รู้ตัวอีกทีเวลาของข้าก็ผ่านมาหนึ่งหมื่นปี : The next 10,000 years of Alchemy Empress

        “หมอเทวดา...เหรอคะ?” 

        เซี่ยซูเหยาถามขึ้นเพราะไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

        ทำไม “หมอเทวดา”ที่มีชื่อเสียงโด่งดังคนนั้นจึงมีท่าทางเหมือนตาลุงธรรมดาๆแบบนี้?

        “ไม่มีคนเรียกฉันแบบนั้นหลายปีแล้วนะเนี่ย?”

        อู๋เจี่ยหัวเราะเบาๆเขาไม่มีท่าทีหนักอกหนักใจเลยแม้แต่นิดเดียว ผิดกับเซี่ยซูเหยาที่เอาแต่จ้องมองเขาขึ้นๆลงๆไม่หยุด

        “สาวน้อย...มองฉันทำไมเนี่ย?”

        “พี่หญิงคะ...คือว่าคนๆนี้?”

        “ไม่ใช่หรอก...คนๆนี้ไม่ได้มีร่างกายพิเศษเขาก็แค่คนอายุสี่สิบปลายๆธรรมดาๆนั่นแหละ...”

        ไป่ฟานเซียนรู้ว่าเซี่ยซูเหยาจะถามอะไร  เธอประเมินตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว อย่างมากหมอเทวดาคนนี้ก็มีอายุอานามไม่น่าจะเกินห้าสิบปีไปได้

        “ถ้าแบบนั้นคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาเรียกฉันว่าสาวน้อยค่ะ!” เซี่ยซูเหยาเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายอายุน้อยกว่าตนแน่นอรนแล้วก็เชิดหน้าขึ้นราวกับภูมิใจหน่อยๆ

        “เดี๋ยวๆนี่อะไรเนี่ย?”

        อู๋เจี่ยถามอย่างงุนงงตาลุงวัยกลางคนแบบเขาจะเรียกหญิงสาวอายุยี่สิบกว่าๆว่าสาวน้อยมันผิดตรงไหนกัน?

        “ฉันอายุมากกว่าคุณค่ะเรียกฉันว่าพี่เซี่ย ปรมาจารย์เซี่ย หรือ คุณเซี่ยก็ได้นะคะ”  หญิงสาวพูดอย่างอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย

        “เซี่ย...?”

        อู๋เจี่ยพึมพำขณะที่พยายามนึกแล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้าง “อย่าบอกนะว่าเธอคือนางพญาแม่ม่ายแดง เซี่ยซูเหยาคนนั้น!?”

        “ถูกต้องค่ะ”

        อู๋เจี่ยเหม่อมองเซี่ยซูเหยาอย่างตกตะลึงชื่อของนางพญาแม่ม่ายแดงคือชื่อที่เขาย่อมเคยได้ยินในเส้นทางของผู้ฝึกตน  ความน่ากลัวของเธอเป็นที่เลื่องลือขนาดที่มาถึงหูเขาได้  ตัวตนระดับปรมาจารย์ในยุคนั้นเป็นเหมือนเป้าหมายที่พวกเขาพยายามจะไปให้ถึง

        แม้อู๋เจี่ยจะวุ่นวายกับการรักษาผู้คนรวมถึงฝึกตนแต่เขาก็พอจะรู้จักตัวตนที่มีชื่อเสียงมาบ้างเช่นกัน

        ดังนั้นสิ่งที่เธอพูดย่อมเป็นความจริงเธออายุมากกว่าเขาเสียอีก!

        แต่ดูแล้วเธอก็ไม่ได้ดูน่ากลัวนี่นา?

        เขาเริ่มรู้สึกคันไม้คันมือตงิดๆอยากจะทดลองเพื่อค้นหาความลับของร่างกายที่ไม่แก่เฒ่านี่เสียแล้ว

        “เอาเถอะ...เธอก็อายุมากกว่าฉันไม่เท่าไร”เขาถอนหายใจออกมาขณะที่สูดเอาสมุนไพรที่อัดเป็นแท่งนั้นเข้าไปในปอดสูดใหญ่

        “...แล้วสาวน้อยอีกคนชื่ออะไร?”ชายกลางคนหันไปถามไป่ฟานเซียน บอกตามตรงเขาค่อนข้างจะสนใจสาวน้อยคนนี้มากกว่าเพราะตั้งแต่ที่นางเข้ามาเขากลับไม่สามารถรับรู้ระดับของนางได้เลยแม้แต่น้อย

        “พี่หญิงไป่อายุมากกว่าฉันอีกค่ะ!”

        เซี่ยซูเหยาพูดเสียงดุ พอได้รู้จักและค้นพบว่าเป็นคนจากมิติอื่นเช่นเดียวกันจึงทำให้พวกเขาสนิทใจกันได้ไม่ยาก  ในสถานที่ซึ่งเหมือนกับอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเช่นนี้การได้เจอคนที่มาจากที่เดียวกันจะคุยกันถูกคอก็ไม่แปลก

        แต่คำพูดของหญิงสาวก็ทำให้อู๋เจี่ยอ้าปากค้าง

        เขาขยี้ตาแล้วจ้องมองไป่ฟานเซียนชัดๆ

        “ไม่มีทางๆ...ดูยังไงก็เป็นสาวน้อยอายุยี่สิบกว่าๆแน่นอน”

        ไป่ฟานเซียนเองก็ขี้เกียจจะอธิบายอะไร  นางปล่อยให้ทั้งสองคนสนทนากันต่อไป ทำให้พวกนางได้รับรู้เรื่องราวของหมอเทวดาคนนี้มากขึ้น

        มันเป็นอย่างที่เคยคาดเดา อู๋เจี่ยสามารถบรรลุระดับปรมาจารย์ได้ตั้งแต่ปีแรกที่ปิดด่านฝึกตนแล้วเพียงแต่ก่อนที่เขาจะออกมากลับพบเข้ากับห้องลับที่ผนังถ้ำ  และด้วยความขี้สงสัยเป็นเหตุเขาจึงโดนดูดเข้ามาที่มิตินี้ตั้งแต่ตอนนั้นเอง

        “...เข้าใจแล้วทำให้ทางนั้นเป็นห่วงกันวุ่นวายเลยสินะ” อู๋เจี่ยถอนหายใจเขานึกไปถึงโลกทางฝั่งนู้นที่เขาจากมา ทั้งคนไข้ของเขา ชาวหมู่บ้านใต้เมฆาหรือลูกศิษย์ของเขาก็คงจะร้อนใจแน่ๆที่เห็นเขาหายไป

        “เจ้าไม่พบวิธีการที่จะกลับไปหรือ?”ไป่ฟานเซียนถามสิ่งที่นางสัยสัยที่สุด

        เพราะนี่ก็ผ่านมาหลายปีแต่เขาก็กลับยังไม่ยอมกลับไป ดังนั้นก็มีความเป็นไปได้ที่น่ากลัวที่สุดอย่างการที่ “ไม่มีวิธีกลับ”อะไรแบบนี้จะเกิดขึ้นจริงๆ

        แต่ว่า

        “มีสิวิธีกลับไปน่ะ”

        “...”

        ไป่ฟานเซียนรู้สึกว่าคิ้วนางกระตุกเบาๆ

        ทำไมนางรู้สึกเหมือนกำลังโดนตาลุงนี่กวนประสาทอยู่อย่างไรก็ไม่รู้ โดยเฉพาะในตอนที่เขาตอบกลับมาด้วยสีหน้าปกติธรรมดาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้

        “...แต่ฉันยังกลับไปไม่ได้หรอก”

        ตอนที่อู๋เจี่ยพูดประโยคนี้ไป่ฟานเซียนสามารถรับรู้ถึงความมุ่งมั่นบางประการจากน้ำเสียงและแววตาของเขาได้

        “ออกไปดูข้างนอกกันไหม?”

        ที่ด้านนอกของบ้านอู๋เจี่ยคือแปลงสมุนไพรมากมายที่ไป่ฟานเซียนเห็นมาแล้วเมื่อครู่แต่เซี่ยซูเหยาที่ยังไม่เห็นกำลังเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

        “จะว่าไปพวกเธอหลุดเข้ามิตินี้มาสองคนเหรอ?”  ระหว่างทางอู๋เจี่ยที่อยู่ในชุดกาวน์หันมาชวนคุยเขายังคาบบุหรี่สมุนไพรที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาเอาไว้อยู่

        “ไม่ใช่หรอกค่ะ...ยังมีอีกหลายคน  แล้วก็มีเด็กๆอีกสามคนด้วย”

        พอพูดถึงตรงนี้เซี่ยซูเหยาก็เริ่มกังวลใจขึ้นอีกครั้ง

        “...ไม่เป็นไรร่างกายของพวกนางไม่ได้อ่อนแอ มันมีพลังปราณและเจตจำนงของข้าปกป้องอยู่  อย่างน้อยในระยะเวลานี้พวกนางจะไม่เป็นไร”

        ไป่ฟานเซียนปลอบนางไม่อยากให้เซี่ยซูเหยารู้สึกผิดอีก

        ทั้งนางยังสามารถรับรู้ได้ว่าเด็กพวกนั้นยังปลอดภัยแน่นอน

        อู๋เจี่ยเพียงรับฟังเงียบๆเขาสามารถรับรู้ถึงความเสียใจของเซี่ยซูเหยาได้ จึงพยายามที่จะเปลี่ยนเรื่อง

        “แต่พวกเธอนี่ก็ซวยเหมือนกันนะ คงเป็นเพราะความสงสัยเหมือนกันล่ะสิท่าถึงได้ไปลองเปิดเจ้าประตูมิตินั่นน่ะ”

        “แล้วคิดว่าเพราะใครหายไปกันล่ะคะ!” เซี่ยซูเหยาที่กำลังเศร้าเปลี่ยนอารมณ์ในทันทีเธอหันไปบ่นอู๋เจี่ยเสียหลายคำจนพบว่าตัวเองรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย

        บางทีผู้ชายคนนี้ก็คงจะเป้นหมอที่ดีคนหนึ่งจริงๆ...

        บ้านของอู๋เจี่ยตั้งแยกออกมาเป็นเอกเทศแต่เมื่อเดินเข้าไปในบริเวณหมู่บ้านเขากลับได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น  ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านหูสุนัขหรือหูแมวเมื่อเห็นอู๋เจี่ยเดินมาล้วนทักทายอย่างเป็นมิตรทั้งสิ้น

        ในยามที่พวกเขาเห็นหญิงสาวทั้งสองคนพวกเขากลับมองอย่างตกใจ  แต่ก็ไม่ได้กระทำการไม่สุภาพใดๆและแอบมองอย่างเงียบๆก็เท่านั้น

        “เป็นคนดังน่าดูเลยนะคะ...”เซี่ยซูเหยาพูด ทุกคนในหมู่บ้านนี้ดูเหมือนจะรักและเคารพผู้ชายคนนี้มาก

        อู๋เจี่ยหัวเราะเบาๆ

        “พวกเขาเป็นผู้ที่หลบหนีจากปัญหาความขัดแย้งน่ะ”

        เขาพูด  ขณะเดียวกันก็มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่มีหูแมวและหูสุนัขอยู่บนหัววิ่งเข้ามาหา

        “คุณหมอจะไปไหนเหรอคะ?”

        หนึ่งในนั้นดึงเสื้อกาวน์ของอู๋เจี่ยและถามอย่างไร้เดียงสา

        ชายวัยกลางคนยิ้มให้กับเด็กๆขณะที่ปากก็ยังอธิบายสถานการณ์ของโลกมิตินี้ให้ทั้งสองคนฟัง

        “อย่างเช่นเด็กๆพวกนี้  พวกเธอสูญเสียครอบครัวไปเพราะการต่อสู้ระหว่างเผ่าพันธุ์  พวกเธอไม่ได้ผิดอะไรเลย แค่พวกเธอเกิดมาก็ต้องมาแบกรับความแค้นที่มีมาตั้งแต่บรรพบุรุษแบบนี้แล้ว”

        อู๋เจี่ยล้วงเข้าไปหยิบเอาสิ่งที่คล้ายลูกอมเม็ดกลมๆจากกระเป๋าเสื้อมาแจกเด็กๆ  ไป่ฟานเซียนรู้ว่านั่นคือโอสถระดับแรกชนิดหนึ่งที่มีรสหวาน 

        เด็กๆที่ได้รับขนมล้วนตื่นเต้นดีใจพวกเธอหันมาขอบคุณอู๋เจี่ยก่อนจะโบกมือให้พวกเขาจนลับสายตา

        “หมู่บ้านนี้คือการรวมตัวกันของผู้อพยพผู้ที่สูญเสียบ้าน สูญเสียร่างกายหรือเจ็บป่วย สำหรับพวกเขาแล้วสงครามและความขัดแย้งมันก็แค่เรื่องไร้สาระพวกเขาแค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเท่านั้น”

        ตอนที่พูดจบอู๋เจี่ยก็เดินมาจนถึงที่หน้าหมู่บ้านซึ่งติดกับป่าแล้ว

        “ในป่าแห่งนี้มีสัตว์อสูรซึ่งมีพลังต่อสู้ระดับจอมยุทธ์อยู่ประปราย...สำหรับมิติแห่งนี้ที่ไม่มีตัวตนระดับปรมาจารย์อาศัยอยู่แค่สัตว์อสูรพวกนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้มันถูกเรียกว่าป่าต้องห้ามแล้ว”

        “เพราะฉะนั้นฉันจึงจำเป็นต้องอยู่ที่นี่...และสร้างหมู่บ้านขึ้นที่อีกฝั่งของป่าแบบนี้  ถ้ามีตัวตนระดับปรมาจารย์ปกป้องอยู่ต่อให้จะเป็นกองทัพของฝ่ายใดหรือสัตว์อสูรในป่าก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้”

        ไป่ฟานเซียนเข้าใจในสิ่งที่หมอเทวดาคนนี้ทำ

        จากที่ได้ยินมาตั้งแต่อยู่โลกปัจจุบันเขาก็คอยช่วยเหลือและรักษาให้เหล่าผู้ฝึกตนและชาวบ้านอย่างไม่รังเกียจและแบ่งแยกว่าอยู่ฝั่งใดสิ่งที่เขาทำก็แค่ช่วยเหลืออย่างเต็มที่และรักษาพวกเขาเหล่านั้นให้หายดีเท่านั้น

        ดังนั้นพอมาโผล่ในมิตินี้แม้จะพบหนทางกลับบ้าน แต่คนเหล่านี้ยังต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากเขาอยู่  หากอู๋เจี่ยจากไปชาวบ้านและเด็กๆที่อยู่ในหมู่บ้านนี้ต้องไม่รอดอย่างแน่นอน

        “ก็แบบนั้นแหละ...เดี๋ยวฉันจะบอกวิธีกลับบ้านให้พวกเธอก็กลับไปก่อนแล้วกัน”

        ตอนที่พูดคำนี้อู๋เจี่ยเต็มไปด้วยความผ่อนคลายหมายความว่าผู้ชายคนนี้เตรียมใจมาดีแล้ว

        เซี่ยซูเหยาและไป่ฟานเซียนหันมามองหน้ากัน  พวกนางสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นของหมอเทวดาคนนี้จากท่าทางและการแสดงออกได้เป็นอย่างดี

        “...ความจริงข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้าเรื่องหนึ่ง”

        ไป่ฟานเซียนพูดขึ้นหลังจากที่ขบคิด

        “ก่อนหน้านี้เจ้ามีปัญหาในการฝึกตนใช่หรือไม่?...ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถที่จะก้าวสู่ระดับรวมปราณขั้นแรกได้?”

        คำถามของไป่ฟานเซียนทำให้อู๋เจี่ยประหลาดใจเพราะเรื่องนั้นมีเพียงไม่กี่คนที่เคยรู้ ก่อนที่เขาจะถูกเรียกว่าหมอเทวดาก็ไม่ได้โด่งดังอะไรมากมายนัก

        “ใช่แล้วล่ะ...เธอถามทำไมเหรอ?”

        “...มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นเหมือนเจ้า  ข้าอยากขอร้องให้เจ้ารักษานาง”  ไป่ฟานเซียนพูดเสียงอ่อน  เขาคนนี้คือความหวังเดียวที่จะช่วยเหลือฮุ่ยเอ๋อได้

        อู๋เจี่ยที่ได้ยินก้มลงทำสีหน้าครุ่นคิด  ก่อนที่สักพักเขาจะถอนหายใจออกมา

        “...พาเด็กคนนั้นมาหาฉันได้ไหม?”

        “...ข้าจะพยายาม”  ไป่ฟานเซียนโล่งใจไปได้เปราะหนึ่งตอนนี้ปัญหาใหญ่ของนางก็คือการตามหาเด็กๆพวกนั้นรวมถึงผู้ติดตามของนางให้เจอ  ส่งฮุ่ยเอ๋อให้หมอเทวดารักษา  แล้วก็ให้เขาบอกวิธีการที่จะกลับไปยังบ้านของพวกนาง

        “ถ้าพวกเธออยากจะหาข่าวสารก็ลองไปที่เมืองดูสิ”

        อู๋เจี่ยแนะนำหลังจากที่เข้าใจจุดประสงค์ทั้งหมด เขาจะพยายามช่วยเหลือให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดังนั้นการไปค้นหาจากในเมืองที่มีทั้งพ่อค้าและนักเดินทางรวมตัวกันอยู่ก็น่าจะช่วยได้ระดับหนึ่ง

        “...แต่ขอเตือนพวกเธอไว้เรื่องหนึ่ง”  ชายวัยกลางคนหยุดคิด  “สำหรับมิตินี้แล้วมนุษย์อย่างเราๆค่อนข้างที่จะเป็นตัวตนที่แปลกประหลาด”

        “ตามตำนานของพวกเขาคนที่พามนุษย์สัตว์มาที่มิตินี้ก็คือมนุษย์มนุษย์ถ่ายทอดวิทยาการและความรู้ไว้ให้จนพวกเขาสามารถอยู่รอดได้ด้วยตัวเองก่อนที่มนุษย์ทุกคนจะหายตัวไป”

        “ดังนั้นสำหรับพวกเขานอกจากเผ่าพันธุ์แล้วสิ่งที่แบ่งแยกพวกเขาอีกอย่างก็คือ ศาสนา”

        “มนุษย์สัตว์ครึ่งหนึ่งยังนับถือและศรัทธาในตัวมนุษย์ พวกเขาเชื่อว่ามนุษย์คือผู้มีพระคุณและสำนึกในบุญคุณนั้นเสมอมา”

        “แต่อีกศาสนาหนึ่งกลับมีความเชื่อว่ามนุษย์นั้นทอดทิ้งพวกเขาอย่างไม่มีเหตุผล  พวกเขากลุ่มนี้จะเกลียดชังมนุษย์มากแม้จะไม่พบเจอมนุษย์ตัวเป็นๆมาหลายยุคหลายสมัย แต่คำสอนที่ว่ามนุษย์เป็นศัตรูก็ยังฝังรากลึกอยู่  ดังนั้นพวกเธอต้องระมัดระวังตัวให้ดี”

        เมื่อพูดจบเซี่ยซูเหยาก็เริ่มเป็นกังวลขึ้นมาเธอหันไปถามอู๋เจี่ยว่า

        “แล้วเวลาที่คุณออกไปข้างนอกคุณทำยังไงเหรอคะ?”

        เธอพอจะเข้าใจว่าชาวหมู่บ้านนี้น่าจะสำนึกและนับถืออู๋เจี่ยอย่างยิ่งจากการแสดงออกที่เห็นเมื่อครู่ มันจึงไม่เป็นปัญหาที่จะเปิดเผยตัวตนที่นี่  แต่มันก็ใช่ว่าอู๋เจี่ยจะอยู่แต่หมู่บ้านเสียเมื่อไร ก่อนจะสร้างที่นี่เขาก็ย่อมต้องเคยผจญภัยอยู่ที่ด้านนอกม่าอนเหมือนกัน

        “...ฉันปลอมตัวน่ะ”

        อู๋เจี่ยดูจะไม่อยากตอบคำถามนี้เท่าไรเขามีท่าทีอ้อมแอ้มทั้งยังไม่กล้าสบตากับหญิงสาวทั้งสองคน

        “ปลอมตัว?”

        เมื่อเห็นว่าคงจะเลี่ยงไม่ได้แล้ว  อู๋เจี่ยก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์แล้วหยิบบางสิ่งออกมา

        “...ที่คาดผมหูแมว...เหรอคะ?”

        “อื้ม”

        ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับ ในมือของเขามีหูแมวสีดำและสีชมพูสองอันที่ดูเหมือนของจริงอยู่เขาเกาหน้าด้วยความรู้สึกกระดากใจแปลกๆที่ต้องอธิบายอะไรแบบนี้

        “ก็เหมือนกับคอสเพลย์ในโลกของเรานั่นแหละ...แค่พวกเธอติดหูแมวกับหางแมวที่ทำพิเศษพวกนี้เอาไว้ก็ไม่มีใครจับได้แล้ว”

        เขาพูดจบก็หยิบเอาหางแมวที่เข้าคู่กันออกมาให้ด้วย

        “...ฉันไม่บังคับพวกเธอหรอกนะจะใส่หรือไม่ใส่ก็แล้วแต่”  อู๋เจี่ยรู้สึกขนลุกแปลกๆยามที่สายตาของไป่ฟานเซียนจับจ้องมาทางนี้เขารีบส่ง “อุปกรณ์ปลอมตัว” ทั้งหมดใส่มือเซี่ยซูเหยาอย่างรวดเร็ว

        “...”

        เซี่ยซูเหยาขมวดคิ้วในตอนที่รับของเล่นคอสเพลย์พวกนี้ไว้  เธอกำลังจะส่งเสียงบ่นอู๋เจี่ยไปสักคำ  แต่เมื่อเธอคิดอะไรบางอย่างได้ก็รีบหันขวับไปทางไป่ฟานเซียน

        เธอจับจ้องไปยังพี่หญิงของเธออย่างไม่วางตา

        แม้แต่ไป่ฟานเซียนยังรู้สึกแปลกๆเมื่อสบเข้ากับสายตาของเซี่ยซูเหยา

        อู๋เจี่ยที่อยู่ข้างๆรู้สึกว่าลมหายใจของแม่คนนี้เริ่มจะรุนแรงขึ้นแปลกๆ  ทั้งใบหน้าก็เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ

        “...ใส่กันเถอะค่ะพี่หญิง”

        น้ำเสียงของเซี่ยซูเหยาสั่นเบาๆยามที่เริ่มจินตนาการถึงพี่หญิงที่ทั้งแสนงดงามและทรงอำนาจ  ท่าทางการแสดงออกของนางนั้นแสนจะเย็นชา แต่บนศรีษะกลับปรากฏหูแมวสีดำอันเล็กที่กำลังขยับดุ๊กดิ๊กเอาไว้อยู่

        แค่เธอเริ่มคิดเซี่ยซูเหยาก็รู้สึกว่าเลือดกำเดาของเธอกำลังจะไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้แล้ว!

        “...จะดีรึ?”

        ไป่ฟานเซียนเองก็ไม่คิดว่าเซี่ยซูเหยาจะเปลี่ยนใจเร็วขนาดนี้ไม่ใช่ว่าตอนแรกเธอคนนี้ยังทำท่าดูจะไม่พอใจอยู่เลยไม่ใช่หรือไร?

        “ดีสิคะ!ดะ...โดยเฉพาะเจ้าหางนี่?”

        อู๋เจี่ยรีบเขยิบออกมาเว้นระยะห่างจากแม่สาวที่กำลังถือหางสีดำของแมวไว้ด้วยสองมือและสายตาของเธอกำลังจับจ้องไปยังส่วนใดส่วนหนึ่งบนร่างกายไป่ฟานเซียน

        ...นั่นมันก็แค่หางที่ติดกับเข็มขัดไม่ใช่หรือไง!?

        ว่าแล้วเชียว “นางพญาแม่ม่ายแดง”นี่น่ากลัวยิ่งกว่าข่าวลือที่ได้ยินมาเสียอีก!