ตำนานผู้วิเศษ

ติ้ง ติ้ง ติ้ง

การระเบิดของศักยภาพทำร่างเซี่ยซีหานสั่นระริก จนเด็กหญิงต้องถามพ่อจ๋าของตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้น เซี่ยซีหานมองลูกจ๋าคนนี้ ตัวมันแทบจะน้ำตาไหลพราก ลูกจ๋าคนนี้ช่างเป็นดาวนำโชคชัดๆ

ตลอดเวลาเดือนกว่า เซี่ยซีหานติดค้างที่นักเล่นแร่แปรธาตุระดับสี่ ที่ 99.99% และมันไม่เพียงแค่นั้น การฝึกฝนปราณพลังในส่วนการเปลี่ยนแปลงกล้ามเนื้อของเขานั้นได้อยู่ในระดับ 'สูงสุดที่แท้จริง' แล้ว

แต่มันกลับติดปัญหาสำคัญ

นั่นเพราะจากคำแนะนำของระบบ การพัฒนากล้ามเนื้อขอบเขต 'สูงสุดที่แท้จริง' นั้น ที่จะสามารถก้าวสู่ขอบเขต 'เทพเจ้าแห่งสงคราม' ได้นั้น ตัวเซี่ยซีหานต้องพัฒนากล้ามเนื้อของตัวเองให้อยู่ในระดับ 90 ถึง 100%

แต่ปัญหาคือ หลังจากเซี่ยซีหานกระตุ้นด้วยยาวิเศษจำนวนมาก พร้อมยอมถูกคนอื่นๆ ทุบแล้วทุบอีกด้วยค้อนยักษ์อันใหญ่โต

แต่ตัวเขากับติดอยู่ในการพัฒนากล้ามเนื้อที่ 89.99%

และมันกลายเป็น 0.01% ที่ยิ่งใหญ่ของเซี่ยซีหานที่ยากจะก้าวข้าม

ซึ่งเซี่ยซีหานพบว่าเขาไม่อาจจะก้าวข้ามได้ด้วยการฝึกฝน มีแต่ต้องใช้ยาวิเศษกระตุ้น

แต่ปัญหาก็มีอีกในหนังสือวิเศษของเด็กชายเสี่ยวหรุ่ย ผู้เป็นขนมเปี๊ยะทองคำของเซี่ยซีหาน เขามีสูตรยาวิเศษที่ว่านั้นอยู่ แต่ปัญหาคือสูตรยาวิเศษนั้น มันใช้สมุนไพรล้ำค่าซึ่งไม่ต่างหรืออาจจะแพงกว่าตัวยาที่ใช้สกัดยาวิเศษ ที่ใช้รักษาดวงตาของเจียตัวเลย แม้เซี่ยซีหานจะมีเงินนับแสนบูลนี่ ถ้านับทรัพย์สินทั้งหมด แต่มันก็ยังไม่พอซื้อสมุนไพรหลักของตัวยาเหล่านี้ได้สักต้น

และด้วยความขุ่นเคืองใจของ 0.01% ประจวบกับการที่เซี่ยซีหานติดปัญหาการยกระดับนักเล่นแร่แปรธาตุสู่ระดับห้าพอดี เขาจึงคิดวิธีที่บ้าคลั่งขึ้น

นั่นคือสร้างสูตรยาวิเศษของตัวเอง ที่ใช้ในการก่อร่างพลัง เปลี่ยนกล้ามเนื้อของตัวเอง โดยเซี่ยซีหานใช้สูตรยาในหนังสือของเด็กชายเสี่ยวหรุ่ยเป็นพื้นฐาน และหาตัวยาทดแทนที่กระตุ้นการเปลี่ยนแปลง และเขาก็พบว่าเลือดของสัตว์ปีศาจระดับสูงนั้น เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจ ราคาและการหาซื้อมันก็ไม่ถึงกับยาก แต่เขาก็ติดปัญหาที่จะทำให้เลือดนั้นกลายเป็นสสารที่บริสุทธิ์

แต่ตอนนี้เขากลับ... กลับทำมันสำเร็จ เพราะขี้มูกของลูกสาวตัวเอง เซี่ยซีหานไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี เขามองยาวิเศษที่ส่องประกายในขวดทดลองน้ำตาแทบไหล

ก่อนที่จะหันมองสถานะของตัวเอง

-----

- [เซี่ยซีหานผู้วิเศษระดับ 3 ขั้น 5 "นักวิจัยขั้น 5 พิเศษ", นักรบขอบเขตชุบร่างขั้นสูงสุดที่แท้จริง 89.99%] -

- [จิตแห่งราชัน ระดับ 1 : 79.95%] -

- [ทักษะแห่งดิน ระดับ 6 : 15.14% / ทักษะแห่งไม้ ระดับ 4 : 45.19% / ทักษะแห่งน้ำแข็ง ระดับ 3 : 2.1% / ทักษะแห่งไฟ ระดับ 1 : 1.45%] -

- [ทักษะปีศาจไร้หน้า ระดับ 1 : 89.99% / ทักษะวิหครุ่งอรุณ ระดับ 4 : 19.55%] -

- [ทักษะช่างหลอม ระดับ 5 : 99.49% ช่างหาตัวจับยาก] -

- [ทักษะวงจรเวทย์ ระดับ 3 : 49.87% วงจรเวทย์พื้นฐาน] -

- [ทักษะนักเล่นแร่แปรธาตุ ระดับ 5 : 0.01% ฝึกหัดแปรธาตุ] -

- [ทักษะกายอมตะ ระดับ 4 : 99.99% พื้นฐานวรยุทธ์] -

- [ลมปราณ : 2500.55 หน่วย] -

- [โอน่า : 45,596.69 หน่วย "★✬☆☆☆ ความบริสุทธิ์ของโอน่าหนึ่งดาว : 34.95%"] -

- [องค์ปัญญา : 5990 หน่วย] -

- [ศักยภาพร่างกาย : 10999 หน่วย] -

- [อายุขัย: 102 ปี 102 วัน] -

-----

การพัฒนาองค์ปัญญาของเซี่ยซีหานก้าวกระโดดอีกครั้ง เซี่ยซีหานรู้สึกว่าความเร็วในหัวของเขาเร็วขึ้นทันที นอกจากนั้นด้วยความชำนาญการเล่นแร่แปรธาตุที่ถูกยกระดับ เซี่ยซีหานรู้สึกว่าในหัวของตัวเอง การเล่นแร่แปรธาตุหลายๆ อย่างที่เคยติดขัด อยู่ๆ ก็คล้ายสมองของตัวเอง เฉลยคำตอบของมันออกมาได้ซะงั้น

นอกจากนั้นความสามารถในการควบคุมสภาพอากาศ ร่วมถึงวงจรเวทมนตร์ อยู่ๆ ก็อยู่ในอัตราก้าวหน้าที่สัมผัสได้ เซี่ยซีหานพบว่า เมื่อตัวเองยกระดับทักษะที่คล้ายจะไม่สำคัญนี้สำเร็จ แต่ทักษะในภาพรวมของตัวเองกับเพิ่มขึ้น นี่คือการโกง การโกงของระบบอย่างแท้จริง

'ใครว่าเอ็งไม่โกงไอ้ระบบ เอ็งโกงให้บิดาเห็นๆ เหมือนกันนี่หว่า สุดยอด บิดามีระบบที่สุดยอด บิดาคือพระเอกของยุคสมัย' เซี่ยซีหานร่ำร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะอดใจไม่ไหว จำต้องหอบแก้มเจ้าตัวน้อยรัวๆ

ก่อนจะพูดกับลูกจ๋าว่า เจ้าต้องการอะไร

จื้อเยว่รีบพูดเร็วว่า ไปเล่นกับหนู ไปเล่นกับหนู เซี่ยซีหานมีความสุข ก่อนจะบอกว่า เจ้าตัวน้อยของพ่อเราไปเล่นกัน

จื้อเยว่รีบถามว่า เราจะเล่นอะไรดี

เซี่ยซีหานตอบได้ทันที

"งั้นเราไปเล่นแข่งกันหลับบนเตียงนุ่มๆ ดีกว่า" อดนอนมาเป็นเดือน สิ่งที่เซี่ยซีหานคิดถึงที่สุดคือเตียงนุ่มๆ

จื้อเยว่ใบหน้าบูดบึ้ง

ส่วนจื้อเพ่ยเด็กชายที่อยู่ไม่ไกล เขาก็ได้แต่แอบอมยิ้ม เขาก็นอนน้อยติดๆ กันมาหลายวัน เพราะอยากจะสนับสนุนท่านอาจารย์ของตัวเองให้ดีที่สุด เด็กชายจึงนอนหลับแค่ตอนที่เซี่ยซีหานแบ่งเวลาไปฝึกพลังวิเศษของตัวเอง จื้อเพ่ยใช้เวลานั้นในการนอน

จื้อเพ่ยเขาช่างเป็นศิษย์ที่บ้าเหมือนอาจารย์ตัวเองจริงๆ

...

วันใหม่ เซี่ยซีหานเต็มไปด้วยความสุข เขาได้เอนกายนอนอย่างเต็มที่กับลูกตัวน้อยบนเตียงนุ่ม หลังจากที่ต้องอดทนเล่นทำกับข้าวกับเด็กหญิงอยู่ครึ่งวัน การเป็นพ่อคนไม่ง่ายจริงๆ เซี่ยซีหานตัดสินใจ เขาจะไม่มีแฟนและมีลูกเพิ่มเด็ดขาดนับจากนี้ไป การมีสิ่งที่น่ารักน่ารักแบบนี้เพิ่มอีกในชีวิต จะทำให้เซี่ยซีหานต้องทุกข์ทรมานจากการเป็นห่วงเจ้าตัวน้อย และการต้องอดนอนกลางวัน เพราะต้องแบ่งเวลามาเล่นกับลูกสาว สิ่งนี้ดูจะเป็นการแลกเปลี่ยนที่โหดร้ายอยู่ไม่น้อยสำหรับเซี่ยซีหาน

เมื่อคุณมีสิ่งที่หวงแหน นั่นก็จะเป็นภาระอันยิ่งใหญ่ของตัวคุณ

เที่ยงวัน เซี่ยซีหานนั่งอยู่หน้าโต๊ะวิจัยของตัวเขา หลอดยาสีฟ้าใสที่ส่องประกายเรืองรองตรงหน้าเขา มันช่างทำให้เขารู้สึกเย้ายวน หากเขาดื่มสิ่งนี้เข้าไป เขาก็จะบรรลุการพัฒนาศักยภาพร่างกายระดับมากกว่า 90% ในทันที

"ข้าควรตั้งชื่อยาวิเศษชนิดนี้ว่าอะไรดี" เซี่ยซีหานเกาคางก่อนจะพบว่าสิ่งนี้ได้มาจากลูกจ๋า เด็กหญิงจื้อเยว่แสนน่ารัก ในฐานะนักเล่นแร่แปรธาตุผู้ยิ่งใหญ่ เขาควรมอบความสำเร็จนี้ให้ลูกจ๋าด้วย

"เช่นนั้นข้าจะตั้งชื่อยาวิเศษนี้ว่า 'ลูกจ๋าวีหนึ่ง' ก็แล้วกัน นี่คือตัวยาพัฒนาศักยภาพร่างกายขั้นสุดยอด ที่สามารถผลักดันศักยภาพกายเนื้อได้เทียบเท่ากับตัวยาชั้นสูง โดยใช้แต่สารสกัดที่หาไม่ยากและไม่มีราคาแพงเกินไป มันคือความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของผู้ฝึกปราณพลังอย่างแท้จริง กร๊ากๆ ข้าควรดื่มมันทันที"

แต่ก่อนที่เซี่ยซีหานจะยกดื่ม เขาก็คิดอะไรได้

"เชี้ย... ข้าลืมคิดไป สิ่งนี้ถือกำเนิดจากขี้มูกที่หยดเยิ้มของลูกจ๋า"

อยู่ๆ ใบหน้าของเซี่ยซีหานก็ดำมืด เขารู้สึกขมคอขึ้นมาซะงั้น

ก่อนที่เขาจะคิดต่อ เขาพบว่าขี้มูกของคนธรรมดาไม่มีทางทำให้เลือดของสัตว์ปีศาจระดับสูงเกิดปฏิกิริยาได้แน่

เมื่อคิดแบบนี้ อยู่ๆ ดวงตาของเซี่ยซีหานก็ถลึงอ้า ปากของเขาสั่นสะท้านเบาๆ "หรือ... หรือว่า... ความน่ารักของลูกจ๋ามีผลต่อการควบแน่นของสสาร ไม่ใช่ ไม่ใช่ สิ่งนั้นไร้สาระเกินไป มีแต่คนโง่เท่านั้นที่คิดแบบนี้ ข้าต้องคิดแบบวิทยาศาสตร์ ร่างกายของนางผิดปกติ..." ครู่หนึ่งเซี่ยซีหานนิ่งไป

...

หนึ่งวันผ่านไป

"พ่อจ๋าร้อนจังเลย"

"กร๊าก กร๊าก ลูกจ๋า หนูต้องอดทนนะจ๊ะ นี่คือหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของหนู อดทนอีกนิด"

เซี่ยซีหานพูดโดยใบหน้าชั่วร้าย เขาอยู่ในห้องที่พึ่งสร้างใหญ่ไม่นาน ถ้าในโลกเก่าของเขา สิ่งนี้จะถูกเรียกว่าห้องซาวน่า เซี่ยซีหานแอบทำการทดสอบเมื่อวาน เขาใช้เส้นผมของเด็กหญิง เล็บที่ตัดออกมา และพบว่าการควบแน่นสสารของเลือดปีศาจไม่มีผล

สุดท้ายเซี่ยซีหานก็ตัดสินใจ ใช้น้ำลายและน้ำตาของเด็กหญิง

การบีบบังคับเด็กหญิงให้ร้องไห้ ทำให้เซี่ยซีหานปวดร้าวหัวใจ

และเขาก็พบว่า ทั้งน้ำลายและน้ำตาของเด็กหญิง มีผลกับตัวยาของเขาอย่างประหลาด

เซี่ยซีหานเคยทดลองน้ำลายของตัวเอง และน้ำลายของเด็กชายจื้อเพ่ย แต่ไม่มีน้ำลายของใครพิเศษเหมือนเด็กหญิง

สูตรยา 'ลูกจ๋าวีหนึ่ง' ของเซี่ยซีหาน จำต้องได้สสารบางอย่างจากร่างของลูกจ๋า

สิ่งนี้ทำเซี่ยซีหานกลุ้มใจมาก เขาไม่กล้าที่จะเอาเข็มเจาะเลือดลูกสาวตัวน้อยของเขา เซี่ยซีหานรู้สึกว่าการเจาะเลือดเด็กหญิงคล้ายกับว่าถูกคนเอามุดมาปักที่กลางใจของตัวเอง มันน่ากลัวเกินไป แม้ความคิดเป็นเหตุเป็นผลในด้านวิทยาศาสตร์ต้องการค้นหาความลับของลูกจ๋าเหลือเกิน

แต่ในฐานะพ่อ ลูกจ๋าไม่ใช่สัตว์ประหลาด และเซี่ยซีหานไม่ต้องการทดลองใดๆ ให้ลูกจ๋าเจ็บปวด

ในเมื่อน้ำลายและน้ำตาของเด็กหญิงใช้ได้ สุดท้ายเซี่ยซีหานจึงทดลองกับเหงื่อ เซี่ยซีหานให้ลูกจ๋าวิ่งแล้วก็วิ่งอีก

ระหว่างมองลูกจ๋าวิ่งให้เหงื่อออก อยู่ๆ น้ำตาของเซี่ยซีหานผู้เป็นพ่อก็ไหลอาบหน้า ก่อนที่ลูกจ๋าจะเหงื่อออกเสียอีก

การเป็นพ่อจ๋าช่างทรมาน และสุดท้ายเซี่ยซีหานก็ได้เหงื่อของเด็กหญิงมา

และมันก็ใช้สร้างสิ่งนั้นสำเร็จ 'ลูกจ๋าวีหนึ่ง'