บทที่ 12 2/2
อาวุธลับของท่านรองประธาน
ความเดิมตอนที่แล้ว
เตชินทร์เผลอกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจหลังจากที่เห็นว่าชรัญสามารถพลิกเกมกลับขึ้นมาอยู่เหนือเขาได้อีกครั้ง เขาหรืออุตส่าห์มี่จังหวะได้อยู่ใกล้ชิดกับเมนิลาแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายก็ถูกคู่แข่งส่งอาวุธลับที่แลดูจะประทับใจในตัวเขามากเป็พิเศษเข้ามาขัดแข้งขัดขาอีกจนได้
นี่เราจะต้องแพ้มันไปอีกนานแค่ไหนกัน!
------------------------------------------------------------------
“ต่อไปนี้เฌอรีนจะต้องมาอยู่ทีมของเธอนะเมย์”
คุณละเอียดประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนภายในทีมของเมนิลารวมทั้งเด็กใหม่อย่างเฌอรีนที่อยู่ภายในห้องทำงานของป้าผู้จัดการด้วยเช่นกัน ทำเอาเตชินทร์และกันต์ถึงกับแสดงอาการเหวอออกมาชัดเจน และไม่เพียงแค่พวกเขาเท่านั้น หัวหน้าทีมสาวก็แอบสะอึกเบาๆ ไปกับเขาด้วย เพราะทั้งสามต่างรับรู้ได้ถึงความปั่นป่วนที่กำลังจะเข้ามาเยือนในอีกไม่ช้า
“ทำไมไม่ให้ยัย..เอ่อ เฌอรีนเขาไปอยู่ทีมอื่นละครับ”
กันต์พยายามจะเสนอทางเลือกอื่นให้กับคุณละเอียด จึงทำให้เฌอรีนหันมามองค้อนเขาอย่างรวดเร็ว แล้วทำทีจะอ้าปากด่ารุ่นพี่ แต่ทว่าทั้งสองกลับได้รับสายตาสุดเฮี้ยบส่งกลับมาจากหญิงสูงวัยตรงหน้าเข้าเสียก่อน
“ทีมอื่นเขามีกันเกือบหกคน ในขณะที่ทีมเธอมีแค่สาม…เธอคิดว่าฉันควรจะเพิ่มให้ทีมไหนละ”
คุณละเอียดพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่แฝงไปด้วยความเย็นะเื นั่นจึงทำให้คนที่ได้ยินถึงกับแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ และไม่คิดที่จะกล้าหือกับเธอเลยสักคนเดียว
“เอาเป็ว่าตกลงตามนี้นะ … ยังไงก็ฝากพวกเธอดูแลเฌอรีนด้วยละ”
ทั้งสามคนได้แต่ผงกหัวรับทราบคำสั่งอย่างไม่มีขัดขืน ก่อนจะทยอยเดินออกจากห้องทำงาน ซึ่งกันต์และเตชินทร์แสดงสีหน้าเซ็งอย่างสุดขีดออกมาชัดเจน ในขณะที่เมนิลาพยายามเก๊กขรึม ไม่แสดงอาการใดๆ ออกมาอย่างคนเป็มืออาชีพ แต่ทว่าเฌอรีนกลับยิ้มหน้าตาระรื่นมีความสุขอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร และมิวายเข้าไปเกาะแกะคนที่เธอชอบอย่างออกนอกหน้านอกตา จนหัวหน้าทีมถึงกับชะงักและได้แต่แอบมองอย่างไม่ค่อยพอใจอยู่เงียบๆ คนเดียว
ถ้าเป็ก่อนหน้า ออฟฟิศในยามนี้คงเต็มไปด้วยบรรยากาศคร่ำเครียด เพราะแต่ละทีมต่างอยู่ใน่ที่กำลังเร่งเตรียมแผนงานท่องเที่ยวที่กำลังจะมาถึง หากแต่ตอนนี้ เด็กฝึกงานหน้าใหม่อย่างเฌอรีนกลับทำให้บรรยากาศคลายจากความมาคุได้อย่างน่าอัศจรรย์ เพราะด้วยความอัธยาศัยดีและความร่าเริงของสาวน้อย อีกทั้งยังเก่งในการเข้าหาผู้คนนี่อีก จึงทำให้พี่ๆ ภายในออฟฟิศโดยเฉพาะพวกผู้ชายถึงกับชุ่มฉ่ำหัวใจ ราวกับมีน้ำมาชโลมเลี้ยงจิตใจที่กำลังห่อเหี่ยวให้ฟื้นกลับมาชุ่มชื่นได้อีกครั้ง
“พี่ชินคะ กาแฟแก้ง่วงค่ะ”
เฌอรีนบอกเสียงสดใสพลางยื่นแก้วอเมริกาโนเย็นไซซ์กลางให้เตชินทร์ ในขณะที่กันต์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็มองเธอด้วยความหมั่นไส้เพราะเขานั้นรู้ตัวตนที่แท้จริงของยัยเด็กคนนี้ดีกว่าใคร
ต่อหน้าคนอื่นชอบทำเป็คิขุอาโนเนะ ไร้เดียงสา ดูน่ารัก น่าเอ็นดู ดีนักแล
“แล้วของฉันละ” กันต์ทวงถาม
“อยากกินก็ไปซื้อเองสิ เงินก็มีไม่ใช่เหรอ”
เฌอรีนตอบกันต์เสียงแข็ง ซึ่งผิดกับน้ำเสียงที่ใช้พูดกับเตชินทร์ลิบลับ ทำเอากันต์ถึงกับกัดฟันกรอดด้วยความมันเขี้ยว
เห็นทีจะมีเพียงเขาคนเดียวที่สาวน้อยไม่ปรารถนาจะผูกมิตรด้วย ดูเธอสิปากจัดใส่เขามิใช่น้อยๆ แถมยังเถียงเก่งเป็ที่หนึ่งอีกด้วย มิหนำซ้ำยังเล่นหัวเขาเป็ว่าเล่นและไม่มีความเคารพยำเกรงใดๆ แม้ว่าเขาจะอายุมากกว่าเธอถึงห้าปีก็ตาม
ยัยเด็กผีเอ๊ย!
“นี่คะพี่ชิน” เฌอรีนหันกลับมาสนใจเตชินทร์ต่อ
“อ..เอ่อ ขอบใจนะ”
เตชินทร์รับมาอย่างเก้กัง ในขณะเดียวกันเขาก็ััได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเขาเรื่อยๆ ซึ่งความรู้สึกนั้นทำให้เขาถึงกับขนลุกซู่ขึ้นมาโดยไม่ทันได้ตั้งตัวอีกด้วย
“อะนี่”
ทันใดนั้น ก็มีมือใครบางคนยื่นแผงยาพาราเซตามอลมาให้เตชินทร์ เมื่อเขามองตามมือเรียวยาวขึ้นไปก็พบกับเมนิลาที่กำลังอยู่ในอาการหน้าบอกบุญไม่รับยืนอยู่ข้างๆ เขา
“ไม่สบายอยู่ไม่ใช่เหรอ?”
ไม่รู้ว่าวันนี้เขาหูเพี้ยนไปจากปกติมากน้อยเพียงใดเพราะเตชินทร์รู้สึกว่าตัวเองจับน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจได้จากเมนิลา และเขาเองก็รู้สึกคุ้นเคยกับอาการนี้เป็อย่างดีอีกด้วย โดยเฉพาะ่ก่อนหน้าที่เขายังเป็หัวหน้าสถาปนิกหนุ่มสุดฮอตและมีสาวๆ ในทีมเอาขนมนมเนยมาประเคนให้เขาแทบทุกวันจนเธองอนตุ๊บป่อง ถึงขั้นไม่ยอมพูดกับเขานานเป็สัปดาห์…
ซึ่งประสบการณ์ที่สั่งสมมาตลอดระยะเวลากว่าสิบปี มันสอนให้เขาได้รู้ว่า…
(อดีต) เมียสุดที่รักกำลังหึงอยู่นั่นเอง!!!
แม้จะดีใจอยู่ลึกๆ ที่เขาเริ่มมีหวังว่าแฟนสาวอาจจะกลับมารักเขาอีกครั้งในไม่ช้า แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้เตชินทร์ถึงได้รู้สึกขนหัวลุกในคราวเดียวกันขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ซึ่งแน่นอนว่า อาการของเมนิลาไม่อาจรอดพ้นไปจากสายตาอันแหลมคมของเฌอรีนผู้นี้ได้ เธอแทบจะประมวลผลออกมาได้ในเสี้ยววินาทีว่าหัวหน้าทีมผู้นั้นคือปรปักษ์ด้านความรักตัวเป้งของเธอ
ไหนดูสิว่าใครจะแน่กว่ากัน?
“อุ๊ย! พี่ชินเป็อะไรมากหรือเปล่าคะ?”
เฌอรีนแสร้งเบิกตากว้างพร้อมทั้งยกมือขึ้นปิดปากด้วยความใ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้เตชินทร์แล้วเอาหน้าผากตัวเองแนบกับหน้าผากของชายหนุ่มโดยไม่แคร์สายตาของรุ่นพี่ภายในทีมอีกสองคนที่มองมาอย่างเหวอสุดขีด ขณะที่คนถูกเช็กไข้ก็ตัวแข็งทื่อไปเป็ที่เรียบร้อย
“ตัวไม่เห็นร้อนเลยนี่คะ” เธอทำหน้าครุ่นคิด “แต่กินยาดักไว้ก่อนก็ดีเนอะ”
พูดจบ เฌอรีนก็หันไปคว้าแผงยาจากมือเมนิลามาแกะอย่างหน้าตาเฉย
“พี่ชินอ้าปากสิคะ”
มิหนำซ้ำยังคิดจะป้อนยาให้เตชินทร์อีกด้วย นั่นเลยทำให้ชายหนุ่มหนักใจและทำอะไรไม่ถูก แล้วพอเห็นสายตาอำมหิตจากเมียตัวเองมองมา เขาก็ยิ่งรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ อย่างไรก็ไม่รู้ ถ้าเลือกได้ เขาก็อยากจะหายออกไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอดเลยให้ตายสิ
“ดีเนอะ มีคนคอยเอาอกเอาใจด้วย”
ในที่สุดเขาก็โดนเมนิลาพูดจาเหน็บแนม ประชดประชันเข้าจนได้ ซึ่งนั่นก็เป็สิ่งที่เตชินทร์คาดการณ์เอาไว้แต่แรกด้วยเช่นเดียวกัน
“ก็ต้องดูแลอยู่แล้วสิคะ เพราะพี่ชินคือคนสำคัญของเฌอนี่นา”
หากแต่ยัยเด็กคนนี้กลับจีบปากจีบคอยั่วโมโหเมนิลาหนักขึ้นเรื่อยๆ จนหญิงสาวเริ่มสะกดกั้นอารมณ์ของตัวเองไว้แทบไม่อยู่ แต่เพื่อ้ารักษาภาพลักษณ์ในฐานะหัวหน้าทีม เธอจึงเลือกที่จะไม่ต่อความยาวสาวความยืดกับคนที่อายุน้อยกว่า แต่ทว่าก็ไม่ลืมที่จะเหน็บทิ้งท้ายก่อนเดินกลับไปทำงานที่โต๊ะของตัวเองต่อ
“งั้นก็ดูแลดีๆ อย่าให้ป่วยก็แล้วกัน จะได้ไม่เป็ภาระคนในทีม”
“ได้เลยค่า”
เฌอรีนตอบกลับอย่างยิ้มๆ ก่อนจะหันกลับมาป้อนยาเตชินทร์ต่อ
“พี่ไม่เป็ไรแล้วจริงๆ”
ทว่าเตชินทร์กลับเลือกที่จะปฏิเสธเธอ แล้วทำทีรีบหันมาวุ่นกับเอกสารตรงหน้าแทน ส่วนกันต์ที่นั่งมองเหตุการณ์เงียบๆ มานานก็ตัดสินใจเอื้อมมือออกไปคว้าข้อมือของเฌอรีนแล้วกึ่งลากกึ่งจูงเธอออกไปจากออฟฟิศทันที
“นี่จะพาฉันไปไหนฮะ”
กันต์ไม่ตอบ แต่ส่งสายตาน่ากลัวมาให้เธอแทนคำตอบ เฌอรีนถึงยอมเดินตามเขาเข้าไปแต่โดยดี
“นี่จะปล่อยฉันได้หรือยัง!”
ทันทีที่กันต์จูงเฌอรีนออกมาบริเวณข้างหลังบริษัท สาวน้อยก็แผดเสียงอันแสบแก้วหูใส่เขาทันที เขาจึงตัดสินใจผลักเธอเข้ากับกำแพงแล้วใช้มือทั้งสองข้างยันผนังไว้เพื่อกันไม่ให้เธอหนีออกไปไหนได้
“ว๊าย! นายคิดจะทำอะไรฉันเนี่ยไอ้บ้า”
“เธอมาทำอะไรที่นี่กันแน่ฮะ”
กันต์เปิดปากถามเธอออกไปด้วยความเหลืออด
“ก็มาฝึกงานน่ะสิยะ”
“แต่ที่ฉันเห็นคือเธอกำลังทำให้ทีมปั่นป่วนอยู่นะ”
“ป่วนยังไงไม่ทราบ ไหนลองอธิบายมาสิ”
“ก็เธอกำลังยั่วโมโหพี่เมย์เขาน่ะสิ…ฉันจะบอกอะไรให้รู้ไว้นะว่าสองคนนั้นเขากำลังชอบพอกันอยู่”
เฌอรีนได้ยินดังนั้นก็แสยะยิ้มแล้วยกแขนขึ้นกอดอก แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงน่าหมั่นไส้
“แล้วยังไง? ยังไม่เป็แฟนกันสักหน่อย ของอย่างนี้ขึ้นอยู่ที่ใครเร็วได้ต่างหาก” เธอพูดพลางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ
กันต์ถึงกับขบกรามแน่น มองลึกเข้าไปในั์ตาของเธอเพื่อหวังจะขู่ให้เธอกลัว หากแต่เฌอรีนกลับมองกันต์ตอบด้วยสายตาที่ไม่ได้เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย
“อย่าลืมนะว่านายเป็แค่พี่ข้างบ้าน ไม่ใช่พ่อฉัน ดังนั้นไม่ต้องมาสอน โอเคป้ะ?”
เฌอรีนยกมือขึ้นปัดแขนของกันต์ที่กำลังค้ำกำแพงไว้ออกไป ก่อนจะสะบัดผมเดินเข้าบริษัทหน้าตาเฉย เธอทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น ทิ้งให้อีกคนยืนมองตามหลังเล็กๆ นั้นจนลับสายตา
กันต์ถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ให้กับหญิงสาวคนนั้น
หญิงสาวผู้ซึ่งเคยเป็คนรักของเขาเมื่อครั้งอดีตที่ผ่านมา…
โปรดติดตามตอนต่อไป
-----------------------------------------------------------
เ้าต้นนุ่น:
ยัยน้องเฌอนี่มันน่าหมั่นไส้จริงๆเลย ถ้าเข้าไปในนิยายได้นะ แม้จะหยุมหัวไม่ยั้งเลย
ว่าแต่เฮียชินเถอะ เจ้เมย์งอนแล้วนะนั่น จะง้อยังไงดีเนี่ยยยย
ความในใจเ้าต้นนุ่น :
คอมเมนต์สักนิดเพื่อเป็กำลังใจให้เ้าต้นนุ่นได้มีแรงปั่นเฮียชินหน่อยนะคะพี่ๆ
423
