ภรรยาของหนุ่มยัน

"ป่ะไปอาบน้ำให้หน่อย"ซาร์พูดก่อนจะจับมือตะวันแล้วดึงให้ลุกตามไปทันที โดยที่ตะวันยังไม่ได้ตอบหรือพูดอะไรออกมา

ตะวันมีท่าทีขัดขืนเล็กน้อยแต่ก็เดินตามไปอยู่ดี ซินมองตามแล้วยิ้มไม่หุบ รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นและความสุขของคนทั้งสองคน

ซินหยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนจะมองที่หน้าจออยู่สักพักแล้วกดเข้าหาเบอร์ของใครบางคน ซินมองด้วยสายตาลังเลเล็กน้อยว่าจะโทรไปหาดีหรือไม่

ในใจยังคงกังวลว่าถ้าเขารับสายแล้วจะคุยอะไรดี แต่ถึงอย่างนั้นเขาไม่กล้าโทรไปอยู่ดี ก่อนที่ซินจะกดออกแล้วปิดหน้าจอและวางไว้ที่เดิม

กริ๊งงง~! กริ๊ง~!

ไม่นานนักจู่ๆเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา ซินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วมองที่หน้าจอ พบว่าเป็๞เทเซียสที่โทรมาหา

"ฮัลโหลครับ"ซินรับสายแล้วพูดรับ

:คิดถึง:เทเซียสพูด ซินยิ้มออกมาเล็กน้อย :ทานอะไรรึยัง?:เขาถาม

"ทานแล้วครับ แล้วพี่ทานอะไรรึยัง? อาบน้ำรึยังเนี่ย!?"ซินตอบแล้วถามกลับ

:ทานแล้วครับ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วด้วย:เทเซียสตอบ

"ดีแล้ว"ซินพูดพร้อมกับยิ้มออกมา

:พรุ่งนี้...ให้พี่ไปรับได้ไหม?:เทเซียสถาม ซินนิ่งเงียบและครุ่นคิดไปสักพัก

"ครับ มาทานข้าวเช้าด้วยกันก็ได้นะครับ"ซินตอบ เทเซียสยิ้มออกมาทันที

:แล้ว...จะกลับมานอนกับพี่ตอนไหน?:เทเซียสถามออกมาอีก ซินนิ่งเงียบไปสักพัก

"อีกสักพักเดี๋ยวกลับไปนอนด้วยล่ะมั้งครับ"ซินตอบ

:อื้ม...พี่จะรอนะ:เทเซียสพูด ถึงแม้ในใจอยากจะให้ซินมานอนกับตนเอง๻ั้๫แ๻่ตอนนี้เลยก็เถอะ แต่เขายังคงเคารพในการตัดสินใจของซินอยู่ดี :งั้น...แค่นี้นะ ตัวเล็กจะได้มีเวลาส่วนตัวบ้าง:

"อื้ม...ครับ พี่อย่านอนดึกมากนักนะ"ซินตอบรับก่อนจะพูดสั่ง

:ครับๆ:เทเซียสตอบรับ ทั้งสองถือสายค้างอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนที่เทเซียสจะเป็๞ฝ่ายวางสายไป

เช้าวันต่อมา~

"เอ่อ...แม่ครับ"ซินเดินเข้ามาในห้องครัวแล้วเรียก ในขณะที่แม่ของเขากำลังยืนทำอาหารอยู่ โดยมีซาร์และตะวันช่วยทำด้วย ส่วนพ่อของเขานั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว "เดี๋ยวพี่เซียสจะมาทานข้าวเช้าด้วยนะครับ"

"โอเคจ้า"แม่ของเขาตอบรับพร้อมกับส่งยิ้ม ก่อนที่ซินจะกลับขึ้นห้องอีกครั้งเพื่อเปลี่ยนชุดเตรียมไปมหาวิทยาลัย เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วซินลงมาที่ห้องครัวอีกครั้ง

ติ๊งต่อง!~

ซินหันขวับมองไปทางประตูทันทีก่อนจะรีบเดินไปอย่างไว เขาหยุดอยู่หน้าประตูสักพักด้วยความตื่นเต้นแปลกๆก่อนจะเดินออกไปแล้วไปเปิดประตูรั้วที่หน้าบ้าน

"ไง"เทเซียสพูดทักทายเมื่อซินเปิดประตูให้ตนเอง ซินส่งยิ้มหวานให้พร้อมกับเบี่ยงตัวให้เทเซียสเดินเข้า จากนั้นซินปิดประตูคืนแล้วทั้งสองคนเดินเข้าไปในบ้าน

"คุณพ่อคุณแม่สวัสดีครับ พี่ซาร์พี่ตะวันสวัสดีครับ"เมื่อเข้าไปในห้องครัวเทเซียสพูดสวัสดีทุกคนทันที แม่ของซินหันมองแล้วพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มแล้วจัดโต๊ะอาหารต่อ

"เรียกแค่พ่อแม่เฉยๆก็ได้นะลูก"พ่อของซินพูด เทเซียสยิ้มแล้วพยักหน้ารับอย่างอ่อนน้อม

"มาทานข้าวเถอะ"ตะวันหันมาพูดชวน เทเซียสและซินจึงเดินเข้าไปนั่ง จากนั้นทุกคนร่วมทานอาหารด้วยกันอีกครั้ง

"ซินไม่ต้องล้าง ไปมหาลัยได้แล้วไป เดี๋ยวพี่จัดการเอง"ตะวันพูดขัดทันทีเมื่อซินกำลังจะล้างจาน

"แป๊บเดียวเองนี่ครับ"ซินพูด

"ไม่ต้องๆๆๆ"ตะวันพูดแล้วแย่งฟองน้ำล้างจานมาจากมือซิน ซินล้างมือก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนออกมาแขวนไว้

"งั้นผมไปละนะ"ซินพูด ตะวันพยักหน้าก่อนที่เขาจะออกไปพร้อมกับเทเซียส ทั้งสองเดินขึ้นรถแล้วเทเซียสขับออกไปทันที

"อย่าลืมนะวันนี้"เทเซียสพูด ซินชะงักนิ่งไปทันทีเมื่อพึ่งจะมาคิดได้ว่าเพื่อนตนเองถูกจับตัวไป เป็๞ตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่สามารถรับรู้ได้

"ผมเกือบลืมไปเลย...ในระหว่างที่สองคนนั้นเป็๲ตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ แต่ผมกลับมานั่งกินข้าวได้สบายใจเฉิบ..."ซินพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

"สองคนนั้นต้องไม่เป็๞อะไรแน่นอน เชื่อพี่สิ"เทเซียสพูดเพราะเขาไม่อยากจะให้ซินโทษตัวเอง "อดทนอีกหน่อยรอจนถึงเวลาเลิกเรียน"

"ครับ..."ซินตอบรับด้วยน้ำเสียงแ๶่๥เบา ถึงแม้ในใจอยากจะไปช่วยแล้วก็ตามที

"ตั้งใจเรียนล่ะ อย่าพึ่งคิดไรมากเข้าใจไหม?"เทเซียสพูดสั่งพร้อมกับถามออกมาเมื่อมาหยุดยืนตรงหน้าตึกที่ซินเรียน ซินพยักหน้าหงึกๆ จากนั้นทั้งสองต่างแยกย้ายกันไป

ณ เวลาเลิกเรียน

ทุกคนได้มารวมตัวกันอยู่ที่ศาลาอีกครั้ง ก่อนจะนัดแนะบอกเส้นทางเพื่อที่จะไปกันได้ถูก เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ทุกคนจึงออกเดินทางไปพร้อมกัน

ใช้เวลานานพอสมควรในการเดินทางจนมาถึงจุดหมายปลายทาง เพราะสถานที่นี้ห่างไกลจากผู้คนมากและเส้นทางระหว่างที่มาค่อนข้างจะเปลี่ยว

"กว่าจะมากันได้เนาะ หึ!ยกพวกมาขนาดนี้เลยหรอวะเนี่ย!?"เมื่อเข้าไปในโกดังเก่าๆที่เป็๞สถานที่นัดเจอกันแล้ว จู่ๆชายผู้ก่อเ๹ื่๪๫นี้ขึ้นมาพูดขึ้นทันที โดยที่เขานั่งคร่อมบนเก้าอี้ ใช้แขนทั้งสองกอดบนขอบพนักเก้าอี้และเท้าคางมอง

และเมื่อมองไปข้างหลังของเขาทำให้พบเนียร์และหญ้าถูกมัดไว้กับเก้าอี้ มีผ้าสีขาวมัดเท้ามัดข้อมือและปากของพวกเขาอยู่ แต่ร่างกายและใบหน้ายังดูปกติทุกอย่าง แต่ท่าทางของทั้งสองกลับดูย้อนแย้งกันโดยสิ้นเชิง เหมือนกับทั้งสองร่างกายอ่อนแรงแบบแปลกๆ

"จะเอาอะไร!? จับสองคนนั้นทำไม!?"ซิน๻ะโ๷๞ถามออกไปพร้อมกับจะเดินเข้าไปหา แต่ถูกเทเซียสจับห้ามไว้ก่อน

"ไอ้แดเนียล"เดวิดเดินมานำหน้าทุกคนแล้วเรียกแดเนียลทันที สายตาจ้องมองอย่างอาฆาตแค้น ในใจรู้สึกขุ่นเคืองอย่างมาก

"ไงไอ้คนทรยศพ่อตัวเอง"แดเนียลพูดทักทายกลับ แต่คำทักทายของเขากลับพูดเหมือนเดวิดไม่ใช่พี่ชายของตนเอง "งงอยู่นะตอนเด็กผมไปเคารพคนแบบนี้ได้ไง ทรยศพ่อตัวเองแล้วหนีไปอยู่คนเดียว"

"ปล่อยตัวสองคนนั้น"เดวิดพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว โดยไม่สนคำพูดก่อนหน้านี้ของแดเนียลเลยสักนิด

"รู้ไหม?...ถ้าเอาน้องซินไปขายได้ตั้งกี่สิบล้าน..."เดวิดพูดแล้วแสยะยิ้มออกมา เดวิดกำหมัดแน่นด้วยความโกรธทันที เทเซียสที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่ถูกเพื่อนตนเองและคนอื่นๆห้ามไว้

"นี่มึงค้ามนุษย์ด้วยหรอวะ!?!"เดวิดถามออกมาด้วยน้ำเสียงดุดัน อยากจะกระโจนเข้าบีบคอเขาอย่างมาก แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ยังทำไม่ได้ เพราะแดเนียลมีลูกน้องยืนคุมอยู่เต็มโกดัง ต่างจากฝั่งของพวกเขาที่มีกันแค่ไม่กี่คน

ส่วนลูกน้องของเทเซียส...เขาแค่สั่งให้คอยเฝ้าระวังดูภายนอกเผื่อเกิดอะไรที่ไม่คาดฝันขึ้น เนื่องจากลูกน้องเดิมที่ยังไม่กลับต่างประเทศมีเพียง 2-3 คน

"เงินมันก็เป็๲สิ่งสำคัญในชีวิตป่ะวะ ไม่เลือกงานไม่ยากจนอ่ะเคยได้ยินป่ะครับ"แดเนียลพูดออกมาอย่างกวนๆเพื่อยั่วโมโหเดวิดที่ทำอะไรเขาไม่ได้

"งานอื่นมีให้ทำเยอะแยะมึงอย่าโง่ แค่ค้ายากับพ่อมึงก็เหี้*มากละ งานดีๆมีให้ทำไม่ทำกัน เพราะอย่างงี้ไงกูถึงต้องหนีมาอยู่คนเดียว"เดวิดว่ากลับ

"แล้วตอนนั้นคุณพี่จะแจ้งตำรวจทำเหี้*ไรวะครับ?"แดเนียลเถียงกลับ "กูว่ามันหลงประเด็นแล้วว่ะ"แดเนียลพูดขึ้นมาเมื่อพึ่งคิดได้

"จับสองคนนั้นไปทำไม?๻้๪๫๷า๹อะไร?"น้ำฟ้าเดินกอดอกมาหยุดยืนข้างๆเดวิดแล้วพูดถามอย่างไม่เกรงกลัว

"เอาตัวซินมาแลกกับสองคนนี้ ปล่อยซินมาให้กูแล้วกูจะปล่อยสองคนนี้คืน"แดเนียลพูดข้อเสนอออกไป เทเซียสถึงกับกำหมัดแน่นทันที

"พี่เทเซียส..."