ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        “ฮ่าฮ่า คราวนี้เจ้ารีบแล้ว”หลิวซื่อหัวเราะจนไหล่สั่น “สมน้ำหน้า เจ้าควรทําตั้งนานแล้ว”

        “ชิงชิงล่ะ ข้าต้องรีบหารือกับนางยายเฒ่า บ้านเราต้องมอบซาลาเปา ตอนนี้ชิงชิงต้องหมักแป้ง ไม่เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าจะไม่ทันแล้วข้าพูดเรื่องจริงจังกับเจ้า เจ้าอย่ามาหยอกเย้าข้า” ผู้เฒ่าหวังกระวนกระวายใจ แต่ก็หมดปัญญากับภรรยาตนเอง

        “ท่านพ่อ เรื่องของเซ่นไหว้ท่านแม่กับชิงชิงเตรียมเรียบร้อยนานแล้วเจ้าค่ะ” หวังเยวี่ยทนเห็นผู้เฒ่าหวังกระวนกระวายใจไม่ได้จึงบอกความจริงออกมา “ท่านแม่ถามคนในตระกูลนานแล้ว รู้ว่าแต่ละบ้านมอบของเซ่นไหว้มากกว่าปีก่อนๆจึงหารือกับชิงชิงแล้วกําหนดของเซ่นไหว้ของบ้านพวกเราใหม่เจ้าค่ะ”

        ผู้เฒ่าหวังนั่งบนเก้าอี้บ่นโอดครวญว่า “เหตุใดไม่บอกกับข้าสักคำเล่า?”

        “บอกอันใดไปเจ้าก็ล้วนคัดค้านเจ้าเห็นเงินสำคัญเกินไป!” หลิวซื่อส่ายหน้าไปมา “เจ้าน่ะไม่ลองคิดสักหน่อย ไหว้บรรพบุรุษเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ข้าจะละเลยได้หรือ?”

        “ใช่ เจ้ากล่าวได้ถูกแล้วของเซ่นไหว้ที่พวกเจ้าเตรียมคือสิ่งใด? ข้าต้องกลับไปบอกพวกเขา”

        หลิวซื่อเอ่ยอย่างภูมิใจ“ฟังให้ดีล่ะ ซาลาเปาพุทราแดงหกร้อยลูกที่บ้านเราทำ จินอวี๋หม่านถังห้าสิบฟอง ยังมีขนมสิบจินจากเซียงเยวี่ยไจสุดท้ายคือแกะทั้งตัว ทั้งหมดเป็นของเซ่นไหว้สี่อย่าง รวมเป็นเลขคู่”

        “อันใดนะ มากมายขนาดนี้!”ครั้นผู้เฒ่าหวังได้ยินว่าแกะทั้งตัว เขาตกใจจนเกือบจะไถลลงจากเก้าอี้

        “แน่นอน เป็ด ไก่ปลา ห่าน ล้วนมีคนในตระกูลมอบแล้ว บ้านเรามีความเป็นอยู่ดีขนาดนี้ ก็ต้องมอบสิ่งอื่นแกะทั้งตัวถูกฆ่าเสร็จแล้ว วันก่อนยามที่เจ้าไปซื้อน้ำมันในตำบล หลงจู๊หม่าของเซียงเยวี่ยไจส่งมา”หลิวซื่อโบกมือไปทางผู้เฒ่าหวัง เอ่ยเร่งรัด “เจ้าไปบอกพวกเขาเถิด คราวนี้เจ้ามีหน้ามีตาไม่ต้องกลัวว่าจะถูกผู้คนหัวเราะเยาะแล้ว”

        ผู้เฒ่าหวังประเมินราคาของแกะทั้งตัวในใจนี่แพงกว่าหมูครึ่งตัวเสียอีก เฮ้อ ขนมจากเซียงเยวี่ยไจเขายังตัดใจกินมากไม่ได้ นี่จะมอบออกไปในคราวเดียวถึงสิบจินเลยหรือ?

        ทันทีที่เขาเดินไปถึงหน้าบ้านของหวังชีด้วยอารมณ์ยุ่งเหยิงก็ได้ยินเสียงทุบตีด่าทอของบุรุษและสตรีดังมาจากข้างใน

        เป็นหวังชีและเฟิ่งซื่อทะเลาะกัน

        กล่าวให้ตรงคือเฟิ่งซื่อเอาไม้กวาดวิ่งไล่ตีหวังชีทั่วลานบ้านเฟิ่งซื่อตีไปด่าหวังชีว่าเป็นบุรุษสุรุ่ยสุร่ายไปพลาง

        หวังชีเริ่มมีอายุแล้วหากเป็นเมื่อก่อนเขาคงตอบโต้เฟิ่งซื่อไปนานแล้ว ตอนนี้เห็นแก่ลูกหลานเต็มบ้านจึงยอมให้เฟิ่งซื่อได้แต่ยอมให้เฟิ่งซื่อทุบตี ทว่าปากของเขาไม่ยอมคน ด่าทอเสียงดังว่า “ขึ้นปีใหม่ เจ้าจะตีข้าจนตายอยากเป็นแม่ม่ายอย่างนั้นหรือ? รอเย็นนี้ข้าจะจัดการเจ้า!”

        “ผู้ใดจะจัดการผู้ใด?” เฟิ่งซื่อโยนไม้กวาดไปทางด้านหลังของหวังชีตะโกนว่า “ข้าจะจัดการเดี๋ยวนี้ ข้าทนเจ้ามานานแล้ว!”

        หวังชีตะโกนเสียงดังด้วยความโมโห“สตรีโง่ หากเจ้ายังอวดดีอีก ข้าจะหย่ากับเจ้า!”

        กลุ่มคนมากมายยืนดูความครึกครื้นอยู่ที่ลานบ้านหวังชีลืมไปแล้วว่าผู้เฒ่าหวังยังไม่ได้บอกว่าจะมอบของเซ่นไหว้อันใด

        ครั้นเฟิ่งซื่อวิ่งจนเหนื่อยแล้วได้ยินว่าหวังชีจะหย่ากับตนเอง ก็โกรธจนนั่งลงร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนพื้น นางเริ่มด่าทอตั้งแต่บรรพบุรุษแปดชั่วโคตรของหวังชี

        คนในลานบ้านล้วนแซ่หวังผู้อาวุโสหลายคนได้ยินต่างพากันกระอักกระอ่วน ทั้งไม่กล้าตําหนิเฟิ่งซื่อที่กําลังโกรธเกลี้ยกล่อมให้คนในตระกูลไปปลอบ จากนั้นก็พากันเดินจากไป

        ผู้เฒ่าหวังที่ตั้งใจจะอวดตนไม่มีโอกาสได้เอ่ยสิ่งใดก็ถูกผู้อาวุโสหลายคนโบกมือไล่ออกมา พึมพําว่า “บ้านข้ายังไม่ได้บอกเรื่องของเซ่นไหว้เลยนะขอรับ”

        “เฟิ่งซื่อผู้นี้โหดเหี้ยมเกินไปเมื่อครู่กระโจนเข้าไปเกือบข่วนหน้าหวังชีด้วยสองมือแล้ว”

        “ไหว้บรรพบุรุษมีของเซ่นไหว้มากมายย่อมเป็นเรื่องดีอาเจ็ดเป็นผู้นำตระกูลทั้งยังเป็นหลี่เจิ้ง จำนวนคนในบ้านของอาเจ็ดก็มากที่สุด พรุ่งนี้ยามแบ่งของเซ่นไหว้บ้านอาเจ็ดเอาไปมากสุด ไม่ใช่ว่าพวกข้าจะไม่มีของเซ่นไหว้ เฟิ่งซื่อโวยวายเช่นนี้ ทําเหมือนพวกข้าเอาเปรียบครอบครัวอาเจ็ดอย่างไรอย่างนั้น”

        “ผู้ใดว่ากันล่ะครอบครัวพวกข้าเพียงห้าคน ในบ้านไม่มีผู้ใดเป็นหลี่เจิ้งและผู้นำตระกูล บ้านพวกข้ายังมอบเป็ดสองตัวเมล็ดแตงสิบจิน ม่ายหยาถังหนึ่งจิน”

        คนในวงศ์ตระกูลต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ระหว่างทางกลับบ้านล้วนลืมถามของเซ่นไหว้ของตระกูลหวังไปเสียสนิท

        ผู้เฒ่าหวังกลับบ้านอย่างไร้ซึ่งความสุขเอ่ยกับหลิวซื่อว่า “น้องเจ็ดกับเฟิ่งซื่อทะเลาะกันเรื่องของเซ่นไหว้”

        “เหตุใดจึงได้ทะเลาะกัน?” หลิวซื่อส่ายหน้าไปมาพร้อมเอ่ยว่า“ครั้งที่แล้วข้าไปบ้านของพวกเขา เฟิ่งซื่อเคยทะเลาะกับหวังชีเรื่องมอบของขวัญปีใหม่ให้ตระกูลเฟิ่งแล้วครั้งหนึ่ง”

        ผู้เฒ่าหวังถามอย่างสงสัย“เฟิ่งซื่ออยากมอบของขวัญใดให้บ้านเดิมหรือ?”

        หลิวซื่อนึกย้อนครู่หนึ่งตอบว่า “ขาหมูหนึ่งขา ไก่สองตัว ปลาตัวใหญ่สองตัว ผ้าฝ้ายหนึ่งพับ ใช่ ก็คือของขวัญประจําปีสี่อย่างนี้หวังชีบอกว่าเฟิ่งซื่อให้มากเกินไป ยังบอกว่าลูกสะใภ้ก็ต้องมอบของขวัญปีใหม่ให้บ้านเดิมพวกนางด้วยหากพวกนางทําตามเฟิ่งซื่อแล้วจะทำอย่างไร?”

        “ลูกสะใภ้บ้านพวกเขามีมากเรื่องราวก็มากตาม” ผู้เฒ่าหวังเปรียบเทียบบ้านตนเองกับบ้านของหวังชีในใจ

        เฟิ่งซื่อและลูกสะใภ้สามคนรวมทั้งหมดมีสี่บ้านเดิมของขวัญปีใหม่ต้องมอบสี่ชุด

        หลิวซื่อตัดความสัมพันธ์กับบ้านเดิมตระกูลจางอาศัยบารมีจากตระกูลหวังทำให้หาเงินได้ ชิงส่งของขวัญปีใหม่มาให้ตระกูลหวังก่อนแล้วส่วนหลี่ชิงชิงไม่ได้ไปมาหาสู่กับตระกูลหลี่

        หลิวซื่อและลูกสะใภ้สองคนรวมกันมีสามบ้านเดิมแต่บ้านเดิมทั้งสามนี้มีความสัมพันธ์ไปมาหาสู่มากสุดเพียงตระกูลจาง ของขวัญปีใหม่ต้องมอบเพียงชุดเดียว

        ผู้เฒ่าหวังเอาใจเขามาใส่ใจเราทำให้สามารถเข้าใจความรู้สึกของหวังชีได้

        หวังเลี่ยงเข้ามาแล้วเอ่ยว่า“ข้าว่าท่านอาเจ็ดไม่เห็นด้วยกับอาสะใภ้เจ็ดที่จะมอบของขวัญให้บ้านเดิมมากเกินไป อาสะใภ้จึงโกรธและไม่เห็นด้วยกับอาเจ็ดที่มอบสิ่งของเซ่นไหว้จำนวนมากให้กับตระกูล”

        หลิวซื่อทอดถอนใจเอ่ย“ในใจเฟิ่งซื่อเต็มด้วยไปด้วยความโกรธ และของเซ่นไหว้ที่หวังชีมอบให้ตระกูลยังมากเกินไปเฟิ่งซื่อจึงบันดาลโทสะแล้ว เฮ้อ ตามความคิดข้า พวกเขาควรถอยกันคนละก้าว ไม่ทะเลาะกันครอบครัวปรองดองทุกสิ่งถึงจะเจริญรุ่งเรือง”

        “ใช่” ผู้เฒ่าหวังกล่าว“ยายเฒ่า เรื่องในบ้านเราล้วนเชื่อฟังเจ้า พวกเราไม่ทะเลาะกัน”

        หลิวซื่อเอ่ยอย่างจริงจังว่า“ชิงชิงบอกหลายครั้งแล้วว่า หากโกรธมากเข้าอายุขัยจะสั้นลง”

        ผู้เฒ่าหวังส่งเสียงเอ๊ะหนึ่งเสียง“คําพูดของชิงชิงไม่ได้กล่าวเช่นนี้กระมัง เหมือนจะกล่าวว่าโกรธมากจะทำให้ป่วยง่าย”

        หลิวซื่อหัวเราะพลางเอ่ย“ความหมายก็คล้ายกับอายุสั้น”

        หลี่ชิงชิงนั่งอยู่ในถังอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำนางแช่ผิวอยู่ในน้ำร้อน ผ่อนคลายกายและใจ รู้สึกสบายเป็นอย่างยิ่ง ถึงกับหลับไปแล้ว

        โชคดีที่หวังเยวี่ยเอาใจใส่คอยเข้ามาเติมน้ำร้อนลงในอ่างอาบน้ำทุกๆ ชั่วครู่หนึ่ง เพื่อไม่ให้น้ำเย็น

        ครั้นหลี่ชิงชิงตื่นขึ้นมาฟ้าก็มืดแล้วคนตระกูลหวังกินอาหารเย็นกันไปแล้ว จางซื่อเก็บน้ำแกงไก่ชามใหญ่ไว้ให้หลี่ชิงชิง ยังมีเนื้อผัดพริกผัดผักและข้าว

        ท้องของหลี่ชิงชิงว่างเปล่ากินอิ่มหนึ่งมื้อก็ยิ่งง่วงนอนมากขึ้น อาจเป็นเพราะหลายวันมานี้เหนื่อยมากเกินไป ร่างกายขาดการพักผ่อนอย่างรุนแรง

        หวังเยวี่ยมองผิวขาวอมชมพูของหลี่ชิงชิงเอ่ยเสียงนุ่ม “ชิงชิง พรุ่งนี้เป็นวันที่สามสิบ และยังไม่ต้องขายซาลาเปา เจ้านอนพักผ่อนให้เพียงพอแล้วเข้านอนเร็วหน่อยพรุ่งนี้จะได้อยู่เฝ้าปีได้ วันมะรืนก็จะต้องออกเดินทางไปค่ายทหารแล้ว”

        หลี่ชิงชิงอยากนอนสามวันสามคืนยิ่งนักทว่าพรุ่งนี้ต้องอยู่เฝ้าปี วันมะรืนก็ต้องเดินทางไกลสองร้อยลี้เพื่อไปพบหวังเฮ่า จริงสินางยังต้องเตรียมสิ่งของที่ต้องใช้ระหว่างการเดินทางด้วย

        เมื่อนางคิดได้ก็ลงมือทำไปที่ห้องครัวเอาไข่เค็มมาสี่สิบฟองเป็นอย่างแรก ให้หวังเลี่ยงต้มจนสุก เตรียมนำไปให้หวังเฮ่ากินที่ค่ายทหารแล้วทำการหมักแป้งหลายจิน เตรียมทอดแป้งทอดเล็กน้อย ทำเป็นแป้งทอดต้นหอมในเช้าวันรุ่งขึ้นพกไปกินระหว่างทางด้วย