Pioneer Era

หลังจากที่เริ่มการต่อสู้ เวลาพึ่งจะผ่านไปเพียงแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น

แต่เพียงแค่หนึ่งนาที--- ฝ่ายผู้ท้าชิงกลับถูกปราบจนหมดสภาพไปแล้ว 1 คน บาดเจ็บหนักอีก 2 คน

และเสียชีวิต ไปแล้วอีก 1 คน...

***ชายผู้จมลงสู่ความปราถนา [โฮป]

จมดิ่ง… จมดิ่งลึกลงไป...

จิตใจกำลังจมลึกลงไป…

ร่างกายถูกชักนำให้เป็นไปตามความปราถนา…

ไม่อยากกลับไปยากจนอีกแล้ว…

ไม่อยากอยู่ไร้คุณค่า…

ไม่อยาก--- อยู่ตัวคนเดียว...

เพราะฉะนั้นเลยจับกระบี่ลุกขึ้นสู้...

แย่งชิงทุกสิ่งด้วยความแข็งแกร่งที่ตัวเองมี...

เอาชนะ--- คนที่พยายามมาแย่งชิงของ ๆ ผม…

ไม่มีใครสู้ผมได้…

แม้แต่หุ่นยนต์โบราณที่รู้จัก… ผมก็ยังสามารถทำลายมันได้อย่างง่ายดาย…

แย่งชิง… ทุกสิ่ง… เพื่อความสุข...

แต่ทำไม…

ทำไม…

ถึงรู้สึกเจ็บปวด…

ทั้งที่เป็นฝ่ายสังหาร…?

ทั้งที่เป็นฝ่ายแย่งชิง…?

ทำไมกลับเป็นฝ่ายที่เจ็บ…?

น้ำตา… ไหลไม่หยุด…

ปวดหัว…

ทุกข์…

ทรมาน…

“ว๊ากกกกกกกกกกก! ”

กรีดร้องออกมา…

ไม่รู้ว่าทำไมถึงเจ็บปวด…

แต่เพราะทรมานหัวใจจนทนไม่ไหว… เลยต้องคำรามลั่น...

ไม่เอาแล้ว…

ร่างไร้หัวตรงหน้าที่พึ่งสังหารไป… มันหนัก…

ไม่เอา… ไม่อยากแบกเอาไว้ต่ออีก…

คืนให้กับไพไรต์… ดีกว่า…

“เอาคืนไป”

ผมโยนร่างไร้หัวคืนไปให้เจ้าไพไรต์...

“!?! ”

แต่ทว่าผมยังรู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่ยังคงแผ่ออกมาจากตัวมัน…

จิตมุ่งร้าย...?

ไม่เอา… อย่ามองมาทางผมด้วยสายตาแบบนั้น…

ไม่อยากเห็น…

ตาย…

จงหายไปซะ…

พอรู้ตัวอีกที… ร่างกายก็พุ่งไล่ตามร่างไร้หัวของโนอาร์แล้ว…

ผมใช้ร่างของโนอาร์เป็นโล่เนื้อสำหรับบดบังวิสัยทัศน์ของศัตรู… แล้วใช้ปลายกระบี่แทงทะลุร่างเนื้อที่บอบบางนี้--- ทะลุ--- ฝังลงไปในหน้าอกขวาของไพไรต์…

ชิ…ดันไหวตัวหลบเลี่ยงความตายมาได้นะ…

ทั้งที่เล็งไปตรงหัวใจแท้ ๆ …

แต่อย่างน้อย… ก็ได้หน้าอกขวามาแทน…

ปอดของแก… คงเสียหายหนัก…

ปล่อยเอาไว้… เดียวก็ตายไปเอง…

“แก--- ข้า--- ไม่มีวัน--- ยกโทษให้---”

“ฮึ…”

แต่ดูแล้ว… ปล่อยเอาไว้คงเป็นเรื่องวุ่นวาย…

บีบคอให้มันสิ้นเสียงลมหายใจดีกว่า…

ตายสนิทแล้วสินะ...?

“ไม่จริง!?! ”

เสียงที่น่ารำคาญของยัยเสือดังขึ้นมาจากทางขวา…

อ๊า… ยังเหลือตัวน่ารำคาญอีกหนึ่ง...

กำลังเล็งปืนมาทางนี้ทั้งน้ำตา…

เพราะขี้เกียจสู้กับคนอ่อนแอ… เลยโยนร่างของไพไรต์กลับไปให้มัน...

ยัยเสือไม่สามารถยิงใส่ร่างของชายอันเป็นที่รักได้อย่างที่คิดเอาไว้… เลยถูกร่างของสหายกระแทกเต็มแรงจนหมดสิ้นซึ่งสติไปแทน…

“โฮป! ”

เสียงนี้… ของพรุน…

มาจากทางด้านหลัง… หรือ...?

“ได้สติสักที! ”

สตรีร่างยักษ์วาดดาบจากขวาไปซ้ายในแนวขนานกับพื้นดิน…

แหวนเวทมนตร์บนนิ้วชี้ข้างขวาสุกสว่างเรืองรอง…

สายลมจำนวนมากเข้าห่อหุ้มปลายดาบ… พร้อมกับเกิดประกายแสงรังสีเจิดจ้าขึ้นทั่วใบดาบสีดำ…

ยัยนี่… ใช้ความสามารถเชิงเวทมนตร์… ผสานเข้ากับความสามารถการต่อสู้ได้ถึงขนาดนี้แล้วเรอะ…?

เท่าที่จำได้… เหมือนว่ายัยนี่จะได้รับการสอนวิทยาศาสตร์เวทมนตร์จากยัยลี่… มาเพียงแค่ราวหนึ่งเดือนกว่าเท่านั้นเองไม่ใช่เรอะ...?

เป็นการเรียนรู้ที่รวดเร็ว… จนราวกับจะดูถูกความพยายามที่มีมาตลอดของผม...

น่าอิจฉา…

มันจะเป็นพรสวรรค์ที่น่าอิจฉาเกินไปแล้ว…!

***

“ว๊ากกก! ”

กระบี่แห่งความริษยาถูกห่อหุ้มไปด้วยประกายแสงรังสีสีฟ้า

สะบัดท่อนแขนอย่างรวดเร็ว จนเห็นแยกออกเป็นสิบมือ

ฟาดฟันเข้าปะทะกับดาบดำที่ถูกห่อหุ้มด้วยไอร้อนของรังสี ที่กำลังห่อหุ้มด้วยกระแสลมแห่งเทพวายุ

หนึ่งบทเพลงต่อการฟันสิบครั้ง ปะทะ หนึ่งบทเพลงต่อการฟาดฟันครั้งเดียว

เสียงปะทะหนึ่งครั้ง ดังขึ้นนับสิบครา

ฝ่ายสตรีเผ่ายักษ์มิอาจเทียบเทียมแรงของบุรุษมนุษย์

หากเพียงผ่อนแรงลงสักนิด แขนทั้งสองคงถูกแทงจนดอกเลือดผลิบาน

ดังนั้นแล้ว เธอจึงกัดฟัน รีดพลัง แล้วเพิ่มแรงปะทะเข้าไปในเพลงดาบที่สอง

ใช้ประโยชน์จากแรงสะท้อนของการปะทะ ยึดขาเพียงหนึ่งแล้วหมุนตัวเหนือพื้นดิน ก่อนจะวาดดาบเป็นวิถีโค้งโจมตีสวนกลับไป

ปะทะเพลงดาบที่สอง เสียงดนตรีเหล็กดังก้องห้าครา

ความรุนแรงที่เพิ่มขึ้น ทำให้ฝ่ายตรงข้ามวาดกระบี่เชื่องช้าลง

เพลงดาบที่สาม คือคมวายุจากปลายดาบ

ปลดปล่อยกระแสเวทมตร์ ให้ลมหมุนวิ่งออกไปตามธรรมชาติที่ควรพึงจะเป็น

สายลมอันคมกริบ ตัดผ่านผืนดินกับใบหญ้าจนแยกออกเป็นสิบสาย

คลื่นกระแสลมหลายสิบสาย ถูกหลบเลี่ยงด้วยการวิ่งทวนกระแส

ร่างของบุรุษ กลายเป็นดั่งปลาคราฟที่ว่ายทวนกระแส

วิ่งทวนสายธารคลื่นมหาสมุทรโจมตี แล้วทะยานตัวออกอย่างรุนแรงดั่งมังกรที่โผทะยาน

เวลานั้น มีบอลเพลิงสีทองพุ่งเข้าปะทะร่างจากทางขวา

มังกรวารีผู้ภักดี มิอาจยินยอมให้ใครหาญกล้ามาทำร้ายนายของตน

แม้นร่างกายจะถูกทำร้าย เกล็ดที่ภาคภูมิใจจะหลุดร่อนเลือดโทรมอาบกาย

มันก็ขอจักสู้ถวายชีวาให้กับนายของมัน

บุรุษที่ถูกแผดเผากลิ้งตัวไปตามผิวดินเพื่อดับไฟที่ร้อนลุ่ม

แขนขาไหม้เกรียมบอบช้ำ แต่สติยังคงคลุ้มคลั่งเฉกเช่นคนบ้า

“แก! ไอมังกรเรื้อน! บังอาจทำให้ข้าต้องบาดเจ็บ! ”

ความโกรธเข้าครอบงำเขา ก่อนจะพุ่งทยานใส่เป้าหมายดั่งเงามืดที่ฟาดผ่านผืนฟ้า

*ปี้!?! *

ไม่สามารถหลบทัน

กระบี่เล่มยาวของเขา กำลังเข้าปะทะที่ปลายคอของมังกรวารี

แต่แล้วเขากลับชักแขนกลับ พร้อมกับเหยียบย่างเวหาถอยร่นหนีออกมา

กระสุนพลาสม่าหลายสิบลูกถูกยิงโจมตีเข้ามาจากทางขวา

คลื่นดาบรังสีขนาดใหญ่ถูกฟันเป็นออกมาพร้อมกับมวลดินมหาศาลที่ไหลบ่ามาเป็นคลื่นหนามแหลม

ศรแสงสีแดงหลายสิบดอก วาดเป็นเส้นวิถีจากด้านหลัง

มีดบินสีขาวจำนวนสี่เล่มบินมาจากทางด้านซ้าย

และเหนือท้องฟ้าขึ้นไปหลายสิบเมตร มีบางสิ่งคล้ายมนุษย์ กำลังพุ่งตกลงมาดั่งลูกอุกกาบาต

การโจมตีจากทั้งสิบทิศ กำลังพุ่งทะยานเข้ามาปิดเส้นทางหนีของเขา---

***ชายผู้จมลงสู่ความปราถนา [โฮป]

“อั๊ก…”

ถูกรุมโตมตีแบบไม่ทันคาดคิด...

ไม่สิ...

การเล็งโจมตีในช่วงเวลาที่กำลังจะโจมตี... มันคือเรื่องพื้นฐานของการต่อสู้อยู่แล้ว...

พยายามหลบแล้ว… แต่สุดท้ายก็หลบไม่หมด…

มีดสีขาวทั้งสี่เล่ม ถูกหลบได้เพราะเป็นการโจมตีระลอกแรก...

มีดบินพวกนี้… เป็นการโจมตีจากยัยกระต่ายดำ…

บาดเจ็บขนาดนั้น… ยังมีแรงลุกขึ้นมาไหวอีกเรอะ...

ส่วนหัวไหลซ้าย… มันถูกกระสุนพลาสม่าเผาจนเห็นเป็นเนื้อแหวะออกมาน่ากลัว…

กระสุนพลาสม่า… พลังของยัยลี่แน่นอน…

ส่วนขาขวา... ถูกคลื่นดาบพร้อมกระสุนศิลาเฉือนเอาเนื้อออกไปถึงหนึ่งในห้า…

อันนี้คงเป็นวิชาของยัยพรุน…

ที่หัวเข่าทั้งสองข้าง… ถูกธนูแสงสีแดงปักเข้าไปข้างละดอก…

อันนี้ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร…

ไม่สิ..

พอลองมองไปที่ด้านหลัง… ก็พบว่ายัยเสือกำลังเล็งธนูแสงมาทางผมอยู่…

ยัยนี่… นึกว่าสลบไปพร้อมกับไพไรต์แล้วซะอีก…

ส่วนร่างของไพไรต์นั้น… กำลังถูกยัยแฟตช่วยชีวิต… ด้วยการปั้มหัวใจ… โดยมียัยไฮเจนช่วยปฐมพยาบาลบาดแผลให้...

ยัยลี่เองก็อยู่ตรงนั้น… อยู่ข้าง ๆ เจ้าไพไรต์...

ไฮเจน… ลิลลี่…

สองสาวที่ผมอยากหมายครอบครอง… ทำไม...

ทำไมถึงไปช่วยเขา…

หรือว่า… กำลังจะถูกแย่งชิง...?

ไม่…

ไม่ยอม…

เธอสองคนนั้น…

เป็น…

ของ ๆ ผมเท่านั้น!

“ว๊ากกกก----”

“ไม่สนใจฉัน ระวังจะเจ็บตัวนะคะท่านโฮป”

“---!?! ”

ถูกหมัดลูบหน้าเข้าอย่างจังจากทางขวา...

“ขอฉันสักหมัดด้วยค่ะ”

แล้วยังถูกหมัดลูบหน้าเข้าอย่างจังจากทางซ้าย...

รู้สึกเหมือนจะมองเห็นแม่น้ำปรโลกไปชั่วขณะหนึ่ง...

เป็นฝีมือใครกัน…

“มาได้ทันเวลาเลยจาวิส! ดอง! ”

“มิได้ค่ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษที่มาช้า พอดีว่าต้องกลับไปเติมพลังงานหลังจากการต่อสู้กับไพรด์ค่ะ”

หมัดเมื่อกี้นี้… เป็นของเจ้าจาวิส… หุ่นเมดตัวนั้นเองเรอะ…

ส่วนคนที่ชกใส่จากทางด้านซ้าย คือยัยพรุน…

“พบพิษปริมาณเข้มข้นไหลอยู่ในร่างกายของท่านโฮป จากการวิเคราะห์ พบว่าคลื่นสมองของเขากำลังปั่นปวนมาก ควรรีบทำให้สลบ แล้วพาตัวไปรักษาถอนพิษด่วนค่ะ”

พูดอะไรของยัย---

“!?! ”

เพียงกระพริบตา… ร่างของยัยเมดก็มาปรากฏที่ตรงหน้าชนิดรดต้นคอใส่กันได้...

ระ--- เร็ว...!

“ชิ---! ”

มันใช้วิชาต่อสู้ระยะประชิด… วาดลวดลายแขนขาอย่างรวดเร็วในการโจมตีใส่...

เป็นวิชามวยอ่อนที่น่ากลัว… และเน้นไปที่การทำลายร่างกายกับวิชาของศัตรูเป็นหลัก…

พอจะเหวี่ยงกระบี่… เป็นต้องถูกปัดแขนก่อนที่จะได้ทันออกแรงเหวี่ยงกระบี่...

พอจะวาดขาแตะ… เป็นต้องถูกขัดขาก่อนที่ทันจะได้ขยับย่างก้าว...

หากว่าเราเร็ว… มันจะเร็วนำหน้าเรายิ่งกว่าไปอีกขั้นหนึ่ง…

หากว่าเราแข็งแกร่ง… มันจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าเราไปอีกหนึ่งขั้น...

ไม่มีทางเอาชนะได้…

นั่นคือขีดจำกัดระหว่าง [สิ่งมีชีวิต] กับ [หุ่นยนต์นักรบ] ...

แข็งแกร่ง…

ยัยหุ่นนี่แข็งแกร่งถึงขนาดนี้เลยเรอะ…?

ไม่น่าไปดูถูก… ว่าเป็นแค่หุ่นแม่บ้านดูแลธรรมดาเอาไว้เลย…

แต่จะมาเสียใจเพราะความประมาท… มันก็สายไปแล้ว...

แบบนี้...ท่าจะแย่…

ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวจากบาดแผลเมื่อกี้…

ยัยจาวิสเองก็เคี้ยวยาก...

แถมยังถูกรุมอีก...

แบบนี้คงเอาชนะยาก…

ผมรีบสลับกระบี่มาที่มือซ้าย... แล้วยกมันขึ้นมาตั้งรับดาบดำของพรุนที่กำลังถูกเหวี่ยงเข้ามา...

ยกแขนขวาที่ว่างเปล่า มาปัดป้องหมัดที่รัวเข้าใส่ของจาวิสจากทางขวา…

“อั๊ก! ”

เจ็บ…

เพราะต้องรับมือกับสองคนนี้... เลยทำให้เกิดช่องว่างขึ้น…

หัวเข่าทั้งสองข้าง... ถูกลูกธนูเลเซอร์ปักใส่อีกครั้ง…

มีดบินสีขาว… ปักเข้าที่หน้าอกขวา…

กระสุนพลาสม่า… แผดเผาเท้าทั้งสองข้าง… จนไม่อาจยืนหยัดได้มั่นคง...

เลือดสีแดง... กำลังผลิบานขึ้นไปทั่วร่างกาย…

การต่อสู้ได้ถูกตัดสินแล้ว...

กระแสลมกำลังเปลี่ยนทิศ…

แค่มียัยจาวิสมาเพิ่ม… กระแสลมถึงกับเปลี่ยนทิศ…

ผม… กำลังจะพ่ายแพ้…

ภาพในอนาคตที่ถูกวาดให้เห็นในสมอง... มิใช่ภาพของตัวเองที่กำลังยืนอยู่เหนือผู้อื่น…ท่ามกลางแสงสว่างที่สาดส่อง...

หากแต่เป็นภาพที่… ตัวเองกำลังคุดคู้อยู่ใต้สุดของบาดาล… จมลึกสู่ห้วงแห่งความมืดอันเปล่าเปลี่ยว...

“... ไม่เอา”

ถ้าแพ้... ผมคงสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง…

ทำไม…

ทุกคนถึงได้ทุกอย่างไปครอบครอง…

ทั้งชื่อเสียง… เงินทอง… ครอบครัว… และพลัง…

มีแม้แต่หุ่นยนต์รับใช้ที่ทรงพลังมาคอยปกป้องให้ความรัก…

“ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก! ”

“!! ”

“ทำไม…! ”

“ทำไมถึงมีแค่ผม… ที่ต้องสูญเสียทุกสิ่ง…! ”

“ผม… แข็งแกร่งแล้วนะ…! "

“ตั้งใจเรียน… แล้วนะ…! ”

“พยายาม… แล้วนะ…! ”

“แล้วทำไม…! ”

“ทำไมถึงเจอแต่เรื่องแบบนี้…! ”

ความมืดโถมกลืนกิน…

สติสิ้นเลือนหาย…

โลกนี้มันโหดร้าย…

ไม่มีใครเป็นมิตรของผมอีกต่อไป…

ดอกบัวใต้ตมเช่นใด… ก็มิอาจผุดขึ้นเหนือน้ำได้… เฉกเช่นคนยากจนที่มิอาจผุดขึ้นสู่ความร่ำรวยเช่นนั้น...

โลกที่ไร้ซึ่งความยุติธรรมเช่นนี้…

“หายไปให้หมด…! ”

หายไปซะ...

ใช่แล้ว…

ทำลายมันทุกสิ่งดีกว่า...

จะได้ไม่ต้องรู้สึก… อยากมี… อยากครอบครอง… อีกต่อไป…

“หายไปให้หมด…! หายไปให้หมด…! หายไปให้หมด…! หายไปให้หมด…! หายไปให้หมด…! หายไปให้หมด…! หายไปให้หมด…! หายไปให้หมด…! หายไปให้หมด…! หายไปให้หมด…! หายไปให้หมด…! หายไปให้หมด…! ”

“ทุกคน ดูท่าจะไม่ดี รีบถอยออกมาก่อนค่ะ! ”

ยัยแฟตรีบส่งเสียงเตือนทุกคน…

ทุกคน… พากันวิ่ง… ไปหลบข้างหลังยัยจาวิส…

เธอ… กางบาเรียออกมา…

ไม่มีใคร… อยากเข้าใกล้ผม...

ทิ้งผมกันหมด...ทุกคน…

ทำลาย…

เร่งพลังงานรังสีของกระบี่จนทะลุขีดจำกัด…

แผ่ไอร้อนสีฟ้าที่น่ากลัว… จนสายลมผันผวน…

ปล่อยให้อาวุธกัดกินร่างกาย… ไม่สนใจเสียงของร่างกายที่กรีดร้องโหยหวน…

แล้วเหวี่ยงอาวุธในมือออกไปตรงหน้าดั่งพายุคลั่ง…

ยิงคลื่นรังสีสังหาร… ทำลายทุกสิ่งให้ย่อยยับ…

“ว๊ากกกก! ”

ทุกอนูอากาศ… ถูกเติมเต็มไปด้วยแสงรังสี…

เสียงหวีดอากาศ… ดังกระหึ่มเสียดแทงแก้วหูระงม…

สายลม… พัดโหมกรีดร้องพร้อมไอร้อนที่ทำให้ลมหายใจแหบแห้ง…

ผืนหญ้า… แผ่นดิน… ถูกคว้านทำลายล้างมลายสูญสิ้น…

หายไปให้หมด…

หายไป---

"พอได้แล้วดอง! "

ใคร…

มีบางสิ่งกำลังพุ่งตรงแหวกผ่านห่าฝนรังสีตรงมาทางนี้…

แสงสว่างนั้น… ห่อหุ้มร่างของสตรีตัวเล็กที่มีผมกับดวงตาสีเขียวมรกต…

มีปีกโปรงแสงที่น่ารักผลิบานใจกลางหลัง…

มีรอยยิ้มที่เห็นแล้ว… ทำให้รู้สึกสบายใจ…

ยัยลี่…

"ฉันจะไม่ยอมทนเห็นนายทำร้ายตัวเองอีกต่อไปแล้วดอง! "

ไม่…

อย่า…

อย่ามองผมด้วยสายตาที่เศร้าแบบนั้น…

อย่าเข้ามา…

ไม่อย่างงั้น… ผมคงได้ทำลายสิ่งที่ควรปกป้อง…

ปก… ป้อง…?

ไม่สิ…

ทำลาย…

ปก… ป้อง…

ทำ… ลาย…

ปก---

"ฉันจะช่วยนายเองดอง! "

"อย่าเข้ามาาาาา! "

ผมเหวียงกระบี่… ปลดปล่อยรังสีแสงใส่เข้าไป…

ให้เร็ว… และแรงยิ่งกว่าเดิม…

แต่ทว่า… ยัยนั่นกลับใช้พลังเวทมนตร์… เบี่ยงเส้นแสงออกไปจนหมด…

"ม่ายยยย! อย่า--- อย่าเข้ามาใกล้! "

หากว่ารังสีไม่ได้ผล… คงต้องใช้ปลายกระบี่แทงทะลุให้หายไป…

ถีบพื้นดิน… ระเบิดพลัง… ย้ายร่างตัวเองไปอยู่ตรงหน้าของยัยลี่…

ทั้งที่ตะโกนขู่ใส่…

ทั้งที่เห็นว่ากำลังจะวิ่งเข้าไปสังหาร…

ทำไมยัยนี่ถึง… ไม่หนี…

ทำไม… ถึงยังวิ่งเข้ามาหา…

ทำไม… ถึงไม่กลัวผม

ทำไม… ถึงไม่ทิ้งผมไป…

ทำไม…

กระบี่ในมือขวา… กำลังจะฟาดฟันลงไปจากเหนือหัวสู่เบื้องล่าง..

ถ้าไม่คิดหลบ… ปีกภูติของเธอข้างหนึ่งได้ถูกฟันขาดแน่นอน…

ฟันไปที่ปีกภูติ… อวัยวะที่ไม่ต่างอะไรไปจากปอดกับหัวใจของมนุษย์…

เธอ… ยัยลี่… เธอไม่ยอมหลบ…

เธอยอมให้… ปลายกระบี่ฟันจมลงไปในปีกภูติของเธอ…

จมลึกลงไป… ในปีก… ที่เป็นได้ดั่งหัวใจของเธอ…

ทำไม…

ทำไม… ถึงไม่หลบ…

เจ็บ…

หัวใจ… เจ็บเหลือเกิน…

ทร---มาน…

"โฮป…"

เธอใช้ร่างที่โชกเลือกนั้น... ฝืนเข้ามากอดแล้วลูบหัวของผม…

"ฉันได้ยิน… เสียง...ความปราถนาของนายแล้ว~ ดอง… "

ผม… รู้สึกได้ถึงไออุ่นกับแสงสว่างที่กำลังเรืองรองออกมาจากมือทั้งสองข้างของเธอ…

"นายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วนะ… ดอง… "

เธอ… ถึงจะอาบเลือด… แต่กลับ… ยิ้มให้…

เป็นรอยยิ้ม…ที่เจิดจ้า… ดั่งแสงตะวัน…

รู้สึก… ปลอดโปร่ง…

"ฉันจะถอนพิษออกจากนายเอง ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตนี้ก็ตาม ดอง… "

รู้สึก… ราวกับพึ่งจะตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย

"และต่อจากนี้ หากว่านายยังรู้สึกว่าชีวิตช่างโชคร้ายอยู่ละก็ นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะดอง"

นี่ผม…

"เพราะว่าฉันภูติน้อยนำโชคดีผู้น่ารักคนนี้---"

รู้สึกได้ว่ามีไออุ่นประทับลงบนริมฝีปาก

ได้กลิ่นของดอกไม้ลิลลี่ที่หอมตลบอบอุ่นหัวใจ

ได้เห็นรอยยิ้มของสตรีตัวน้อยที่น่ารัก

ได้สัมผัส… ริมฝีปากของเธอ

ได้รู้… ถึง… สิ่งที่เรียกว่า…

[ความรัก]

"--- [ลิลลี่ ออฟซิเดียน] ฉัน… จะอยู่กับนาย จากนี้และตลอดไป ดอง---"

ม่านหมอกสีดำที่เคยบดบัง

ความรู้สึกเลวร้าย

ทุกสิ่งทุกอย่าง

ถูกปัดเป่าให้หายไปสิ้นจากหัวใจ

หายไป พร้อมกับดอกไม้ตรงหน้าที่กำลังเหี่ยวเฉาสิ้นชีวิตลง---