ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

เวลายามเช้ามาเยือน มันเป็นเวลาที่ฝ่ายหนึ่งโห่ร้องกันรับชัยชนะแรก หลังจากได้ข่าวของกองร้อยทหารม้าที่ 2 ว่าค่ายของข้าศึกได้ทำการสั่งถอนกำลังออกไปจากจุดที่ตั้งค่ายแล้ว ชาวบ้านต่างก็ยกย่องให้รีออนเป็นผู้บัญชาการที่มีความสามารถที่สุดเท่าที่จะเคยมีมา ด้วยเรื่องที่สามารถจัดการกับทัพศัตรูนับหมื่นได้โดยที่ไม่เสียกำลังทหารเลยแม้แต่คนเดียว“ข้ามองไม่ผิดจริงๆ ข้าว่าแล้วว่าท่านผู้บัญชาการคนนี้จะต้องมีของ.. นี่แค่ท่านสั่งการเพียงแค่ทหารม้าสองกองร้อยเท่านั้นเอง กลับสามารถตีค่ายที่มีกองทัพนับหมื่นแตกผ่ายไปได้...” ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวออกมาในขณะที่นั่งทานอาหารเช้าร่วมวงกับชาวบ้านอีกหลายคน“เหอะ.. เจ้าไม่ใช่หรือยังไง ที่ไม่พอใจที่เจ้าเมืองประกาศเรื่องการแต่งตั้งผู้บัญชาการในตอนนั้นเป็นคนแรกๆน่ะ.. เจ้านี่มันจิ้งจกเปลี่ยนสีจริงๆ..” ชาวบ้านหลายคนก็ต่างสนับสนุนคนที่เอ่ยออกมา ชาวบ้านคนแรกก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆ ก่อนที่จะเล่าถึงวีรกรรมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าของร้านเครื่องประดับ หุ้นส่วนของโรงละคร แล้วไหนจะมีตำแหน่งเป็นถึงเจ้าชายอีกด้วย“ว๊ายๆๆท่านผู้บัญชาการทั้งหล่อ และมีความสามารถอย่างนี้...ท่าน..ท่านคือสามีในฝัน..” สตรีนางหนึ่งที่ร่วมฟังอยู่ก็ต่างจินตนาการของตัวเองออกมา“เจ้ายังไม่รู้อีกรึ... ท่านผู้บัญชาการนั้นเป็นคู่หมั้นของคุณหนูแคทเทอรีนของพวกเราน่ะ” และชาวบ้านก็ต่างพูดถึงเรื่องนี้กันยกใหญ่ ทั้งเรื่องที่ตัวของแคทเทอรีนนั้นเดินตัวแทบจะติดกับผู้บัญชาการทัพตลอดเวลา แล้วไหนจะเรื่องที่ทั้งสองอาจจะได้ขึ้นเป็นองค์ราชา และราชินีในอนาคตอีกด้วย ในขณะเดียวกันนั้นเอง ม้าเร็วของอาณาจักรดีไวท์ก็เร่งเดินทางมาถึงเมืองหน้าด่านเพื่อแจ้งข่าวของการล่าถอยกองทัพให้ผู้บัญชาการใหญ่ได้รับรู้ พวกเขาไม่รู้เลยเสียด้วยซ้ำว่าพวกเขานั้นสูญเสียมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร ทัพหน้าของพวกเขาไม่เคยเจออะไรกับเหตุการณ์อย่างนี้มาก่อน ครั้งอดีตที่ผ่านมาไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทัพหน้านี้ก็มักจะทำผลงานได้ดี บางทีทัพหลักยังไม่ทันได้เดินทางเข้าร่วมก็ได้รับชัยชนะไปแล้ว“ถอย!!...หลบไป!!....” ทหารม้าเร่งที่ถือธงของอาณาจักรดีไวท์ วิ่งเข้ามาภายในตัวเมืองหน้าด่าน มุ่งตรงไปที่พักของเจ้าเมืองเพื่อรายการสถานการณ์ให้แก่ผู้บัญชาการใหญ่ที่อาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราว เมื่อม้ามาถึงหน้าบ้านของเจ้าเมือง ทหารคนนั้นก็ลงจากมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเอ่ยขอเข้าพบท่านผู้บัญชาการใหญ่ในทันที “ทำความเคารพท่านผู้บัญชาการ.. ข้าน้อยมีเรื่องสำคัญต้องรีบรายงานขอรับ” ทหารคนนั้นกล่าวพร้อมกับคุกเข่าลงหนึ่งข้าง ภายในห้องประชุมทัพของเจ้าเมืองที่จัดเตรียมเอาไว้ ตอนนี้คนที่ตำแหน่งสูงๆควบคุมทัพนับหมื่นก็อยู่ตรงหน้าของทหารนายนี้หมดแล้ว“มาไวกว่าที่คิดเอาไว้.. ยึดเมืองได้แล้วอย่างนั้นรึ...น่าตกใจมากเลยทีเดียว” ผู้บัญชาการใหญ่เอ่ยออกมาพร้อมกับทำสีหน้าที่ชื่นชม และกำลังฝันหวานถึงรางวัลที่เขาจะได้รับจากท่านราชา โดยที่ผู้บัญชาการคนอื่นๆกลับทำหน้าเซ็งๆ เพราะไม่เคยได้ออกรบอย่างเป็นจริงเป็นจังกับเขาเสียที“ข้าน้อยขอรายงาน... ตอนนี้ทัพหน้าของเราได้แตกผ่ายแล้วขอรับ...” สีหน้าของทุกคนดูเหมือนจะไม่ตกใจกับอะไรที่จะได้ยิน พวกเขาทั้งหมดพยักหน้าราวกับว่ารู้อยู่แล้ว แต่เมื่อผ่านไปประมาณ 5 วินาทีทั้งหมดก็สะดุ้งตกใจลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้“ห๊ะ!! เจ้าว่าอะไรนะ... ทัพหน้าของเราแตกผ่ายอย่างนั้นรึ.. เป็นไปได้อย่างไรกัน!!” ผู้บัญชาการใหญ่เอ่ยออกมาด้วยความตกตะลึง ทัพหน้าถือว่าเป็นทัพที่เจนสนามมากที่สุดกลับถูกล้มลงไปได้ เขาไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าเขาจะดูถูกเจ้าพวกซาทารอสมากจนเกินไป“..ทัพหน้าของเราถูกจู่โจมในขณะที่เราเดินทางไปถึงยังจุดหมายที่สามารถตั้งค่ายได้ อาวุธปริศนาที่เราไม่รู้จัก ถูกพวกนั้นนำมาใช้งาน มันสามารถสร้างเพลิงได้ แรงกระแทกของมันพอที่จะทำให้ทหารหลายสิบนายตายทันทีที่โดนเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น.. พวกมันต่างโยนเข้ามาภายในค่ายของเรานับร้อยนับพันลูก.. ส่งผลให้มีทหารที่ตายไปแล้วมากกว่า 8000 นาย บาดเจ็บทั้งสาหัสทั้งเล็กน้อยเกือบจะทั้งค่าย แม้แต่ผู้บัญชาการทัพหน้ายังได้รับความเสียหายดังกล่าวด้วยขอรับ” ทหารม้าเร็วกล่าวออกมาอย่างใจเย็น แต่คนที่อยู่ภายในห้องต่างก็สงสัยทั้งเกี่ยวกับอาวุธชิ้นใหม่ของซาทารอสนั้น ที่มันสามารถสังหารคนของพวกเขาได้เกือบหมื่นนายเพียงแค่คืนเดียว ทั้งห้องก็เอาแต่นิ่งเงียบ แต่ก็มีอยู่หนึ่งคนที่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย “เหอะ ทัพหน้าคงสิ้นชื่อไปแล้ว... ถึงพวกเจ้าจะสู้ไม่ได้ก็ไม่ได้แปลว่าทหารม้าเหล็กของข้าจะไม่สามารถสู้ได้เสียหน่อย... พวกเจ้ารอดูผลงานของพวกข้าได้เลย” ผู้บัญชาการทัพม้าเหล็กเอ่ยออกมาก่อนจะยืนขึ้น และเตรียมท่าว่าจะก้าวเท้าออกไปจากห้องประชุมทันที ผู้บัญชาการใหญ่เองก็ไม่มีทีท่าว่าจะห้ามเลย จนสุดท้ายชายคนนั้นก็เดินจากไปพร้อมกับการปิดประชุมในทันที ‘บางทีให้พวกมันไปเจอกับนรกบนดินบ้างก็ดีเหมือนกัน...แกไม่รู้หรอก ว่าพวกเราทัพหน้าจะต้องเจอกับอะไรมาบ้าง’ ทหารม้าเร็วคนนั้นเอ่ยขึ้นมาในใจ ทางด้านของรีออนที่ไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น เขารู้ว่าทัพที่ส่งมานี้เป็นเพียงแค่ทัพหน้า แต่มันก็ยังเป็นผลดีของเมืองเลบานอนด้วยเช่นกันที่ชนะศึกแรก ทำให้ทหาร และชาวบ้านต่างทำงานให้กับรีออนเป็นอย่างดี และไม่มีอะไรสงสัยเกี่ยวกับงานที่รีออนสั่งให้ทำ พวกเขาต่างพากันทำงานของตัวเองมากขึ้นไปอีก“ท่านพี่เจ้าคะ... น้องว่าท่านพี่ควรจะกลับไปพักผ่อนบ้างก็ดีนะเจ้าคะ ท่านพี่ไม่ค่อยได้นอนดีๆมาหลายคืนแล้ว...” แคทเทอรีนที่เอ่ยออกมากับรีออน ในขณะที่พวกเขากำลังตรวจสอบอาวุธชิ้นใหม่อยู่ด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นอะไรหรอกนะ เดี๋ยวสงครามจบ ข้าจะไปพักเอง…” รีออนกล่าวออกมาก่อนที่จะสั่งให้เคลื่อนปืนใหญ่ไปยังบริเวณป่าเลสเชนต์ และทั้งวันนี้มันก็ทำกันได้เพียงเท่านั้น ทหารกองพันที่สองเองก็ยังทำหน้าที่ทำกับดักที่ทุ่งสังหารของพวกเขาอยู่เช่นเดิม และแน่นอนว่ามันมีทางเดินเพียงสองทางตรงๆเท่านั้นที่ไม่มีกับดักอะไรอยู่เลย รีออนตั้งชื่อสองเส้นทางนี้ว่า ‘เส้นทางมรณะ’ ในเย็นวันนี้ทหารม้าของเมืองเลบานอนได้เข้ามาแจ้งว่า มีกองกำลังทหารม้าเข้าใกล้พื้นที่ป่าเลสเซนต์ และดูเหมือนว่าเขาจะทำการบุกต่อไปในทันทีหลังจากที่พักเหนื่อยเพียงชั่วคราวเท่านั้น รีออนรีบออกจากตัวเมืองมุ่งหน้าไปยังพื้นที่สั่งการปืนใหญ่ในทันที เขาก็อยากเห็นประสิทธิภาพของกับดักในป่าเลสเชนต์แล้วเช่นกัน แน่นอนว่าทหารราบกองพันที่หนึ่ง และทหารม้ากองพันที่ห้าเองก็เตรียมพร้อมแล้วสำหรับการศึกที่กำลังจะมาถึง ทหารม้านับหมื่นนายจะเข้าโจมตีอีกไม่กี่นาทีหลังจากนี้แล้ว เวลาไม่นานมากนัก ตอนนี้มันก็เป็นเวลาประมาณ 16.30 นาฬิกา เสียงของพื้นดินที่ร้องดังออกมากระฮึ่มราวกับโลกกำลังจะแตก“วันนี้เราจะทำการบุกตีเมืองให้แตกก่อนเวลาเที่ยงคืน... พวกเราจะให้พวกไอ้แก่หน้าโง่นั่นได้รู้ว่ากองทัพม้าเหล็กของเรานั้นก็เก่งไม่แพ้ไอ้เจ้าพวกทัพม้ากระจอกๆนั่น.... พวกเรา บุกได้!!” เสียงของม้าที่ดังมาแต่ไกล ทหารที่เห็นแต่ฝุ่นควันที่ตามหลังมา มันก็ยิ่งทำให้ประมาทไปบ้าง จึงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ แต่มันไม่ใช่กับรีออนเพราะเขานั้นสามารถมองเห็นได้ทุกอย่างถ้ามีอลิสช่วยเหลืออยู่ ยิงได้!! เสียงของรีออนดังขึ้นเพื่อสั่งการให้ทหารเริ่มยิงปืนใหญ่ออกไปในทันที จากนั้นไม่นานก็มีลูกกระสุนขนาดทรงกลมลอยออกไปจากปลายกระบอกปืน มันลอยขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะตกลงมาตรงกลางทัพม้าพอดี.... ตูมมมมม!!ตูมมมมม!!ตูมมมมม!!ตูมมมมม!! ผู้บัญชาการม้าเหล็กที่ได้ยินเสียงระเบิดก็ได้รีบสั่งการในทันที “รีบบุกเข้าไป... อาวุธนั้นมันใช้การได้ไม่บ่อยนักหรอก.. ม้าของเรานั้นเร็วกว่าที่มันโจมตีมาเสียอีก..บุก!!” และเขาก็ไม่รู้เลยว่าทหารของม้าของเขานั้นหายไปนับร้อยจากลูกปืนใหญ่เพียง 1 ลูก และภายใน 20 วินาทีกระสุนพวกนั้นก็ยิงออกมาอีกครั้งจากปืนใหญ่นับ 10 กระบอก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 55

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 55

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้