ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        ตัวตนระดับระดับราชันยุทธ์นั้นสามารถหยั่งรู้กฎเกณฑ์ปกติแล้วพวกเขามักจะเดินทางไปมาอย่างไร้ร่องรอยหากไม่มีธุระจำเป็นส่วนใหญ่จะเลือกกักตนฝึกวิชาหรือไม่ก็ออกไปต่อสู้เสี่ยงตายอยู่ในเขตทุ่งร้าง

        หากไม่มีเหตุบังเอิญจริงๆคนธรรมดาทั่วไปย่อมไม่มีโอกาสได้พบเจอยอดฝีมือระดับราชันยุทธ์เลย

        แม้ว่าเธอจะกลับชาติมาเกิดใหม่จากระดับจักรพรรดิแต่เจียงจืออวี๋ก็รู้ดีว่าด้วยพละกำลังในตอนนี้เธอยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะได้พบราชันยุทธ์

        ทว่าความจริงที่ปรากฏคือราชันยุทธ์ทั้งสามท่านนี้กำลังจ้องมองมาที่เธอความหมายนั้นชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยปาก พวกเขาตั้งใจมาหาเธอโดยเฉพาะ

        เมื่อประกอบกับสายตาของเหล่านักศึกษาที่มองมาแต่ไกลเจียงจืออวี๋ก็พอจะเดาอะไรได้ลางๆ

        คาดว่าคงเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เธอเพิ่งทำลงไปในหอพิชิตดาว

        ในเมื่ออยู่ที่สุ่ยมู่แถมยังมีฐานะราชันยุทธ์ ตัวตนของทั้งสามท่านนี้จึงเดาได้ไม่ยาก

        “สวัสดีคณบดีทั้งสามท่านค่ะ”

        ชาติก่อนแม้เธอจะไม่ได้มาศึกษาที่สุ่ยมู่แต่เธอก็คุ้นเคยกับโครงสร้างของมหาวิทยาลัยสายต่อสู้แต่ละแห่งเป็นอย่างดี

        มหาวิทยาลัยสายต่อสู้ทั่วไปอธิการบดีมักจะอยู่ในระดับโหวแห่งยุทธ์ส่วนมหาวิทยาลัยชั้นยอดอธิการบดีจะเป็นราชันยุทธ์

        จะมีก็แต่สุ่ยมู่ที่พิเศษที่สุดเพราะไม่เพียงเคยมีระดับจักรพรรดิถือกำเนิดขึ้นแต่อธิการบดีแต่ละรุ่นยังเป็นตัวตนในระดับจักรพรรดิยุทธ์อีกด้วยหากใครบรรลุถึงระดับจักรพรรดิยุทธ์ระดับสูงก็จะกลายเป็นอธิการบดีกิตติมศักดิ์

        ส่วนระดับราชันยุทธ์ในสุ่ยมู่ก็คือตำแหน่งคณบดีนั่นเอง

        คำพูดประโยคเดียวของเจียงจืออวี๋ทำให้ทั้งสามคนชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ตอบสนองกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

        สำหรับคนที่มีพรสวรรค์ระดับนี้การมีไหวพริบปฏิภาณว่องไวจึงถือเป็นเรื่องปกติ

        “นักเรียนเจียง สวัสดี ฉันคือคณบดีเฉียนจากคณะควบคุมสัตว์อสูร...”

        คณบดีเฉียนชิงเปิดปากก่อนแต่ยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูว่า“มิติกระจกเงา”

        ไป๋ฉางเซิงและเจียงจืออวี๋รู้สึกว่าพื้นที่รอบตัวบิดเบี้ยวไปชั่วขณะวินาทีต่อมา พื้นที่โดยรอบก็ถูกตัดขาดจากภายนอกราวกับคนละโลก

        สิ่งที่เห็นด้วยตาเปล่าคือคณบดีเฉียนที่กำลังคุยกับเจียงจืออวี๋เมื่อครู่ตอนนี้เขากำลังตบลงบนพื้นที่ตรงหน้าอย่างแรงแต่กลับถูกม่านพลังล่องหนที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าขวางกั้นเอาไว้

        มีเพียงแสงสว่างเท่านั้นที่ส่องผ่านเข้ามาได้แต่เสียงกลับส่งเข้ามาไม่ได้เลย

        และหากดูจากรูปปากแล้วคณบดีคณะควบคุมสัตว์อสูรท่านนี้ดูเหมือนกำลังสบถด่าด้วยคำศัพท์พื้นบ้านอย่างเมามัน

        ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวยังมีชายชราอีกท่านที่ผมและหนวดเคราขาวโพลนไปหมดเขากำลังตบกำแพงล่องหนนั่นอย่างแรงเหมือนกับคณบดีเฉียน

        แต่สิ่งที่ต่างกันคือทุกครั้งที่ชายชราท่านนี้ตบลงไป ม่านพลังจะเกิดระลอกคลื่นสั่นสะเทือนขึ้นมา

        “นักเรียนเจียง สวัสดี ฉันคือคณบดีหลี่จี้ฝ่าจากคณะเวทมนตร์”

        เสียงหนึ่งดึงความสนใจของไป๋ฉางเซิงและเจียงจืออวี๋ไปน้ำเสียงนั้นนอกจากจะกังวานก้องแล้ว ยังแฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งเทวสภาพบางอย่าง

        เพียงแค่ได้ยินประโยคเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าความแข็งแกร่งของท่านนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน

        ทว่าเจียงจืออวี๋ย่อมฟังออกว่าในน้ำเสียงเมื่อครู่นั้นมีการใช้พลังแห่งกฎเกณฑ์เข้าข่ม

        ในเมื่อดูออกแต่ไม่จำเป็นต้องหักหน้าเจียงจืออวี๋จึงไม่ลังเลที่จะค้อมตัวคำนับชายชราเคราขาวที่ถือคทาเวทมนตร์อยู่ตรงหน้าไป๋ฉางเซิงเองก็รู้กาลเทศะ จึงก้มหัวลงเล็กน้อย

        “ศิษย์เจียงจืออวี๋ คารวะคณบดีหลี่ค่ะ”

        คณบดีหลี่ดูจะพอใจกับท่าทีของเจียงจืออวี๋เป็นอย่างมากเขายิ้มกว้างพลางพยักหน้าเล็กน้อย ขณะกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆเขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติภายนอกมิติกระจกเงา สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที

        “โธ่เอ๊ย! เจ้าแก่หนังเหนียวสองคนนั้น พวกแกกล้าเหรอ!”

        คำอุทานหลุดออกมาคำโตมาดความสุขุมที่อุตส่าห์ใช้พลังแห่งกฎเกณฑ์สร้างขึ้นมาเมื่อครู่พังทลายหายวับไปกับตา

        เมื่อมองตามสายตาของคณบดีหลี่ไปเจียงจืออวี๋กับไป๋ฉางเซิงก็ต้องมุมปากกระตุกพร้อมกัน

        คณบดีเฉียนที่เดิมทีดูเหมือนจะจนปัญญาต่อม่านพลังไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเรียกสัตว์เลี้ยงวิญญาณของตัวเองออกมา

        มันมีความสูงเกินกว่าห้าสิบเมตรรูปร่างคล้ายสิงห์คลั่ง แต่ตามลำตัวกลับปกคลุมด้วยเกล็ดหยกทมิฬแผงคอก็เป็นสีดำสนิท ดูลึกลับและเปี่ยมด้วยอำนาจอย่างบอกไม่ถูก

        รูปลักษณ์เช่นนี้เพียงแค่มองปราดเดียวเจียงจืออวี๋ก็จำสายเลือดของมันได้ทันที

        “ระดับราชันอสูร! ซวนหนีหยกทมิฬ!”

        มังกรมีบุตรเก้าจำพวกและซวนหนีก็คือหนึ่งในนั้น แต่น่าเสียดายที่มีคำว่าหยกทมิฬพ่วงท้ายซึ่งแสดงถึงสายเลือดที่ไม่บริสุทธิ์ ไม่อย่างนั้นตัวตรงหน้านี้คงจะเป็นเทพอสูรไม่ใช่เพียงราชันอสูรแล้ว

        แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังเป็นตัวตนที่ผู้คนมากมายใฝ่ฝันแต่ยากจะครอบครอง

        ส่วนไป๋ฉางเซิงนั้นทันทีที่เห็นซวนหนีหยกทมิฬความรู้สึกสั่นสะท้านจากส่วนลึกของจิตวิญญาณก็พุ่งพล่านขึ้นมาร่างกายแสดงสัญชาตญาณตั้งรับโดยไม่รู้ตัว

        แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้แสดงเจตนาประสงค์ร้ายต่อเขาเลยแม้แต่นิดเดียวแต่เพียงแค่แรงกดดันที่แผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจก็ทำเอาไป๋ฉางเซิงเสียวสันหลังวาบจนเหงื่อซึม

        นี่น่ะเหรอระดับราชันอสูร!

        ถึงแม้ในใจจะตื่นตระหนกเพียงใดแต่ไป๋ฉางเซิงก็กัดฟันฝืนทน เงยหน้าขึ้นจ้องมองอีกฝ่ายตรงๆ

        หากแม้แต่ความกล้าที่จะจ้องมองยังไม่มีแล้วจะเติบโตต่อไปได้อย่างไร?

        ทว่าในตอนนี้ราชันอสูรตนนั้นกลับชูอุ้งเท้าขึ้นสูง ทำท่าเตรียมจะโจมตี

        นอกจากนี้ชายชราที่ยืนอยู่ข้างคณบดีเฉียน ในมือก็ปรากฏหอกโลหะผสมขึ้นมาเล่มหนึ่ง

        เมื่อหอกอยู่ในมือกลิ่นอายแห่งวิถีอันยากจะบรรยายก็โอบล้อมรอบตัวหอก

        กลิ่นอายนี้ไม่ได้รุนแรงแต่มันกลับแฝงไปด้วยเจตนาอันคมกล้าที่พร้อมจะทะลวงทำลายทุกสรรพสิ่งในโลก

        เมื่อเทียบกันแล้ววิชาหอกวายุคลั่งและหอกทะลวงทองคำที่เจียงจืออวี๋เคยแสดงออกมาก่อนหน้านี้กลายเป็นของเด็กเล่นไปเลย

        ทักษะยุทธ์ระดับนภาเดิมทีก็เป็นวิชาเฉพาะของราชันยุทธ์อยู่แล้วหากพละกำลังไม่ถึงและไม่มีพลังแห่งกฎเกณฑ์เสริมก็จะทำได้เพียงแค่เลียนแบบท่าทางแต่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ

        แต่การเอะอะโวยวายขนาดนี้ในมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่คนหนึ่งถึงกับเรียกสัตว์เลี้ยงวิญญาณระดับราชันอสูรออกมาอีกคนก็รีดเร้นทักษะยุทธ์ระดับนภาเต็มกำลัง นี่พวกท่านคิดจะทำอะไรกันแน่?

        เจียงจืออวี๋ไม่รู้เหตุผลแต่คณบดีหลี่ย่อมรู้ดี

        และเขาก็รู้ด้วยว่าหากตนยังไม่สลายมิติกระจกเงาออกไปตาแก่สองคนนี้คงจะลงมือจริงๆ แน่ลงมือต่อหน้าเหล่านักศึกษานับพันคนในรั้วมหาวิทยาลัยเนี่ยนะ!

        ทว่ายังไม่ทันที่พวกเขาจะได้เคลื่อนไหวอะไรต่อก็มีแรงสั่นสะเทือนที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าพุ่งมาจากที่ไกลๆ

        เพียงชั่วพริบตาซวนหนีหยกทมิฬที่สูงกว่าห้าสิบเมตรก็หายวับไปคณบดีจี้ที่เตรียมออกกระบวนท่าก็อันตรธานไปเช่นกันแม้แต่คณบดีหลี่ผู้สร้างมิติกระจกเงาก็ไม่รู้ว่าสลายมิติและหายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่

        ที่หน้าหอพิชิตดาวทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบสงบเหมือนเมื่อครู่ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทว่าในใจของทุกคนต่างรู้ดีว่า สิ่งที่เห็นเมื่อกี้คือเรื่องจริง

        คณบดีทั้งสามท่าน...เกือบจะเปิดศึกซัดกันเพราะเจียงจืออวี๋จริงๆ!

        หากไม่ใช่เพราะแรงสั่นสะเทือนลึกลับนั้นพาทั้งสามคนออกไปป่านนี้คงได้เห็นการปะทะกันวินาศสันตะโรไปแล้ว

        ด้วยความตื่นตระหนกที่ยังไม่จางหายทุกสายตาจึงค่อยๆ เคลื่อนมาหยุดอยู่ที่เจียงจืออวี๋และไป๋ฉางเซิงเป็นจุดเดียว

        พวกเขารู้ว่าเจียงจืออวี๋มีพรสวรรค์โดดเด่นจนทำให้คณบดีทั้งสามเกิดความเมตตาอยากรับเข้าสำนัก

        แต่ใครจะไปคิดว่าความเมตตาเอ็นดูของเหล่าคณบดี จะรุนแรงถึงระดับนี้!

        โดยเฉพาะกลุ่มคนที่ก่อนหน้านี้ยังคิดจะชิงอันดับหนึ่งของรุ่นไปจากเจียงจืออวี๋

        เมื่อเห็นภาพที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาพวกเขาก็เริ่มจะหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเองไม่ได้แล้ว

        ต่อให้เจียงจืออวี๋ไม่แย่งชิงและพวกเขาสามารถก้าวข้ามจนเป็นที่หนึ่งได้จริงๆคณบดีทั้งสามท่านก็ใช่ว่าจะยอมรับพวกเขาเป็นศิษย์เอกสืบทอดวิชาจริงๆ เสียเมื่อไหร่

        ส่วนเจียงจืออวี๋นั้นเธอเพียงแค่เม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะพาไป๋ฉางเซิงเดินตรงไปหาซินซวงและจางสิงที่ยืนอยู่ไกลๆ ด้วยท่าทีสงบนิ่ง