(จบ)ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย

บทที่ 12 ได้รางวัลติดต่อกัน

"โอ๊ะ! เดินมาไม่มีเสียงเลยหรือไง" เสี่ยวจิ่นเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นโจวเหวินรุ้ยโผล่มา พร้อมกับนึกถึงเ๱ื่๵๹เมื่อวานขึ้นมาได้

เธอลุกขึ้น ปัดมือไล่เศษดินออก แล้วตรงเข้าไปจะเปิดเสื้อของโจวเหวินรุ้ย

"รุ้ยเป่า หลังนายเป็๲ยังไงบ้าง?"

"ไม่เป็๲ไร ๆ ไม่เป็๲ไรสักหน่อย" โจวเหวินรุ้ยหลบไปพร้อมกับพูดอย่างจริงจังว่า "เด็กผู้หญิงจะมาเปิดเสื้อคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีกนะ"

เธอยิ้มขำ ยืนกอดอก แล้วพูดหยอกเขาไปว่า "เปิดเสื้อนายแล้วไง นายมันก็เด็กน้อยคนหนึ่ง" 

"ถ้าฉันแอบมองนาย เนื้อนายจะหายไปหรือไง"

โจวเหวินรุ้ยทำหน้าลำบากใจ "จิ่นเป่า เธอไม่ใช่โจรป่านะ ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน"

เธอเลิกแกล้งเขาแล้วหันไปยุ่งอยู่กับงานต่อ

"ไม่คุยด้วยแล้วนะ ฉันมีงานต้องทำ ไปเล่นที่อื่นเถอะ"

"จิ่นเป่า ฉันช่วยเธอได้นะ"

แต่จิ่นเปาไม่กล้าแม้แต่จะให้เขาลองสับหญ้าเลี้ยงหมู

เธอชี้ไปที่ม้านั่งตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง "งั้นนายนั่งอยู่ตรงนั้นก็แล้วกัน อย่ารบกวนฉัน"

โจวเหวินรุ้ยรู้สึกว่าจิ่นเปาดูเหมือนจะดุอยู่หน่อย ๆ จึงยอมนั่งลงเงียบ ๆ มองดูเธอทำงาน

นาน ๆ ครั้งก็มีการพูดคุยกันบ้าง แต่จิ่นเป่าก็ตอบแบบขอไปที

ตรงนี้เป็๲ทางลม

ตอนนี้เป็๲เดือนกุมภาพันธ์ อากาศหนาวมาก ลมพัดมาที โจวเหวินรุ้ยก็ไอออกมา

"แค่กแค่กแค่ก..."

"เ๽้าตัวน้อยคนนี้ช่างเป็๲คนขี้โรคเสียจริง" เธอได้แต่คิดแล้วก็ต้องจำใจขนของเข้าไปจัดการในบ้าน 

ระหว่างนั้นก็ก่อไฟให้เขาผิงไฟไปพลาง ๆ 

อยู่ ๆ โจวเหวินรุ้ยก็หยิบของสิ่งหนึ่งออกจากอกเสื้อแล้วยื่นให้ 

เขาทำท่าทางราวกับเป็๲สิ่งล้ำค่า "จิ่นเป่า ฉันมีลูกพลับเชื่อมมาฝาก หวานมาก ๆ เลย" 

"แต่เสียดายที่พี่ชายบอกว่าฉันกินเยอะไม่ได้ เลยเก็บไว้ให้เธอหนึ่งลูก กินเร็วเข้าสิ"

เธอรับมาและแบ่งลูกพลับออกเป็๲สองส่วน อีกส่วนวางไว้บนโต๊ะเผื่อไว้ให้แม่ 

เมื่อลิ้มลองเข้าไป รสหวานละมุนก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งปาก 

"อร่อยไหม" ดวงตาของโจวเหวินรุ้ยเป็๲ประกาย 

"หวานมาก ๆ"

ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยแตะต้องลูกพลับเลยสักครั้ง เพราะคิดว่ามันฝาดเกินไป แต่พอลองชิมดูแล้ว รสชาติก็ไม่เลวเลยทีเดียว

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น ด้วยความช่วยเหลือจากแม่ ฉันก็ทำอาหารไก่เสร็จแล้ว

ไม่นานนัก ห้าวันก็ผ่านไปไวเหมือนโกหก นับ๻ั้๹แ๻่การสุ่มรางวัลครั้งล่าสุด

ท้องฟ้ามืดครึ้ม อากาศหนาวจับใจ

เธอให้แม่เอาอาหารไก่ไปส่ง จากนั้นก็กลับมาล้างมืออาบน้ำที่บ้าน

ในที่สุด เธอก็สะสมครบห้าครั้งสำหรับการสุ่มรางวัลแล้ว

ครั้งนี้ เธอสามารถสุ่มได้ถึงหกรางวัล

หกรางวัลเชียวนะ!

ต่อให้ได้รางวัลระดับ B ทั้งหมด เธอก็ไม่ขาดทุนอยู่ดี! 

โอ้โห! นี่มันต้องเป็๲บุญวาสนาแน่ ๆ

เย่เสี่ยวจิ่นพ่นลมหายใจอุ่น ๆ รดมือที่เย็นเฉียบจนเห็นเป็๲ไอขาว เตรียมพร้อมกดสุ่มรางวัลอย่างตื่นเต้น

หน้าจอสุ่มรางวัลส่องประกายระยิบระยับ ดวงดาวมากมายถูกเทลงในวงล้ออย่างสวยงาม

เธอจ้องมองหน้าจอด้วยใจระทึก “ขอให้เป็๲รางวัลใหญ่! ขอให้เป็๲รางวัลใหญ่!” 

ทันใดนั้น แสงสีรุ้งทั้งหกก็พุ่งออกมา และแสงสุดท้าย... เป็๲สีม่วง!

ดวงตาของฉันเป็๲ประกาย “ได้ S อีกแล้วเหรอเนี่ย!?”

เธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง การสุ่มรางวัลธรรมดาแบบนี้ โอกาสได้ S มันน้อยยิ่งกว่าน้อย

[ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัลระดับ B ฝ้ายคุณภาพดี 50 กงจิน!]

[ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัลระดับ B เสบียงไก่ชั้นดี 100 กงจิน!]

[ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัลระดับ B เมล็ดพันธุ์แตงโมปลอดแมลง 1,000 เมล็ด!]

[ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัลระดับ B ต้นหม่อนพันธุ์งาม 15 ต้น!]

[เทพีแห่งโชคลาภอยู่ข้างคุณแล้ว! ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัลระดับ A เครื่องกดน้ำมันถั่วลิสง 1 เครื่อง!]

[เทพีแห่งโชคลาภอยู่ข้างคุณแล้ว! ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัลระดับ SS แต้มสุขภาพ +5!]

"ระดับ SS สองรางวัลเลยเหรอเนี่ย?!"

"แต้มสุขภาพเพิ่มขึ้น 5 แต้ม!"

ตอนนี้แต้มสุขภาพของเธออยู่ที่ 40 ถ้าบวกเพิ่มอีก 5 ก็จะเป็๲ 45

ร่างกายของเธออบอุ่นขึ้นมาทันที ไม่รู้สึกหนาวอีกต่อไปแล้ว

เย่เสี่ยวจิ่นตื่นเต้นมาก "ถ้าฉันสามารถสะสมแต้มสุขภาพได้เต็มหลอด โรคของฉันก็จะหายเป็๲ปลิดทิ้งเลยใช่ไหมเนี่ย?" 

"โอ้โห รางวัลหมวดหมู่นี้ ได้คะแนนเต็ม SS เลยเหรอเนี่ย" เธอพึมพำอย่างตื่นเต้น 

"แต่ว่า... นี่มันเหมือนโกงความตายเลยนะ สุดยอดไปเลย" เธอพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ 

ทันใดนั้น ระบบก็ดังขึ้น 

[ใช่แล้ว ถ้าโฮสต์โชคดีแบบนี้ทุกครั้งละก็ อีกไม่นานอาการเจ็บป่วยใด ๆ ก็จะไม่กร่ำกรายเลยละ]

"แต่นี่มัน SS เลยนะ!" เธอยังพูดอย่างตื่นเต้น "โอกาสได้มันน้อยมาก ๆ เลยนะ!" 

เย่เสี่ยวจิ่นรับรางวัลเสร็จ และจัดการเอาเครื่องทำน้ำมันถั่วลิสงระดับ A ที่ได้จากระบบออกมา 

ดูเหมือนระบบจะคำนึงถึงเ๱ื่๵๹ที่ไม่มีไฟฟ้า เพราะอย่างนั้นเครื่องนี้เลยใช้พลังงานแสงอาทิตย์ได้ 

ถึงจะเป็๲เครื่องทำน้ำมันขนาดใช้ในบ้าน แต่สำหรับเธอแล้วมันก็ใหญ่เอาเ๱ื่๵๹อยู่ดี 

"บ้านแต่ละหลังได้ส่วนแบ่งน้ำมันกันมานิดเดียวเอง ถ้าทำน้ำมันเองได้ก็คงดี ผัดกับข้าวทั้งทีมีน้ำมันหน่อยก็อร่อยกว่าเยอะ" เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเก็บของเข้าที่ 

ยามเย็นราวห้าโมงเศษ ท้องฟ้าเริ่มคล้ำด้วยเมฆหมอกสีเทาหม่นบดบังแสงตะวันจนหมดสิ้น 

หลี่ชุ่ยชุ่ยกลับมาถึงบ้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม มือหิ้วตะกร้าใบใหญ่ซึ่งบรรจุไข่ไก่จนเต็มปรี่ 

ภายในตะกร้านั้นมีไข่ไก่ใบโตอัดแน่น คาดคะเนด้วยสายตาน่าจะมีไม่ต่ำกว่าสี่สิบฟอง ทุกใบล้วนคัดสรรมาอย่างดี เป็๲ไข่คุณภาพเยี่ยมทั้งสิ้น

หลี่ชุ่ยชุ่ยรินน้ำร้อนใส่แก้วเพื่อคลายหนาว ก่อนจะเอ่ยกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุข "จิ่นเป่า ลูกนี่ช่วยแม่ได้มากจริง ๆ เลย"

"ไก่ในทีมกินอาหารที่ลูกทำให้แล้วแข็งแรงขึ้นมาก"

"หัวหน้าทีมได้ยินว่าเราจะฟักไข่ไก่ เลยแบ่งไข่ไก่ให้เรามากมายขนาดนี้" 

แม้จะเหนื่อยล้าจากงานมาทั้งวัน แต่ใบหน้าของเธอกลับฉายชัดถึงความสุข นึกย้อนไปตอนทำงานในสวนผลไม้ ไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่ดีเช่นนี้เลยสักครั้ง

"จริงสิ หัวหน้าทีมคิดคะแนนงานให้ลูกด้วยนะ คิดแล้วเท่ากับแม่ทำงานทั้งเดือนเลยล่ะ"  

"แบบนี้สิถึงเรียกว่าเก่งจริง!"

ด้วยความที่เธอสามารถช่วยชีวิตไก่ป่วยได้มากขนาดนั้น ทางฟาร์มไก่จึงไม่รังเกียจที่จะให้รางวัลกับเด็กอย่างเธอ 

เสี่ยวจิ่นนับจำนวนไข่ไก่ "ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็สามารถมีลูกไก่ได้เยอะเลยสิคะ?"

"ใช่แล้วจ้ะ" แม่ลูบผมของเธอ "แต่ว่าเราก็ไม่สามารถฟักไข่ได้เยอะเกินไปหรอกนะ ไม่งั้นจะเลี้ยงไม่ไหว"

"ไม่เป็๲ไรหรอกจ้ะ ฉันจะทำอาหารไก่เอง รับรองว่าจะเลี้ยงไก่ได้อย่างดี"

อาหารไก่สูตรพิเศษของเธอมีตั้ง 300 กงจิน การช่วยเหลือชาวบ้านในครั้งนี้ก็ไม่ได้ใช้ไปมากเท่าไหร่ 

ในอนาคตก็ยังสามารถหาเพิ่มได้อีก ไม่ต้องกังวลเลยว่าไก่จะไม่มีอะไรกิน

"พวกเราฟักไข่พวกนี้ทั้งหมดเลยดีไหมจ๊ะ?"

แม่ตอบตกลง

ครั้งนี้พวกเราได้ไข่ไก่มาเยอะมาก รวมกับที่มีอยู่ที่บ้านแล้ว น่าจะทำให้ใครหลายคนอิจฉาตาร้อนได้เลยละ!

แม่ตั้งใจทำไข่เจียวต้นหอมให้เธอเป็๲พิเศษด้วย

โอ้โห... ไข่เจียวโรยด้วยต้นหอมช่างหอมน่ารับประทานเสียจริง

เสี่ยวจิ่นทานข้าวไปได้ชามหนึ่งแล้ว รู้สึกว่าร่างกายแข็งแรงขึ้นกว่าเดิมมาก ๻ั้๹แ๻่แต้มสุขภาพเพิ่มขึ้น 5% แม้แต่ความอยากอาหารก็ยังเพิ่มขึ้นด้วย

"วันนี้อากาศหนาวจังเลย แม่จ๋า ฝนจะตกหรือเปล่านะ" 

"แม่ก็ไม่รู้นะ คืนนี้เราน่าจะก่อไฟสักหน่อย ไม่อย่างนั้นคงหนาวแย่" หลี่ชุ่ยชุ่ยส่ายหัวพลางตอบ

ระหว่างที่พวกเรากำลังทานข้าวกันอยู่ จู่ ๆ หยางซื่อก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในบ้าน 

"แย่แล้ว ๆ หลี่ซื่อแย่แล้ว! ลูกเห็บตกกะทันหัน รีบไปที่ไร่ผักกาดกันเถอะ ถ้าผักกาดโดนลูกเห็บทำลายหมด วันนี้พวกเราคงไม่มีน้ำกินกันแน่" 

หยางเจวียนมีสีหน้าเศร้าหมอง หลังจากแจ้งเ๱ื่๵๹ให้หลี่ชุ่ยชุ่ยทราบแล้ว เธอก็รีบไปตามหาผู้หญิงคนอื่น ๆ ต่อไป

ก่อนหน้านี้ก็เคยมีความคิดเช่นนี้มาก่อน ต้นโหยวไช่ฮวา*[1]ที่เป็๲โรคจำนวนมาก สุดท้ายแล้วผลผลิตก็ไม่ดีเท่าที่ควร

ทุกคนทราบดีถึงความเร่งด่วนของเ๱ื่๵๹นี้

หลี่ชุ่ยชุ่ยมองออกไปข้างนอก เห็นท้องฟ้ามืดครึ้ม ดูเหมือนลูกเห็บจะกำลังตกจริง ๆ

เธอจึงไม่สนใจที่จะกินข้าวอีกต่อไป ไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่น้อย "จิ่นเป่า หนูอยู่บ้านคนเดียวนะ แม่จะไปคลุมฟางให้ต้นโหยวไช่ฮวาก่อน"

"รอสักพักหนูเข้าไปนอนในผ้าห่มนะ อย่าให้ตัวเองหนาวล่ะ"

เย่เสี่ยวจิ่นเอ่ยถามด้วยความสงสัย "แปลกจัง ทำไมต้องใช้ต้นโหยวไช่ฮวามาสกัดน้ำมัน ใช้ถั่วลิสงสกัดก็ได้ไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมถึงไม่มีน้ำมันกินล่ะคะ?"

"จินเป่าพูดอะไรลูก" หลี่ชุ่ยชุ่ยบีบแก้มเย่เสี่ยวจิ่นเบา ๆ พูดทั้งน้ำตา "ถั่วลิสงมันสกัดน้ำมันได้ที่ไหนกัน ถั่วลิสงเอาไว้กินต่างหากล่ะ"

[1] ต้นโหยวไช่ฮวา (油菜花) ดอกน้ำมัน หรือชื่อภาษาอังกฤษก็คือคาโนลา (Canola) ที่นิยมนำเมล็ดมาสกัดเป็๲น้ำมันคาโนลา