ผู้สืบทอดสายเลือดพระเจ้าแท้จริง

      "โง่เง่า!"

      ชิงเฟิงกล่าวออกมาเบาๆหลังจากนั้นเขาก็ได้ยื่นมือเข้าไปจับแขนอีกข้างที่ยังเหลืออยู่ของลี่กังทันที

      "ปล่อย!! ปล่อยข้า!! เจ้าคิดที่จะทำอะไร?!!"ลี่กังร้องออกมาอย่างหวาดกลัวในขณะที่มือของชิงเฟิงกำลัวจับมาที่ตัวเขา 

      "ทำอะไรงั้นหรอ?ก็ทำอย่างนี้ไง!"

      "กรึก!!!" 

      เสียงแตกหักได้ดังขึ้นมา พร้อมกันนั้นตามมาด้วยเสียงร้องที่โหยหวนของลี่กัง!

      "อ้ากก!!!" 

      ลี่กังร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและทรมาน ในตอนนี้แขนทั้งสองข้างของเขาใช้งานไม่ได้อีกแล้ว 

      แน่นอนว่าชิงเฟิงไม่ได้หยุดเพียงแค่การหักแขนเพียงเท่านั้น 

      ฟุฟ!!!

      เลือดสีแดงสาดกระเด็นออกมาอีกครั้งในขณะที่แขนที่เหลืออยู่อีกข้างของลี่กังได้ถูกชิงเฟิงกระชากออกมาราวกับกระดาษ 

      "อ้ากกก!!!!!" 

      ในขณะนี้ลี่กังเหมือนว่ากำลังจะเสียสติโดยสมบูรณ์ ความเจ็บปวดที่เขาได้รับมานั้นราวกับว่าเขาไม่สามารถที่จะต้านทานมันได้ 

      ตุบ! 

      ร่างของลี่กังหล่นไปนอนดิ้นอยู่กับพื้นราวกับไก่ที่โดนเฉือดก็ไม่ปาน! เขาตะเกียกตะกายเพื่อพยายามระงับความเจ็บปวดที่กำลังประสบ 

      ชิงเฟิงมองไปที่ลี่กังที่กำลีงดิ้นอยู่กับพื้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

      เทียบกับสิ่งที่เขาเคยประสบแล้วเขาคิดว่าแค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับลี่กัง ชิงเฟิงเลิกสนใจลี่กังที่กำลังนอนดิ้นอนู่กับพื้น เขาหันตัวกลับมาจากนั้นก็ได้จ้องมองมาที่กวังเฟยที่อยู่ทางด้านหลังของเขา  

      กวังเฟยในขณะนี้ยังไม่หายจากอาการตกตะลึงและหวาดกลัว หลังจากที่เห็นสิ่งที่ชิงเฟิงได้ทำกับลี่กังเขาก็รู้สึกเย็นหวาบภายในหัวใจทันที 

      ในตอนนี้หลังจากที่เขาตั้งสติได้และเห็นว่าสายตาของชิงเฟิงกำลังจ้องมองมาที่ตัวเขาอยู่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตระหนก! 

      "เจ้า!!! เจ้าคิดที่จะทำอะไร?!!"กวังเฟยในตอนนี้ไม่สามารถที่จะขยับตัวหนีไปได้เนื่องจากโดนชิงเฟิงพันธนาการอยู่ ดังนั้นเขาจึงพยายามตั้งสติและกล่าวถามชิงเฟิงไปอย่างนั้น

      "ข้ากำลังจะทำอะไรงั้นหรอ?"ชิงเฟิงเผยรอยยิ้มเย็นชาเล็กน้อยให้กับกวังเฟย"ข้าก็จะทำในสิ่งที่เจ้าเคยทำกับข้ายังไงล่ะ!" ชิงเฟิงกล่าวออกมาพร้อมกับก้าวเท้าเบาๆไปหากวังเฟย 

      "หยุดน่ะ!! อย่าเข้ามา! ข..ข้า..ข้ายังไม่เคยทำอะไรเจ้า คนที่ทำร้ายเจ้าคือลี่กังกับพี่เฉี่ยวเท่านั้น!"กวังเฟยพูดออกมาด้วยท่าทางที่ตื่นตระหนก! 

      เมื่อชิงเฟิงได้ยินคำพูดของกวังเฟยเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา"..ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีความจำที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่น่ะ แต่ไม่เป็นไรถึงเจ้าจะจำไม่ได้ว่าเจ้าเคยทำอะไรกับข้าไว้บ้าง แต่ข้าน่ะจำได้แม่นเลยละ" 

      ชิงเฟิงก้าวเท้ามายืนอยู่ด้่นหน้าของกวังเฟยหลังจากนั้นเขาก็ยกเท้าจขงตัวเองขึ้นมาอย่างช้าๆ

      "เจ้าคิด-.." 

      หลังจากที่ยกเท้าของตัวเองขึ้นมาชิงเฟิงก็ไม่รอข้า เขาถีบเท้าเข้าใส่ขาข้างหนึ่งของกวังเฟยทันที!

      "กรึก!!" 

      "อ้าก!!!" 

      เสียงของกระดูกหักดังขึ้นมาพร้อมกันนั้นตามมาด้วยเสียงกรีดร้องที่น่าสมเพชของกวังเฟย ชิงเฟิงปลดพันธนาการของกวังเฟยออก หลังจากนั้นไม่นานร่างของกวังเฟยก็ได้ล้มไปนอนดิ้นอยู่กับพื้นทันที 

      "เจ็บ!! ข้าเจ็บมาก!! ช่วยด้วย!!ได้โปรดช่วยข้าด้วย!!"กวังเฟยพยายามตะโกนออกมาเพื่อขอให้คนมาช่วยเหลือแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไร้ประโยชน์เพราะในป่าหลังภูเขาแห่งนี้น้อยคนนักที่จะเข้ามาในป่า! 

      ชิงเฟิงยิ้มไปให้กวังเฟยเล็กน้อยก่อนจะกล่าวถาม"เป็นยังไง?ทีนี้เจ้าพอจะฟื้นความทรงจำมาได้บ้างหรือยัง?" 

      ด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างหยอกล้อของชิงเฟิงนั้นทำให้อาการเจ็บปวดของกวังเฟยค่อยๆเพิ่มพูนมากยิ่งขึ้น กวังเฟยพยายามระงับความเจ็บปวดของตัวเองและพยายามเอ่ยออกมา"ชิงเฟิง ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ! ข้าผิดไปแล้ว ข..ข้าจำได้แล้ว! ข้าจำในสิ่งที่ข้าเคยทำกับเจ้าได้แล้ว ได้โปรดเจ้าให้อภัยกับข้าต่อจากนี้ไปข้าจะยอมเป็นวัวเป็นควายรับใช้เจ้าตามที่เจ้าต้องการ!" 

      "รับใช้ข้าอย่างงั้นหรอ?"ชิงเฟิงกล่าวถามซ้ำเบาๆ

      "ใช่ๆ ข้าจะรับใช้เจ้าด้วยชีวิตของข้า ข้าสัญญาว่าข้าจะซื่อสัตย์ต่อเจ้า"กวังเฟยมองเห็นความหวังของตัวเองดังนั้นเขาจึงกล่าวออกมาอย่างกระตือรือร้น 

      "เหอะ สวะเช่นเจ้าไม่สมควรที่จะมาเป็นคนรับใช้ของข้าหรอก"ชิงเฟิงกล่าวออกมาหลังจากนั้นเขาก็ได้ยกเท้าของตัวเองขึ้นมอีกครั้งหลังจากนั้นก็เหยียบลงไปที่เท้าอีกข้างที่ยังไม่หักของกวังเฟย

      กวังเฟยมองไปที่เท้าของชิงเฟิงที่กำลังเหยียบลงมาด้วยใบหน้าที่หวาดกลัวและตื่นตระหนกเขาพยามที่จะหนีออกห่างจากเท้านั้นของชิงเฟิง แต่แน่นอนว่ามันไม่มีทางจะสามารถทำได้

      กรึก!! 

      เสียงของกระดูแตกหักได้ดังขึ้นมาอีกครั้ง และก็เป็นอย่างเช่นเคยหลังจากนั้นก็ได้ตามมาด้วยเสียงร้องที่โหยหวน 

      อ้าก!!!  

      กวังเฟยดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นไม่ต่างจากลี่กังสักเท่าไหร่นัก ในตอนนี้เมื่อมองไปที่ขาทั้งสองข้างที่ไม่สามารถควบคุมได้ของตัวเองกวังเฟยก็อยากที่จะกรีดร้องให้ขาดใจ ต่อจากนี้ไปเขาก็คงจะกลายเป็นคนพิการที่ไม่สามารถใช้การได้อีกแล้ว

      แต่..จะมีต่อจากนี้ไปอีกอย่างงั้นหรอ?  

      ชิงเฟิงไม่สนใจเสียงกรีดร้องของกวังเฟยเขายกแขนของตัวเองขึ้นมาอย่างช้าๆ 

      ฟุบ!

      ในเวลานั้นใบมีดที่ก่อตัวมาจากพลังปราณก็ได้ปรากฏขึ้นมาบนฝ่ามือของชิงเฟิง หลังจากนั้นชิงเฟิงเหลือบไปมองขาทั้งสองข้างของกวังเฟยเล็กน้อยก่อนที่ไม่นานเขาได้สะบัดฝ่ามือของตัวเองปล่อยใบมีดที่ก่อตัวจากลมปราณนั้นพุ่งเข้าใส่ขาของกวังเฟย!

      ฉุบ! ฉุบ! 

      ฟุฟ! ฟุฟ!