ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 40 ใครใช้ให้คุณรอกัน?

ลู่เหวินถิงมาที่หมู่บ้านหย่งฮุ่ยในวันหยุดสุดสัปดาห์ หลังจากสอบถามอยู่นานในที่สุดก็พบที่อยู่ของสวี่หราน

บ้านอิฐสีแดงหลังใหญ่ดูดีกว่าบ้านอื่นๆ เขาตะโกนเรียกที่หน้าประตู สวี่หรานก็ออกมาเปิดประตู

สวี่หรานเห็นว่าเป็นลู่เหวินถิง ก็ไม่ได้เชิญให้เข้าบ้าน แค่ยืนคุยกันที่หน้าประตู

"ไม่ชวนผมเข้าไปข้างในหน่อยเหรอ?" ลู่เหวินถิงถาม เขากับเธอมีความเข้าใจผิดกันอยู่ วันนี้เขามาเพื่อพูดคุยให้เข้าใจกัน

"เหยียนฮ่าวไม่อยู่บ้าน ฉันไม่สะดวก"

ลู่เหวินถิงเห็นสวี่หรานทำท่าทางเย็นชาใส่ ก็คิดว่าเธอกำลังโกรธเขาอยู่ จึงพูดว่า "เรื่องของคุณ อาจารย์เล่าให้ผมฟังแล้ว อาจารย์ไม่รู้ว่าคุณถูกหลอกมาที่นี่ ถ้าคุณอยากกลับไป ผมจะพาคุณกลับไปเอง!"

สวี่หรานมองลู่เหวินถิงแล้วพูดว่า "พาฉันกลับไป? ขาของฉันก็อยู่ที่ตัวฉัน ฉันอยากไปไหนก็ได้ ไม่มีใครขังฉันไว้เสียหน่อย คุณคิดจะพาฉันไปไหน?"

"ผมรู้ว่าคุณถูกบังคับ ถึงแม้คุณจะเป็นหม้าย แต่ผมไม่ถือ!"

"คุณไม่ถือ แล้วครอบครัวคุณไม่ถือหรือไง" สวี่หรานมองไปที่ลู่เหวินถิง 

ลู่เหวินถิงอาจจะมีใจให้สวี่หรานอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนจะยังไม่มากพอ

พ่อแม่ของลู่เหวินถิงทำงานในหน่วยงานราชการ แต่ก่อนพวกเขาชอบสวี่หรานมาก แต่พอรู้ว่าสวี่หรานแต่งงานแล้ว ก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับครอบครัวของเธออีก ถ้ารู้ว่าเขายังจะคบกับสวี่หราน ที่บ้านคงไม่เห็นด้วยแน่

"พ่อแม่ของผมคงไม่ยอมให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ผ่านการแต่งงานมาแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล แต่ถ้าผมพูดกับพวกเขาดีๆ อย่างน้อยพวกเขาก็น่าจะฟังผมบ้าง" ลู่เหวินถิงกล่าว

สวี่หรานรู้สึกอึดอัดใจ คำพูดของลู่เหวินถิงช่างไม่น่าฟังเอาเสียเลย พูดอยู่ได้คำเดียวว่า "แต่งงานมาแล้ว"

"ฉันซาบซึ้งในความหวังดีของคุณ แต่ไม่เป็นไรหรอก ฉันอยู่ที่นี่ก็สบายดี ไม่ได้ลำบากอะไร" สวี่หรานกล่าว "ไม่ต้องลำบากแต่งงานกับผู้หญิงที่ผ่านการแต่งงานมาแล้วอย่างฉันหรอก"

ลู่เหวินถิงเห็นสวี่หรานยังคงเฉยชาจึงพูดว่า "สวี่หราน คุณเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เหรอ?" วันนั้นตอนกินข้าวด้วยกัน สวี่หรานก็คอยปกป้อง    เหยียนฮ่าวอยู่ตลอด

จริงๆ แล้ว สวี่หรานไม่ได้มีใจให้ลู่เหวินถิงเลย คนที่เคยมีใจคือเจ้าของร่างเดิมต่างหาก แถมตอนนี้เธอก็แต่งงานกับคนอื่นไปแล้ว ลู่เหวินถิงก็ไม่ได้มาขัดขวาง ต่อไปก็ไม่ควรกลับมายุ่งเกี่ยวอีก

"ฉันกับคุณไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้ว ต่อไปนี้ต่างคนต่างอยู่เถอะ คุณยังมีอนาคตอีกไกล ต่อไปต้องหาภรรยาดีๆ ได้แน่" สวี่หรานกล่าว ตอนนี้เธอพูดชัดเจนแล้ว ต่อไปก็ต่างคนต่างอยู่เถอะ

ลู่เหวินถิงไม่ยอมแพ้ เขาคิดว่าสวี่หรานทิ้งเขาไปเพราะเงิน แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่า ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก หัวใจของสวี่หรานก็น่าจะยังอยู่ที่เขา ทำไมวันนี้เธอถึงได้พูดจาเย็นชาแบบนี้

"เสี่ยวหราน คุณไม่ไปกับผมจริงๆ เหรอ? อยากจะจมปลักอยู่ชนบทแบบนี้ไปตลอดชีวิตกรือไง? นี่เป็นโอกาสเดียวของคุณแล้วนะ ผมคงรอคุณตลอดไปไม่ได้หรอก" จริงๆ แล้วเขาแค่อยากจะกดดันให้สวี่หรานคิดให้ดี

สวี่หรานถอนหายใจ "ใครให้คุณรอกัน? ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วก็กลับไปเถอะ อยู่ที่นี่นาน ๆ  ระวังคนอื่นจะนินทาเอาได้" เธอไล่เขาทางอ้อมแล้ว

ลู่เหวินถิงเงียบไปครู่หนึ่ง ครั้งนี้คงเสียเที่ยวจริงๆ แต่ก็ไม่เชิงเสียเที่ยวซะทีเดียว อย่างน้อยเขาก็ตัดใจได้แล้ว สวี่หรานเปลี่ยนใจแล้ว เขาไม่ได้ใจร้าย เมื่อก่อนเขายังรู้สึกผิดต่อเธอ แต่ตอนนี้เขาไม่ต้องรู้สึกผิดต่อใครแล้ว

สวี่หรานมองลู่เหวินถิงเดินจากไป ในที่สุดเธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก พอหันกลับไปก็เห็นเหยียนฮ่าวยืนอยู่ที่กำแพง ไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่

"กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ส่งเสียงอะไรเลย ได้ยินอะไรไปบ้างล่ะ?" 

เหยียนฮ่าวยิ้มแล้วพูดว่า "ก็ได้ทั้งหมดนั่นแหล่ะ" สวี่หรานไม่ได้เลือกที่จะจากไปกับลู่เหวินถิง แสดงว่าเธอผูกพันกับชีวิตที่นี่มากขึ้นแล้วสินะ