ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“ตอนนี้มันยังไร้ประโยชน์ แต่ในอนาคตมันจะมีค่าแน่นอน ข้าจะหลอมพวกมันให้ได้”ถังฮวนหัวเราะลั่น เยาะเย้ยนางกลับโดยไม่แยแส
"เจ้าไม่กลัวทำมันพังบ้างรึไง!"ซานซานได้ยินแบบนั้นถึงกับระเบิดความโกรธออกมา “แม้แต่ปรมาจารย์นักหลอมเอง หากจะสามารถหลอมนักรบเวทย์ขึ้นมาได้สำเร็จ ยังเรียกว่าปาฏิหาริย์เลย” “งั้นก็แย่สิ ต้องเป็นปรมาจารย์นักหลอมเท่านั้นรึ” ถังฮวนประหลาดใจนัก “เจ้า....”ซานซานแทบกระอักเลือดเพราะความโกรธ
“เจ้าทึ่มนี่! คิดว่านักรบเวทย์คืออะไรกัน? เจ้าคิดว่ามันเป็นอาวุธระดับต่ำงั้นเหรอ เจ้าคิดว่าแค่แตะมันก็จะเอาออกมาได้รึไงถ้าไม่มีโอกาสเหมาะสมจะต้องใช้เวลานับสิบปีเลยนะ กว่าจะรวมรวมวัตถุดิบที่จะใช้หลอมนักรบเวทย์ขึ้นมาได้”
ตอนนี้ซานซานอยากจะเอาธนูสีน้ำเงินยาวอันนั้นออกมายิงเขาให้พรุนจริงๆ “ตอนอยู่ในถ้ำวันนั้น ข้าไม่เห็นอะไรเลย เจ้าซ่อนมันไว้ไหน?”เมื่อคิดดูถังฮวนเลยถามออกไปโดยไม่รู้ตัว เขาได้กลิ่นหอมจางๆ ชวนหลงใหลใกล้จมูกเหมือนจะเป็นกลิ่นหอมจากตัวซานซาน “ชานชาน เจ้า...เก็บไว้ในท้อง หรือในกระเป๋าเหรอ” ถังฮวนพลันนึกอะไรขึ้นมาได้และมองนางอย่างประหลาดใจ พูดล้วก็อดไม่ได้จะเอามือลูบหน้าผาก ถึงแม้เสื้อผ้าของซานซานจะถูกถอดออกจนเปลือยในตอนนั้นแต่เขาก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรซ่อนอยู่ตรงไหนเลย “นี่เจ้า หยุดพูดเลยนะ! เจ้าไม่พูดก็ไม่มีใครว่าเจ้าเป็นใบ้หรอก!”อาการหน้าแดงของซานซานที่เพิ่งลดลง พอได้ยินถังฮวนพูด ใบหน้าแดงก่ำปานดอกกุหลาบก็กลับมาอีกครั้งในพริบตา นางเย็บถุงผ้าซ่อนไว้ด้านในของผ้ารัดหน้าท้อง ซึ่งอยู่ข้างๆ ตัวนางนี่เอง แต่ถังฮวนพูดไม่คิด ทำให้นางหวนนึกถึงฉากน่าอับอายในถ้ำ จนนางหงุดหงิดไม่น้อย
“ซานซาน มาช่วยข้าดูหน่อยสิว่าอาวุธสามอันนี้เรียกว่าอะไรบ้าง?”ถังฮวนแกล้งทำเป็นไม่เห็นว่านางกำลังฉุนเฉียวอยู่ เขายิ้มๆ เปิดกล่องและรีบเอากระดาษทองคำทั้งสามแผ่นออกมาให้เห็นภาพเต็มตา
ซานซานเมินหน้าหนี แต่ขาของนางกลับกระเถิบเข้าไปหาถังฮวนนิดๆ ชำเลืองมองในกล่องนิดหนึ่งก็พูดเบาๆ ว่า“นั่น ‘ปืนราชันย์ ’ ‘กระบี่เซียนหยวน’ แล้วก็ ‘ธนูลิ้นมังกร ' ” “กระบี่เซียนหยวน?”อีกสองอันก็เป็นชื่อที่ดี แต่ชื่อที่คุ้นเคยนี้ทำให้ถังฮวนถึงกับตกตะลึง เซียนหยวน เป็นจักรพรรดิในชาติที่แล้ว และบรรพบุรุษคนแรกของหัวเซียะ เป็นไปได้ไหมว่าที่โลกแห่งนี้มีผู้ที่ถูกเรียกว่า ‘เซียนหยวน?’ดูเหมือนว่าในอนาคตเขาคงจะต้องไปหาหนังสือประวัติศาสตร์เกี่ยวกับทวีปหรงเหย้ามาดูบ้างแล้ว ถังฮวนคิดออกเลยถามต่อ "ซานซาน แล้วคันธนูของเจ้าล่ะ?" " มันเรียกว่า ‘กง ...’ เดี๋ยวนะ ทำไมข้าต้องบอกเจ้าด้วย?"หลังจากเกือบจะหลุดพูดออกไป ซานซานก็กลืนคำพูดต่อจากนั้นแล้วเหล่มองไปที่ถังฮวนหน้าบึ้งตึง จากนั้นสะบัดหน้าหนีเดินผ่านประตูด้านหลังของโรงตีเหล็กออกไป ทิ้งให้ถังฮวนเห็นเพียงแผ่นหลังที่สวยงาม “ไม่บอกก็ไม่บอกสิ!”ถังฮวนไม่สนใจ หันสายตากลับมาจ้องมองชิ้นส่วนแผนที่เนรมิตทั้งห้า ฉีกยิ้มจนปากกว้างแทบจะถึงหู
“แค่ชั่วข้ามคืน ก็ได้ชิ้นส่วนแผนที่เนรมิตมาตั้งห้าแผ่น... ปืนราชันย์, กระบี่เซียนหยวน, ธนูลิ้นมังกร, ขวานนภา และค้อนสีส้มทั้งหมดนี่เป็นนักรบเวทย์ทั้งห้า พวกมันจะถูกหลอมขึ้นมาทีละชิ้นๆ ในอนาคตแน่”
ดวงตาของถังฮวนเปล่งประกายสดใสด้วยความรู้สึกลิงโลด

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 51งานแข่งขันการหลอม (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 51งานแข่งขันการหลอม (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้