#ปีสาม 6 Detail Kit
วันนี้เป็อีกวันที่ผมรู้สึกนอนได้อย่างสบายใจรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกเลยครับ หมอนที่หนุนก็เป็แข็งๆ เอ๊ะ!หมอน ผมลองเอามือไปลูบๆคลำๆดูก่อนจะสะดุ้งเฮือกเพราะมันไม่ใช่หมอนแต่มันเป็ไอ้ดีเทลซะงั้น แมร่งนี่ผมนอนซบอกมันทั้งคืนเลยหรอ
“เชี่ย! ตุ๊บ!” ผมสบถออกมาซะดังลั่นพร้อมกับยกขาขึ้นมาถีบมันอย่างเผลอตัว จนตัวมันตกไปอยู่ข้างเตียง
“พี่....ถีบผมทำไมเนี้ยเจ็บนะครับ” มันเงยหน้าขึ้นมามองผม แต่หน้าก็ยังนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้านยังจะมาทำหน้ามึนอีก
“โทษทีลืมตัวไปหน่อย เจ็บมากไหมมึง”
“ไม่เป็อะไรครับ”
“มึงจะไม่โกรธหรืออยากด่ากูบ้างเลยหรอ?”
“โกรธครับแต่ผมไม่กล้าด่าพี่หรอก” พูดจบมันก็ลุกขึ้นแมร่งเสื้อก็ไม่ยอมใส่ เมื่อคืนก็บอกให้ใส่แล้วนะแอบไปถอดตอนไหนวะ
“กูบอกว่าอย่าถอกเสื้อไง”เดี๋ยวกูก็ตบะแตกอีกรอบหรอกไอ้บ้าดีเทล
“งั้นใส่ให้ผมหน่อยครับ”ตีนเหอะ
“มึงก็หยิบมาใส่เองดิเดี๋ยวนี้หัดปืนเกลียวนะมึง” ผมมองค้อนมัน
“งั้นก็ได้ครับ”
พูดจบมันก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำหน้าตาเฉยสิบกว่านาทีไอ้ดีเทลก็เดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูคาดเอวและอีกผืนก็กำลังเช็ดผมที่เปียกอยู่พอทำทุกอย่างเสร็จมันก็ใส่แค่บ็อกเซอร์อย่างเดียวตัวเดียวแล้วเดินไปเปิดดูทีวีนั่งที่โซฟาร์อย่างสบายใจเฉิบ
“ไอ้ดีเทล.....กูบอกว่าให้ใส่เสื้อ”
“พี่ใส่ให้ผมหน่อยสิ”ดูมันพูด แมร่งอีกไม่นานกูตายแน่ๆ
“มึงก็ใส่เองสิ”
“....”มันเงียบไปเลยครับ แถมยังทำงอนใส่ผมอีก เอาไงก็เอากันวะผมรีบเดินไปหยิบเสื้อในตู้เสื้อผ้ามันมาตัวหนึ่งก่อนจะเดินกลับมาหามันที่โซฟาร์ที่มันนั่งอยู่
“หันมา...เดี๋ยวกูจะใส่ให้”
“......”
“ไอ้เทล...ชูแขนขึ้น...”ผมทำเสียงดุใส่ มันก็หันมามองก่อนจะชูแขนขึ้นอย่างว่าง่ายขนาดมันทำหน้างอนแมร่งก็โคตรหล่อแล้ว ยิ่งมองผมเองก็รู้สึกหวั่นๆอย่างบอกไม่ถูกสมงสมองไม่เป็อันทำงานมันหยุดไปเฉยๆเหมือนถูกมนต์สะกดของไอ้ดีเทลมัน
“เมื่อยแล้วนะใส่ได้ยังเสื้ออ่า....” เชี่ยเอ้ยผมมัวทำอะไรอยู่เนี่ย
“เอ่อ...มะมึงใส่เองละกัน กะ กูกลับหอก่อนนะ” แค่พูดเฉยๆทำไมต้องเสียงสั่นด้วยวะผมโยนเสื้อให้มัน ก่อนจะก้าวออกมาตรงนั้น
“อ้าว.....พี่คิทจะกลับหอหรอครับ”
“เออกะ กูจะกลับแล้ว กลับจริงๆนะ” นี่กูจะกลับหรือ กูจะอ้อนมันเนี่ย โอ๊ยไปหมดแล้วสมงสมอง
“คร๊าบบบกลับดีๆนะครับพี่คิท” อย่าพูดแบบนี้ได้ไหม ไอ้เด็กบ้า
ผมนี่รีบวิ่งออกมาจากห้องมันอย่างเร็วอะไรมันจะขนาดนั้นครับ ผมรีบสต๊าทรถพร้อมตรงมมาที่หอพักตัวเองพอกลับมาถึงห้องจิตก็ฟุ้งซ่านกระวนกระวายไม่หาย ใจนี่เต้น ตุบๆๆ
Rrrrrrrrr............... แม่
“ครับแม่”
[นี่ลูกไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่องหรือไงไม่คิดถึงแม่งั้นสิ] น้ำเสียงปลายทางออกจะดูงอนๆผม
“คิดถึงสิครับเดี๋ยวอีกสองอาทิตย์ก่อนเปิดเทอมคิทจะกลับไปหานะครับ”
[จริงๆนะงั้นแม่จะรอเนาะ งั้นไม่ไม่กวนลูกแล้วล่ะ.....ดูแลตัวเองด้วย]
“ครับๆ....”
นี่แหละครับชีวิตผมตอนนี้ในสมองยังคิดแต่เื่ไอ้ดีเทลอยู่เลยมันติดตาติดใจจนจะแทรกซึมเข้ามาในสมองอยู่แล้วเนี้ย โอ๊ยยย.....อากาศวันนี้ยิ่งโคตรร้อนอยู่ด้วยหรือว่าผมจะไปเล่นน้ำดีน๊า.... เอาตามนั้นแหละ
ผมรีบจัดเสื้อผ้าเอาไว้เปลี่ยนใส่ลงในกระเป๋าก่อนจะรีบหอบผ้าหอบผ่อนไปยังสระว่ายน้ำของทางมหาวิทยาลัยเพราะ่ปิดเทอมเขาจะเปิดให้คนนอกทั่วไปเข้ามาเล่นได้ วันนี้คนก็ไม่เยอะเท่าไหร่ผมเลยรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด ก่อนจะเดินมาที่สระ
“อ้าวไอ้คิทมาได้ไงวะ” เป็ไอ้แหลมที่ทักผมมา กูมีขาก็เดินมาสิวะ
“เหาะมามั้ง”
“สัดแล้วมึงมากับใคร” แล้วมึงเห็นใครไหมล่ะ
“คนเดียวแล้วมึงอ่า มากับใคร”
“คนเดียวว่ะกูชวนพวกแมร่งแล้วแต่ก็ไม่มีใครมาสักกะคนเดียว บอกว่าไม่ว่างกันทั้งนั้นแมร่งสงสัยติดสาวกัน กูก็เลยมาคนเดียว เออ.....ดีเลย ตอนนี้กูเจอมึงพอดีกูมีเพื่อนเล่นแล้ว หึๆ” หึๆ บ้านป้ามึงสิไอ้ควาย น่ากลัวโคตรสัด
<จากเพจ>
เมื่อกี้แอดมินได้ข่าวมาสดๆร้อนๆเลยคร้า...พอดีน้องคนหนึ่งเขาไปเจอน้องคิทมา อุ๊ย! พูดแล้วแอดมินเองก็อยากจะไปแอ่วน้องคิทบ้างอะไรบ้างแต่ก็ดันมาติดธุระซะงั้น เห้ออ......แอดล่ะเสียดาย แต่ถ้าใครว่างเชิญไปเกาะติดน้องคิทได้ที่ข้างๆสระว่ายน้ำเลยนะคะ***รูปคิทนั่งอยู่ริมขอบสระว่ายน้ำ
พอเลื่อนมาเจอถึงกับอึ้งเป็เลยครับเขาแอบถ่ายรูปผมไปตอนไหนเนี้ยอะไรจะเร็วขนาดนั้นครับ นี่คนหรือผีกันแน่นะเพิ่งมาสระได้ไม่นานเองนะโลกนี้ผมว่ามันเริ่มจะน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆแล้วครับ
“ไอ้คิทมัวแต่เล่นโทรศัพท์อยู่นั่นแหละ ลงมาเร็วๆดิวะ”
“เออไปแล้วๆ” พูดจบผมก็กระโจนลงสระพร้อมกับว่ายไปหาไอ้แหลม
“ขาวเนาะมึง”
“ขาวอะไรวะ”ผมขมวดคิ้วหน่อยๆ
“ก็มึงอ่าขนาดในน้ำก็ยังขาวเลยไม่สิโคตรของโคตรเลยรู้ป่ะ”
“กูก็ว่างั้นสงสัยแม่กูคงให้มาเยอะมั้ง”
“ถ้าจะเยอะขนาดนี้น่าจะทำให้มึงเกิดมาเป็ผู้หญิงเลยนะ กูว่า”
“เอ้ออ...ป่ะว่ายน้ำแข่งกัน”
จากนั้นผมกับไอ้แหลมก็แข่งกันว่ายน้ำกลับไปกลับมาถึงผมกำลังดำพุดดำว่ายแต่ผมก็สังเกตว่าคนกำลังเยอะขึ้นเรื่อยๆผมรู้นะว่ามีบางคนมาเพื่อจุดประอะไรเป็หลักส่วนบางคนก็แอบเนียนทำทีมาเล่นน้ำสนุกๆ เหอะๆ ผมคิดว่าคนส่วนใหญ่เขาคงมาตามเพจแน่ๆ
“อ้าววเหนื่อยแล้วหรอวะ รีบขึ้น” ไอ้แหลมถาม เมื่อเห็นผมปีนขึ้นมานั่งที่ขอบสระ
“กูไม่ไหวแล้วว่ะ”
“โอเคๆงั้นมึงกลับหอเลยก็ได้ ตอนนี้กูมีเป้าหมายอื่นแล้วว่ะ”
“เออๆงั้นกูกลับละ”
“โชคดีนะมึง”
ผมนั่งพักเพื่อให้การหายใจกลับมาเป็ปกติก่อนจะเดินไปอาบน้ำชำระร่างกายหลังว่ายน้ำเสร็จก่อนจะรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วขับรถกลับมาที่หอตัวเองแทนที่จะเป็หอตัวแต่กลับมายืนอยู่ที่หน้าห้องของไอ้ดีเทลมันซะงั้นไม้รู้อะไรดลใจให้ผมหอบสังขารมาถึงที่นี่
ผมเคาะประตูห้องมันไม่นานมันก็มาเปิดประตู
“คิดถึงผมหรอ... ถึงได้มาหาผมถึงที่ห้องแบบนี้” สัด ผมนี่กำหมัดแน่นกูจะถือว่าเป็คำทักทายก็แล้วกัน
“มึงนี่ก็ฝันกลางวันเป็กับเขาด้วยเนาะหลบไป” ผมตอกกลับมัน ก่อนจะเดินเบียดมันเพื่อที่จะให้มันหลีกทางผม ผมเดินเข้าในห้องอย่างถือวิสาสะก่อนจะวางกระเป๋าแล้วะโขึ้นไปนอนแผ่บนโซฟาร์ด้วยความสบายอกสบายใจ
“มาอ่อยถึงห้องผมขนาดนี้สักน้ำไม่ครับพี่คิท”
“น้ำเชี่ยไรแดกตรีนกูก่อนดีไหม”
“อย่างเพิ่งร้อนตัวสิครับผมหมายถึงเอาน้ำอะไรสักน้ำไหม น้ำเปล่าน้ำผลไม่ไรงี้”
เชี่ยหน้าแตกเลยไหมล่ะครับก็ดูมันพูดสิใครไม่คิดก็บ้าแล้วป่ะ ก่อนที่ผมจะหันไปตอบมันว่า เอามัน เอ้ยยยเอาน้ำเปล่าแก้วนึง จากนนั้นมันก็เดินไปที่ตู้เย็นเอาน้ำเปล่ามารินใส่แก้วก่อนจะถือมาให้ผม
“ไอ้เทลวันนนี้กูขอนอนกลางวันห้องมึงนะ กูขี้เกียดกลับห้อง”
“ได้ครับตามสบายเลย” ปากบอกกูว่าตามสบาย แต่หน้ามึงไม่ได้บอกเลยนะสัด
ผมเหนื่อยจากการว่ายน้ำเลยเผลอหลับหลับสนิทด้วยครับตื่นมาอีกทีห้องนี่ก็มืดสนิทแล้วผมลูบๆคลำๆคว้านหาโทรศัพท์ของตัวเอง ก่อนจะเปิดดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ โหวววสองทุ่มกว่าเลยหรอ... นี่ผมนอนหรือกำลังซ้อมตายกันแน่วะ
ผมเดินไปเปิดไฟห้องพร้อมกับมองไปทั่วห้องแต่ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากผม สงสัยไอ้เด็กนั่นคงจะไปที่ลานฝึกแล้วทำไมมันไม่มาปลุกผมเลย ถ้าผมไปตอนนี้พวกเพื่อนๆผมก็คงจะปล่อยน้องกลับสรุปผมไม่ไปดีกว่า เหอะ คิดได้อย่างนั้นผมก็เดินเข้าห้อน้ำล้างหน้าล้างตาเสร็จจากนั้นก็มาเปิดดูที่ตู้เย็นว่ามีอะไรที่สามารถกินได้บ้างเพราะผมไม่อยากออกไปซื้อข้างนอก
Rrrrrrrrrrr......................ฟอส
“มีไร”
[รับช้าว่ะ]
“กูทำกับข้าวอยู่มีไร”
[กูก็แค่โทรมาหามึงเฉยๆพอดีคิดถึงมึง]
“เออ....แล้วพวกมึงปล่อยน้องกันหรือยังวะ”
[ปล่อยแล้วเอ้อ ทำไมมึงไม่มาวะ]
“พอดีกูเผลอหลับยาวไปหน่อย”
[ดีเนาะมึง]
“พูดจบยังมีอะไรจะพูดอีกมั้ย”
[มี...วันนี้กูจะไปกินข้าวกับมึงด้วย]
“มึงกูไม่ได้อยู่ห้องว่ะ”
[แล้วมึงอยู่ไหน]
“กู....อยู่ห้องไอ้ดีเทลมัน”
[แค่นี้แหละเดี๋ยวกูไป]
อ้าวเฮ้ยกูยังไม่ทันจะตกลงมึงก็ตัดสายกูเลยนะสัด
แก๊ก!! เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นผมรีบหันไปมองทันที กลัวว่าจะเป็ไอ้ฟอสที่มาแต่ก็ไม่ใช่กลับเป็ไอ้ดีเทลที่ประตูเข้ามาก็คนอย่างไอ้ฟอสเคยพูดเล่นซะที่ไหนกันล่ะครับ คนอย่างมันทำจริงอะไรจริงพูดให้ชัดๆก็ได้ว่าคำไหนคำนั้นมั้ง
ส่วนไอ้คนเ้าของห้องพอเดินเข้ามาก็ไม่ได้สนใจอะไรผมเลยสักนิดเดินเข้าแล้วก็ถอดเสื้อโยนทิ้งไปตรงตะกร้าเสื้อผ้าพร้อมกับกางเกงและถุงเท้าเหลือติดตัวมันเพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวแล้วเดินไปที่โซฟาร์นี่มันคิดว่ามันอยู่คนเดียวหรือไงนั่น ผมยังยืนอยู่ตรงนี้นะผมนี่แทบจะเห็นการกระทำของมันเกือบจะทุกอย่างเลยนะตอนนี้
“ไอ้เทล...”ผมเรียกมัน เพื่อที่จะบอกว่ามากินข้าวด้วยกัน
“.......”เงียบครับ
“ดีเทล....”ผมเรียกอีกรอบเพราะมันไม่ตอบกลับผม ยิ่งเรียกมันก็ไม่ตอบมัวแต่เรียกอยู่แบบนี้มันไม่ได้ดั่งใจผมชะมัด ผมเลยเดินไปหามันที่โซฟาร์พอเดินมาถึง มันหลับ......
แก๊ก!!!
“เชี่ยฟอสเข้ามาได้ไงเนี้ย” ผมใเล็กน้อย จู่ๆมันก็เปิดประตูพรวดแล้วเดินเข้ามาอย่างหน้าตาเฉย สรุปนี่ห้องใครกันแน่วะ
“ถามว่ากูเข้ามาได้ไงกูก็ขัยกุญแจเข้าดิวะ” มันพูดพร้อมกับโชว์ลูกกุญแจในมือขึ้น“ไหนอ่า...กับข้าวที่มึงทำ” มาถึงก็สัญหาของกินเลยนะสัดฟอส
“งั้นมึงไปนั่งรอก็ที่โต๊ะเลยไปเดี๋ยวกูปลุกไอ้เด็กนี่แปบ”พูดจบไอ้ฟอสก็เดินหน้าระรื่นอย่างสุขใจไปนั่งรอผมที่โต๊ะตามที่บอกไปอะไรจะขนาดนั้น
“ไอ้เทล...”ผมสะกิดปลุกมันเบาๆพร้อมกับเรียกชื่อมัน
“อือ...”มันครางเบาๆก่อนจะพลิกตัวแล้วหันหลังให้ผม
“ลุกขึ้นไปกินข้าว”
“ไม่หิว.....”
“เออๆตามใจละกันกูไม่มาทำให้กินอีกนะ หมดแล้วหมดเลย”ผมว่าแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหาไอ้ฟอสที่กำลังนั่งรอผมอยู่
“เร็วๆกูหิวแล้วเนี้ย”
“ครับๆๆ”ผมตอบปัดๆ ก่อนจะนำกับข้าวตักใส่จานมาวางตรงหน้าไอ้ฟอสก่อนจะตักข้าวใส่จานแล้วยื่นให้มัน ทำไมผมต้องบริการอะไรแบบนี้ให้มันด้วย เห้ออออเหนื่อยเว้ยยยย....
ไอ้ฟอสพอมันกินเสร็จมันก็ขอตัวกลับเลยไปเลยแถมยังบอกว่าจะไปแดกเหล้าที่ต่อก็ไม่รู้ สรุปคือมันมาเพื่อแดกข้าวเฉยๆอิ่มแล้วก็ไปเห้ออ เหนื่อยกับการกระทำแบบนี้ของมันแล้ว ส่วนผมพอกินเสร็จก็เก็บถ้วยจานเอาไปล้างเดี๋ยวคนที่เป็เ้าของห้องตื่นมาเดี๋ยวจะมาโวยวายใส่ผมอีกว่าทำแล้วไม่รู้จักเก็บกวาด
“ไอ้เทล...”ผมเดินมาแล้วสะกิดปลุกมันอีกครั้ง
“.......”
“กูกลับหอก่อนนะถ้ามึงหิวก็เอากับข้าวออกมาอุ่นกินเองนะกูเอาเก็บไว้ในตู้เย็นแล้ว” พูดจบผมกะว่าจะก้าวเท้าออกไปจู่ๆมันก็มาคว้าตรงข้อมือผมไว้
“อยู่เป็เพื่อนผมก่อนดินะพี่คิท” ว่าจบมันก็ลุกขึ้นมานั่ง แมร่งหุ่นดีชะมัดแล้วทำไมผมต้องมาชื่นชมสรีระมันของมันด้วยเนี้ย บ้าไปแล้ว
“ใส่เสื้อผ้าก่อนดีกว่าไหม...”ผมบอกมันดีๆ
“ทำไมครับหรือว่าพี่คิทเห็นหุ่นผมแล้วแอบใจสั่น...”
“สั่นบ้านป้ามึงดิหลงตัวเองนะมึงอ่า” ผมด่ามันกลับทันที แมร่งพูดไรไม่รู้เื่
“แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยอ่า...”
“แดงเชี่ยไรล่ะกูร้องต่างหากเว้ย” ไอ้ดีเทลมึงจะเอาให้ได้เลยใช่ไหม “ขำอะไรของมึง”
“เปล่าๆๆสรุปพี่ไม่กลับแล้วใช่ป่ะ”
“อืมไม่กลับก็ไม่กลับ”
ตอนนี้ผมเข้ามาอาบน้ำและก็ขอเ้าของห้องแล้วด้วยเพราะเ้าของห้องเองเขาเคยบอกผมว่า ทุกอย่างในห้องผมพี่คิทเอามาใช้ได้ตามสบายเลยทั้งเสื้อผ้าและทุกสิ่งทุกอย่างของมัน และพอผมอาบน้ำเสร็จไอ้ดีเทลก็เดินเข้าไปอาบน้ำต่อจากผมทันทีส่วนผมก็รีบเช็ดตัวเป่าผมเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะะโขึ้นไปนอนแผ่อยู่บนเตียงนอนของไอ้ดีเทลมันอย่างสบายอกสบายใจจนตัวผมเองเผลอหลับไปโยปริยาย
<เช้าวันต่อมา>
พอเริ่มเช้าแมร่งแสงแดดก็ส่องแสงมาแยงตาผมมันน่าจะปิดผ้าม่านไว้บ้าง แต่เมื่อคืนผมก็ว่าผมปิดไว้แล้วนะผมงัวเงียตื่นเอามือมาขยี้ตาเบาๆเพื่อที่จะปรับดวงตาให้เข้ากับแสงสว่างภายในห้องเพราะตาผมเบลอหรือยังไง ตรงหน้าต่างที่มีแสงเข้า เหมือนมีคนยืนอยู่ตรงนั้น......
“ใครวะ....”
157
