[ มี E-Book ] ไม่นะคุณชาย ถึงตายข้าก็ไม่ยอมพลาดของอร่อยหรอก ตอน ข้าจะเป็นเศรษฐีนี

        ซานซานชะงักไปหากนางฉลาดเกินเด็กห้าขวบไปจะประหลาดสินะ... แต่นางก็ยังแก้เกี้ยวว่า“ข้า...ฉลาด...มาก”

                “เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องการเก็งกำไรสิ่งของหรอกการลงทุนเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ สิ่งที่เจ้าต้องทำคือการวิ่งเล่นกับไก่มากกว่า อย่าลืมว่าเจ้าห้าขวบ!” เสี่ยวฮวาฮวากลอกตานางหนูคนนี้ควรไปวิ่งเล่นกับไก่และคลุกดินโคลนบ้างจริง ๆ

                ในระหว่างที่ลู่จางเหว่ยกำลังชื่นชนเด็กสาวคนโปรดของนางที่มีความคิดเติบโตขึ้นแล้วเสี่ยวฮวาฮวากำลังกังวลว่านางหนูซานซานจะไม่ได้ใช้เวลาเหมือนเด็กทั่วไปชีวิตช่วงเด็กน้อยควรได้เล่นตามเด็กน้อยและนางหนูซานซานกำลังกังวลเกี่ยวกับสภาพเศรษฐกิจของครอบครัวในอนาคต ส่วนเจ้าไก่กุ๊กก็กุ๊กๆ ไปตามเรื่อง บางทีมันอาจจะคิดว่าข้ารอดตายอีกแล้วใช่ไหม?

                พวกซยงหนูทั้งหมดก็ยืนมองพวกเขาที่หน้าประตูห้องรับรองพิเศษโดยมีความรู้สึกต่างกันไป ฮ่องเต้ของพวกซยงหนูเริ่มจะเคร่งเครียดขึ้นมาบ้างแล้วพวกเขาไม่ควรอยู่ด้วยกันตอนที่พวกของเหมยฮวามาเจอแต่คาดว่าจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นการหลบออกไปคงไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ตอนนี้ในหัวของการ์ทานกำลังคิดว่าจะบอกกับกลุ่มคน(ที่ทำท่าทางประหลาด ๆ) ตรงหน้าว่าอย่างไรดี

        ...ถึงอย่างไรอยู่มาหลายวันแล้วเขาก็รู้ว่าคนที่ยิ่งใหญ่ในสุยโจว ก็คือแม่นางที่กำลังสั่งสอนเด็กน้อยนั่นรวมถึงชายหนุ่มผู้นั้นด้วย ได้ยินว่าเขาเคยเป็นทหาร...การ์ทานคิดในใจอุตส่าห์เข้ามาแทรกซึมอยู่ในเมืองสุยโจวและหาข่าวสารได้บ้างแล้วจะทำให้เสียเวลาเปล่าไม่ได้ แต่ที่พวกเขายังไม่เคลื่อนไหวสักที นั่นเป็นเพราะว่าจากข้อมูลที่ได้มาสินค้าที่เป็นประโยชน์ต่อพวกเขากลับมีมากมายมหาศาลมากกว่าที่เห็นในตลาดชายแดนเสียอีก

        นี่เป็นปัญหาใหญ่ที่การ์ทานเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะเป็นเช่นนี้...เขานึกว่าจะมีของเพียงแค่ไม่เกินสี่หรือห้าอย่างที่ต้องโจรกรรมกลับไปทำที่บ้านเมืองแต่นี่เฉพาะร้านจู่เจียงก็มีของนับร้อยชนิดแล้ว...

        ฮ่องเต้ของซยงหนูกลุ้มใจมากเขารู้ดีว่าไม่สามารถขนของทั้งหมดกลับไปได้และการช่วงชิงวิธีการทำของที่พวกเขาต้องการได้ มีความเสี่ยงแต่เดิมพวกเขาคิดจะปฏิบัติการให้เสร็จเพียงแค่ครั้งเดียวหรืออย่างมากสองครั้งเท่านั้น ดีที่สุดก็คือการอย่าฉกมาเงียบ ๆ อย่าให้ใครได้รู้ตัว...

        ทว่า...ของมันเยอะไปแล้ววันนี้พวกเขากำลังสุมหัวกันเลือกอยู่ว่าจะฉกชิงของชิ้นไหนไปก่อนตกลงไว้ว่าจะรอบนี้จะเอาไปสิบชิ้นก่อนเอาของที่เล็งเอาไว้ตั้งแต่เห็นที่ตลาดชายแดน และค่อยเอาประสบการณ์ครั้งนี้ส่งคนมาอีกครั้ง เรียกว่าทำการลำเลียงเหมือนมดงาน ค่อย ๆ เอาไปจนเจ้าของมันไม่ทันรู้ตัว

        พวกเขาตั้งใจจะลงมือกันคืนนี้...ไม่คาดคิดว่าตอนที่ตกลงกันได้แล้วน้องสาวสุดที่รักของเขาก็มา

        อันที่จริงพวกเขาไม่ควรพบกันแต่กูฮาน่าส่งคนมาโอดครวญกับเขาตั้งแต่หลายวันก่อนแล้วว่าไม่ได้รับความเป็นธรรมจากฮ่องเต้แคว้นเซี่ย และนางก็ทำให้ถูกอับอายเสียขนาดนั้นบอกตามตรงเขาโมโหน้องชายคนรองมากที่ไม่อาจปกป้องแก้วตาดวงใจของบิดามารดาซึ่งฝากฝังเอาไว้ก่อนสิ้นลม

        การ์ทานไม่พอใจฮ่องเต้แคว้นเซี่ยมากหากอยู่กลางทะเลทรายคนที่ทำให้น้องสาวของเขามีน้ำตารับรองว่าจะต้องถูกสั่งสอนแล้วส่งไปลงนรกชนิดที่ว่าแม้แต่คำร้องขอชีวิตก็ยังไม่ได้ทันได้เอื้อนเอ่ย

        แต่เผอิญว่าตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญต้องทำและไม่อาจจะไปจัดการปลอบประโลมน้องสาวได้จึงให้คนส่งข่าวไปก่อนว่าจัดการทางนี้เสร็จแล้วจะไปหา ไม่คาดคิดว่ายังไม่ทันไรกูฮาน่าก็ไม่ฟังคำใครเดินทางมาสุยโจว นางอ้างว่ามาท่องเที่ยวแต่จริงๆแล้วเพียงย่างเท้าเข้าประตูเมืองก็ปรี่มาหาเขา ทำเอาการ์ทานตกใจแทบแย่เมื่อครู่เขายังคิดว่าดีแล้วที่น้องสาวยังรู้จักลอบเข้ามาหาแบบที่ระวังไม่ให้ใครเห็นได้

แต่ตอนนี้หมดกันแล้วเขาอยากเชือดไก่ที่อยู่ด้านหลังเด็กนั่นทิ้งจริง ๆ ...

        “พี่ใหญ่ท่านต้องช่วยข้าระบายความโกรธนะดูนังเด็กพวกนั้นสิ” กูฮาน่าสติแตกไปแล้วนางร้องไห้พลางปัดมือหญิงรับใช้ที่พยายามชวนนางไปล้างขี้ไก่ที่หัวออกทั้งคนที่จะเอาผ้ามาเช็ดให้นางก็โดนนางผลักออกแล้วตบระบายอารมณ์ไปฉาดใหญ่

        “พี่ใหญ่ท่านต้องแก้แค้นให้ข้าทั้งยังต้องชดเชยให้ข้าด้วย”

        การ์ทานถอนใจเบาๆ กับคำว่าชดเชยนั้น เพราะชดเชยที่น้องสาวของเขาพูดถึงก็คือการทำอย่างไรก็ได้เพื่อนำตัวของคุณชายลู่จางเหวยกลับไปเป็นสามีนางที่เมืองกลางทะเลทรายเขาช้อนตาขึ้นมองคนที่สูงใหญ่พอ ๆ กับตนดูจากวิชาตัวเบาที่เขาใช้เมื่อสักครู่นี้แล้ว เกรงว่าแม้กระทั่งให้องครักษ์ที่ฝีมือดีที่สุดของเขาสู้กับคุณชายลู่จางเหว่ยผู้นี้กันตัวต่อตัวก็คงไม่อาจจะชนะได้

        “เจ้าใจเย็นๆ ก่อน ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากช่วยเจ้า แต่สถานะของเราในเวลานี้ไม่เหมาะ...”เขาพูดแค่นั้นเห็นน้ำตาไหลนองของน้องสาวก็พลันปวดใจ รู้ดีว่านางเข้าใจแล้วแต่ด้วยนิสัยที่โดนตามใจมาตลอดมันก็เป็นเรื่องยากสำหรับนาง

        กูฮาน่ากัดริมฝีปากล่างจนเจ็บมือก็กำแน่นพยายามสะกดโทสะ เอ่ยเสียงเบาหวิวด้วยรู้ว่าไม่อาจทำให้พี่ใหญ่เสียงานได้ต่อให้นางจะเอาแต่ใจและโง่งมใส่คนอื่นมากมายแต่กลับพี่ใหญ่นางไม่อาจจะไม่ดำเนินชีวิตด้วยสติได้

        “ยามนี้ข้ายอมถอยก็ได้แต่พี่ชายบุรุษผู้นั้นต้องเป็นของข้า ท่านบอกว่าอยากให้ข้าแต่งงานไม่ใช่เหรอติดแต่ว่าที่ข้าไม่พอใจชายใดสักคน เช่นนั้นท่านก็หมดปัญหานั้นแล้วล่ะเพราะข้าหลงรักบุรุษผู้นั้น” กูฮาน่าชี้ไปที่ลู่จางเหวย

        การ์ทาน...

        เมื่อกี้เขาอยากจะบอกกับเจ้าถิ่นของสุยโจวว่าพวกองค์ชายและองค์หญิงของซยงหนู เห็นว่ามีคณะพ่อค้าของตนมาอยู่ที่สุยโจวแต่ว่าตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว...

        “เจ้าเงียบก่อนเถอะ...”เขาเอ่ย ชะงักปากที่จะพูดแทนตนเองว่าพี่ใหญ่ เขาหันไปมองยังฝั่งตรงข้ามพบว่าตอนนี้ทั้งลู่จางเหว่ย เหมยฮวา นางหนูซานซาน หรือแม้กระทั่งไก่กุ๊กตัวนั้นก็หันมามองเขาเป็นตาเดียว...

        การ์ทานเม้มปากแล้วตัดสินใจเดินหน้าหนาทำเป็นมึน...ด้วยความคิดว่าหากไม่ยอมรับซะอย่าง ก็ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาทั้งหมดรู้จักกันเป็นการส่วนตัวเขาสวมบทบาทอย่างรวดเร็ว หันไปทำการคารวะกูฮาน่าแล้วเอ่ยพร้อมส่งสายตาเฉียบขาด เป็นสัญญานให้ทุกคนยอมทำตามที่เขากำลังพูดอยู่

        “คารวะองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะข้าผู้น้อยต้องขอบพระทัยองค์หญิงที่เสด็จมาถามไถ่เรื่องการเดินทางมาแลกเปลี่ยนสินค้าครั้งแรกของพวกเราพ่อค้าซยงหนูด้วย”

        เหมยฮวา....

        ...เจ้าคนพวกนี้เชื่อใจไม่ได้แม้แต่น้อยข้าได้อยู่เต็มสองหูว่ารู้จักกัน!...

        “ไปเถอะ”ลู่จางเหว่ยเอ่ย การหาเรื่องผู้อื่นยามนี้ดูเหมือนว่าจะไม่เหมาะมีแต่ล่าถอยออกไปแล้วให้คนสืบความให้ลึกกว่านี้

        “เจ้าค่ะ”เสี่ยวฮวาฮวาแค่สบตาก็รู้ใจว่าคนชายคนโปรดต้องการอะไร นางจึงตอบรับอย่างโดยดีนางเดินตามคุณชายคนโปรดไป โดยไม่ลืมพยักเพยิดให้นางหนูซานซานตามมาด้วย