ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 125 รางวัลใหญ่ (ฟรี)

"เฮ้ ฉันก็ยิงโดนปลาตัวใหญ่ด้วย รวมถึงปลาตัวเล็กอีกนับไม่ถ้วน ปลากลายพันธุ์มีเยอะเกินไปจริงๆ"

เหลียนเซวียนมองไปรอบๆ บนเรือเล็กมีผู้ถือปืนทั้งหมดสิบคน อีก 9 คนดูเหมือนจะมาจากหน่วยล่าสัตว์เดียวกัน ทุกคนแบกเครื่องยิงจรวด และทุกคนต่างก็มีผลงานในการล่าสัตว์เมื่อครู่นี้

ในเรือทั้งลำ มีเพียงเธอคนเดียวที่ไม่ได้ยิงเลยแม้แต่นัดเดียว

เมื่อคนพวกนั้นคุยโอ้อวดผลงานกันเสร็จ สายตาทุกคู่ก็พุ่งตรงมาที่เหลียนเซวียนโดยอัตโนมัติ

ตอนนี้ ทุกคนถอดชุดกันฝนออกแล้ว เผยให้เห็นใบหน้าชัดเจน ส่วนเหลียนเซวียนสวมหน้ากากตั้งแต่ตอนถอดชุดกันฝน

แม้คนพวกนั้นจะมองไม่เห็นใบหน้าทั้งหมดของเธอ แต่ก็พอมองออกจากดวงตาว่าเธอเป็นเด็กสาวอายุน้อยและหน้าตาสวย

เนื่องจากอยู่บนเรือของรัฐบาลฐานทัพ พวกเขาจึงไม่ได้ทำอะไรที่เกินเลย แต่ทุกคนก็สนใจเด็กสาวคนนี้อย่างเห็นได้ชัด

ชายหน้าคล้ำคนหนึ่งที่มักมีรอยยิ้มประดับใบหน้าเสมอ เป็นฝ่ายเปิดปากถามคำถามที่ทุกคนอยากรู้มากที่สุด

"น้องสาว เป็นไงบ้าง ฆ่าปลากลายพันธุ์ได้หรือเปล่า?"

เหลียนเซวียนมองปืนล่าสัตว์ของตัวเอง แม้จะไม่อยากตอบคนพวกนี้ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้พวกเขาเกลียด เธอจึงส่ายหน้าพูดเพียงสั้นๆ ว่า "ไม่" แล้วหันหลังนั่งลง หยิบผ้าเช็ดเล็กๆ มาเช็ดปืนล่าสัตว์อย่างตั้งใจ

กลุ่มผู้ชายแสดงสีหน้าเหมือนกับรู้อยู่แล้ว เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ วิ่งมาที่นี่ทำไมกัน ที่บ้านไม่มีผู้ชายหรืออย่างไร?

สายตาของพวกเขาเลื่อนไปมองเหลียนอี้ซึ่งอยู่ข้างๆ เธอ

พวกเขาพบว่าเด็กคนนี้แม้จะไม่พูดอะไร แต่ท่าทางดูแปลกๆ เวลายิ้มก็ดูไม่ค่อยฉลาดเอาเสียเลย

เมื่อเห็นว่าเหลียนเซวียนไม่สนใจ คนเหล่านั้นก็ไม่ทำให้ตัวเองต้องอับอายต่อไป และกลับไปคุยกันเองตามเดิม

ไม่นาน เรือเล็กก็มาถึงจุดล่าสัตว์แห่งใหม่ ทุกคนเปิดหน้าต่างและเล็งปืนไปที่ผิวน้ำอีกครั้ง

เหลียนเซวียนไม่สนใจว่าจะฆ่าปลากลายพันธุ์ได้หรือไม่ เพราะอย่างไรก็ตาม ฐานทัพเรียกพวกเธอมาล่าสัตว์ แต่ไม่ได้มอบหมายเป้าหมายให้แต่ละคน คนเหล่านี้โอ้อวดผลงานของตนเอง เป็นเพียงเพราะความอยากเอาชนะที่ควบคุมไม่ได้ระหว่างผู้ชายด้วยกัน

เธอไม่มีความอยากเอาชนะแบบนั้น เธอสนใจเพียงสิ่งที่สามารถนำกลับบ้านได้จริงๆ เท่านั้น

เหลียนเซวียนแลกค่าโชคดี 20 คะแนนอย่างเงียบๆ วันนี้ต้องมีผลงานให้ได้ ไม่อย่างนั้นปลาที่เลี้ยงไว้ที่บ้านจะเอาออกมาขายอย่างไรกัน?

นอกจากนี้ ครั้งนี้เธอใช้คะแนนที่ได้จากการล่าสัตว์กลายพันธุ์ คะแนนประเภทนี้มีคุณสมบัติดึงดูดอันตราย ปลากลายพันธุ์ต้องยิง เพราะเธอมาภายใต้ชื่อการกำจัดปลากลายพันธุ์ การไม่ฆ่าเลยแม้แต่ตัวเดียวก็ดูจะไม่เหมาะ

ต้องทำงานบ้างเล็กน้อย

ทันทีที่ใช้คะแนนไป ฝูงปลาก็เริ่มรวมตัวกันในระยะยิงของเหลียนเซวียน ทั้งๆ ที่ผิวน้ำกว้างใหญ่ แต่ปลากลับมารวมกันเบียดเสียดกันตรงหน้าเธอพอดี

เหยื่อที่เมื่อกี้ไม่มีแรงดึงดูดอะไรเลย ตอนนี้กลับได้รับความนิยมอย่างผิดปกติ ปลาใหญ่หลายตัวกระโดดขึ้นมาอย่างสุดกำลัง

เหลียนเซวียนรีบปิดเสียงของเครื่องตรวจวัด เล็งและตรวจสอบ เมื่อเห็นข้อมูลบนหน้าจอ เธอดีใจไม่น้อย 

 "ปลาเซียะมีรังสีระดับกลาง แนะนำให้บริโภคในปริมาณที่เหมาะสม"

แม้ว่ามันจะหนักแค่ยี่สิบสามสิบชั่ง แต่นี่เป็นรางวัลใหญ่ที่สุดของทั้งหน่วยอย่างแน่นอน

เล็ง ยิง หนึ่งนัดเข้าหัวปลาอย่างแม่นยำ

ในตอนนั้น ผู้ชายข้างหลังก็เริ่มยิงพร้อมกันทั้งหมด กระสุนจรวดตกลงในน้ำเป็นแถว ทำให้เกิดคลื่นยักษ์ เรือเล็กทั้งลำโคลงเคลงไปมา

เหลียนเซวียนรีบหยิบสวิงมา ฉวยโอกาสตอนที่กลุ่มผู้ชายกำลังยิงกันอย่างเมามัน ไม่มีใครสนใจพวกเธอ รีบช้อนปลาเซียะตัวนั้นขึ้นมาทันที หน้าต่างเล็กมาก การนำปลาตัวนี้เข้ามาต้องใช้เทคนิคพอสมควร

เหลียนเซวียนช้อนปลาพลางหันไปมองกลุ่มผู้ชาย แน่นอนว่าไม่มีใครสังเกตเห็น

เธอส่งปืนล่าสัตว์ให้เหลียนอี้โดยตรง สั่งให้เขาหาโอกาสยิงปลากลายพันธุ์ ส่วนตัวเองถือปลาตัวนั้นไปที่ห้องเย็น

ที่ห้องเย็น มีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งเฝ้าอยู่ เมื่อเห็นเหลียนเซวียนถือปลาตัวใหญ่ขนาดนี้มา เธอรู้สึกตกใจ ตรวจวัดโดยอัตโนมัติ

"ติ๊ง รังสีปนเปื้อนระดับกลาง แนะนำให้บริโภคในปริมาณที่เหมาะสม"

เจ้าหน้าที่คนนั้นตกตะลึง เธอคิดว่าอาจมีคนโชคดีบ้าง แต่ไม่คิดเลยว่าคนโชคดีจะเป็นเด็กสาวที่ดูบอบบางคนนี้

และคนนี้มีปืนล่าสัตว์เพียงกระบอกเดียว ในขณะที่ผู้ชายที่ถือเครื่องยิงจรวด 9 คนบนเรือ กลับไม่ได้ล่าเนื้อที่กินได้สักชิ้น แต่กลับถูกเด็กสาวคนนี้แซงหน้า

เธอยิ้มทันที ชมว่า "คุณโชคดีจริงๆ" แล้วรีบเปิดประตูห้อง หนีบป้ายหมายเลข 10 ที่ปลาของเหลียนเซวียน หมายเลขของเหลียนเซวียนบนเรือนี้คือ 10

เจ้าหน้าที่นำปลาเข้าไปในห้อง เหลียนเซวียนถูกสั่งให้รออยู่ข้างนอก

ส่วนเหลียนอี้ หลังการโจมตีด้วยเครื่องยิงจรวดรอบหนึ่ง ปลากลายพันธุ์ในน้ำกลับไม่ได้ตกใจหนีไปเพราะเสียงระเบิด ยังมีหลายตัวพยายามกระโดดขึ้นมากัดเหยื่อ

เหยื่อแขวนไว้สูง แต่ก็มีปลาที่กระโดดได้สูงตัวหนึ่ง กัดเหยื่อได้เต็มปาก แต่ผลคือมันได้กัดเบ็ดเต็มปาก

ปากมันถูกฉีกขาด

เบ็ดนี้จะไม่ตกไปในน้ำพร้อมกับมัน แต่จะตัดปากและลิ้นของปลาใหญ่ เหลียนอี้ไม่ได้รู้สึกสงสารอะไร กลับรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสดีในการล่า

เขาเหนี่ยวไกทันที หนึ่งนัดจบชีวิตปลากลายพันธุ์ตัวนั้น เขาดีใจถือปืนขวาง แสดงชุดกระบวนท่าดาบหัวซาน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้ปืนล่าสัตว์ยิงเหยื่อ

แม้ว่าปลากลายพันธุ์นี้จะไม่มีคุณค่าอะไร แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางความตื่นเต้นของเขา

ผู้ชายที่หยุดยิงหันมามองเด็กโง่คนนี้ อดไม่ได้ที่จะล้อเล่น

"เก่งมาก เจ้าหนู กระบวนท่าไม่เลว!"

เหลียนอี้เป็นคนที่คึกเมื่อมีคนสนใจ ยิ่งมีคนชวนคุย ยิ่งตื่นเต้น พอมีคนชม เขาก็แสดงกระบวนท่าเสือดำล้วงหัวใจ นกกระเรียนกางปีก และท่าเด็ดอื่นๆ ทั้งหมด

เหลียนเซวียนเดินเข้ามาในห้องโดยสาร เห็นภาพนี้ เธอรู้สึกว่าน้องชายกำลังถูกคนอื่นล้อเล่นเหมือนลิง เธอจึงไม่พอใจทันที ดึงหูเหลียนอี้และเอาเขาไปวางไว้ที่หน้าต่างเล็ก

"ยิงปืนซะ"

เหลียนอี้เรียบร้อยทันที เล็งไปที่ผิวน้ำนอกหน้าต่างอย่างว่าง่าย

กลุ่มผู้ชายเห็นว่าไม่มีอะไรให้สนุกแล้ว ต่างหยิบเครื่องตรวจวัดเลเซอร์ออกมา เล็งไปที่ซากปลาในแม่น้ำและเริ่มตรวจสอบ

ตรวจสอบครึ่งวัน เสียงประกาศที่ได้ยินก็ยังเป็น "ปลากลายพันธุ์" บางครั้งก็มีปลาที่มีรังสีระดับสูงปนมาบ้าง

ไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอัน คนเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่ผิดหวังมากนัก ผลเช่นนี้เป็นไปตามที่คาดไว้ พวกเขาถูกบังคับให้มาเข้าร่วมปฏิบัติการ แทบจะไม่ได้หวังว่าจะนำอะไรกลับบ้านเลย

ตรวจสอบเสร็จ เรือเล็กก็แล่นต่อไป

เหลียนเซวียนเช็ดหัวปืน ใส่กระสุนใหม่หนึ่งแม็กกาซีน

ในเวลาว่าง ผู้ชายหน้ายิ้มคนนั้นชวนเหลียนเซวียนคุยอีกครั้ง

"น้องสาว น้องชายคุณกระบวนท่าไม่เลวนะ"

คำพูดนี้ชัดเจนว่ามีความล้อเลียนแฝงอยู่ เธอไม่ยกเปลือกตาขึ้น แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

คนพวกนี้ไม่กล้ารบกวนเธอมากเกินไปบนเรือ

ในช่วงเวลาว่าง เธอส่งรูปถ่ายไปให้ฉีซวี่ เป็นรูปที่เธอแอบถ่ายผู้ชายคนหนึ่ง 

"รู้จักหน่วยล่าสัตว์นี้ไหม?"

ฉีซวี่ตอบกลับอย่างรวดเร็ว

"หน่วยล่าหมี เป็นหน่วยล่าสัตว์เอกชนที่ใหญ่ที่สุดในฐานทัพหมิงเยวี่ย ว่ากันว่ามีเส้นสายกับผู้มีอำนาจ"

"หน่วยเสี่ยวหลางเมื่อวันก่อน ที่ต้องย้ายไปฐานทัพอื่น ก็เพราะมักถูกหน่วยล่าหมีรังแก"

"พวกนี้ข่มเหงรังแกคนมาก เจอแล้วรีบหลบไปให้ห่างๆ"

ปิดนาฬิกาข้อมือ เหลียนเซวียนเข้าใจแล้ว

เป็นพวกที่ชอบรังแกคนจริงๆ ดูเหมือนว่าต่อหน้าคนพวกนี้ ไม่เพียงแต่ต้องแกล้งโง่ แต่ยังต้องซ่อนความสามารถ พยายามไม่ดึงดูดความสนใจของพวกเขาด้วย