หวนคืนสู่ห้วงฝัน

        ตลอดการงานเลี้ยงฉลองหวงติงแสดงความยินดีกับจางซวนหลายครั้งและถึงขั้นมอบเม็ดยาที่หวงติงปรุงขึ้นมาด้วยตัวเองจำนวนหนึ่งให้อีกด้วยนี่ทำให้จางซวนรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างยิ่งด้วยนิสัยที่อบอุ่นเป็นกันเองของหวงติงทำให้ทุกคนเคารพรักศิษย์พี่ใหญ่คนนี้มากแม้จะไม่มีพรสวรรค์แต่ในใจของพวกจางซวนหวงติงคือศิษย์พี่ใหญ่อย่างสมชื่อ

        หลายวันต่อมาจางซวนได้พักผ่อนอย่างเต็มที่และจัดการสมุนไพรที่ปลูกไว้ในถ้ำของตัวเองสมุนไพรเหล่านี้ล้วนแต่เป็นสมุนไพรขั้นกลางผ่านไป 4ปีก็ถือว่าเติบโตด้วยดีและได้เวลาเก็บเกี่ยวแล้ว

        “อาจารย์อาน้อยมีคำขอมาถึงท่านแล้ว”เสียงของศิษย์คนหนึ่งดังขึ้น

        “คำของั้นเหรอแต่ไม่ใช่ว่าข้ากำลังจะลงจากเขาไปหาประสบการณ์จึงไม่ต้องทำภารกิจไม่ใช่หรือ”จางซวนกล่าวด้วยสีหน้าแปลกใจ

        “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันแต่เป็นขำขอที่ระบุชื่อของท่านเอาไว้”ศิษย์ฝ่ายปรุงยากล่าว

        จางซวนที่เดินออกมาจากถ้ำรับใบภารกิจมาอ่านก็เข้าใจทันทีที่แท้ก็เป็นของฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรทางนั้นอยากให้จางซวนไปฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรสักรอบนอกจากคำขอในภารกิจแล้วก็ยังมีรางวัลที่ทางนั้นเตรียมเอาไว้ให้จางซวนอีกด้วย

        “ดูเหมือนข้าจะต้องไปฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรสักรอบจริงๆ”จางซวนกล่าว

        จางซวนเดินออกจากฝ่ายปรุงยาตรงไปยังฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรตลอดทางศิษย์ฝ่ายอื่นๆที่เห็นจางซวนก็ไม่ได้ดูถูกว่าจางซวนขอบเขตต่ำหรืออายุยังน้อยอีกต่อไปการประลองเมื่อสีปีก่อนยังคงตราตรึงอยู่ในหัวของพวกเขา ขอบเขตกลั่นปราณขั้น 13ผู้ฝึกยุทธขอบเขต 3 ได้บดขยี้อัจฉริยะที่ฝ่ายคุมกฎภาคภูมิใจอย่างไรพวกเขาย่อมรู้ดี

        จางซวนเชิดหน้าขึ้นจมูกแทบจะแทงทะลุท้องฟ้าแล้วพวกหญิงสาวที่เห็นภาพนี้ก็พากันหัวเราะออกมาแต่เหล่าชายหนุ่มกลับพากันหมั่นหน้าจางซวนทันที

        “ตอนนี้ข้าก็มีชื่อเสียงแล้วต่อจากนี้คงไม่มีใครกล้าหาเรื่องข้าง่ายๆ”จางซวนกล่าวอยู่ในฝ่ายปรุงยาเหล่าศิษย์ทั่วไปก็พากันเรียกขานเขาว่าอาจารย์อาน้อยด้วยความเคารพอยู่ในสำนักทุกคนก็มองเขาด้วยแววตาเคารพนี่ทำให้จางซวนรู้สึกลำพองใจทันที

        “อะแฮ่มเจ้าไม่จำเป็นต้องแสดงออกมาตรงๆก็ได้ ไอ้ความภูมิใจนั่นหนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นเมื่อจางซวนหันไปก็เห็นเหม่ยหนิงอยู่ไม่ไกล

        “พี่สาวเหม่ยนี่เองท่านกำลังจะไปที่ใดงั้นหรือ” จางซวนไม่สนใจคำเหน็บแนมของนางแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย

        “ข้าทำภารกิจของฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรให้หลอมสมบัติกำไรเก็บสัตว์อสูรเลยกำลังจะไปส่งมอบภารกิจ”เหม่ยหนิงกล่าว

        “พอดีเลยข้าเองก็กำลังจะไปฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรเหมือนกัน” จางซวนกล่าว

        “งั้นเหรอเช่นนั้นก็ไปด้วยกันเถอะ ว่าแต่เจ้ายังเรียกข้าว่าพี่สาวอยู่อีกหรือ” เหม่ยหนิงกล่าว

        “เอ๋แล้วจะให้ข้าเรียกท่านว่าอะไรละ จะให้เรียกชื่อตรงๆก็คงไม่เหมาะ” จางซวนทำท่าคิดหนัก

        “เจ้าก็เรียกข้าว่าศิษย์พี่หญิงเหมือนคนอื่นก็ได้”เหม่ยหนิงส่ายหน้านางไม่รู้ว่าจางซวนถูกสอนมาแบบไหนจนเรื่องแค่นี้เขาก็ยังไม่เข้าใจ

        “เช่นนั้นศิษย์พี่หญิงเหม่ยแบบนี้ใช่หรือไม่”จางซวนกล่าว

        ‘อืมแบบนี้แหละว่าแต่เจ้ารับภารกิจแบบไหน” เหม่ยหนิงกล่าว

        “น่าจะไม่ใช่ภารกิจเหมือนจะเรียกข้าไปรับรางวัลมากกว่า” จางซวนยิ้ม

        “แบบนี้นี่เองเจ้าเคยช่วยเหมาเสี่ยวเอาไว้นี่นะทางนั้นคงอยากจะตอบแทนก็คงไม่แปลก” เหม่ยหนิงพยักหน้าเข้าใจ

        ทั้งสองเดินทางถึงฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรก็พบว่าบรรยากาศในฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรแปลกไปมันดูอึมครึมแปลกๆ

        “ศิษย์พี่มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ”จางซวนหันไปทางศิษย์คนหนึ่ง

        “ที่แท้ศิษย์น้องจางนี่เองเอ่อ ช่วงนี้สัตว์อสูรดูไม่ร่าเริงแปลกๆเหมือนกับซึมเศร้าเหมือนอย่างที่เจ้าเห็นนั่นแหละ” ศิษย์ฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรกล่าวขึ้น

        “ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ละ”จางซวนกล่าว

        “ข้าเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันพวกเราไม่เคยเจอเรื่องเช่นนี้มาก่อนเลยจริงๆ”ศิษย์คนนั้นส่ายหน้า

        จางซวนได้แต่งุนงงและเดินไปถึงตำหนักแห่งหนึ่งซึ่งเห็นเหมาเสี่ยวกำลังมองดูฝูงหมาป่าที่นอนเซื่องซึมทั้งฝูง

        “ศิษย์พี่เหมา”จางซวนกล่าวทักทาย

        “ศิษย์น้องจางในที่สุดเจ้าก็มาเจ้าช่วยดูได้หรือไม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับสัตว์อสูรพวกนี้” เหมาเสี่ยวกล่าวด้วยสีหน้าร้อนใจ

        “เอ่อศิษย์พี่เหมาแม้ข้าจะเป็นนักปรุงยาแต่เกี่ยวกับสัตว์อสูรข้ารู้น้อยมากคงไม่อาจรู้ได้หากไม่มีข้อมูลเพียงพอ”จางซวนกล่าว

        “จริงด้วยสินะข้ารีบร้อนเกินไปเช่นนั้นตามข้ามา”เหมาเสี่ยวกล่าว

        “เช่นนั้นข้าขอแยกตัวไปส่งมอบภารกิจก่อนแล้วกันแล้วเจอกันใหม่ศิษย์น้องจาง”เหม่ยหนิงไม่ได้เรียกจางซวนเหมือนเดิมอย่างน้องชายตัวน้อยอีกเพราะจางซวนตอนนี้สูงกว่านางไปแล้วจึงเปลี่ยนมาเรียกศิษย์น้องแทน

        จางซวนตามเหมาเสี่ยวไปพบกับผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรที่ตอนนี้กำลังมองดูสัตว์อสูรของตนเองนอนซึมเศร้าอยู่

        “ท่านอาจารย์ศิษย์น้องจางมาแล้ว”เหมาเสี่ยวกล่าว

        “โอ้มาแล้วเหรอ ศิษย์จางซวนเจ้าพอจะมีความคิดดีๆในการทำให้พวกสัตว์อสูรร่าเริงได้หรือไม่”ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรกล่าว

        ‘ก่อนอื่นช่วยบอกข้าก่อนได้หรือไม่ว่าตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้น”จางซวนกล่าว

        “คือแบบนี้เมื่อ4 ปีมานี้ พวกเราชะล่าใจเกินไปใช้เม็ดยาที่เจ้าพัฒนาขึ้นมากับพวกสัตว์อสูรมากเกินไปเพราะอยากให้พวกมันมีลูกหลานเยอะๆหวังว่าสายเลือดของพวกมันจะทรงพลังขึ้นแต่ว่าผลที่ได้ก็อย่างที่เจ้าเห็น”ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรยิ้มแห้งๆ

        “แบบนี้นี่เองเช่นนี้ก็ยากแล้ว ดูเหมือนพวกมันจะอารมณ์ตายด้านเลย” จางซวนกล่าว

        “เพราะงั้นข้าถึงได้ขอให้เจ้าช่วยยังไงละหากเจ้าช่วยข้าได้เจ้าสามารถเลือกลูกสัตว์อสูรตัวใดไปก็ได้หรือเจ้าสนใจสัตว์อสูรชนิดใดก็บอกข้าได้ข้าจะไปจับมาให้เจ้า”ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรกล่าว

        “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนแต่การจะกระตุ้นอารมณ์แบบเดิมคงไม่ดีต่อสัตว์อสูรแน่จำเป็นต้องทำให้จิตใจผ่อนคลายและมีความสุข หากเป็นมนุษย์เวลาแบบนี้พวกเขาจะทำอย่างไร”จางซวนกล่าว

        “มนุษย์และสัตว์อสูรแตกต่างกันมนุษย์มีหลากหลายอารมณ์และวิธีหาความสุขก็แตกต่างกันด้วย”เหมาเสี่ยวกล่าว

        “อืมก็จริง เช่นนั้นก็เหลือแค่ทำให้พวกมันรู้สึกผ่อนคลายพร้อมกับกระตุ้นอารมณ์แห่งความสุขให้พวกมันกลับมาก็พอใช่หรือไม่”จางซวนกล่าว

        “ใช่แล้วให้พวกมันกลับมาร่าเริงก็เพียงพอแล้ว” ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรกล่าวด้วยความหวัง

        “เช่นนั้นช่วยเตรียมของพวกนี้ให้ข้าหน่อยและหาที่สงบๆให้กับข้าด้วยข้าจะปรุงยาบางอย่างขึ้นมา แน่นอนว่าอาจจะล้มเหลวหลายครั้งเพราะเป็นยาชนิดใหม่ที่ไม่เคยปรุงมาก่อน”จางซวนกล่าว

        “ไม่มีปัญหาขอแค่ทำให้พวกสัตว์อสูรกลับมาร่าเริงได้ข้ายอมจ่ายด้วยศิลาปราณทั้งหมดของข้า”ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรกล่าว

        ไม่นานสมุนไพรชนิดต่างก็ถูกนำมาส่งให้กับจางซวนฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรเตรียมสถานที่ปรุงยาให้กับจางซวนอย่างดีและไม่ให้ใครมารบกวน

        “ท่านผู้นำเขาจะทำได้จริงๆงั้นเหรอ”ผู้อาวุโสคนหนึ่งกังวล

        “นั่นหนะสิขนาดผู้อาวุโสหลิงจวินยังทำไม่ได้เลย”

        “หลิงจวินจะทำได้อย่างไรแต่เดิมเขาก็ไม่สนใจที่จะมาปรุงยาให้กับเรื่องพวกนี้อยู่แล้วส่วนผู้อาวุโสคนอื่นๆก็ติดอยู่ที่กรอบแนวคิดพวกเขาไม่สามารถเดินออกมาจากกรอบที่ผู้อาวุโสรุ่นก่อนสร้างเอาไว้ได้มีเพียงเด็กคนนี้ที่กล้าก้าวออกมาจากรอบแนวคิดพวกนั้นและสร้างเม็ดยาแปลกๆออกมา”ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรกล่าว

        “ใช่แล้วเม็ดยาของศิษย์น้องจางแม้จะแปลกๆและไม่ได้ช่วยในการบ่มเพาะแต่สำหรับฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรของพวกเรากลับเป็นประโยชน์อย่างมาก”เหมาเสี่ยวกล่าว

        “ในเมื่อพูดเช่นนั้นก็ได้แค่หวังว่าเขาจะทำสำเร็จ”เหล่าผู้อาวุโสกล่าวขึ้น

        อย่างช้าๆจางซวนปรุงยาล้มเหลวอย่างต่อเนื่องเสียงเตาระเบิดเกิดขึ้นทุกวันแต่ถึงแบบนั้นเหล่าสัตว์อสูรกลับไม่ได้ตกใจเลยแม้แต่น้อยพวกมันยังคงทำตัวเฉื่อยชาและซึมเศร้าเหมือนเดิม

        “ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนแล้วเขายังทำไม่สำเร็จอีกเหรอ”เหล่าผู้อาวุโสร้อนใจทันที

        “จะทำยังไงได้ตอนนี้ในสำนักคนที่ยอมช่วยพวกเราก็เหลือเพียงแค่เขาแล้ว” ผู้อาวุโสอีกคนก็ร้อนใจไม่ต่างกัน

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า สำเร็จแล้ว” เสียงหัวเราะดังขึ้น

        “สำเร็จแล้วงั้นเหรอ”ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรรีบเข้าไปในพื้นที่ปรุงยาทันทีเห็นจางซวนกำลังถือธูปหอมอยู่ในมือ

        “นั่นคือ”ทุกคนต่างมองไปที่จางซวน แววตาเต็มไปด้วยคำถาม

        “ธูปหอมพิเศษที่ทำให้คนที่สูดดมเข้าไปตกอยู่ในสภาพผ่อนคลายและมีความสุข”จางซวนกล่าว

        “ผ่อนคลายและมีความสุขงั้นเหรอ”เหล่าผู้อาวุโสพากันรู้สึกกังขา

        “ไปทดสอบกันเลย”ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรกล่าว

        พวกเขาไม่กล้านำสัตว์อสูรที่ล้ำค่าไปทดสอบจึงทดสอบกับสัตว์อสูรระดับต่ำแทนจางซวนจุดธูปหอกและเสียบไว้ที่กระถาง ไม่นานควันของธูปหอมก็ลอยออกไปสัตว์อสูรตัวเล็กๆที่ได้กลิ่นก็เริ่มมีแววตาที่สดใสจากนั้นก็เริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้งและส่งร้องออกมาอย่างมีความสุข

        “มันได้ผล”เหมาเสี่ยวกล่าวด้วยแววตาตื่นเต้นและมีความสุข

        “ฮ่าฮ่า ยอดเยี่ยม อย่างที่ข้าคาดหวังเอาไว้จริงๆในเมื่อเจ้าทำได้เช่นนั้นข้าก็กล้าให้รางวัล บอกมาเจ้าต้องการสัตว์อสูรตัวไหนชี้ไปได้เลย”ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรกล่าว

        “มีสัตว์อสูรที่ช่วยเกี่ยวกับการดูแลสมุนไพรหรือส่งผลต่อการปรุงยาอะไรพวกนี้หรือไม่สำหรับข้า ข้าไม่ต้องการสัตว์อสูรที่ต่อสู้เก่งอะไร” จางซวนกล่าว

        “อืมสัตว์อสูรแบบที่เจ้าต้องการดูเหมือนจะไม่ใช่สายต่อสู้สินะเป็นสายสนับสนุนงั้นเหรอ”ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรขบคิด

        “ท่านอาจารย์เรามีเจ้าพวกนั้นอยู่ไม่ใช่เหรอสัตว์อสูรประเภทแมลง ผึ้งวิญญาณ” เหมาเสี่ยวกล่าว

        “จริงด้วยข้าลืมไปได้ไงผึ้งวิญญาณนั้นสามารถช่วยเจ้าดูแลสมุนไพรและคอยปกป้องสมุนไพรจากแมลงร้ายได้และที่สำคัญน้ำหวานที่พวกมันผลิตสามารถนำมาเป็นส่วนผสมสำหรับปรุงยาได้เหมือนกับน้ำวิญญาณจากไผ่วิญญาณของสำนักนั่นแหละ”ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรกล่าวขึ้น

        “เช่นนั้นข้าเอาผึ้งวิญญาณ”จางซวนตอบตกลงทันที

        “เหมาเสี่ยวเจ้านำวิธีการเลี้ยงดูผึ้งวิญญาณให้กับจางซวนอย่าลืมสอนสิ่งที่ควรระวังทั้งหมดเอาไว้ด้วยละ ส่วนข้าจะไปนำตัวอ่อนของราชินีผึ้งวิญญาณมาช่วงนี้ตัวอ่อนราชินีผึ้งน่าจะถือกำเนิดพอดี” ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรกล่าว

        “ศิษย์ทราบแล้ว”เหมาเสี่ยวกล่าว

        “เอาละส่วนธูปหอมที่เจ้าปรุงขึ้นมาก็ให้พวกผู้อาวุโสมาซื้อกับเจ้าก็แล้วกันเพราะเจ้าในตอนนี้ไม่จำเป็นต้องรับภารกิจและกำลังจะออกไปหาประสบการณ์ด้วยเจ้าก็ตั้งราคามาได้เลย”ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรกล่าว

        “จะดีงั้นเหรอ”จางซวนเบิกตากว้าง

        “แน่นอนแต่อย่าขูดรีดพวกเรามากเกินไปละ” ผู้นำฝ่ายเลี้ยงสัตว์อสูรกล่าว

        ได้ยินเช่นนั้นจางซวนก็เริ่มวางแผนในใจช่วงเวลาแบบนี้เขาจะต้องหากำไรเล็กน้อยเข้ากระเป๋าให้ได้

งดลงนิยายวันที่ 30-31 นะครับ