ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

สิบห้านาทีผ่านไปโดยไม่รู้ตัว “ยังไม่ออกมาอีกหรือ?” ประตูด้านข้างแห่งประตูด้านหน้าทิเบต ชายชราร่างเล็กผอมแห้งก็ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็ยิ้มด้วยความชอบใจ“เด็กคนนี้ไม่เพียงทนได้ แต่ยังสามารถโอบอุ้มมันขึ้นมาได้อีกต่างหาก” “สิบห้านาทีแล้ว จะทนได้สักเท่าใด?” ครึ่งชั่วโมงต่อมาชายชราเตี้ยผอมคนนี้ไม่อาจนั่งนิ่งได้อีกต่อไป “มันดูดซับ “อัคนีแผ่ไพศาล" มากเกินไป “จุดตันเถียน” อาจไม่สามารถทนทานไหวและอาจตายจากการระเบิดเด็กคนนี้หลอมละลาย "หยกเย็นยะเยือก" อย่างรวดเร็ว และเข้าสู่โถงด้านหน้าของทิเบต คุณสมบัติเป็นเลิศเช่นนี้ หากตายไปคงน่าเสียดายยิ่งนัก! “โอ”! ในเสียงรำพึง ชายชราร่างเล็กผอมถึงกับยืนขึ้น จากนั้นทั้งร่างเลือนหายคล้ายหมอกควัน ท่าร่างนั้นเร็วจนน่าอัศจรรย์ อย่างไรก็ตาม เขาไปเร็วก็กลับมาเร็วเช่นกัน เมื่อนั่งลงข้างประตูพระราชวังอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้“เด็กคนนี้ยังคงดูดซับ “อัคนีแผ่ไพศาล” อย่างต่อเนื่องแต่ไม่มีเป็นอะไรเลย”
ครึ่งชั่วโมง...สี่สิบห้านาที...หนึ่งชั่วโมง “เขาสามารถทน “อัคนีแผ่ไพศาล" ได้ อัญมณีนั้นมีพลังสูงยิ่ง นักหลอมระดับต่ำดูดซับได้เพียงเล็กน้อยแม้แต่นักหลอมระดับสูงอย่างข้า ยังไม่อาจดูดซับมันมากเกินไป เพราะอาจย้อนกลับทำร้ายให้อวัยวะภายในทั้งหมดแหลกเหลวได้!” “แต่เด็กหนุ่มคนนี้เก่งกว่านั้น เขายังไม่หยุดอีกหรือ?” เวลายิ่งผ่านไป ความประหลาดใจบนใบหน้าของชายชราร่างเล็กผอม กลับถูกแทนที่ด้วยความตกใจเป็นที่สุดหลังจากผ่านไปนาน ชายชราก็ออกจากสมาธิและมองขึ้นไป แล้วก็ได้เห็นเด็กหนุ่มนนั้นวิ่งออกมา ใบหน้าเขานั้นแดงก่ำ คิ้วและศรีษะนั่นเรียบโล่ง ไม่มีเส้นผมเลยสักเส้น! “ผู้อาวุโส ข้าออกมาแล้ว” เมื่อเห็นชายชราร่างเล็กผอมมองตนเองด้วยความประหลาดใจ ถังฮวนรู้สึกผิดจึงยิ้มแก้เก้อ “ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” ชายชราร่างเล็กผอมมองดูถังฮวนอย่างพินิจพิเคราะห์ ร่างของเขาไม่มีอะไรผิดปกติ “ผู้อาวุโส, ข้าไปได้หรือยัง?” ไม่พบอะไรผิดปกติใช่หรือไม่? ถังฮวนรู้สึกยุ่งยากเล็กน้อย เขาเพียงอยากเดินออกไปจากที่นี่โดยเร็วเมื่อเห็นว่าชายชราร่างเล็กผอมแห้งไม่ตอบสนอง ถังฮวนจึงย่องออกไปอย่างเงียบๆ ใช้เวลาเพียงสั้นๆ เพื่อออกไปนอกวัง
“เอาล่ะ!”ถังฮวนออกไปได้ครู่หนึ่ง ชายชราเตี้ยผอมเพิ่งคล้ายตื่นจากฝัน และทันใดนั้นก็รีบดีดตัวขึ้นมาเพียงไม่นานเขาก็ผลักเปิดประตูและเดินเข้าไปในในห้องนั้น ทุกอย่างดูปกติ ทว่าแสงจากอัญมณีนั้นดูจางลงไป ทันใดนั้นชายชราก็เปลี่ยนสีหน้ากระทันหัน รีบแตะที่อัญมณี ทันใดนั้นหน้าตาก็บิดเบี้ยว ความเจ็บปวดอย่างไม่อาจเปรียบเทียบได้“เจ้านั่นมันดูดซับไปหมดเลย...ไม่มีเหลืออะไรให้ข้าผู้เฒ่าแม้น้อยนิด” “แล้ว “อัคนีแผ่ไพศาล" มีเงินสิบล้านเหรียญทองก็หาซื้อไม่ได้นะเว๊ย!” "..." จากเสียงคร่ำครวญนั่น ถังฮวนไม่กล้าหันกลับไปมอง แล้วรีบวิ่งสุดฝีเท้า บัดนี้เขาเข้าใจคำว่า “ทิเบต” แล้วบนม่านขนาดใหญ่นั้นเป็นตัวแทนของสมบัติแปลกทุกชนิด และ “เฟิง” น่าจะเป็นตัวแทนของอาวุธ อาวุธที่ถูกจัดวางไว้ที่โถงด้านหน้าทิเบต โดย “ศาลาเชนบิง” จะต้องยอดเยี่ยมทีเดียว คงเป็นเรื่องเศร้าใจนักถ้าพลาดโอกาสที่จะได้ "ดู" ของดีเช่นนี้ อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเข้าสู่ห้องโถงด้านหน้าทิเบตครั้งนี้ สิ่งที่ถังฮวนได้รับนั้นยอดเยี่ยมกว่า การ "ดู" อาวุธให้มากที่สุดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ หลังจากดูดซับความร้อนทั้งหมดจากอัญมณี เชื้อไฟ “อัคคีพิสุทธิ์” ได้หลอมรวมที่จุดตันเถียนเพิ่มขึ้นอย่างมากจากที่มันเคยเล็กคล้ายไข่ไก่ แต่ตอนนี้มันใหญ่กว่าชามใบใหญ่ เกรงว่าแม้แต่นักหลอมระดับสูงก็ไม่อาจมีเชื้อไฟใหญ่ขนาดนี้ได้?
ถังฮวน รู้ความหมายนี้อย่างแจ่มแจ้ง แม้จะรู้สึกผิดอยู่บ้าง ทว่าหลังออกจากห้องโถงทิเบต รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าอย่างไม่อาจจางหาย
-โปรดติดตามตอนต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 16 อัคนีแผ่ไพศาล (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 16 อัคนีแผ่ไพศาล (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้