เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        หลังจากพักผ่อนในจวนสองสามวันฝูเอ๋อร์ก็เริ่มนั่งไม่ติดอีกแล้ว

        เนื่องจากอยู่ในช่วงพักฟื้นร่างกายแม้ว่าฝูเอ๋อร์จะลงจากเตียงมาเดินได้ ทว่าก็ทำได้เพียงเดินเท่านั้น

        เรื่องราวน้อยใหญ่ล้วนมอบให้เจี่ยงอิงเอ๋อร์ดูแลส่วนนางทำได้เพียงมองดูอยู่ข้างๆ แทบจะเบื่อจนขึ้นราแล้ว

        ฝูเอ๋อร์เริ่มรบเร้าให้ไป๋เซี่ยเหอพานางออกไปข้างนอก

        “คุณหนูท่านบอกว่าอาการป่วยต้องสูดอากาศสดชื่นให้มากรักษาอารมณ์ให้เบิกบานไม่ใช่หรือเจ้าคะ? ท่านพาบ่าวออกไปเดินเล่นเถิด ท่านดูสิ บ่าวขนขึ้นหมดแล้วเจ้าค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอมองฝูเอ๋อร์อย่างละเอียดก่อนจะพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

        “ผมของเจ้ายาวขึ้นอีกแล้ว”

        ฝูเอ๋อร์หลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้นางเอ่ยอย่างโกรธเคือง “คุณหนู เลิกแกล้งบ่าวได้แล้ว พาบ่าวออกไปเดินเล่นนะเจ้าคะ”

        ไป๋เซี่ยเหอถูกฝูเอ๋อร์ตามตื๊อจนหมดหนทาง“ย่อมได้ เจ้าอยากออกไปเองนะ หากได้รับบาดเจ็บเป็นครั้งที่สอง ข้าจะไม่สนใจเจ้าแล้ว”

        ฝูเอ๋อร์เบะปากเล็กๆพึมพำเสียงเบา “ถ้าเป็นเช่นนั้น พี่อิงเอ๋อร์จะดูแลบ่าวเอง”

        ฝูเอ๋อร์คือสาวน้อยที่ร่าเริงและมีชีวิตชีวาทั้งยังไม่คิดมาก ผู้ใดที่อยู่ใกล้นางมักถูกความบริสุทธิ์และความมีเมตตาของนางดึงดูดได้อย่างง่ายดาย

        แม้แต่อิงเอ๋อร์ที่เงียบขรึมและเย็นชาตอนนี้ยังปฏิบัติกับฝูเอ๋อร์ราวกับน้องสาวแท้ๆ ก็ไม่ปาน

        ไป๋เซี่ยเหอชำเลืองมองนาง“เช่นนั้นเจ้าก็ให้พี่อิงเอ๋อร์ของเจ้าพาเจ้าออกไปเที่ยวเล่นแล้วกัน”

        ใบหน้าเล็กเปลี่ยนเป็นเซื่องซึมฝูเอ๋อร์เอนตัวพิงขาของไป๋เซี่ยเหอราวกับเด็กน้อยจอมซน “คุณหนู คุณหนูคนดีของบ่าว บ่าวสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ”

        หลังจากเอะอะโวยวายกันสักพักทั้งสามคนก็เตรียมตัวออกไปเที่ยวเล่นทันที

        ช่วงสายเป็นช่วงเวลาที่ครึกครื้นที่สุดในเมืองหลวง

        ผู้คนบนถนนก็พลุกพล่านเป็นอย่างยิ่ง

        “คุณหนูชากับขนมของร้านนี้อร่อยจริงๆ เลยเจ้าค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอค้นพบร้านนี้โดยบังเอิญมันตั้งอยู่ในจุดที่ไม่ค่อยมีคนผ่าน บรรยากาศของร้านเงียบสงบส่วนขนมก็มีรสชาติอร่อย

        ท่าทีของฝูเอ๋อร์ดูราวกับหมาน้อยที่กินมังสวิรัติมาหลายปีทว่าจู่ๆ กลับได้ลิ้มลองรสชาติของเนื้อสัตว์ แม้จะกินอาหารบำรุงตอนพักฟื้นร่างกายมาหลายวันก็ยังตะกละตะกลามจนอดไม่ไหว

        เมื่อได้เห็นบรรดาขนมที่ถูกทำขึ้นอย่างประณีตก็หยิบมันขึ้นมาแล้วยัดเข้าปากอย่างไม่หยุดยั้ง

        พวงแก้มดูกลมพองยิ่งกว่าเดิม

        เหมือนชางสู่[1]ตัวกลมไม่มีผิด

        ไป๋เซี่ยเหอรินชาอูหลงมะลิแล้ววางไว้ตรงหน้านาง“อย่าเอาแต่กิน ดื่มชาสักหน่อยจะได้ไม่สำลัก”

        เจี่ยงอิงเอ๋อร์เอามือกุมหน้าผากนางรู้สึกปวดศีรษะเล็กน้อย พลางยื่นมือไปดึงชุดของไป๋เซี่ยเหอ

        “คุณหนู เราสองคนไปเดินเล่นกันก่อนเถิดเจ้าค่ะท่านดูสายตาของคนอื่นที่มองเราสิ เหมือนเรากำลังทารุณนางอย่างไรอย่างนั้น”

        สายตาประณามและเห็นอกเห็นใจถูกส่งมาทางโต๊ะนี้ไม่ขาดสาย

        ไป๋เซี่ยเหอยิ้มเล็กน้อย กำลังเตรียมที่จะเปิดปากพูดจู่ๆ ก็มีคนส่งเสียงอุทานอยู่ด้านหลัง จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าตรงมาที่โต๊ะของนาง

        “ไป๋เซี่ยเหอเป็นเจ้าจริงๆ หรือ?”

        ความประหลาดใจบนสีหน้าของเด็กสาวในชุดกระโปรงสีชมพูหายวับไป ก่อนจะแทนที่ด้วยความโกรธเคืองสีหน้าเปลี่ยนเป็นดุร้ายทันที

        “เส้นทางศัตรูแคบเสียจริง”

        นางกัดฟันเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำเห็นได้ชัดว่าความเกลียดชังลึกล้ำเพียงใด

        หากไม่ใช่เพราะสถานะของไป๋เซี่ยเหอในตอนนี้สูงส่งจนนางไม่กล้าลงมือเกรงว่าจะทำเรื่องแล่เนื้อเถือหนังแล้ว

        ไป๋เซี่ยเหอเป่าชาในมืออย่างไม่รีบร้อนจากนั้นก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบอึกหนึ่ง ก่อนจะชำเลืองมองกู้หมิงเยวี่ยอย่างไม่ใส่ใจทำเป็นมองไม่เห็นความโกรธเคืองของนาง

        “กระโดดโลดเต้นได้เร็วเพียงนี้ดูเหมือนว่าจะถูกโบยไม่หนัก”

        อินทรีโลหิตของเซ่อเจิ้งอ๋องลงมือเองจะไม่หนักได้อย่างไร? ตอนนี้นางยังเจ็บบั้นท้ายไม่กล้านั่งอยู่เลย

        “เจ้ายังกล้าพูดอีกนะต้องโทษปีศาจอันตรายอย่างเจ้า หากไม่ใช่เพราะเจ้าข้าจะได้รับบาดเจ็บหนักเพียงนั้นได้อย่างไร?”

        “ผู้ที่สั่งให้โบยเจ้าไม่ใช่ข้า”

        นิ้วมือขาวของไป๋เซี่ยเหอยกกาน้ำชาเล็กบนโต๊ะขึ้นมาก่อนจะเทน้ำชาใส่ถ้วยให้ตนเองด้วยท่าทีสบายๆ

        ท่าทางสบายอารมณ์ของนางได้ทิ่มแทงดวงตาของกู้หมิงเยวี่ยอย่างลึกล้ำ

        กู้หมิงเยวี่ยโมโหจนหน้าแดงและตัวสั่น

        “หากไม่ใช่เพราะเจ้ายุแยงตะแคงรั่วเซ่อเจิ้งอ๋องจะสั่งโบยข้าโดยไร้เหตุผลได้อย่างไร? ทั้งหมดต้องโทษปีศาจอันตรายอย่างเจ้า”

        ริมฝีปากแดงของไป๋เซี่ยเหอโค้งขึ้นอย่างเหยียดหยาม“หากเจ้าไม่ให้โอกาสนี้กับข้า ข้าจะทำร้ายเจ้าได้อย่างไร?”

        นางทำตัวเองชัดๆ

        กู้หมิงเยวี่ยถลึงตามองไป๋เซี่ยเหอประกายแสงอันหนาวเหน็บพุ่งออกมาจากดวงตา

        “ไป๋เซี่ยเหอเจ้ามีอะไรให้ลำพองใจ?เจ้าก็แค่โชคดี จึงได้หมั้นหมายกับเซ่อเจิ้งอ๋องก็เท่านั้น หากผู้ที่หมั้นหมายกับเขาเป็นข้าไหนเลยเจ้าจะยังชูคอเช่นนี้ได้!”

        “ถูกต้อง ข้าโชคดีจริงๆนั่นแหละ” ไป๋เซี่ยเหอลุกขึ้น เหลือบมองไปที่กู้หมิงเยวี่ย “หากเจ้ามีความสามารถเจ้าก็โชคดีให้ข้าเห็นสิ”

        ทว่าในใจของไป๋เซี่ยเหอรู้สึกหดหู่อย่างยิ่งความรู้สึกที่บุรุษของตนถูกหญิงสาวคะนึงหาอย่างโจ่งแจ้งนั้น ทำให้นางไม่สบายใจจริงๆ

        ไป๋เซี่ยเหอเอามือบีบคางของกู้หมิงเยวี่ยบังคับให้อีกฝ่ายสบตาด้วย ดวงตาของนางฉายแสงเย็นยะเยือก “เจ้าฟังให้ดีฮั่วเยี่ยนไหวเป็นของข้า คนอื่นไม่อนุญาตให้คะนึงหา!”

        “เจ้าอาศัยอะไร?”

        เดิมทีกู้หมิงเยวี่ยก็ต่ำต้อยกว่าไป๋เซี่ยเหออยู่แล้วตอนนี้นางโมโหจนกรีดร้องออกมา

        “เขาคือเซ่อเจิ้งอ๋องที่มีเกียรติไม่ใช่สิ่งของของเจ้าเพียงคนเดียว ข้าเต็มใจจะคะนึงหา ข้าก็จะคะนึงหาข้าไม่เพียงแต่ต้องการคะนึงหา ยังต้องการแต่งเข้าจวนเซ่อเจิ้งอ๋อง และต้องการขับไล่เจ้าออกไปด้วย!”

        เห็นอยู่ชัดๆว่านางแอบรักเซ่อเจิ้งอ๋องมาก่อนตั้งหลายปี แล้วอาศัยอะไรไป๋เซี่ยเหอถึงได้เป็นพระชายาเซ่อเจิ้งอ๋อง? นางไม่ยอม!

        เมื่อเห็นกู้หมิงเยวี่ยกล่าวด้วยความมั่นใจไป๋เซี่ยเหอก็แสดงท่าทีเย่อหยิ่งเย็นชาออกมา

        “ข้าไม่สนว่าก่อนหน้านี้จะมีกี่คนที่คะนึงหาเขาแต่ในเมื่อเขาอยู่กับข้า นับแต่นี้ไปเขาย่อมเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น!”

        ไป๋เซี่ยเหอกล่าวทิ้งท้ายอย่างเย็นชาก่อนจะหมุนกายจากไปโดยไม่สนใจกู้หมิงเยวี่ยอีก

        กู้หมิงเยวี่ยกระทืบเท้าด้วยความโมโหอยู่เบื้องหลัง

        หลังเดินจากมา

        สองมือของฝูเอ๋อร์ยังคงบิขนมที่ยังกินไม่หมดพลางพึมพำ “ไม่รู้ว่าผู้ใดมอบความกล้าให้คุณหนูกู้ผู้นี้นึกไม่ถึงว่าจะกล้าวิ่งมาคุยโวต่อหน้าคุณหนูทั้งยังบอกว่าจะแต่งเข้าจวนเซ่อเจิ้งอ๋อง และขับไล่คุณหนูออกไปอีก”

        ฝูเอ๋อร์กลอกตาอย่างหนัก ก่อนจะยัดขนมเข้าปาก“ไม่ต้องพูดถึงท่านอ๋องหรอก บ่าวเองยังไม่ชอบนางเลยเจ้าค่ะ”

        “หากวันนี้ท่านอ๋องอยู่ด้วยและเห็นนางกล่าวจาบจ้วงคุณหนูเช่นนี้ บั้นท้ายของนางต้องถูกโบยจนเป็นลายอีกครั้งแน่เลยเจ้าค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอยิ้มน้อยๆ“การรู้จักประมาณตนเองคือเรื่องดี แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำเช่นนั้นได้”

        เจี่ยงอิงเอ๋อร์ที่ถือดาบเดินอยู่ข้างๆเอ่ยสำทับ “ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นมนุษย์เช่นกัน”

        ฝูเอ๋อร์มองเจี่ยงอิงเอ๋อร์นางพูดไม่ออก ทำได้เพียงยกนิ้วโป้งให้อย่างเงียบงัน

        “ได้โปรดช่วยลูกของข้าด้วย ช่วยลูกของข้าด้วยเถิด”

        เสียงกรีดร้องแหลมอย่างน่าสงสารดังแว่วมาจากมุมถนนหลายคนกรูกันไปห้อมล้อม เห็นเพียงผู้คนยืนมุงมืดฟ้ามัวดิน

        “คุณหนู จะไปดูหรือไม่เจ้าคะ?”

        เจี่ยงอิงเอ๋อร์มุ่นคิ้ว เมื่อเห็นสายตาของไป๋เซี่ยเหอเคลื่อนไปทางนั้นก็เปิดปากถาม

        “ดูเหมือนจะมีคนขอความช่วยเหลือคุณหนู พวกเราไปดูกันเถิดเจ้าค่ะว่าจะช่วยได้หรือไม่”

        “รอเดี๋ยว”

        เจี่ยงอิงเอ๋อร์คว้าตัวฝูเอ๋อร์ที่คิดจะไปร่วมวงชมความครึกครื้นเอาไว้ก่อนจะเอ่ยด้วยใบหน้ามืดมน “เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเราก็ไม่ต้องไปเข้าร่วมคนอื่นจะเป็นตายอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา!”

        ฝูเอ๋อร์ถูกถ้อยคำไร้ความเมตตาของเจี่ยงอิงเอ๋อร์ทำให้โมโหจนสีหน้าดูอึมครึมเล็กน้อยนางเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “พูดเช่นนี้ได้อย่างไร? ช่วยชีวิตคนได้บุญมากกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้นเสียอีกหากพวกเราสามารถช่วยได้ เหตุใดจึงจะไม่ช่วยเล่า?”

        ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันทั้งยังมีความคิดต่างกัน ทว่าสิ่งที่เหมือนกันคือ สีหน้าล้วนไม่น่าดู

        “อุ๊ย นี่ไม่ใช่พระชายาที่เป็นหมอเทวดาหรอกหรือ?”

        ------------------------

        [1] ชางสู่หมายถึง แฮมสเตอร์