Tenmei do:ตำนานเจ็ดสี [ nanairo ]

   รุ่มเช้าชวนหนาวของวันหนึ่ง

 19 / 12 / 3907

 "รุณหวัด"

 ต่างเสียงต่างทักทายกัน

 "อ่า รุณหวัด"

 ฟราโก้พึ่งมาถึง ตั้งเเต่วันที่ฟราโก้ได้เป็นเพื่อนกับโยฟุ ฟราโก้ก็จะเดินมาโรงเรียนพร้อมโยฟุเสมอ

 เเต่วันนี้ดูเหมือนว่าจะไม่มา

 "อรุณสวัสดิ์ คุณเเฟรเรีย"

 กาไคทักทายฟราโก้

 "อรุณสวัสดิ์ครับ คุณซากิหิโระ"

 ฟราโก้ทักทายกลับ

 "อาเระ โยฟุไม่มาหรอ วันนี้"

 กาไคถาม

 "ไปที่บ้านของคุณสึกิชิบะเเล้วเเหละ เเต่ว่าดูเหมือนว่าจะป่วย"

 ฟราโก้บอก

 "งั้นหรอ หมอนั่นมันป่วยเป็นด้วยหรอเนี่ย"

 กาไคพูด

 "ง้้้นพวกเราไปห้องกันเถอะ"

 ฟราโก้บอก

 "อืม"

 กาไคตอบ

 ก่อนที่ทั้งสองจะไปที่ห้องเรียน

 ทางคาเอนะ

 "วั้นนี้สึกิชิิิิิิิบะคุงไม่มาสินะ"

 คาเอนะพูดกันตัวเองหน้าล็อกเกอร์ของตัวเอง

 "ถ้ามาล่ะก็ ปกติจะมาทักทายเราเสมอ"

 คาเอนะพูดกับตัวเองอีกครั้ง

 "เเต่หลังจากวันนั้น ก็ไม่มาทักทายอีกเลย ยอมเเพ้เเล้วสินะ"

  คาเอนะพูด

 ณ ห้องเรียน

 คาบโฮมรูม

 "เอาล่ะ มีใครไม่มาบ้าง"

 อาจารย์ถาม

 "สึกิชิบะคุงกับโยชิซายะจังค่ะ อาจารย์"

 หัวหน้าห้องบอกอาจารย์

 "สองคนนั้นเป็นอะไรงั้นหรอ"

 อาจารย์ถาม

 "สึกิชิบะคุงไม่สบายค่ะ ส่วนโยชิซายะจังไม่มาเพราะอยู่บ้านดูเเลสึกิชิบะคุงค่ะ"

  หัวหน้าบอกอาจารย์

  "โอเค ทำหน้าที่ได้ดีมาก อิชิเอะ"

 อาจารย์บอกกับหัวหน้าห้อง

 "ค่ะ"

 อิชิเอะที่เป็นหัวหน้าห้องตอบ

 ที่บ้านโยฟุ

 "เเหะ เเหะ"

 โยฟุไอนิดหน่อย

 "เป็นอะไรรึเปล่า ให้ชั้นเปลี่ยนผ้าใหม่ให้มั้ย"

 เอเน่ถาม

 "ไม่เป็นไรๆ ชั้นเเค่ไอเฉยๆน่า"

 โยฟุบอก

 "เเละก็นะซายุ ไม่ต้องมานอนเฝ้าชั้นในห้องก็ได้ เดี๋ยวมันจะติดไข้หวัดจากชั้น"

  โยฟุบอก

 "อืม เข้าใจเเล้วล่ะ งั้นก็หลับให้เต็มที่นะ"

 เอเน่บอกก่อนจะปิดประตู

 "อืม.."

 โยฟุตอบ

 จากนั้นโยฟุก็ข่มตาหลับ

 ก่อนจะฝันถึงบางอย่าง

 ในฝันของโยฟุนั้้้น ก็เป็นฝันที่น่ากลัวมาก

 โยฟุนั้นในตอนนี้ยืนบนผาสูงที่สามารถมองเห็นข้างล่างของผานี้ได้

 โยฟุเห็นผู้คนมากมาย ที่อ้อนวอนบางอย่างจากโยฟุ

 "ช่วยโลกด้วย"

 ผู้คนใต้ผานี้ต่างขอร้องอ้อนวอนโยฟุุ

 ก่อนที่โยฟุจะมองไปรอบๆตัวเอง

 ก็พบกับเหล่าสเลเยอร์ไฮเเรงค์มากมายที่ล้มลงด้วยร่างอาบด้วยของเหลวสีเเดง นั่นคือเลือด

 บนร่างกายของพวกเค้าเหล่านี้ มีบาดเเผลเต็มไปหมด

 โยฟุมองไปรอบๆก็พบกับทัตสึคิิิจิ อาซาซุคุ

 เค้าเงยหน้าขึ้นมามองโยฟุ

 "ความหวังสุดท้ายคือนาย หนุ่มน้อยชิบะ"

 อาซาซุคุพูดก่อนจะล้มลวไปนอน

  โยฟุตกใจก่อนที่จะมีเกทจนาดใหญ่โผล่ขึ้นมาตรงภายหน้าของโยฟุ

 จากนั้นก็มีเสียงดังขึ้น

 "เจ้างั้นสินะ ความหวังสุดท้ายของมนุษย์โลก"

 มันคือเสียงของมอนเตอร์ขนาดยักษ์

 "ห๊ะ!"

 โยฟุสงสัยเสียงของมอนเตอร์จนาดยักษ์นั้น

 มันโผล่ขึ้นก่อนจะโจมตีใส่โยฟุ

 "เฮ้อ!'

 โยฟุสดุ้งตื่นขื้น

 โยฟุหยิบมือถือขึ้นมาดู

 "17:34 "

 โยฟุพูดเวลาขึ้น

 "นี่ชั้นหลับไปนานขนาดนั้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้เลยหรอเนีี่ี่ี่ย"

 โยฟุพูดขึ้น

  "จริงสิ"

 โยฟุพูููููููดก่อนจะเอามือมาเเนบที่หน้าผาก

 "หายเป็นไข้เเล้วเเเหะ"

 โยฟุพูดก่อนจะเดินลุกออกจากเตียง

 เเละเดินไปที่บันได้

 "ฮ้าว~~"

 โยฟุโชวความง่วง

 ก่อนจะเห็นใครบางคนยืนอยู่ที่ครัว

 "ซายุ?"

 โยฟุเรียกชื่อขึ้น

 "อ่าวตื่นเเล้วงั้นหรอ"

 เอเน่ถาม

 "อ่า เเล้วทำอะไรอยู่น่ะ"

 โยฟุถาม

 "มื้อเย็นน่ะ"

 เอเน่บอก

 "งั้้้้้้้้้้้้นหรอ อืม.."

 โยฟุพูดก่อนจะเดินออกไปข้างนอกบ้าน

  ก่อนจะมีหิมะมากมายตกเต็มไปหมด

 "หิมะล่ะ"

 พอโยฟุพูดเสร็จก็พุดขึ้นว่า

 "บางที เราไม่ควรไปยุ่งกับซุยเคียวอีกเเล้วก็ได้"

  โยฟุพูดก่อนจะกลางมือออกเเละให้หิมะล่วงเลยลงมา

 จากนั้้้้้้้้นไม่นานโยฟุก็ได้ยินเสียงบางอย่างคลายกับคนที่กำลังฝึกใช้สกิล

 " - exorcirit blackdrab

     (เอ็กซ์โซซีริด เเบล็กเเดรป) - "

  มันเป็นเสียงของเดียร์รอธ ที่กำลังใช้สกิลอะไรบางอย่าง

 "ย้า"

เดียร์รอธพูดขึ้นก่อนจะมีเสียงเเรงลมเกิดขึ้น

 ปึก!!

 "ใช้ไม่ได้เเหะ ถ้าใช้ไม่ได้อย่างงี้ เเล้วเราจะมีประโยชน์กับท่านจักรพรรดิยังไง"

  เดียร์รอธพูด

 "เดียร์รอธ.."

 โยฟุเรียกเดียร์รอธ

 "ครับ!"

 เดียร์รอธตกใจเสีีีีีีีีีีีียงโยฟุ

 "จะทานข้าวเย็นเเล้วกลับเข้ามาในบ้านได้เเล้ว"

  โยฟุุุุุบอก

 "ครับ"

 เดียร์รอธตอบก่อนจะวิ่งไปทางโยฟุ

 ด้านคาเอนะ

 คาเอนะหลังจากที่กลับมาคาเอนะก็นอนกลางวันเพราะความง่วง

 จากนั้นพอตื่นก็ออกมาจากห้องทันที

 "ฮ้าว~~"

 คาเอนะเองโชวความง่วง

 ซาโยริที่อยู่ในครัวก็เรียกคาเอนะ

 "คานะ มาทานข้างได้เเล้ว"

 ซาโยริบอก

 "อ่า"

 คาเอนะตอบ

 จากนั้นคาเอนะก็มานั่งที่โต๊ะทานข้าว

 เเล้วซาโยริก็กำลังยกอาหารมาพอดี

 พอวางเสร็จเท่านัั้ั้ั้ั้ั้ั้ั้นเเหละ ซาโยริจึงเงยหน้ามองคาเอนะ เเละก็พบว่าคาเอนะมีเส้นผมที่เเตกออกมาเป็นสีเเดง

 "คานะ!"

 ซาโยริร้องขึ้น

 "หืม มีอะไรทำไมร้องอย่างง้้นล่ะ"

 คาเอนะสงสัย

 "ผมๆๆ ผมของเธอ"

ซาโยริบอก

 "อะไร ผมของชั้นทำไม"

 คาเอนะถาม

 ก่อนที่ซาโยริจะรีบวิ่งไปเอากระจกมาให้ดูู

 "นี่มันอะไรเนี่ย!!"

 คาเอนะตะโกนขึ้นเพราะตกใจที่เส้นผมของตัวเองเป็นอย่างงั้น

โปรดติดตามตอนต่อไป