“ภรรยา เ้าคงเจ็บมากใช่หรือไม่?”
ท่ามกลางความสับสนและมีนงง เธอได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้นข้างหู ดังนั้นจึงคิดจะลืมตาขึ้นมา ทว่าไม่รู้ทำไมร่างกายถึงได้หนักและร้อนเสียจนเธอหายใจลำบาก ราวกับว่ากำลังมีไข้สูงและป่วยหนักเสียจนไร้เรี่ยวแรง
“หากรู้สึกเจ็บนักก็ตายจากไปเสียเถอะ หากเ้าตายจากไปโดยเร็ว มันก็คงจะดีไม่น้อยเลยจริงๆ”
ท่ามกลางสติที่รางเลือน เธอที่ได้ยินคำกล่าวสาปแช่งของใครบางคนก็รู้สึกโมโห
และก็เพราะความโกรธที่ถูกกล่าวเช่นนั้น เธอจึงฝืนลืมตาขึ้นมาเพื่อมองเขา
แต่ก็เพราะอ่อนแรงเกินไป จึงมองเห็นได้เพียงรางๆ เท่านั้น ก่อนที่สติจะดับลงไปอีกครั้งเพราะอาการหนักหัวและปวดหัวที่รุนแรง
...
เพล้ง!!
บางอย่างที่ตกกระทบพื้นนั้นทำให้เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมา
และเมื่อเธอตื่นขึ้นมา สิ่งที่เห็นกลับเป็กระเบื้องที่ล้มลงแตกกับสถานที่ที่เธอไม่รู้จัก
แม้มันจะมืดไปบ้าง แต่แสงจากดวงจันทร์ก็สามารถทำให้เธอมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เธอคุ้นเคย
แต่เมื่อลองมองให้ดี เธอกลับพบว่ารูปทรงของสถานที่แห่งนี้นั้นดูคล้ายกับวัดที่เธอได้เข้าไปหลบก่อนที่จะถูกเซียวเฉินพาตัวกลับไป
แม้จะค่อนข้างเก่าไปบ้าง แต่เธอก็พอจะมองออก ดังนั้นแม้ว่าจะยังมึนงง แต่เธอก็ต้องลุกออกไปเพื่อสำรวจบริเวณรอบๆ โดยเร็ว
ทว่าเมื่อคิดจะลุกขึ้นยืน ความเจ็บที่แล่นขึ้นมาจากปลายเท้าก็ทำให้เธอล้มลงไปอีกครั้ง ดังนั้นเธอถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเท้าของเธอนั้นเต็มไปด้วยเืและาแและชุดที่เธอใส่อยู่ก็ไม่ใช่ชุดที่เธอใส่ก่อนที่จะหมดสติไปในแม่น้ำนั่น มันเป็ชุดที่เธอเคยเห็นในละครย้อนยุค เป็ชุดจีนโบราณสีฟ้าอ่อนที่เธอไม่เคยใส่และไม่เคยแม้แต่คิดจะใส่มัน
เธอที่ตระหนักรู้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติก็รีบสำรวจร่างกายของตนเองเป็อันดับแรก
เมื่อสำรวจดู เธอถึงพบว่าบริเวณอกและน่องนั้นมีาแฟันยาวของกระบี่หรือมีดที่แหลมคม
เมื่อเธอเห็นเช่นนั้น เธอก็เข้าใจถึงที่มาของอาการปวดและเจ็บที่รู้สึกมาั้แ่ตอนแรก แต่อาจเพราะเมื่อครู่ใเกินไปจึงมิได้สนใจมัน
และก็เพราะสังเกตเห็นมัน เธอจึงยิ่งรู้สึกตื่นตระหนกและเริ่มที่จะพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้งเพื่อหนีไป
เธอไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงได้มาอยู่ที่นี่ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอรู้ก็คือต้องออกไปจากสถานที่นี้โดยเร็ว
ลางสังหรณ์ของเธอมันบอกว่าให้รีบลุกออกไป ดังนั้นแม้ว่าจะรู้สึกเจ็บาแที่มีอยู่ตามร่างกายและปวดหัว แต่เธอก็ยังฝืนลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะหนีออกไป แต่มันก็ยังช้าเกินไป
แอ๊ด...
“ภรรยา เ้ายังาเ็อยู่เลย จะรีบลุกไปไหนกันล่ะ” บุรุษซึ่งมีใบหน้าหล่อเหลากล่าวกับเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
เมื่อเธอเดินไปถึงหน้าประตู เธอก็พบกับเขาซึ่งกำลังเดินเข้ามา
และเมื่อเธอได้พบเข้ากับใบหน้าของเขา ความทรงจำของใครบางคนก็ไหลเข้ามาในสมองของเธอ
เธอยกมือกุมหัวเพราะอาการปวดที่รุนแรงของมัน ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับความทรงจำทุกอย่างที่ไหลเข้ามาในสมอง
หลันฮวา...
หลี่หลันฮวา...
นั่นคือชื่อของเ้าของร่างนี้ และเธอก็ไม่ใช่เ้าของร่างนี้...
เพราะความทรงจำเหล่านี้ล้วนแล้วแต่ไม่ใช่ความทรงจำของเธอ ทั้งใบหน้าและน้ำเสียงในความทรงจำก็ไม่ใช่ของเธอ
“หลันฮวา?” ชายหนุ่มซึ่งอยู่ตรงหน้าของเธอนั้นยกมือขึ้นมาเพื่อที่จะแตะใบหน้าของเธอ
แต่ก็เพราะความใ เธอจึงปัดมือของเขาออกไป
“อย่าเข้ามา!!” เธอกล่าวพร้อมกับถอยห่างออกจากเขา
ความตื่นตระหนกทำให้เธอทำตัวไม่ถูก
“หลันฮวาเ้าเป็อะไรไป?” เขาเอ่ยปากถามเธอด้วยสีหน้าที่สงสัย
หากแต่เธอกลับไม่สามารถตอบกลับเขาออกไปได้ว่าในตอนนี้เธอเป็อะไรไป
“ฉ...ฉัน...ข้าขออยู่คนเดียวสักครู่”
เธอที่ยังคงสับสนมึนงง ขอตัวอยู่คนเดียวเพื่อทบทวนหลายๆ อย่างที่เกิดขึ้น
“เช่นนั้นข้าจะรอเ้าอยู่ด้านนอก” กล่าวจบก็เดินออกไป
เมื่อประตูปิดลง เธอก็ถึงกับล้มตัวลงนั่ง
ในความทรงจำของหลี่หลันฮวา ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามันเหมือนกับเื่ราวที่เธอเคยแต่งเมื่อไม่นานมานี้ของตน
หากเธอจำไม่ผิด นิยายเื่นี้มีชื่อเื่ว่า หยกที่แตกร้าวของเซียวฉีหลิง ซึ่งเป็นิยายที่เธอแต่งขึ้นเพื่อความระบายความคับแค้นในใจ
ในนิยายนั้นตัวเอกซึ่งมีนามว่าเซียวฉีหลิงก็เปรียบเสมือนสามีของเธอ และหลี่หลันฮวาซึ่งเป็ตัวประกอบก็เปรียบเสมือนพี่สาวที่ชั่วร้ายของเธอ
ในนิยายเธอได้แต่งเื่ราวให้ตัวเอกมีใบหน้าที่หล่อเหลาและมีชีวิตที่น่าสมเพชในวัยเด็ก เมื่อโตขึ้นมาก็ได้แต่งกับผู้หญิงที่เขาเกลียดชังอย่างหลี่หลันฮวา
เธอได้แต่งให้เขาต้องพบเจอกับเื่ที่บัดซบมากมาย ก่อนที่ท้ายที่สุดเขาจะทนไม่ไหวจนฆ่าหลี่หลันฮวาไป
และเขาซึ่งหลงใหลในดวงตาของหลี่หลันฮวาก็จะควักเอาดวงตาของหลี่หลันฮวาไปเพื่อเก็บเอาไว้ดู
ซึ่งสาเหตุที่ทำให้เขาหลงใหลในดวงตาของหลี่หลันฮวาขนาดนั้น ก็เป็เพราะหลี่หลันฮวามีดวงตาที่งดงามเหมือนกับน้องสาวของตน หลี่เฟิ่งหลัน ซึ่งมีบทบาทเป็นางเอกของนิยาย
ซึ่งหลี่เฟิ่งหลันนั้นก็คือตัวตนที่เธอได้สร้างขึ้นมาให้เหมือนกับตัวเธอในชีวิตจริง
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ หลี่เฟิ่งหลันก็คือตัวเธอในนิยาย
และก็เพราะใช้ชีวิตมาอย่างบัดซบเกินไป เธอจึงแต่งให้หลี่เฟิ่งหลันเป็คนที่โชคดีที่สุดในโลกแห่งนั้น
อีกทั้งในตอนจบ เธอยังคิดจะแต่งให้หลี่เฟิ่งหลันสามารถหลุดพ้นจากการไล่ตามของเซียวฉีหลิง และได้แต่งงานกับบุรุษซึ่งอ่อนโยนที่สุดในโลกอย่างตัวละครชายซึ่งมีนามว่าฉีเทียนหลิว
แต่ก็เพราะหมดไฟไปเสียก่อน เธอจึงไม่สามารถแต่งนิยายเื่นี้ให้จบลงได้ และแต่งถึงแค่ตอนที่หลี่หลันฮวาตายจากไปเท่านั้น
และหากเธอเดาไม่ผิด ตอนนี้ก็คงใกล้ถึงเวลานั้นแล้ว
เวลาที่เซียวฉีหลิงจะหมดความอดทนและฆ่าหลี่หลันฮวาให้ตายลง
ทว่าบทบรรยายวิธีฆ่าที่เธอได้แต่งลงไปในนิยายเื่นั้น มันน่ากลัวเกินไป
เพราะในชีวิตจริงถูกพี่สาวทำร้ายมามาก ในนิยายเธอจึงเขียนบทให้หลี่หลันฮวาตายอย่างทุกข์ทรมาน
และก็ช่างโชคร้ายที่เธอต้องมาอยู่ในร่างนี้ ในร่างของตัวประกอบที่ตนเองได้รังสรรค์ขึ้นมาด้วยความตั้งใจ
...
ฝากคอมเม้นเป็กำลังใจให้กับไรท์ด้วยนะคะ ไว้เจอกันใหม่พรุ่งนี้ค่ะ
5K
