1.3 ได้เื่
“ไม่เห็นต้องไปกลัวเลยพี่พี่เมย์เก่งแค่ไหน ใครๆ ก็รู้ครับ เชื่อผม” ก้องภาพรีบเสริมทันที ก่อนที่ดาริกาจะฟาดเบิ้ลซ้ำอีกครั้ง
หลังจากที่พูดจบในวงก็เกิดเสียงหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน ก้องภพที่รู้ๆ กันว่าเป็คนที่ไม่ค่อยพูดแต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เป็เื่เกี่ยวกับพี่สาวที่ตนเองแอบปลื้มมานานนั้นเขาก็ไม่เคยพลาดที่จะแสดงความคิดเห็น
“ช่างเถอะพี่มีหลายเื่ให้คิดหนะ แต่วันนี้เรามาเที่ยวฟรี กินฟรีนะ เพราะงั้นเราต้องเอาให้คุ้ม”พูดพร้อมกับชูแก้วขึ้นเป็สัญญาณให้ทุกคนยกแก้วของตนเองดื่มเช่นกัน
ยิ่งดึกแอลกอฮอล์ในร่างกายก็ยิ่งมากขึ้นเพลงที่เปิดก็ยิ่งเพิ่มจังหวะชวนให้ลุกจากที่นั่งมากขึ้นเรื่อยๆจากที่นั่งกระจัดกระจายคนละโต๊ะ คนละมุมตอนนี้ไปรวมกันอยู่โซนดีเจที่กำลังเปิดเพลงในจังหวะที่โดนใจเหล่าบรรดาขาแดนซ์เรียกได้ว่าเป็เลานจ์อาหารเครื่องดื่มและดนตรีที่ครบครันและแยกออกเป็หลายสัดส่วนตอบโจทย์ความ้าของแต่ละกลุ่มลูกค้าเป็อย่างมาก จึงทำให้แขกที่มาพักรวมทั้งนักท่องเที่ยวที่มาใช้บริการยังคงหนาแน่น
ทีมงานของเมธาวีที่นอกจากจะเก่งเื่งานแล้ว เื่แบบนี้ก็ไม่เป็สองรองใครต่างกรูกันไปโชว์สเตปของแต่ละคนที่ด้านหน้าสลับกับการยกเครื่องดื่มที่มีพนักงานชงเหล้าเทียวเติมให้ตลอดทั้งคืนบางส่วนเริ่มแยกไปต่อที่อื่น บ้างก็ไปนั่งบาร์โซนที่มีบาร์เทนเดอร์คอยบริการเครื่องดื่มตามความ้า และก็มีบางส่วนที่เลือกกลับไปพักผ่อนบนห้อง
เมธาวีเองก็วาดลวดลายไม่แพ้น้องๆบวกกับเครื่องดื่มที่เข้ามาในร่างกายอย่างไม่มีขาด่ขาดตอนเลยยิ่งทำให้สนุกมากยิ่งขึ้น
“พี่จะไปห้องน้ำมีใครจะเข้าห้องน้ำไหม” เธอะโแข่งกับเสียงเพลงข้างหูดาริกา
“ว่าไงนะพี่”ดาริกาะโกลับ
“จะไป ห้อง น้ำ” เธอะโแล้วพูดช้าๆ ชัดๆ ให้ดาริกาอ่านปากตาม
“จะให้พาไปหรอค่ะ”เธอะโถามอีกฝ่าย
“ไม่ๆพี่ถามดู งั้นไปนะ” เธอยิ้มพร้อมกับตบบ่าลูกน้องเบาๆ พร้อมกับเดินเบียดพนักงานคนอื่นๆที่กำลังเต้นอย่างเมามัน
แอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไปคงจะเริ่มออกฤทธิ์มาเรื่อยๆเพราะตอนที่วาดลวดลายก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่พอบทจะต้องเดินหาห้องน้ำเหมือนต้องใช้สมาธิในการควบคุมร่างกายมากกว่าปกติลักษณะการเดินของเธอเรียกได้ว่าไม่เซซ้าย ก็เซไปฝั่งขวา สลับกันไป
“ทำไมห้องน้ำมันหายากขนาดนี้นะ”เธอบ่นพึมพำคนเดียวทั้งที่ยังเดินเป๋ไปเป๋มา
หลังจากทำธุระเสร็จเธอก็เดินคลำทางกลับไปยังโซนเดิมที่เดินออกมาแต่เหมือนเลานจ์นี้จะใหญ่และมีหลายโซนมาก คนที่เข้าออกก็วนสลับกันไปตลอดทั้งคืน เธอจึงต้องใช้สติและสมาธิในการทบทวนเส้นทางเป็อย่างมาก
“ให้ช่วยไหมครับ”พบว่าเป็หนุ่มหน้าตาค่อนข้างดีเข้ามาเสนอความช่วยเหลือเมื่อเห็นลักษณะของเธอค่อนข้างเมา
“ขอบคุณค่ะฉันไม่เป็ไร” หล่อนปฏิเสธพร้อมกันเดินตรงไปยังโต๊ะของทีมเธอทันทีที่หาเจอ
ทีมงานยังคงสนุกสนานกับการออกสเตปแต่เธอกลับรู้สึกว่าหนุ่มหล่อคนนั้นยังไม่หยุดตามเธอ
“ผมอยากทำความรู้จักกับคุณนะครับ”เขาพูดพร้อมกับยกแก้วตัวเองมาชนกับแก้วเธอ
“พอแล้วค่ะวันนี้ฉันดื่มมากพอแล้ว” เธอปฏิเสธอย่างสุภาพ พร้อมกับลุกจากโต๊ะไปยังบาร์โซนสั่งเครื่องดื่มที่มีปริมาณแอลกอฮอล์น้อยที่สุดกับบาร์เทนเดอร์ที่รอบริการ
หนุ่มหน้าตาดีคนนั้นเหมือนจะไม่เลิกราง่ายๆเพราะก่อนจะมาตามติดเธอเขาพนันกับเพื่อนที่โต๊ะไว้ว่าคืนนี้จะเคลมสาวสวยคนนี้ให้ได้ส่งสัญญาณเรียกพนักงานที่อยู่ไม่ไกลแล้วกระซิบกระซาบ พร้อมๆ กับยื่นบางอย่างให้ไป
ทุกเหตุการณ์อยู่ในสายตาของน่านนทีที่กำลังนั่งคุยงานกับเพื่อนที่ชั้น2 ตลอด ตอนแรกเขาเข้าใจว่าเป็เื่ปกติทั่วไปที่แขกในสถานที่แบบนี้จะมีการทักทายทำความรู้จักและพัฒนาความสัมพันธ์กันในรูปแบบที่แตกต่างกันแต่มันไม่ปกติเพราะพนักงานของเขาเองทำตัวไม่เหมาะสม เรียกได้ว่าร่วมมือกับแขกทำเื่ที่ไม่น่าไว้ใจกับแขกของโรงแรมตัวเอง
“พอก่อน”เขายกมือเป็สัญญาณบอกให้คู่สนทนาหยุดพูด แล้วเดินลงไปยังบาร์โซน
“สวัสดีครับคุณน่าน”บาร์เทนเดอร์หนุ่มหน้าตาดีทักทายเ้านาย
“วันนี้ฉันจะอยู่โซนนี้เองนายไปยืนโซนนั้นก่อน”เขาบอกพนักงานหนุ่มในขณะที่กำลังจัดเื่แต่งกายเข้ารัดกุมยิ่งขึ้น
“ครับ”พนักงานรีบเปลี่ยนมุมดูแลลูกค้าตามคำสั่งของเ้านายด้วยความรวดเร็วเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก เ้านายเขาชอบมาลองผสมเครื่องดื่ม ศึกษากลุ่มลูกค้าความชอบ และรสนิยมต่างๆ เป็ประจำทำให้เครื่องดื่มที่เลานจ์นี้แตกต่างและรสชาติถูกปากนักท่องเที่ยวทั้งเป็แขกในโรมแรมและแขกที่มาใช้บริการเฉพาะเลานจ์อย่างเดียวเป็อย่างมาก
“ลองชิมตัวใหม่เพิ่มไหมครับ” เขาถามเมธาวีลูกค้าที่เขาเลือกมาบริการเองพร้อมรอยยิ้มอย่างพร้อมบริการ
“พอก่อนค่ะนี่ก็โอเคแล้ว” เธอชูแก้วในมือให้เขาดูพร้อมกับยิ้มตอบ
“ถ้าผมไม่ได้ทำให้คุณรังเกียจหรืออึดอัดจนเกินไปผมขอเลี้ยงเครื่องดื่มสักแก้วนะครับ รับรองว่าจะไม่มากวนใจอีก”ปกรณ์ส่งสัญญาณให้พนักงานอีกคนที่รออยู่ยื่นแก้วมาให้เธอ
“ถ้าคุณปฏิเสธผมอีกผมจะหมดความมั่นใจในตัวเองไปเลยนะครับ” เขาทำหน้าสลด
“ผมปกรณ์ครับคุณ..” เขาแนะนำตัวอย่างภูมิใจ
เมธาวีตัดปัญหาด้วยการคว้าแก้วที่พนักงานยื่นมาดื่มจนหมด
“ขอบคุณนะคะทีนี่ ขอเวลาเป็ส่วนตัวให้ดิฉันนะคะ”เธอเดินหนีเขาอีกรอบหลังจากที่จ่ายค่าเครื่องดื่มให้กับพนักงานที่บาร์ก่อนออกมา
“ขอแรงๆแพงๆ” เขาหันมาบอกน่านนทีที่เข้าใจว่าเป็บาร์เทนเดอร์ก่อนจะยกดื่มรวดเดียวอย่างอารมณ์ดีก่อนเดินตามเมธาวีไปติดๆ
121
