี๋ยวนี้นะโว้ย ไอ้พวกลูกสุนัข!" ผมะโเสียงดังลั่นพร้อมก้าวเท้าทะยานร่างโผล่ออกมาจากม่านหมอก ยืนขวางหน้ารถม้าด้วยท่าทางหน้าด้าน ๆ ในชุดเ้าบ่าวสีแดงมงคลที่บัดนี้เต็มไปด้วยฝุ่นดินแต่ยังคงสีสันฉูดฉาดสะดุดตา
ฝูงกองโจรและบอดี้การ์ดที่รอดชีวิตพากันจ้องมองผมด้วยความมึนงงประหนึ่งเห็นตัวประหลาด เขยขยะตระกูลเซียวที่สวมชุดแต่งงานสีแดงมาโผล่กลางป่าโจรเนี่ยนะ?! มันบ้าไปแล้วหรืออย่างไร?!
"ฮ่า ๆ ๆ! นี่หัวหน้าส่งตัวตลกมาร้องงิ้วให้พวกเราฟังเหรอวะเนี่ย?!" กังเทียนหัวเราะก๊ากชี้ขวานั์มาที่ผม "ไอ้หนุ่มชุดแดงหน้าตาหล่อเหลาปานผู้หญิง เ้าหลงทางมาจากงานแต่งงานบ้านไหนรึ? หรืออยากจะมาสมัครเป็เมียเก็บของข้าในค่ายโจรกันล่ะ ฮ่า ๆ ๆ!"
"ปากดีชะมัดไอ้หน้าบากเคราแพะ" ผมแคะขี้หูพลางทำท่ายียวนกวนประสาท "หน้าตาของแกนี่ทุเรศจนถ้าข้าเป็โจรข้าคงผูกคอตายใต้ต้นไม้ไปแล้ว... ชุดหนังเสือที่แกใส่นี่ก็รสนิยมต่ำช้าสิ้นดี รูปร่างผอมกะหร่องปานคนติดยากำลังจะตาย แต่ดันสะเออะมาปล้นสินค้าของเมียข้า! เ้าอยากโดนพ่อตบกะโหลกหลุดปิกาจูเหี่ยวเฉาคาที่ใช่ไหมวะ?"
"เ้าเศษสุนัขกล้ากวนโทสะข้าเร็วงั้นเหรอ!" กังเทียนเดือดพล่านหน้าแดงสลับเขียวชี้ขวานสั่งการสมุนโจร "สับมันเป็หมูบดให้ข้าด่วน!"
สมุนโจรห้าคนกรูเข้ามาหาผมพร้อมแผ่ปราณสีแดงเข้ม ผมไม่ยอมเสียเวลา หลบการจู่โจมด้วยวิชาเคลื่อนย้ายเงา์ที่ปลดล็อกล่วงหน้าชั่วคราว ร่างกายขยับไหวประหนึ่งผีพุ่งไต้หลบคมดาบและขวานสั้นของพวกมันอย่างฉับไว
คนแรกดาบพุ่งเฉียงมาที่ไหล่... ผมโยกไหล่หลบแบบชิลล์ ๆ แล้วสวนหมัดขวาตรงเข้าดั้งจมูกมันดังป๊อก! เืกำเดาทะลักตาเหลือกสลบคาที่
คนที่สองและสามประสานขวานคู่ฟันกวาดล่างหวังตัดขา... ผมขยับเคลื่อนย้ายเงา์ลอยตัวะโเหยียบคมขวานเหล็กของพวกมันแล้วใช้สองเท้าถีบเสยคางคู่ดังลั่นกรวบ! ปลิวละลิ่วสลบคาที่คู่กัน
คนที่สี่และห้าพยายามจะเข้ามาฟันขนาบข้าง ทว่าผมบิดตัวหลบหมุนอ้อมไปด้านหลังพวกมันประหนึ่งสายลม แล้วจับหัวพวกมันโขกเข้าหากันเสียงดังปังใหญ่จนหมวกเกราะเหล็กแตกกระจายสลบเหมือดรวดเดียวสี่ห้าคนในเวลาไม่ถึงสิบวินาที!
กังเทียนเห็นสมุนปลิวระเนระนาดก็ชะงักไป ดวงตาคมกริบฉายแววเหี้ยมเกรียมและรวบรวมลมปราณขอบเขตแกนทองคำอัดลงสู่ขวานเหล็กั์จนเปล่งแสงสีน้ำตาลประกายแสงแรงกล้า มันทะยานร่างพุ่งเข้าฟาดขวานเหล็กใส่ผมด้วยพลังมหาศาลบดขยี้แผ่นดินแตกกระจาย!
*ตั้มมม!*
ผมไม่ได้หลบ ทว่าใช้ออกด้วยกายาะตรากตรำรวมลมปราณหยินหยางไว้ที่สองฝ่ามือ ยื่นมือเปล่าออกไปขยับก้าวรับน้ำหนักขวานั์ของมันตรง ๆ!
*เคร้งงง!*
ขวานเหล็กั์ที่ฟาดลงมาด้วยแรงปะทะระดับแกนทองคำถูกสองฝ่ามือเปล่าของผมกุมหนีบไว้แน่นประหนึ่งคีมเหล็กกล้า แรงบดอัดลมปราณร้อนะเิออกรอบข้างทำเอาใบไม้ปลิวว่อน แต่ตัวผมกลับยืนหยัดนิ่งสนิทไม่มีาแแม้แต่เศษขูดขีด กังเทียนพยายามดึงขวานคืนทว่าดาบั์กลับแน่นนิ่งไม่ไหวติงในมือผม ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความกลัวอย่างสุดขีดเมื่อััได้ถึงพลังชีวิตป่าเถื่อนทนทานของผม
"นี่มัน... สัตว์ประหลาดชัด ๆ! เ้าไม่ใช่คนธรรมดา!" มันร้องเสียงหลง
"ใช่... ข้าไม่ใช่คนธรรมดา แต่ข้าเป็สามีสุดรักและแมงดาประจำใจของลู่เหมยหลินโว้ย!" ผมแสยะยิ้มกะล่อนสัปดนพลางซัดกำปั้นขวาอัดเข้ากลางอกของมันเต็มรักหนุนส่งด้วยลมปราณก่อตั้งรากฐานกระแทกกระดูกหน้าอกหักยุบปลิวกระเด็นละลิ่วลอยตกกระแทกพื้นดินกระอักเืคำโตไร้ทางสู้ศึกต่อทันที!
ผมเดินก้าวเข้าไปเหยียบหน้าอกมันพลางค้นสมบัติและสมุดบัญชีลับของค่ายโจรจนเกลี้ยง พบตั๋วเงินจำนวนมาก ยาเม็ดเพิ่มพลังงานหยาบ ๆ และจดหมายตราประทับของตระกูลหวังที่จ่ายเงินจ้างพวกมันปล้นสินค้าครั้งนี้ แถมยังได้ไดอารี่ลับของกังเทียนที่เขียนสารภาพความในใจว่าอยากผันตัวไปเปิดร้านขายบะหมี่แต่โดนบังคับให้มาเป็โจร ผมอ่านแล้วเกือบหลุดหัวเราะก๊าก จัดการเหน็บของมีค่าทุกอย่างเข้ากระเป๋า แล้วจัดการมัดตัวกังเทียนและพวกลูกน้องที่เหลือรอดพ่วงติดท้ายรถม้าคุมสินค้าด้วยตัวเองขับบึ่งกลับเข้าสู่เมืองหลงไห่ทันที
ระหว่างขับขบวนรถม้าผ่านตลาดกลางเมืองหลงไห่ ชาวเมืองและพ่อค้าแม่ค้าต่างพากันหยุดมองขบวนและชี้ชวนกันคุยเสียงเซ็งแซ่ประหนึ่งเห็นปาฏิหาริย์: *"นั่นมันขยะเซียวเฉินนี่! ทำไมมันถึงขับรถม้าสินค้ากลับมาได้? แถมยังลากหัวหน้าโจรสุดโฉดกังเทียนปูดบวมมาด้วย!"* ผมได้ยินก็นั่งกระหยิ่มยิ้มกะล่อนโปรยยิ้มโบกมือทักทายชาวเมืองไปตลอดทางอย่างหน้าหนาไร้ยางอาย ยิ่งสะใจไปอีกเมื่อจินตนาการถึงฉากรักหวานชื่นบนเตียงหอกับเหมยหลินคืนนี้
ยามบ่ายมาถึงลานหน้าคลังสินค้าท่าเรือตระกูลลู่ หลิวเหมยหลิน พ่อบ้าน และพวกผู้าุโตระกูลลู่ที่หน้าตาหมองคล้ำยืนคอตกเตรียมรับความล้มละลาย ทันใดนั้น เสียงร้องเพลงกะล่อนสัปดนยวนบาทาของผมก็ดังนำทางมาก่อนรถม้า
*ชะเอิงเอย... เกาะเมียกินช่างแสนสบาย ไม่ต้องเหนื่อยตายทำโอที...*
เหมยหลินหันขวับมามองตามเสียง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความยินดีอย่างล้นเหลือเมื่อเห็นขบวนรถม้าสินค้ากลับมาอย่างสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ พร้อมกับหัวหน้ากองโจรโฉดกังเทียนที่ถูกมัดลากจูงหน้าตาปูดบวมตามหลัง
"เซียวเฉิน! เ้า... เ้าทำสำเร็จจริงๆ!" เหมยหลินลืมสิ้นท่าทีเ็าและกฎระเบียบตระกูล นางวิ่งกรูเข้ามากอดแขนและแผงอกของผมแน่นปานกลัวผมจะหายไปต่อหน้าบ่าวรับใช้และผู้าุโตระกูลที่ต่างอ้าปากค้างหัวเราะไม่ออก
"โธ่ ฮูหยินจ๋า กอดแน่นขนาดนี้เต้าอวบอัดของเ้ากดทับผมจนัน้อยจะตื่นอีกแล้วนะจ๊ะ" ผมก้มลงกระซิบกะล่อนหื่นใส่ข้างหูนาง เหมยหลินหน้าขึ้นสีแดงก่ำรีบปล่อยแขนสะบัดหน้าหนีทำเป็วางท่าขรึมทันทีแก้เขิน พวกผู้าุโตระกูลลู่ต่างพากันกระแอมไอหน้าถอดสีกับความสัปดนหน้าหนาของผม
"เ้าคนลามกหยาบช้า! ต่อหน้าผู้คนยังกล้าพูดเื่พรรค์นี้!" นางเอ่ยขู่แก้เขินแต่ดวงตากลับพึงพอใจอย่างที่สุด
[ ติ๊ง! ]
[ ภารกิจสำเร็จลุล่วงสมบูรณ์! ได้รับแต้มสะสม: 5,000 แต้ม + วิชาเคลื่อนย้ายเงา์! ]
[ ระดับ Affection ของลู่เหมยหลินพุ่งขึ้นสู่: 80% (สยบยอมรักใคร่ในสามีอย่างลึกซึ้ง) ]
ตกค่ำในห้องทำงานลับของหอการค้า เหมยหลินเรียกผมเข้ามาพบเพื่อดื่มเหล้าฉลองชัยชนะในการกู้สถานการณ์ตระกูลได้สำเร็จ ห้องนอนหออุ่นอวลด้วยตะเกียงสีนวล เหมยหลินในชุดไหมตัวบางพลิ้วสีกุหลาบนั่งรินเหล้าส่งให้ผม ดวงตากลมโตฉ่ำวาวเปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์เสน่หาหวานเชื่อม
"เซียวเฉิน... แก้วนี้ข้าขอดื่มให้เ้า สามีผู้เก่งกาจของข้า" นางเอ่ยเสียงเบากระเส่าหวานหู
ผมยกเหล้าดื่มรวดเดียวหมดแก้วพลางกรูเข้าไปโอบร่างงามดึงตัวนางลงมานั่งตักกว้าง สองมือขยำเนื้อตัวสะโพกงอนงามนุ่มเด้งมือของนางทันทีจนเหมยหลินครางหวานลั่นห้องล็อกประตูไม้แ่าเรียบร้อย ผมใช้มือป้อนผลองุ่นเข้าปากนางอย่างหยอกเย้าขยิบตากลอกตาไปทางเตียงนอนหรู
"ฮูหยินจ๋า... สัญญาเมื่อเช้าล่ะจ๊ะ? ข้ากลับมาปลอดภัยแล้ว คืนนี้ต้องซอยยาวสี่ท่าค้าง์นะจ๊ะ" ผมยิ้มหื่นกะล่อนจ้องสบตานาง
"อ๊ะ... คนสารเลวหื่นกาม... ข้าเตรียมของพิเศษไว้รอเ้าอยู่แล้วล่ะ..." นางกระซิบเสียงอ่อนระทวยหันมาโอบคอผม ใบหน้าหวานแดงฉ่าพร้อมกับน้ำหวานที่เริ่มไหลซึมผ่านร่องรักอุ่นเปียกชื้นต้อนรับัั์ของผมที่แข็งโปนดันใต้กระโปรงนางอย่างร้อนรน
[ ติ๊ง! ]
[ ตรวจพบเป้าหมายลู่เหมยหลินมีความ้าสูง! เปิดใช้งานระบบปรับอุณหภูมิร่างกายสวาท! ]
ผมแสยะยิ้มสัปดนกะล่อนเตรียมเปิดฉากรักร้อนแรงขยี้ความเสียวซ่านให้สมความยากลำบากของวันนี้! ในใจคิดหาทางขยับท่าทางพาสตรีเ็าตรงหน้าพุ่งทะยานสู่ห้วงเหวแห่งราคะรักแบบเต็มอิ่มจนนางต้องเรียกข้าว่า์สยบปฐี!
*ศึกรักในค่ำคืนนี้ยาวนานและร้อนรุ่มปานูเาไฟะเิ พลังยุทธ์และแต้มสะสมระบบของข้าจะพุ่งกระฉูดขนาดไหน ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งเทพแมงดาอย่างแท้จริง!*
(โปรดติดตามตอนต่อไป...)
703
![ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720510557_97502426.webp)
