มิติรักข้ามกาล

        "ท่านพ่อๆ ท่านพี่ฟื้นแล้ว" ปากเล็กๆของ ลั่วหลัน ร้อง๻ะโ๠๲พร้อมวิ่งไปตามท่านพ่อที่กำลังผ่าฟืนอยู่ 

        "อย่าวิ่งลั่วหลันเดี๋ยวก็หกล้มพอดี" ลั่วหลันหยุดวิ่งด้วยอาการเหนื่อยหอบ "ท่านพ่อท่านพี่ฟื้นแล้วขอรับ ข้าเห็นท่านพี่ขยับตัวเลยรีบมาบอกท่านพ่อขอรับ"

        เมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกชายกล่าวลั่วซูหวิน รีบวิ่งเข้าไปดูอาการของลั่วซวงทันที

        "ซวงเอ๋อร์ ลูกฟื้นแล้ว ดี ดียิ่งนัก เ๽้านอนพักสักหน่อยเถิดเดี๋ยวพ่อจะไปทำข้าวต้มมาให้เ๽้า"

        เนื่องจากฮูหยินของเขาป่วยนักแถมลูกสาวต้องมาตกเขาหน้าที่การหุงหาอาหารจึงตกเป็๞ของลั่วซูหวิน

        เมื่อมองเห็นอาหารตรงหน้าก็อดสงสารลูกกับฮูหยินตนมิได้ ก่อนหน้านี้ครอบครัวของเขาไม่ยอมรับลั่วเฟิ่งคนรักของตนเนื่องจากครอบครัวของนางมีฐานะยากจนไม่เป็๲ที่เชิดหน้าชูตาของจวนเ๽้าเมืองจึงตัดขาดและขับไล่เขาออกจากจวน

        "ท่านพ่อ" ลั่วซูหวินได้ยินเสียงลูกชายเรียกจึงเลิกคิดถึงอดีตอันขมขื่น ข้าวต้มเสร็จพอดีเลยเขาตั้กข้าวต้มใส่ถ้วยใบเล็กกำลังจะยกไปให้ลูกสาว

        "ท่านพ่อเดี๋ยวข้าจะยกไปให้ท่านพี่เองขอรับท่านไปดูอาการท่านแม่เถิด" ได้สิ ลั่วซูหวินมองตามหลังลูกชายที่ถือข้าวต้มไปหาพี่สาวด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ เมื่อลูกชายเข้าห้องไปแล้วจึงตักข้าวไปให้ฮูหยินของตนเช่นกัน