ผู้ร่วงหล่น

เด็กหนุ่มนักเวทจากอาณาจักรซาราโนได้พุ่งทะยานไปทางแจ๊คอย่างรวดเร็วราวกับรู้ตำแหน่งของแจ๊ค

หลังจากที่เด็กหนุ่มคนนักเวทพุ่งทะยานไปด้านหลังของเขาได้มีชายชราปรากฏขึ้นและกลับขึ้นรถม้าสีหน้าของชายชราไม่ดีมากเพราะขาวซีดลงเป็นอย่างมาก ชายชราไม่รู้ว่าองค์ชายน้อยของเขาหนีไปเล่นหรือถูกจับตัวไป

แต่ชายชราคิดว่า 90 เปอร์เซ็นต์องค์ชายน้อยของเขาได้หนีไป ชายชราพยายามจะใช้สัมผัสจิตอย่างเต็มที่ทว่าเขาไม่พบร่องรอยขององค์ชายน้อยของเขาแม้แต่นิดเดียว

ทำให้เขารู้สึกเคร่งเครียดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับองค์ชายน้อยของเขาไหม

ชายชราไม่สามารถทำอะไรได้ตอนนี้จึงหยิบผลึกสื่อสารออกมาและพูดใส่ผลึกไป ก่อนผลึกสื่อสารจะแตกกระจาย

ระหว่างที่ชายชรากำลังเคร่งเครียดว่าองค์ชายน้อยของเขาได้หนีไปนั้น องค์ชายน้อยของเขาได้บินมาทางแจ๊คอย่างรวดเร็ว

ในตอนนี้แจ๊คกำลังบดขยี้ลูกนกอสูรตัวที่สอง เด็กหนุ่มได้เห็นรอยเท้าของแจ๊คจึงก้มลงดู

“รอยเท้ายังใหม่อยู่เพราะฉะนั้นผู้นำพาแห่งความมืดต้องอยู่ใกล้แถวนี้”

เด็กหนุ่มนักเวทได้เดินตามรอยเท้าอย่างระมัดระวังตัวอย่างถึงที่สุด แม้ว่าเด็กหนุ่มจะรู้ว่าระดับการฝึกฝนของผู้นำพาแห่งความมืดมีระดับปีศาจฝึกฝน

ทว่าการที่ระดับปีศาจฝึกฝนที่ไหนจะสามารถฆ่าคนที่ได้รับคัดเลือกไปได้นั้น มันไม่ธรรมดามาก ร่างกายของเด็กหนุ่มเกร็งไปหมดก่อนจะเดินไปตามหาผู้นำพาแห่งความมืด

“เพื่อแต้ม 1,000,000 แต้ม ตั้งแต่ที่เกิดมานี้ฉันไม่เคยเห็นอะไรที่ให้แต้มเยอะขนาดนี้มาก่อน”

เด็กหนุ่มนักเวทพูดขึ้นแต้มอะไรไม่รู้ให้ใครฟังราวกับพูดอยู่คนเดียว

การเดินทางอย่างระมัดระวังและเชื่องช้าเป็นอย่างมาก แม้แต่เสียงในการเดินยังก้าวอย่างเบา ๆ

ในที่สุดเด็กหนุ่มได้เห็นชายคนหนึ่งที่สวมหน้ากากครึ่งหนึ่งหัวเราะครึ่งหนึ่งร้องไห้ สวมชุดสีดำทั้งตัวแม้แต่มือและรองเท้า

“นั้นคือผู้นำพาแห่งความมืดใช่หรือไม่”

เด็กหนุ่มพูดขึ้นมาราวกับกำลังจะถามอะไรบางอย่างก่อนจะได้รับคำตอบจึงพิจารณาในตัวแจ๊ค ก่อนจะได้ทำอะไรมีเสียงร้องอย่างโกรธแค้นจากด้านบน

เด็กหนุ่มหันขึ้นไปด้านบนและพบกับนกอสูร 2ผัวเมียกำลังจิกโล่ที่มองไม่เห็นของผู้นำพาแห่งความมืดอย่างบ้าคลั่ง

สิ่งต่อมาที่ทำให้เด็กหนุ่มโกรธมากคือในมือของผู้นำพาแห่งความมืดกำลังถือของเหลวเลือดมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งกำลังถือเชือกปลายเชือกมีลูกนกไร้ขนกำลังพยายามจะบินอย่างบ้าคลั่ง

ในเวลาต่อมาเสียงหัวเราะผู้นำพาแห่งความมืดดังขึ้นก่อนจะสร้างหอกเล็ก ๆ 2อันขว้างไปทางนกอสูร

นกอสูร 2 ผัวเมียไม่สามารถหลบความเร็วของหอกเล็ก ๆ ทั้ง 2ได้ทันจึงทำให้หอกทั้ง 2 อันพุ่งทะลุหัวนกอสูร 2 ผัวเสียอย่างรุนแรงจนหัวระเบิดออก เสียงร้องอันโศกเศร้าของลูกนกอสูรที่ยังไม่มีขนร้องไห้ดังขึ้น

ผู้นำพาแห่งความมืดเก็บซากศพนกอสูรและของเหลวเลือดเข้าไปในชุดของเขาก่อนจะพูดว่า

“เสียงกรีดร้องอย่างโศกเศร้าที่เห็นคนรักตายต่อหน้าต่อหน้ามันรู้สึกยังไง ฉันขอความคิดเห็นจากเจ้าได้ไหมว่ารู้สึกยังไง”

หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นอย่างบ้าคลั่ง ความหวาดกลัวเข้ากลืนกินหัวใจ เหงื่อจำนวนมากไหลทั่วตัว เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าเขาถูกพบตัวแล้ว

แต่คิดว่าผู้นำพาแห่งความมืดจะพูดกับตัวตนอีกตัวตนหนึ่งที่สู้กับเจตนารมณ์แห่งสวรรค์ ทำให้เด็กหนุ่มพยายามจะทำให้ตนเองใจเย็นลง

และมองไปที่ผู้นำพาแห่งความมืดอีกครั้งหนึ่งคราวนี้ไม่เหมือนเดิมดวงตาที่เป็นสีทองได้ส่องประกายขึ้นอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ดวงตาสีทองส่องประกายทำให้สีหน้าของเด็กหนุ่มซีดลงอย่างรวดเร็ว

“อะไรกับภายในร่างกายมีธาตุอยู่ 4 ธาตุ ระดับการฝึกฝนคือปีศาจฝึกฝน ความอันตรายคือมาก”

เด็กหนุ่มเสียใจที่รับภารกิจในการฆ่าผู้นำพาแห่งความมืดในครั้งนี้ เด็กหนุ่มกำลังถอยหลังอย่างเย็นใจเพราะเด็กหนุ่มกำลังจะคิดหลบหนี ในใจของเด็กหนุ่มภาวนาว่าผู้นำพาแห่งความมืดจะมองไม่เห็นตน

สายลมแห่งการโศกเศร้าได้พัดมาหาเด็กหนุ่มและผู้นำพาแห่งความมืดผสมกับเสียงร้องไห้ของลูกนกอสูรทำให้บรรยากาศภายในพื้นที่แห่งนี้ดูเศร้ามาก

สิ่งต่อมาที่ผู้นำพาแห่งความมืดได้ทำ ทำให้เด็กหนุ่มถึงกับถอนสีหน้า

“ถ้าเป็นต้นไม้ เวลาสายลมผ่านจะต้องขยับถ้าไม่ขยับ มันก็ไม่ใช้ต้นไม้แล้ว”

สิ้นสุดเสียงผู้นำพาแห่งความมืด ในมือของผู้นำพาแห่งความมืดที่ถือลูกนกอสูรไร้ขนอยู่ได้ขว้างมาทางเด็กหนุ่มทันที

ฟิ้ว ฟิ้ว

การขว้างที่รุนแรงทำให้ลูกนกอสูรส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เด็กหนุ่มมีทางเลือกไม่มากจึงร่ายเวทอย่างรวดเร็วกลายเป็นตาข่ายตรงหน้าเขา

ลูกนกอสูรเข้าไปตรงตาข่ายพอดี ทำให้เกิดเสียงดังขึ้นการขว้างของผู้นำพาแห่งความมืดรุนแรงมาก ๆ ตาข่ายเกือบจะรับไม่ไหวและขาดลงเป็นจำนวนมากก่อนจะหยุด

ทำให้ลูกนกอสูรด้านในก็ปลอดภัยหลังพลังในการขว้างหมดลง เด็กหนุ่มยืนมือไปจับลูกนกอสูรอย่างอ่อนโยนและจ้องมองมาทางผู้นำพาแห่งความมืดอย่างโกรธเคือง

..........

ในตอนแรกแจ๊คกำลังสนุกกับเสียงร้องอันบ้าคลั่งของนกอสูร ทว่าระหว่างนั้นแจ๊คสัมผัสได้ถึงตัวตนหนึ่งได้แอบตามเขามา

แจ๊คจึงฆ่านกอสูร 2 ผัวเมียทิ้งอย่างโหดร้ายและพูดขึ้น ในตอนแรกมันไม่ยอมโผล่ตัวออกมาจนต้องทำให้แจ๊คขว้างลูกนกอสูรในมือไป

คนที่เดินออกมาทำให้แจ๊คตกใจเล็กน้อยมันคือเด็กที่กำลังอยู่ในวัยหนุ่ม

อายุแค่ 15-16ปีเท่านั้น เจ้าเด็กนี้อายุเท่านี้จะมาฆ่าเขาแต่แจ๊คไม่ได้ดูถูกเด็กคนนี้เพราะมันเหมือนกับมีอะไรบางอย่างคล้ายกับเขา

สิ่งที่น่าแปลกใจคือดวงตาของเด็กหนุ่มคนนี้มี 2 สี สีฟ้ากับสีทอง ดวงตาสีฟ้านั้นแจ๊คไม่ได้สนใจ

แต่ดวงตาสีทองนั้นทำให้เขามีสีหน้าเคร่งเครียด ในเวลาว่างแจ๊คอ่านหนังสือที่หลงเหลืออยู่ในห้องสมุดสมาคมต้นไม้ 3 ยอด

และมันมีบันทึกหนึ่งที่เขียนเกี่ยวกับดวงตาสีทอง มันคือดวงตาของนักปราชญ์เวท ผู้ที่ประสบความสำเร็จเกี่ยวกับเวทมนตร์

ดวงตานักปราชญ์เวทจะมีความสามารถในการอ่านวงแหวนเวทมนตร์ของตนอื่นและผู้อื่น ร่ายเวทเร็วขึ้น แก้ไขเวทมนตร์ของคนอื่นได้ ตรวจสอบ การจดจำที่ยอดเยี่ยม

ทำให้แจ๊คลืมตาลงก่อนจะระเบิดพลังทั้งหมดขึ้นมาพร้อมกับลืมตา

ตูม ตูม

โดยไม่พูดจาว่ามาจากไหน พ่อเป็นใครหรือมาทำอะไร แจ๊คได้อัดอากาศหลอมรวมกับร่างกาย สร้างเป็น อสรพิษน้ำขึ้น 3 ตัว

ทันทีที่อสรพิษน้ำ 3 ตัวปรากฏขึ้นมันได้ดีดตัวพุ่งไปหาเด็กหนุ่มตรงหน้าแจ๊คทันที

เด็กหนุ่มแสดงอาการตกใจก่อนจะแปะมือเอาหากัน วงแหวนเวทมนตร์ด้านหลังมือทั้ง 2 ข้างได้ส่องแสงประกายและด้านหน้าเด็กหนุ่มมีวงแหวนปรากฏขึ้น

ทันทีที่วงแหวนปรากฏขึ้นมันมีมนุษย์ไฟปรากฏขึ้นหนึ่งตัว ในมือของมนุษย์ไฟถือแส้ที่ยาว 3 เมตรก่อนจะสะบัดแส้ในมือโจมตีอสรพิษน้ำ 3 ตัวอย่างรุนแรง

ปัง ปัง

การโจมตีด้วยแส้ของมนุษย์ไฟนั้นรุนแรงมาก ๆ จนทำให้อากาศถูกทำลายจากความร้อน อสรพิษ 2 ตัวหลบไม่ทันจึงถูกแส้โจมตีเข้ากับร่างกายจนระเหยกลายเป็นไอในอากาศ

ส่วนอสรพิษน้ำตัวสุดท้ายได้พุ่งมารัดตัวมนุษย์ไฟ ทว่าน้ำน้อยย้อมแพ้ไฟเป็นธรรมดา มนุษย์ไฟจับอสรพิษน้ำตัวสุดท้ายก่อนจะทำลายมัน

แม้ว่าเด็กหนุ่มจะเห็นมนุษย์ไฟของตนทำลายอสรพิษน้ำของผู้นำพาแห่งความมืดได้ เด็กหนุ่มยังไม่ดีใจเพราะในเวลาต่อมา

ตูม

ได้มีดาบสีฟ้าเล่มใหญ่พุ่งทะลุร่างกายของมนุษย์ไฟอย่างรุนแรง ทำให้มนุษย์ไฟแตกกระจายกลับกลายเป็นเศษไฟดวงเล็ก ๆ จำนวนมากก่อนจะหายไป

ดาบสีฟ้าเล่มนั้นไม่ได้หยุดแค่ทำลายมนุษย์ไฟ มันพุ่งตรงมาหาเด็กหนุ่มอย่างรุนแรง เด็กหนุ่มสัมผัสได้ถึงจิตสังหารในตัวดาบเล่มนี้

ทว่าสายตาของเด็กหนุ่มไม่ได้หวาดกลัว ในมือของเด็กหนุ่มมีหนังสือเล่มหนึ่งโผล่มาจากไหนไม่รู้

เด็กหนุ่มได้เปิดหนังสือเล่มนี้ทันที หลังเปิดหนังสือเล่มนี้ได้มีแสงประกายออกมาในตัวหนังสือก่อนจะพลิกหน้าหนังสือเองอย่างรวดเร็ว

หลังหนังสือได้พลิกเองนั้น ดินใต้เท้าเด็กหนุ่มได้กลายเป็นของเหลวอย่างกับโคลนทันทีราวกับมีน้ำในใต้ดินที่ยื่นอยู่

ดินโคลนปะทุขึ้นก่อนจะกลายเป็นมือสีน้ำตาลจำนวนมากพยายามจะจับดาบสีฟ้า

ปัง ปัง ปัง ปัง

มือสีน้ำตาลและดาบสีฟ้าปะทะกันอย่างรุนแรง มือสีน้ำตาลถูกทำลายไปเป็นจำนวนมากแต่ก็มีมือสีน้ำตาลขึ้นมาเรื่อยไม่หยุด ยิ่งดาบสีฟ้าทำให้มือสีน้ำตาลมากเท่าไร

แสงในตัวดาบสีฟ้าก็ลดลงเรื่อย ๆ จนสลายหายไป เด็กหนุ่มถอนหายใจก่อนจะมองมาทางแจ๊คและสั่งให้มือสีน้ำตาลจำนวนมากพุ่งโจมตีมาทางแจ๊ค

แจ๊คเห็นดาบและอสรพิษธาตุน้ำของตนถูกกำจัดไป แต่เขาไม่ได้แสดงท่าทางหรือสีหน้าอะไรออกมา

เมื่อเห็นมือสีน้ำตาลกำลังมากพุ่งมาโจมตีเขา แจ๊คได้สร้างโล่อัดอากาศขึ้นหลาย ๆ ชั้น

โล่อัดอากาศที่ลุกเป็นไฟจำนวนมากโผล่ขึ้นมาป้องกันแจ๊ค มือสีน้ำตาลที่โจมตีโล่อัดอากาศที่ลุกเป็นไฟได้แห้งลงก่อนจะกลับเป็นฝุ่นดินเหมือนเดิม

เด็กหนุ่มเห็นเวทของตนไม่สามารถทำอะไรผู้นำพาแห่งความมืดได้จึงใส่เวทมนตร์ลงไปในหนังสืออีกครั้งหนึ่ง

คราวนี้หนังสือพลิกตัวเองอย่างบ้าคลั่งเกิดเป็นเสียงพลิกหนังสือออกมา ดินโคลนใต้เท้าของเด็กหนุ่มกลายเป็นลาวาที่มีความร้อนอันมหาศาล

ดินโคลนที่ร้อนจนกลายเป็นลาวามีไอน้ำจำนวนมากลอยขึ้นไปในอากาศ ทำให้เห็นรูปร่างได้อย่างชัดเจน

เด็กหนุ่มยิ้มขึ้นพร้อมกับกำลังสร้างยักษ์ลาวาขนาดใหญ่ ก่อนจะได้สร้างยักษ์ลาวาเสร็จเด็กหนุ่มสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง

จึงรีบกระโดดขึ้นและใช้เท้าเหยียบอากาศจึงเกิดเป็นเสียงทำให้มีแรงส่งตัวสูงยิ่งขึ้นไปอีก

หลังจากที่เด็กหนุ่มได้กระโดดขึ้นไปได้มีแสงสีแดงจำนวนมากปรากฏขึ้นจากลาวา แสงสีแดงคือปลาจำนวนมากกำลังอ้าปากเผยให้เห็นฟันอันแหลมคมที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัว

เกล็ดของตัวปลาหนาราวกับเหล็กกล้าราวกับไม่มีอะไรสามารถทำลายมันได้ ปลาที่โผล่ขึ้นจากลาวาคือปลาสวรรค์เพลิงพิภพ

ปลาสวรรค์เพลิงพิภพตัวนี้แจ๊คสร้างแบบจำลองจากปลาสวรรค์เพลิงพิภพจริงที่พบในแก่นโลก แต่พลังของปลาสวรรค์เพลิงพิภพที่แจ๊คสร้างมันต่ำมาก ๆ

เอาเข้าจริงในคราวนั้นถ้าแจ๊คไม่มีธาตุน้ำภายในร่างกาย คนที่จะตายคือแจ๊ค

ยักษ์ลาวาที่สร้างมาแค่หัวและแขนถูกปลาสวรรค์เพลิงพิภพจำลองกัดกินจนพังทลายไป แจ๊คจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยความสนใจ

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................