Pioneer Era

***ลูกแห่งราชสีห์ [ไพไรต์]

เมืองกำลังลุกท่วมไปด้วยเปลวไฟ

เมืองที่เคยงดงามกำลังจมอยู่ใต้ทะเลเพลิงสีแดงฉาน

แมกไม้บ้านเรือนอาคารส่งเสียงไม้แตกดังลั่น เปลือกของอาคารถูกย้อมด้วยสีแดงจนกลายเป็นสีดำ ก่อนจะสลายกลายเป็นเถ้าธุลีกลับสู่ผืนดิน

เมืองของพวกเรา...

ถึงจะทำใจเอาไว้อยู่แล้ว แต่ก็ยังอดกลั้นน้ำตาไม่ไหว

“... ทุกคนรีบใช้จังหวะนี้หนีกันเถอะ”

ผมปาดน้ำตาตัวเองด้วยแขนข้างขวา แล้วหันไปพูดปลุกสติของขบวนอพยพ

พลังโจมตีของลี่รุนแรงกว่าที่คิดเอาไว้มาก

สงสัยที่บอกว่าเคยลบภูเขาทั้งลูกมาแล้ว คงจะไม่ได้เป็นการพูดที่เกินความจริง

ผมหันไปมองดูลี่ที่หมดแรงเพราะใช้พลังแห่งปาฏิหาริย์ออกไป

เธอกำลังนอนพักอย่างปลอดภัยอยู่ในอ้อมแขนสีเขียวของเพื่อนเธอที่ชื่อว่าพรุน

ใบหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความสุข ราวกับมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าภารกิจของเธอนั้นลุล่วงไปแล้ว

ใช่ เธอทำหน้าที่ของเธอได้อย่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

พลังของเธอทำให้เกิดเป็นเปลวไฟกองใหญ่พวยพุ่งขึ้นที่เมืองส่วนทิศตะวันออก

เปลวไฟนั้นลุกโชนกลายเป็นประกายแสงขนาดใหญ่ และทำให้เฮเดสเริ่มลังเลสับสน

มันคงคิด---

จะไปที่แสงสีแดงตรงหอคอยโนอาร์ หรือแสงสีแดงที่กำลังลุกโชนในทิศตะวันออกของเมืองก่อนดีนะ?

มันคงกำลังคิดเช่นนั้นอยู่

“สำเร็จ มันยอมเปลี่ยนทิศแล้ว”

สุดท้ายมันก็ยอมเปลี่ยนเส้นทาง

ภูเขาสีขาวขนาด 60 เมตร ซึ่งเคยเคลื่อนไหวเข้ามาใกล้ กำลังเคลื่อนตัวเปลี่ยนทิศไปทางตะวันออกของเมือง

มันกระโจนเข้าใส่กองเพลิงด้วยตัวเองราวกับแมงเม่าที่บินเข้ากองไฟ

แต่เปลวไฟนั้นไม่สามารถทำร้ายผิวกับกระดองหนาของมันได้

ทันทีที่ร่างกายของมันทับลงไปบนเปลวไฟ แสงสีแดงที่ลุกไหม้ก็จะดับตัวลงแทบจะในทันที

เจ้าเฮเดสเริ่มสับสนว่าทำไมแสงสีแดงที่สวยงามเหมือนประกายแสงจากแร่ถึงได้หายไป?

คราวนี้มันเลยอ้าปากกว้าง แล้วพยายามกลืนกองเพลิงเข้าไปข้างในปาก

อาจจะด้วยความร้อนของไฟ เลยทำให้มันกรีดร้องอย่างเจ็บปวดทันทีที่คว้านเนื้อดินกับบ้านต้นไม้ที่ติดไฟกินเข้าไปในปาก

โง่โคตร...

“ขึ้นอยู่กับความโง่ของมันแล้วว่าจะโง่ได้นานแค่ไหน”

เฮเดสเป็นสัตว์ที่โง่เขล่า

ทั้งที่ควรจะรู้ตัวว่าเปลวไฟพวกนั้นไม่ใช่แร่ของจริง แต่มันก็ยังพยายามกินแทบเป็นแทบตายอยู่ดี

กว่ามันจะรู้ตัวว่าถูกหลอกอยู่ คงเป็นตอนที่มันไล่กินภาพลวงตาของแร่จากเปลวไฟจนหมดทั้งเมืองภาคตะวันออกนั่นละ

น่าจะถ่วงเวลาได้สักสิบนาทีละมั้ง?

“จะทันหรือเปล่า...”

พอหันไปมองแถวของขบวนอพยพแล้วก็ทำได้เพียงแต่ถอนหายใจออกมา

เพราะไม่น่าจะทันเวลา…

ต้องหาทางเบี่ยงเบนความสนใจของมันให้ได้มากกว่านี้

แต่ว่าจะใช้วิธีไหนดีละ?

"..."

คงเหลือเพียงแค่วิธีนั้นวิธีเดียวแล้วละมั้ง…

"ควอตซ์…"

"ฟ่อ! "

อสรพิษยาวหกเมตรส่งเสียงขานรับผมอย่างองอาจ

มันโตขึ้นมากทีเดียวหากให้เทียบกับสมัยก่อน

เกล็ดโปร่งแสงสีเงินของมันมีความงดงามส่องประกายประดุจอัญมณีที่ผ่านการเจียระไน

มีกรามและเขี้ยวที่แข็งแกร่งมากพอจะบดขยี้ให้ก้อนหินกลายเป็นผุยผง

รวดเร็วปานลมกรด ว่องไวหาใครเทียบเทียม

นี่ละคือเจ้าควอตซ์ของท่านพ่อที่เติบโตขึ้น

มันโตพร้อมที่จะลงสู่สนามรบของจริงแล้ว

"พร้อมที่จะไปถ่วงเวลากับผมไหม? "

"กีส! "

เจ้าควอตซ์ตอบรับคำแล้วหันหลังให้ขึ้นไปขี่บนหลัง

ถ้าจะถ่วงเวลา มีแต่จะต้องทำตอนนี้เท่านั้น

เพราะหากรอให้เปลวไฟในเมืองดับไปหมด ทุกอย่างอาจจะสายเกินแก้

อีกอย่าง ผมคิดที่จะใช้เปลวไฟพวกนี้ช่วยในการซ่อนตัวด้วย

แผนการไม่มีอะไรซับซ้อน เพียงแค่เข้าโจมตีแล้วหนีออกไปซ่อนในม่านไฟเท่านั้น

ทำแบบนี้ซ้ำ ๆ เพื่อดึงความสนใจของมันเอาไว้

นี่ละคือแผนการ

ผมกระโดดขึ้นคร่อมร่างสีเงินของควอตซ์

ได้เวลาลุยกันแล้ว!

ร่างของผมพุ่งทะยานออกนอกเขตบูชาของเทพเจ้าไปอย่างรวดเร็ว

"ไพ---"

"นายท่าน---"

เสียงโทแพชกับท่านกลัทโทนี่ย์ดังขึ้นไล่หลัง

แต่ผมทำเป็นไม่สนใจ

งานเสี่ยงตายแบบนี้มีแค่ผมกับเจ้าควอตซ์ก็พอ

"ร้อน! "

ป่าที่เคยเป็นเมืองกำลังลุกท่วมไปด้วยเปลวไฟ

ใบไม้สีดำสลับแดงกำลังลุกไหม้กระจ่ายไปทั่วทุกตารางนิ้ว

พื้นดินสั่นสะเทือนพิโรธ

ทุกสิ่งล้วนโกลาหลวุ่นวาย

ไกลออกไปสุดปลายถนน คือต้นเหตุของความวิบัติทั้งมวลที่เกิดขึ้น

เฮเดส…

เต่ายักษ์ไร้ขาผิวสีเขียวเต็มไปด้วยตะปุ่มน่าเกลียดตัวนั้น ยังคงไล่กินเปลวไฟและบ้านเรือนอย่างคนเขลา

กินแล้วกรีดร้องเพราะไฟลวกปาก แต่ก็ยังคงกินต่อไปไม่หยุด

มันไม่สนใจตัวตนเล็ก ๆ อย่างผมเลยสักนิด

คงเห็นเป็นแค่แมลงตัวเล็กเท่านั้นสินะ?

งั้นเดียวจะแสดงให้เห็นเอง ว่าแมลงตัวนี้ทำอะไรได้บ้าง!

“บุกเลย! ”

ผมบังคับเจ้าควอตซ์ให้เลื้อยไปทางส่วนหางของมัน

เลื้อยหลบเปลวไฟปะทุที่ร่วงลงมาราวห่าฝน

หลบท่อนไม้ขนาดใหญ่ที่กำลังเอนล้มลงมา

พุ่งผ่านม่านควันที่ลอยขึ้นหนาทึบ

ใบหน้าต้องสะเก็ตไฟร้อน พุ่งผ่านสายลมให้กรีดผิวบนใบหน้า แทรกผ่านสิ่งกีดขวางดั่งสายลม เพื่อมุ่งประชิดอริศัตรูที่อยู่ตรงหน้านี้

อีกเพียงแค่สิบเมตร ก็จะถึงจุดที่ผมสามารถกระโดดขึ้นไปปีนหางของมันได้แล้ว

แต่มันกลับยกหางขึ้นสูง แล้วฟาดลงพื้นดินอย่างรุนแรงเสียก่อน

“อึ๊ก! ”

กระแสลมที่เกิดขึ้นนั้น รุนแรงราวกับพายุ

เจ้าควอตซ์รีบใช้หางของมันเลื้อยเข้าไปพันกับเสาของบ้านต้นไม้หลังหนึ่ง

ส่วนผมใช้มือทั้งสองเกาะผิวเกล็ดของเจ้าควอตซ์สุดชีวิต

ร่างกายของเราทั้งคู่ลอยสูงจากเหนือพื้น และปลิวโบกไปตามกระแสลมเสมือนธงที่ติดบนเสาใหญ่

“มันจะโค่นลงมาแล้ว! ”

ต้นไม้ใหญ่ที่พวกเราใช้เกาะนั้น เริ่มส่งเสียงดังลั่นน่ากลัว

ผิวไม้สีแดงของมันเริ่มปริแตกออก และทำท่าจะโค่นลงได้ทุกวินาที

“กี๊ส! ”

“จัดการเลยควอตซ์! ”

เพียงแค่ประสานตากัน มันก็ทราบได้ถึงความต้องการของผมทันที

เจ้าควอตซ์ใช้ปากของมันกัดที่ตรงกลางของร่างกาย แล้วใช้หางที่พันกับต้นไม้เป็นจุดหมุน

มันหมุนตัวเองเพื่อโยนร่างของผมให้ลอยไปทางหางของมั

“ย๊ากกก! ”

ร่างของผมกำลังลอยขึ้นสูงเป็นวิถีโค้ง

ผมชักดาบสีขาวกับสีดำออกมากลางอากาศ แล้วแทงลงไปที่หางของมันพร้อมกันทั้งสองข้าง

น้ำหนักตัวกับแรงที่ถูกส่ง ได้กลายเป็นพลังทำลายให้ใบดาบทั้งคู่เฉือนผิวสีเขียวของมันลากเป็นทางยาว

บาดแผลยาวขนาดห้าเมตรสองเส้นได้ถูกเปิดออก พร้อมกับที่มีเลือดสีฟ้าไหลออกมาเป็นเส้นทางยาว

แต่ทว่าเจ้าเฮเดสยังคงนิ่งเฉย

บาดแผลแค่นี้คงยังไม่อาจทำให้มันรู้สึกเจ็บปวดได้สินะ?

“แล้วถ้าแบบนี้ละ! ”

ผมปีนขึ้นมายืนบริเวณโคนหางของมัน

เนื่องจากเคยศึกษาร่างกายของสัตว์ในมาบ้าง เลยพอจะทราบได้ว่าส่วนไหนเป็นจุดตายของมัน

อย่างเฮเดสตัวนี้ มันมีจุดที่ไวต่อความรู้สึกด้วยกันสามจุด

โคนหาง ต้นคอ และหน้าผาก

ต่อให้ตัวโตแค่ไหน แต่จุดตายน่าจะเหมือนกันนั่นละ

“จงหันมาสนใจผมคนนี้ซะ! ”

ว่าแล้วก็ลงดาบอย่างไม่มีลังเล

ดาบสีขาวยาวหนึ่งเมตรครึ่งถูกปักทะลุลงไปในโคนหางด้วยมือทั้งสองข้าง

“@! #$”

เจ้าเฮเดสกรีดเสียงร้องลั่นอย่างเจ็บปวด

มันส่ายหางอย่างรุนแรงราวกับคนบ้า

โลกทั้งใบของผมถูกจับหมุนควงสว่าน พื้นที่ใช้ยืนไร้ซึ่งความมั่นคง และทำท่าจะร่วงหล่นลงไปกระแทกพสุธา

แต่ผมจะไม่มีวันยอมหลุดออกไปจากตำแหน่งนี้เด็ดขาด

แขนข้างขวาของผมจะไม่มีวันยอมปล่อยจากดาบเล่มนี้เด็ดขาด!

ผมวัดพลังแข่งกับมัน

เสียงลมหายใจดังทุกท่วงทำนอง แขนขวาเริ่มเมื่อยล้า ร่างกายถูกจับโยนกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากแรงเหวี่ยง

แต่กระนั้นผมก็ไม่ยอมปล่อยดาบเล่มนี้ให้หลุดมือ

“หยุดแล้ว? ”

ดูเหมือนว่าผมจะเป็นผู้ชนะ

เจ้าเฮเดสเริ่มยอมแพ้ที่จะส่ายหาง แล้วหยุดพักลงครู่หนึ่ง

หรือไม่ก็มันอาจจะคิด ว่าตัวตนที่ยืนอยู่ตรงหางของมันนั้น ได้หลุดกระเด็นออกไปไกลแล้วละมั้ง?

“ย๊ากกกก! ”

งั้นขอซ้ำอีกแผลแล้วกัน

ผมกดดาบขาวให้จมลึกลงไปจนแทบมิดด้าม แล้วตวัดคว้านเอาเนื้อจำนวนมากขึ้นมา

เลือดสีฟ้าพุ่งขึ้นท้องฟ้าราวกับเขือนกักน้ำที่แตกทลาย

“ควอตซ์! ”

“กี๊ส! ”

ผมรีบกระโดดลงจากหางไปขึ้นขี่เจ้าควอตซ์อีกครั้ง

อสรพิษแสนรักของท่านพ่อเลื้อยเข้ามารับผมได้แม่นยำราวกับจับวาง

ในขณะที่เจ้าเฮเดสกำลังส่ายหางตัวเองทุบกับพื้นดินอย่างบ้าคลั่ง

คงเจ็บมากสินะ?

ดวงตาของมันที่กลมโตแปรเปลี่ยนเป็นสายตาที่คมกริบดุร้าย

สายตาคู่นั้นเบนทิศทางมาจับจ้องมาที่ผม

“มันเห็นเราเป็นศัตรูแล้ว รีบหนีเร็ว! ”

“กี๊ส! ”

ภูเขายักษ์สีขาวกำลังไล่ล่าพวกเรา

แต่ความเร็วของมันไม่อาจเทียบเจ้าควอตซ์ได้

ถึงจะมีบ้านเรือนและทะเลเพลิงเป็นสิ่งกีดขวาง แต่ของพวกนั้นช่างไร้ค่ากับผมและเจ้าควอตซ์ที่รู้เส้นทางในเมืองเป็นอย่างดี

แถมพวกเรายังใช้ตัวเมืองกับทะเลเพลิงให้เป็นประโยชน์ ในการใช้ซ่อนตัวจากเจ้าเฮเดสอีกด้วย

ฝั่งผมรวดเร็วกว่ามันเยอะ

“ (ดีละ แบบนี้น่าจะถ่วงเวลามันได้นานพอควรเลย) ”

การเล่นไล่จับกับเฮเดสกินเวลามากถึงยี่สิบนาที

จนกระทั้งเจ้าเฮเดสเริ่มหมดความสนใจจากผม แล้วหันไปกินเปลวไฟที่ลุกโชนอย่างโง่งมต่อ

“ดีละ ต่อไปส่วนหัว! ”

เมื่อเห็นว่ามันหมดความสนใจ ผมจึงให้เจ้าควอตซ์จับผมโยนกลับขึ้นไปบนตัวของมัน

คราวนี้ผมเกาะที่แถวต้นคอของมัน

การปีนป่ายไปตามผิวหนังหยาบกร้านของมัน ให้ความรู้สึกเหมือนกับการปีนหน้าผาที่กำลังเกิดแผ่นดินไหว

แต่ใช่ว่าจะยากเกินความสามารถ

“ได้ตำแหน่งแล้ว”

ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่บนต้นคอของมัน

ผิวคอที่ดูบอบบางตรงหน้า คืออีกจุดที่เป็นจุดไวต่อความรู้สึกของมัน

“แบบนี้คงต้องใช้ดาบดำ…”

เรื่องจากการฟันหางเมื่อกี้ เลยทำให้ดาบเฮเดสสีขาวบิ่นไปพอสมควร

คราวนี้เลยหันมาใช้ดาบดำแทน

ดาบดำเล่มนี้ คือดาบของพวกเผ่าอสูรกายที่ท่านพ่อยึดมา

จากการเรียนรู้อารยะของพวกเผ่าอสูรกายในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยน เลยทำให้ผมรู้วิธีใช้งานที่แท้จริงของมัน

มันไม่ใช่ดาบต้องคำสาปเหมือนอย่างที่ทุกคนในเผ่าเข้าใจ

“ตั้งสมาธิ…”

ดาบเล่มนี้คือดาบที่ใช้พลังแห่งปาฏิหาริย์ได้

มันจะดูดพลังงานของผู้ใช้ให้เป็นสิ่งที่เรียกว่า [รังสี] ที่มีความร้อนสูง

เป็นพลังที่เหมือนกับ [พลังปาฏิหาริย์] ของเทพเจ้าโนอาร์

ผมหันปลายดาบดำลงไปที่พื้น… ที่ต้นคอของมัน

รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังไหลออกไปผ่านทางฝ่ามือสู่ตัวด้ามของดาบ

“ฮ่ะ! ”

ดาบสีดำแผ่แสงสีฟ้าออกมาเป็นเส้นตรงยาว

เส้นแสงนั้นวิ่งใส่ต้นคอของเฮเดส

มันแผดเผาผิวสีเขียวจนไหม้เกรียม ก่อนจะทะลุเข้าไปในเนื้อแทบจะในทันที

“ย๊าก! ”

ผมตวัดดาบหนึ่งครั้งสุดแรงจนเกิดเป็นแผลยาวไปตามความกว้างของลำคอมัน

“@! #$!!! ”

เลือดสีฟ้าจำนวนมากแตกทะลักออกมาไปทั่วต้นคอ

อาจจะด้วยความเจ็บปวดและสัญชาตญาณ มันจึงรีบหดหัวกลับเข้าไปในกระดองทันที

“ควอตซ์! ”

“กี๊ส! ”

ผมกระโดดลงมาจากต้นคอของมัน ก่อนที่จะถูกลากเข้าไปบี้ติดกับส่วนกระดอง

แต่ทว่าก่อนที่ผมจะได้ทันขึ้นขี่เจ้าควอตซ์…

“เฮ้ย!? ”

“กี๊สสสสสสส! ”

เจ้าเฮเดสกลับยื่นหัวออกมากระแทกใส่พวกเราที่ลอยอยู่กลางอากาศประดุจเป็นกระสุนปืนใหญ่

“อั๊ก! ”

ร่างของผมกระเด็นลื่นไถลไปกับพื้นดินเป็นเส้นทางที่ยาวกว่าห้าสิบเมตร

รู้สึกว่าโลกทั้งใบของตัวเองหมุนติ้ว

แต่ร่างกายยังอยู่ดี

แขนขายังไม่หัก ร่างกายยังไม่บอบช้ำ

ทั้งที่ร่างกายกระแทกรุนแรงขนาดนั้นเนี่ยนะ?

หรือว่า…

“ควอตซ์… ไม่จริง…”

ผมยังไม่ตาย…

ความจริงผมควรจะตายไปแล้ว

แต่ผมยังไม่ตาย

เพราะว่าเจ้าควอตซ์มันใช้ร่างกายของมันเป็นเบาะรับแรงกระแทกแทนผมไปทั้งหมด

เกล็ดสีเงินที่งดงามของมันกำลังเต็มไปด้วยเลือดสีฟ้า

ร่างกายของมันถูกบิดอยู่ในสภาพเป็นเกลียวเหมือนกับเชือกที่ถูกบิดจนแน่น

ลมหายใจของมันรวยรินและแหบแห้ง

ไฟชีวิตในดวงตาของมันกำลังจะมอดดับลง

ไม่จริง…

แกจะตายตรงนี้ไม่ได้นะควอตซ์

แกยังโตได้อีก ยังต้องอยู่กับผมต่อไป…

แกต้องอยู่เพื่อรอต้อนรับพร้อมกับผมในวันที่ท่านพ่อกลับมาไม่ใช่หรือ?

“เพราะงั้น แกจะต้องกลับบ้านไปพร้อมกับผม! ”

ผมลุกขึ้นยืนแล้วอุ้มเจ้าควอตซ์ขึ้นหลัง

หนัก… แต่จะมาทำตัวอ่อนแอตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

ผมรีบวิ่งกลับไปหาทุกคนที่แท่นบูชาโนอาร์

โชคดีที่ผู้คนตรงแท่นบูชาเริ่มลดลงจนเหลืออีกเพียงไม่กี่ร้อยคนแล้ว

ผมถ่วงเวลามาได้มากพอแล้ว

“เร็วเวอร์! ”

แต่ทว่าเจ้าเฮเดสที่ไล่ตามหลังมีความรวดเร็วกว่าขาคู่นี้ของผม

ถ้าเป็นแบบนี้คงถูกบดขยี้ก่อนที่จะได้ทันหนีแน่นอน

“หน่อยยยย ไม่ยอมแพ้หรอก! ”

ผมยังคงวิ่งหน้าตั้งไม่หยุด

พร้อมกันนั้น พรรคพวกของผมที่อยู่ตรงแท่นบูชาก็เริ่มโจมตีสกัดเฮเดสด้วยอาวุธที่พวกเขามี

ลูกธนูจำนวนหนึ่งวิ่งลอยข้ามหัวเข้าใส่เฮเดส

แต่อาวุธเหล่านั้นทำได้เพียงแค่ปักคาเอาไว้บนผิวของมันอย่างไร้ค่าเท่านั้น

“เจอนี่หน่อยดอง! ”

“จัดการเลย! ”

คราวนี้เป็นการโจมตีของพวกลี่

ดูเหมือนว่าพลังของเธอจะกลับมาแล้ว

เธอสร้างอะไรบางอย่างที่มีสีฟ้าน่ากลัว แล้วยิงเป็นคลื่นพลังออกมา

คลื่นพลังนั้นมีสีฟ้าสุกสว่าง มีกระแสไฟฟ้าวิ่งไหลไปรอบตัวของมัน อีกทั้งยังสร้างเสียงดังกึกก้องราวกับท้องฟ้าทั้งผืนจะถล่มลงมาได้

แต่ทว่า---

“รับได้!? ”

เจ้าเฮเดสกลับไม่สะทกสะท้านต่อพลังที่น่ากลัวนั้น

มันรีบหดหัวเข้ากระดองในวินาทีที่เห็นแสงสว่างเมื่อกี้

แสงสีฟ้าที่ปะทะกับผิวกระดองขาวของมัน ทำได้เพียงแค่ละลายผิวนอกของมันให้กลายเป็นแร่เหลวสีแดงเท่านั้น

พลังของเธอยังไม่มากพอที่จะเจาะกระดองหนาของมันได้

“@! $#@#%########!!!!!!!! ”

แถมยังไปกระตุ้นให้มันโกรธมากกว่าเดิมอีก

คราวนี้เคลื่อนไหวเร็วกว่าเดิมเท่าตัวด้วย

ตาย ตาย ตาย!

อีกเพียงห้าเมตรมันก็จะไล่ทันผมแล---

*บรึม! *

เกิดเสียงระเบิดพร้อมกับม่านควันลอยขึ้นสูงจนบดบังทัศนวิสัย

พอควันนั้นจางลง ก็พบร่างของเจ้าเฮเดสที่ถูกอะไรสักอย่างพลักกระเด็นจนถอยห่างออกไปไกลกว่าสามสิบเมตร

ท่ามกลางความสับสนนั้น ผมได้เหลือบไปเห็นบางสิ่งตั้งอยู่ตรงด้านหลัง

“กล่อง? ”

มันคือกล่องเหล็กสีเทาขนาดใหญ่

เป็นกล่องที่มีผิวเนียนราวกับไม่ใช่ของบนโลกใบนี้

กล่องนั้นส่องแสงสีแดงสว่างเจิดจ้า

จะบอกว่าเป็นเจ้ากล่องนี้ที่กระแทกภูเขาลูกนั้นจนกระเด็นออกไปหรือ?

“ [จงรับไปค่ะ] ”

และตามมาด้วยเสียงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี

เสียงนั้นดังมาจากทางหอคอยโนอาร์

“ [จงรับ [ดาบผ่ามิติโนอาร์] และปกป้องทุกคนด้วยค่ะ] ”

เธอว่าเช่นนั้น

ผมเดินเข้าไปใกล้กล่องปริศนาอย่างไม่มีลังเล

ของที่ส่งมาจากเทพเจ้า…

พริบตาที่เดินเข้าไปใกล้ เจ้ากล่องก็แยกตัวออก แล้วพุ่งเข้ามาหาผมจากรอบทิศทาง

นี่มัน---

“ชุดเกราะ… กับดาบ? ”

กล่องได้เปลี่ยนเป็นเกราะสีเทาตัวบาง

มันหุ้มสวมทับลงบนร่างกายของผม เป็นเกราะที่เข้ารูปทุกสัดส่วน ดูบอบบาง แต่เปี่ยมไปด้วยพลังอย่างน่าประหลาด

ร่างกายทุกส่วนได้กลายเป็นสีเทา และมีเส้นสีแดงวิ่งลากผ่านเหมือนกับเส้นประสาท

เป็นรูปลักษณ์ที่ดูน่ากลัวในอีกความหมายหนึ่ง

“แล้วดาบประหลาดเล่มนี้? ”

ในมือขวาของผมมีดาบเล่มหนึ่งปรากฏอยู่

ดาบเล่มนี้มีรูปร่างเรียวยาวคล้ายกระบี่ และมีเส้นแสงสีแดงลากเป็นเกลียววนรอบใบดาบสีเทา

ที่ด้ามดาบมีอัญมณีหินสีแดงสุกสว่างอยู่ก้อนหนึ่ง

[จงรับ และปกป้องทุกคนด้วยค่ะ]

ท่านว่าเช่นนั้น

จะบอกว่าให้ผมรับเอาอาวุธของเทพเจ้าเพื่อใช้ปกป้องทุกคนสินะครับท่านเทพโนอาร์

“ดีละ งั้นเข้ามาเลยเจ้าเต่ายักษ์! ”

ว่าแล้วผมก็เงื้อดาบพุ่งตัวเองเข้าใส่เฮเดสขนาดหกสิบเมตรตรงหน้าอย่างไม่คิดชีวิต---

*พึบ! *

“เฮ้ย…!?! ”

มันเกิดขึ้นเพียงพริบตาเดียวเท่านั้น

ผมสามารถร่นระยะสามสิบเมตรเข้าประชิดตัวมันได้ภายในหนึ่งวินาที

พอลงดาบในวินาทีต่อมา

ภาพตรงหน้าก็ถูกแยกออกเป็นสองส่วนไปแล้ว

ไม่ใช่เพียงแค่ร่างของเฮเดสที่ถูกแยกออก

ผืนดิน อากาศ ก้อนเมฆ ทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าในระยะหนึ่งร้อยเมตรล้วนถูกจับแยกออกเป็นสองส่วน

ราวกับว่ามิติได้ถูกฉีกขาดออกจากกันเช่นนั้น

ทุกอย่างถูกฉีกขาดออกจากกันในเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับสู่สภาพเดิมโดยมีร่างกายของเฮเดสที่ถูกแยกส่วนเป็นสองท่อน

ทุกอย่างฉับพลันเงียบลง

ไม่มีเสียงโหร้องของผู้คนที่ผมล้มเจ้าสัตว์ยักษ์นี้ได้

ไม่มีเสียงแสดงความยินดีที่ตัวเองรอดชีวิตจากภัยอันตราย

มีแต่เพียงเสียงลมหายใจเท่านั้นที่เกิดขึ้น ณ สถานที่แห่งนี้

“บ้าไปแล้ว…”

นี่คือพลังที่แท้จริงของเทพเจ้าเช่นนั้นหรือ

พลังของ [ดาบผ่ามิติโนอาร์] เล่มนี้…

***หุ่นยนต์ผู้ต้องการนาย [โนอาร์]

“แผนเป็นไปได้ด้วยดี”

ฉันกำลังหัวเราะให้กับตัวเองอยู่ในหอคอยโนอาร์

ตอนนี้ฉันสร้างร่างใหม่เสร็จแล้วค่ะ

แถมทำการเขียนโปรแกรมทับใหม่ให้ตัวเองเสร็จสรรพ เลยทำให้สามารถแหกได้ทุกกฏในอดีตที่เคยถูกห้ามเอาไว้

ตั้งแต่ที่สามารถตัดสินใจอะไรได้เอง สามารถเข้าถึงยุทธภัณฑ์ระดับสูงสุดของกองทัพได้อย่างอิสระ รวมไปถึงอิสระที่จะตัดสินใจทอดทิ้งประชาชนของโนอาร์ได้

รู้สึกเหมือนว่าได้เกิดใหม่เลยค่ะ

ตอนแรกคิดว่าพอตัดแปลงตัวเองเสร็จ จะรีบส่งกองทัพออกไปจัดการเจ้าเต่ายักษ์เพื่อนายท่านไพไรต์

แต่มาคิดอีกทีแล้วไม่เอาดีกว่า

เพราะแบบนั้นจะไม่สามารถทำให้ท่านไพไรต์เป็นผู้กุมอำนาจสูงสุดของเผ่าได้ค่ะ

ไหน ๆ พวกลูกหลานของผู้สร้างนับถือให้ฉันเป็นเทพเจ้าไปแล้ว งั้นขอใช้จุดนี้ให้เป็นประโยชน์ไปเลยสิคะ?

แทนที่ฉันจะออกไปเล่นใหญ่ด้วยตัวเอง สู้ส่งอาวุธให้นายท่าน แล้วปั้นให้นายท่านเป็นเสมือนนักรบของเทพเจ้าไปเลยดีกว่า

เพราะแบบนี้ฉันเลยสั่งไม่ให้ยัยกลัทโทนี่ย์ไล่ตามไพไรต์ แล้วเลือกที่จะส่งอาวุธระดับสูงไปให้เขาแทนค่ะ

[ดาบผ่ามิติโนอาร์] อาวุธที่แยกมิติได้

มันเป็นอาวุธรูปร่างดาบที่เคยสร้างขึ้นในอดีต

มันเป็นอาวุธที่มีเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น

เพราะว่ามันสิ้นเปลือง

มันคือดาบที่ใช้พลังงานมหาศาลเพือสร้างรอยแยกมิติ

การสร้างรูหนอนเพื่อเชื่อมมิติแต่ละจุดเข้าด้วยกันนั้น มันต้องใช้พลังงานมหาศาลมาก

เหตุนั้นเลยต้องมีเครื่องรับส่งสองจุดเพื่อลดทรัพยากรณ์ในการใช้งาน

แล้วถ้าสร้างเป็นอาวุธที่ฉีกมิติเพื่อใช้ในการโจมตีละ? ไม่ต้องสงสัยเลย ว่าคงจะต้องสร้างเป็นเครื่องจักรที่ใหญ่โตมโหฬาร เพื่อให้ใช้งานได้

ดังนั้นปกติเลยสร้างเป็นอาวุธติดยานรบมากกว่า เพราะการทำให้มีรูปร่างเล็กและเบาเพียงพอให้คนถือใช้งานได้ มันต้องใช้เทคโนโลยีที่สูงจนมีราคาแพงยิบ

สุดท้ายคนในอดีตเลยเลือกที่จะสร้างดาบเล่มนี้ขึ้นมาเพียงเล่มเดียวเป็นกรณีศึกษาเท่านั้น

เรื่องอาวุธนะช่างมันก่อน แต่เพราะเป็นอาวุธที่ล้ำค่าเช่นนี้ มันก็น่าจะเพียงพอที่ท่านไพไรต์จะได้รับความเคารพจากคนในเผ่าแล้วค่ะ

เพื่อนายท่านแล้ว ฉันจะพยายามสนับสนุนและเค้นสมองหาสิ่งที่ดีที่สุดเพื่ออนาคตของนายท่าน

ทั้งหมดนี้เพื่อตัวของนายท่านที่ดีที่สุดที่ฉันได้พบในรอบหนึ่งพันปีนี้ค่ะ

เพื่อนายท่าน [ไพไรต์] คนนี้เท่านั้น

หุ หุ หุ หุ~