หลังจากสวี่หยุนใช้เวลาครึ่งชั่วยามของหนึ่งวันที่สวี่หยุนสามารถอดทนต่อธาตุวารีจำนวนมหาศาลได้เพื่อฟื้นฟูร่างกายและลมปราณธาตุวารีของตนเอง..สวี่หยุนใช้เวลาที่เหลือแทบจะทั้งหมดในการพยายามเข้าใจธาตุวารีให้มากขึ้นและพยายามดูดซับลมปราณธาตุวารีใต้นํ้าลึกไปด้วยในเวลาเดียวกัน..
เวลาผ่านไป 10 ชั่วยามสวี่หยุนสามารถทะลวงขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณได้สำเร็จและอยู่ในจุดสูงสุดของธาตุวารีระดับพื้นฐาน..สวี่หยุดขาดความเข้าใจอีกเล็กน้อยก็จะทำให้ความเข้าใจธาตุวารีของตนเองไปสู่ระดับตํ่าได้..หลินเสี่ยวโหยวยังคงดูดซับลมปราณธาตุวารีจำนวนมหาศาลไปช้าๆโดยที่ยังคงหลับตานั่งพิงอยู่กับอกของสวี่หยุน..
ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยามสวี่หยุนก็ยังคงไม่สามารถทะลวงความเข้าใจธาตุวารีระดับตํ่าได้เลย..แต่ดรรชนีวารีไร้เงาของสวี่หยุนในตอนนี้ก็ทะลวงไปจนถึงระดับหนึ่งขั้นสูงสุดได้ในเวลา 11 ชั่วยามที่ผ่านมาด้วยความช่วยเหลือของธาตุวารีจำนวนมหาศาลทำให้ดรรชนีวารีไร้เงาที่เป็วรยุทธธาตุวารีเช่นกันพัฒนาไปไกลอย่างยิ่งจากตอนแรกก่อนที่สวี่หยุนจะะโลงธาราขนาดใหญ่มาสวี่หยุนดรรชนีวารีไร้เงาของสวี่หยุนพึ่งอยู่ในระดับหนึ่งขั้นกลางเพียงเท่านั้น..
ในตอนนี้ดรรชนีวารีไร้เงาของสวี่หยุนที่อยู่ในระดับหนึ่งขั้นสูงสุดเทียบเท่าได้กับวรยุทธระดับเหลืองขั้นสูงแล้ว..บางทีระดับของวรยุทธอาจจะเพียงพอที่จะไปเทียบกับวรยุทธระดับทมิฬระดับตํ่าบางวรยุทธได้แล้ว..แต่ถึงแม้จะยังไม่ใช่วรยุทธระดับทมิฬขั้นตํ่าแต่เอกลักษณ์ในการเจาะทะลวงด้วยการควบแน่นลมปราณธาตุวารีก็เพียงพอที่จะทำลายวรยุทธระดับทมิฬขั้นตํ่าหลายๆอย่างแล้ว...
สวี่หยุนยิ้มเยาะเย้ยตัวเองออกมาเล็กน้อย..เมื่อเวลาผ่านไปแค่ 5 ชั่วยามสวี่หยุนก็เริ่มแน่นหน้าอกแล้ว..เวลาผ่านไป 10 ชั่วยามกลายเป็ความเ็ปทั่วร่างกายเพราะธาตุวารีของสวี่หยุนกำลังจะต้านทานไม่ไหวแล้ว..ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยามสวี่หยุนในตอนนี้ต้องทนรับความเ็ปทั่วร่างกายด้วยความทรมารเป็อย่างยิ่ง..หากสวี่หยุนไม่ขึ้นจากธาราขนาดใหญ่ในเวลาครึ่งชั่วยามธาตุวารีจำนวนมหาศาลใต้ธาราขนาดใหญ่นี้จะต้องกลืนกินสวี่หยุนไปอย่างแน่นอน...
สวี่หยุนลืมตาขึ้นมาด้วยความผิดหวังเล็กน้อย..สวี่หยุนวางแผนไว้ว่าจะพยายามเพิ่มระดับความเข้าใจในธาตุวารีเพื่อที่จะอยู่ใต้ธาราขนาดใหญ่นี้ได้นานขึ้น..สวี่หยุนมีรอยยิ้มยากจะอธิบายก่อนจะมองไปที่หลินเสี่ยวโหยวและตกตะลึงในทันที..เด็กสาวอยู่ในขั้น 3 ของรวบรวมลมปราณแล้ว! สวี่หยุนตัวสั่นสะท้านเล็กน้อยก่อนที่จะคิดในใจ..
'นี่มันไม่โกงไปรึ? ความยุติธรรมมันอยู่ที่ไหนกัน..ข้าคือผู้สืบทอดของต่างหูสรรพธาตุที่ยิ่งใหญ่ไม่ใช่รึ..แต่ผู้สืบทอดต่างหูสรรพธาตุที่ยิ่งใหญ่กับไม่สามารถเข้าใจธาตุวารีระดับตํ่าได้และยังพ่ายแพ้เด็กสาวแค่อายุ 12 ปีเนี่ยนะ!!' ขณะที่สวี่หยุนกำลังร้องะโอยู่ในใจจู่ๆหลินเสี่ยวโหยวที่อยู่บนตักของสวี่หยุนก็ลืมตาออกมาอย่างช้าๆก่อนจะกล่าวออกมา...
"พี่ชาย..มีอะไรหรือ?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวถามออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักที่ตรงกันข้ามกับรอยยิ้มของสวี่หยุนที่ไม่ทราบว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี..
"อะ..เอ่อ..ข้าทนอยู่ใต้นี้ต่อไม่ไหวแล้วน่ะ..หมาป่าสีดำก็ยังเฝ้าอยู่ข้างบน..สงสัยจะได้วิ่งหนีต่ออีกสักคืนก่อนที่จะหนีลงธาราขนาดใหญ่อีกรอบ.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มยากอธิบาย..แม้แต่แผนการกำจัดหมาปีสีดำทั้งห้าสวี่หยุนก็ยังไม่มีด้วยซํ้าไปแต่สวี่หยุนก็จำเป็ต้องขึ้นจากใต้ธาราขนาดใหญ่แล้ว..สวี่หยุนเลยวางแผนไว้ว่าจะหลบหนีหมาป่าสีดำไปตามธาราขนาดใหญ่เรื่อยๆจนธาตุวารีในร่างของตนเองฟื้นฟูเสร็จสิ้นแล้วค่อยทำการหลบหนีลงธาราขนาดใหญ่อีกครั้ง..
"อืม..ไม่ว่าพี่ชายจะหลบหนีไปถึงไหนข้าก็จะตามพี่ชายไปด้วย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูก่อนจะเอาหน้าของตนมาคลอเคลียกับอกของสวี่หยุนราวกับลูกแมว..เมื่อได้ยินคำกล่าวของหลินเสี่ยวโหยวก็ทำให้สวี่หยุนยิ้มอ่อนโยนออกมาทันทีก่อนจะยกนิ้วขึ้นมาอย่างช้าๆ..
"เสี่ยวโหยว..ดูนี่สิ.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะพยายามบังคับธาตุวารีบริเวณปลายนิ้วมือเล็กน้อยให้เปลี่ยนรูปร่างกลายเป็เด็กสาวตัวเล็กน่ารักน่าเอ็นดูเป็อย่างยิ่ง..ซึ่งรูปเด็กสาวที่สวี่หยุนทำให้ปรากฏก็คือหลินเสี่ยวโหยวนั่นเอง..
"ว้าว! พี่ชาย..น่ารักมากเลย! พี่ชายเก่งจริงๆ!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใส..เมื่อสวี่หยุนได้ยินคำกล่าวของเด็กสาวก็คิ้วกระตุกเล็กน้อย..
'หากข้าเก่งจริงๆเสี่ยวโหยวที่มีแก่นแท้ธาตุวารีจะเรียกว่าอะไร..ข้าแทบจะไม่มีสิทธิไปเทียบกับเสี่ยวโหยวเลยสักนิด!' สวี่หยุนได้แต่คิดในใจออกมาก่อนจะพยายามฝืนยิ้มให้หลินเสี่ยวโหยว..สวี่หยุนในตอนนี้สามารถบังคับธาตุวารีที่อยู่รอบๆได้บ้างแล้วเล็กน้อยเพราะความเข้าใจในธาตุวารีของสวี่หยุนเพิ่มขึ้นมาแล้ว..ถึงจะไม่สามารถใช้เป็อาวุธโจมตีได้แต่ก็นับว่ายังมีประโยชน์ในหลายๆสถานการณ์อยู่ดี...
หลินเสี่ยวโหยวที่มีสีหน้าตื่นเต้นกับเด็กสาวนํ้าจู่ๆก็เหมือนกับได้รับรู้อะไรบางอย่างมาอย่างกระทันหัน..
"หืม? เสี่ยวโหยว? เป็อะไรหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความกังวลขณะที่มองเห็นสีหน้าของหลินเสี่ยวโหยวที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย..
"อืม..ข้าว่า..ข้าน่าจะทำแบบพี่ชายได้.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาก่อนที่จะยกนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วและเริ่มเปลี่ยนธาตุวารีที่ปลายนิ้วให้กลายเป็รูปร่างของสวี่หยุน..
"พี่ชาย! พี่ชาย! ข้าก็ทำได้เช่นกัน! ข้าเก่งหรือไม่พี่ชาย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นขณะที่ยังควบคุมธาตุวารีอยู่อย่างง่ายดาย..สวี่หยุนมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเด็กสาวสามารถควบคุมธาตุวารีได้อย่างง่ายดาย..สวี่หยุนในตอนนี้แทบจะต้องใช้สมาธิทั้งหมดในการควบคุมธาตุวารีในตอนนี้! สวี่หยุนยิ้มออกมาอย่างยากลำบากเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..
"อืม..เสี่ยวโหยวน้องสาวข้าเก่งที่สุดเลย..ไม่นานเสี่ยวโหยวก็คงจะแซงหน้าพี่ชายไปแล้วล่ะ" สวี่หยุนกล่าวขึ้นมาก่อนที่จะยกมือขึ้นมาลูบหัวของหลินเสี่ยวโหยว...เด็กสาวมีรอยยิ้มออกมาอย่างความสุขก่อนจะกล่าวออกมา..
"ข้าจะพยายามฝึกฝนจนแซงหน้าพี่ชายให้ได้! สักวันข้าจะเป็คนปกป้องพี่ชายเอง!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างไร้เดียงสา..สวี่หยุนฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะผงกหัวรับคำ..ไม่สามารถปกป้องเด็กสาวได้ไม่พอยังให้เด็กสาวอายุ 12 ปีมาปกป้องตนเองนับว่าน่าขายหน้าโดยแท้จริง...
"พี่ชาย..ให้ข้าสู้กับหมาป่าสีดำนั่นด้วยกันกับพี่ชายได้หรือไม่? ข้าว่าตอนนี้ข้าน่าจะช่วยเหลือพี่ชายได้บ้างแล้ว!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้น..สวี่หยุนสะดุ้งในทันทีและมีสีหน้าตกตะลึงก่อนจะกล่าวออกมา..
"อะ..อ่า..แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นต้องรีบลงมาใต้แม่นํ้านี้กับข้าเข้าใจหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างยากลำบากเล็กน้อย..ตอนแรกสวี่หยุนกำลังจะปฏิเสธคำขอร้องที่แทบจะเป็ไปไม่ได้เลยแม้แต่น้อยของหลินเสี่ยวโหยว..แต่เมื่อสวี่หยุนเห็นสีหน้าของเด็กสาวที่กำลังคาดหวังเป็อย่างยิ่งทำให้สวี่หยุนไม่สามารถกล่าวปฏิเสธออกไปได้..
"อื้ม! ขอบคุณมากพี่ชาย!" หลินเสี่ยวโหยวมองเห็นสีหน้าของสวี่หยุนก็รู้ในทันทีว่าสวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างยากลำบากอย่างยิ่งทำให้เด็กสาวหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณออกมา..สวี่หยุนมีสีหน้ายํ่าแย่อย่างยิ่งในตอนนี้ก่อนจะกล่าวออกมา..
"งั้นข้าจะเป็คนเข้าไปสู้กับหมาป่าสีดำห้าตัวนั่นเอง..เสี่ยวโหยวคอยสนับสนุนอยู่รอบๆแม่นํ้า..เข้าใจหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก..สู้กับหมาป่าสีดำห้าตัวนั่นด้วยตัวเอง? หากสวี่หยุนทำได้จริงๆแล้วเขาจะหนีลงมายังธาราขนาดใหญ่นี้เพื่ออะไรกัน..ถึงแม้สวี่หยุนจะกล่าวเช่นนั้นแต่จริงๆแล้วก็แค่ไปหลบการโจมตีของหมาป่าห้าตัวเรื่อยๆมากกว่า..
"อื้ม! ข้าจะสนับสนุนพี่ชายเอง! เชื่อใจข้าได้เลย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความมุ่งมั่นทำให้สวี่หยุนมีรอยยิ้มยากอธิบายขึ้นมาในทันที..
"จำไว้ให้ดีว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นให้ลงมาใต้แม่นํ้านี้เข้าใจหรือไม่? นี่สำคัญมากจริงๆ..หากเสี่ยวโหยวเป็อะไรไปข้าคงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตเป็แน่.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มยากอธิบาย..
"ข้าให้สัญญากับพี่ชาย! ข้าจะรีบหนีลงมาทันทีที่เกิดเื่ไม่คาดฝัน!!" หลินเสี่ยวโหยวรู้สึกดีใจเป็อย่างยิ่งเพราะคำกล่าวของสวี่หยุนทั้งยังรู้สึกตื่นเต้นเพราะจะได้ช่วยสวี่หยุนในการต่อสู้บ้างแล้ว..
"อืม..งั้นพวกเราไปกันเถอะ" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างยากลำบากก่อนที่จะพุ่งขึ้นจากธาราไปทางหมาป่าสีดำทั้งหมาในทันที..แต่ก่อนที่สวี่หยุนจะเข้าไปถึงตัวหมาป่าสีดำสวี่หยุนก็พบว่าหมาป่าสีดำทั้งห้าตัวที่ตอนแรกเมื่อเห็นสวี่หยุนมันก็แผ่จิตสังหารออกมาในทันทีแต่เมื่อสวี่หยุนเข้าใกล้มันได้เพียงเล็กน้อยหมาป่าสีดำทั้งห้าก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเป็ความหวาดกลัวต่ออะไรสักอย่างเป็อย่างยิ่ง..
สวี่หยุนงุนงงเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองธาราขนาดใหญ่ที่หลินเสี่ยวโหยวอยู่ก็กลายเป็ตกตะลึงพอๆกับหมาป่าสีดำทั้งห้าในทันที..รอบๆตัวของหลินเสี่ยวโหยวระยะ 100 จ้างที่เป็นํ้าจากธาราขนาดใหญ่ทั้งหมดกำลังลอยขึ้นไปในอากาศโดยที่มีหลินเสี่ยวโหยวเป็จุดศูนย์กลาง..ภาพที่สวี่หยุนมองเห็นราวกับผู้ยิ่งใหญ่กำลังพลิกธาราอยู่อย่างไรอย่างนั้น!..เมื่อนํ้าจำนวนมากลอยขึ้นมาจากธาราขนาดใหญ่มันก็หยุดลงและเริ่มเปลี่ยนสภาพตนเองเป็เข็มวารีขนาดใหญ่ถึง 100 เล่ม!
สวี่หยุนมีสีหน้าตกตะลึงเป็อย่างยิ่งจนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกเช่นเดียวกับหมาป่าสีดำทั้งห้าที่กำลังสั่นสะท้านเพราะความหวาดกลัว..เวลาผ่านไปอีกสักพักเข็ม 100 เล่มก็ก่อตัวเสร็จสมบูรณ์และหลินเสี่ยวโหยวก็ะโบอกสวี่หยุนในทันที..
"พี่ชาย! หลบเร็วเข้า!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวปลุกสวี่หยุนที่กำลังอยู่ในอาการตกตะลึงให้ตื่นขึ้นมาทันทีก่อนจะใช้เหยียบวารีท่องนภาขึ้นไปบนอากาศทิ้งหมาป่าสีดำทั้งห้าให้อยู่เบื้องล่างในทันที..เมื่อสวี่หยุนใช้เหยียบวารีท่องนภาพุ่งขึ้นไปได้สักพักเข็มวารีหนึ่งร้อยเล่มก็พุ่งไปทางหมาป่าสีดำทั้งห้าในทันที..
เข็มแต่ละเล่มไม่ได้มีการโจมตีที่รุนแรงมากนักมันเทียบได้กับผู้ฝึกตนขั้น 4 ของรวบรวมลมปราณระดับสูงแต่เมื่อมันมีถึงหนึ่งร้อยเล่มทำให้เทียบได้เป็เป็ผู้ฝึกตนขั้น 4 ของรวบรวมลมปราณขั้นสูงหนึ่งร้อยคนเลยทีเดียว!
เข็มแต่ละเล่มมีความเร็วที่สูงเป็อย่างยิ่งทำให้หมาป่าสีดำทั้งห้าแทบจะทนไม่ได้ในทันทีที่เข็มพุ่งไปถึง 50 เล่มแล้ว..เวลาผ่านไปอีกสักครู่หลินเสี่ยวโหยวก็ใช้เข็มทั้งหนึ่งร้อยเล่มหมดไปและหมาป่าสีดำทั้งห้าก็ตกตายลงเช่นกัน..สวี่หยุนมีสีหน้าตกตะลึงค้างั้แ่มองเห็นหลินเสี่ยวโหยวทำการพลิกธารามาจนถึงตอนนี้สวี่หยุนก็ยังไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าเลยแม้แต่น้อยจนได้ยินเสียงเรียกน่ารักของเด็กสาว..
"พี่ชาย! ข้าทำสำเร็จแล้ว! ข้าช่วยเหลือกี่ชายได้แล้ว!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมะโเหยงๆอยู่บนพื้นราวกับเด็กน้อยไม่มีพิษมีภัย..สวี่หยุนมองไปทางหลินเสี่ยวโหยวด้วยใบหน้าซับซ้อนเป็อย่างยิ่ง..
'ช่วยเหลือ? ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยแม้แต่น้อย! เด็กสาวขั้นสามของรวบรวมลมปราณกับสามารถสร้างการโจมตีที่เทียบได้กับผู้ฝึกตนขั้นสี่ของรวบรวมลมปราณระดับสูงถึงหนึ่งร้อยคน!? ไม่เห็นจะยุติธรรมเลยแม้แต่น้อย!!' สวี่หยุนคิดในใจก่อนจะแสดงรอยยิ้มยากอธิบายออกมา..สวี่หยุนไม่มีทางกล่าวออกมาเช่นนั้นเป็แน่เมื่อมองดูเด็กสาวที่กำลังดีใจเพราะได้ช่วยเหลือเขาไม่ใช่เพราะได้สังหารหมาป่าสีดำทั้งห้าเลยสักนิดเดียว...
สวี่หยุนในตอนนี้ที่สามารถต่อสู้ข้ามระดับได้ก็เป็เพราะมีดไม้ วรยุทธตัดระดับและสัญชาตญาณก่อนที่สวี่หยุนจะสูญเสียความทรงจำทั้งสิ้น..แต่ถึงแม้สวี่หยุนจะมีความสามารถหรืออุปกรณ์มากมายแต่สวี่หยุนก็ไม่มีทางสร้างการโจมตีที่เทียบกับผู้ฝึกตนขั้น 4 ของรวบรวมลมปราณระดับสูงถึงหนึ่งร้อยคนได้อย่างแน่นอน!
"อืม! เสี่ยวโหยวน้องสาวของข้าเก่งที่สุดอยู่แล้ว!" สวี่หยุนมาหยุดอยู่ตรงหน้าของหลินเสี่ยวโหยวก่อนจะยกมือขึ้นและลูบหัวเด็กสาวอย่างอ่อนโยน..
"ฮิฮิ ข้าชอบพี่ชายของข้าที่สุดเลย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูก่อนจะกระโจนมากอดสวี่หยุนอย่างรวดเร็ว..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะกอดเด็กสาวตอบและอุ้มเด็กสาวขึ้นมา..
"กลับเมืองเซี่ยหลงกันเถอะ..เสี่ยวโหยวกล่าวไว้แล้วว่าจะช่วยข้าทำอาหารใช่หรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเป็อย่างยิ่ง...
"อื้ม! แค่อยู่กับพี่ชาย..จะให้ข้าทำเช่นไรก็ได้!!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูก่อนจะเอาศีรษะมาพิงกับอกของสวี่หยุน..สวี่หยุนลูบหลินเสี่ยวโหยวเล็กน้อยก่อนจะสะบัดมือทำให้ลมปราณธาตุวารีลอยออกมาเก็บศพของหมาป่าสีดำทั้งห้าลงไปในผลึกลมปราณธาตุโดยที่สวี่หยุนไม่หันไปมองแม้แต่น้อย..
เมื่อสวี่หยุนมองดูเด็กสาวที่อยู่ในอ้อมอกกำลังส่งยิ้มมาให้สวี่หยุนก็ทำให้สวี่หยุนยิ้มตอบออกมาเล็กน้อยก่อนจะอุ้มเด็กสาวเดินกลับไปทางเมืองเซี่ยหลงที่อยู่ห่างไกลเป็อย่างยิ่งกับสถานที่ที่สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวอยู่ในตอนนี้...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
26K
