ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 325 พาไปหากระรอกน้อย(ฟรี)

คนที่เพิ่งลุกขึ้นยืน เตรียมเปิดประตูใหญ่ให้ฝ่ายทางการถูกยิงที่เท้า พวกเขาร้อง "โอ๊ย!" แล้วล้มลงกับพื้น

คนนับร้อยในลานกว้างได้เห็นเหตุการณ์นี้ แต่ไม่มีใครรู้ว่ากระสุนถูกยิงมาจากที่ไหน และไม่สามารถหาตัวคนยิงได้ แต่ตอนนี้ทุกคนเลิกคิดที่จะเปิดประตูเมืองเพื่อนำกองทหารรับจ้างเข้ามาแล้ว

เหลียนเซวียนหมุนตัวเดินเข้าไปในเงามืด ถอดเสื้อคลุมออกแล้วกลับออกมาพร้อมปืนกล

ทุกคนเงยหน้ามอง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าสวยงาม ผิวสีเข้ม ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาราวกับเทพแห่งความตาย

เหลียนเซวียนใช้ปากกระบอกปืนชี้ไปที่ชายคนหนึ่งในชุดยูนิฟอร์มของผู้บังคับบัญชา ถาม

"คุณชื่ออะไร?"

"รายงานท่าน ผมชื่อหลิวซัวจู้"

"ตำแหน่งอะไร?"

"รายงานท่าน ผมเป็นหัวหน้าทีมองครักษ์"

"ดี ตอนนี้คุณยังคงเป็นหัวหน้าทีมองครักษ์ ฉันมอบหมายงานให้คุณ ไปเฝ้าประตูเมืองฐานหัวหมาป่า ห้ามไม่ให้ใครเข้าออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งห้ามไม่ให้ใครเปิดประตูให้กองทหารรับจ้างเข้ามา ทำได้จะมีรางวัล ทำไม่ได้จะถูกประหารทันที"

หลิวซัวจู้ยกมือขึ้นทำความเคารพ นำลูกน้องนับร้อยรีบวิ่งไปที่ประตูเมือง วิกฤตมนุษย์กลายพันธุ์ยังไม่ได้รับการแก้ไข กองทหารรับจ้างด้านนอกไม่กล้าบุกเมืองแน่นอน

พวกเขาเพียงแค่ต้องระวังไม่ให้คนภายในฐานหัวหมาป่าฉวยโอกาสช่วงวุ่นวายเปิดประตูเท่านั้น

เหลียนเซวียนมาถึงห้องใต้ดิน ทันทีที่เข้าประตูก็ได้กลิ่นเหม็นแรงที่ยากจะทนได้

เธอเดินลงบันไดทีละขั้น เมื่อไฟในห้องใต้ดินสว่างขึ้นทีละน้อย เธอเห็นกรงเหล็กเรียงเป็นแถว ข้างในเต็มไปด้วยมนุษย์กลายพันธุ์

เธอรู้ว่าสิ่งเหล่านี้คืออาวุธอันทรงพลังที่หมาป่าดุร้ายใช้ควบคุมฝ่ายทางการ และตอนนี้ มันก็เป็นหลักประกันในการเจรจาต่อรองของเธอกับฝ่ายทางการด้วย

ดังนั้นเธอจึงไม่ได้กำจัดพวกมันทันที แต่ต้องเข้าควบคุมสิ่งเหล่านี้ให้อยู่ในมือของเธอก่อน

เธอเตะประตูห้องทดลองเปิดออก

เหลียนเซวียนเห็นจากระบบแล้วว่า ในห้องทดลองตอนนี้มีคนซ่อนตัวอยู่หนึ่งคน และคนคนนั้นน่าจะเป็นนักวิจัยที่ช่วยหมาป่าดุร้ายทำการวิจัยเกี่ยวกับมนุษย์กลายพันธุ์

อย่างไรก็ตาม เมื่อเข้าไปในห้องทดลอง ข้างในว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของคนเลย

สายตาของเธอมองไปที่ชั้นวางของ ระบบแสดงว่าคนคนนั้นซ่อนอยู่หลังชั้นวาง

เหลียนเซวียนพลิกชั้นวางล้มลง และเห็นประตูลับบนผนัง

ไม่มีเวลามาหากลไกเปิด เหลียนเซวียนยิงตรงๆ ทำลายกลอนที่ประตูลับ

ประตูเปิดออก ข้างในมีชายคนหนึ่งสวมเสื้อกาวน์สีขาว ใส่แว่นกรอบทอง ในมือเขาไม่มีอาวุธใดๆ มีเพียงรีโมทเล็กๆ เท่านั้น

โอวหยางจวินไช่จ้องมองหญิงสาวที่ถือปืนตรงหน้าแล้วถาม

"คุณเป็นใคร? อย่าเข้ามานะ!"

เขาโบกรีโมทในมือ พลางพูด

"ผมแค่กดสวิตช์นี้ ก็จะปล่อยสิ่งที่อยู่ในกรงออกมา มันจะฉีกคุณเป็นชิ้นๆ ในพริบตา"

เหลียนเซวียนมองดูแถวกรงเหล็กด้านหลังผ่านระบบ เธอรู้ว่าคนคนนี้สร้างมนุษย์กลายพันธุ์เหล่านี้ด้วยตัวเอง เขาต้องมีไพ่ตายเก็บไว้แน่นอน

ในขณะนี้ถ้าปะทะกับเขาตรงๆ คงไม่ได้ผลดีอะไร เธอจึงค่อยๆ ถอยหลังพร้อมปืนในมือ

"คุณใจเย็นๆ นะ ก็เหมือนฉันไม่เคยเห็นคุณมาก่อน คุณรีบหนีไปเถอะ"

โอวหยางจวินไช่เห็นว่าวิธีของตนได้ผล มองดูเหลียนเซวียนค่อยๆ ถอยออกจากประตู เขารีบถอดเสื้อกาวน์ออก กำรีโมทแน่น แล้ววิ่งออกไป เมื่อมาถึงประตูห้องทดลอง โอวหยางจวินไช่มองซ้ายมองขวา หญิงสาวคนนั้นหายไปจริงๆ

เขาเพิ่งจะยกขาคิดจะวิ่ง ข้อมือขวาก็ถูกยิงด้วยกระสุนนัดหนึ่ง รีโมทตกลงพื้นด้วยเสียง "ปั้ก" แล้วก็หายไปในพริบตา

โอวหยางจวินไช่พิงผนัง กุมข้อมือที่บาดเจ็บด้วยความหวาดกลัว มองไปรอบๆ พลางพูดขู่ไม่หยุด

"ใคร...ใครกัน? ฉันบอกนะ ฉันยังมี...ฉันยังมีรีโมทอีกหลายอัน!"

พูดพลางยื่นมือไปล้วงกระเป๋า เหลียนเซวียนเดินมาอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเงียบๆ

เธอยิงอีกครั้งทันที ทำให้มือซ้ายของชายคนนี้พิการไปอีก

ชายคนนั้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและกลิ้งไปมาบนพื้น

เหลียนเซวียนหลบเข้าไปในห้องทดลอง ถอดเสื้อคลุมออก แล้วกลับออกมาพร้อมปืนอีกครั้งตรงหน้าชายคนนั้น

โอวหยางมองหญิงสาวที่เหมือนภูตผีตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวและถาม

"คุณ...ต้องการอะไร? ผมยอมทำตามทุกอย่าง ขอร้องล่ะ อย่าฆ่าผมเลย"

เหลียนเซวียนหยิบเชือกออกจากกระเป๋าเป้ มัดชายคนนี้ไว้แน่นหนา

"ถ้าไม่อยากตาย ก็บอกวิธีควบคุมมนุษย์กลายพันธุ์พวกนี้ทั้งหมดให้ฉันรู้ ถ้าฉันพอใจ ฉันจะเชิญหมอที่ดีที่สุดมาต่อข้อมือให้คุณ"

โอวหยางจวินไช่ขณะนี้แน่ใจแล้วว่า คนที่บุกเข้ามาที่ฐานหัวหมาป่าไม่ใช่ฝ่ายทางการแน่นอน ถ้าเป็นฝ่ายทางการ พวกเขาจะต้องกำจัดมนุษย์กลายพันธุ์ที่ถูกกักขังทั้งหมดในทันที แต่หญิงสาวตรงหน้านี้ ดูเหมือนจะต้องการใช้ประโยชน์จากมนุษย์กลายพันธุ์เหล่านี้เช่นเดียวกับหมาป่าดุร้าย

ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังมีโอกาสที่จะมีชีวิตรอด

หลังจากทั้งหมด เครื่องฆ่าในรูปมนุษย์ที่ทรงพลังเหล่านี้ เทคโนโลยีทั้งหมดอยู่ในมือของเขา ตราบใดที่อีกฝ่ายต้องการใช้มนุษย์กลายพันธุ์ พวกเขาก็จะไม่ทำอะไรเขาแน่นอน

คิดถึงตรงนี้ โอวหยางจวินไช่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

"ท่านผู้บังคับบัญชา ผมจะร่วมมือกับคุณ 100% ผมแค่นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่ง ทำงานให้ใครก็เหมือนกัน ตราบใดที่คุณยังให้สถานที่ทดลองและทรัพยากรแก่ผม ผมจะทำงานให้คุณอย่างเต็มที่"

ใบหน้าของเหลียนเซวียนเคร่งขรึม เธออยากจะยิงใบหน้าน่ารังเกียจตรงหน้านี้ให้แหลกไปเลย แต่ตอนนี้เธอต้องอดทนไว้อีกสักพัก

"อย่าพูดมาก รีบพูดมา!"

โอวหยางจวินไช่เห็นหญิงสาวตรงหน้ามีท่าทีเยือกเย็นไร้อารมณ์ จึงต้องเก็บรอยยิ้มไว้

"ท่านผู้บังคับบัญชา กรงใหญ่ที่สุดในห้องนี้ เป็นผลงานที่ผมภูมิใจที่สุด ชื่อของเขาคือราชาศพจินกัง จินกังไม่เพียงแต่มีร่างกายขนาดใหญ่ กำลังป้องกันสูง พลังโจมตีแรง ที่สำคัญที่สุดคือ เขามีไอคิวสูงที่สุดในบรรดามนุษย์กลายพันธุ์ทั้งหมด"

"จินกังยังคงมีจิตสำนึกความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่เล็กน้อย ตราบใดที่คุณพูดรหัสเฉพาะ จินกังจะทำตามคำสั่งของคุณ"

เหลียนเซวียนมองไปที่ร่างยักษ์ในกรง มันสูงกว่าสองเมตร ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อพองโต ใบหน้าเขียว มีเขี้ยวยาว ดูน่ากลัวมาก

"รหัสเฉพาะคืออะไร?"

โอวหยางจวินไช่: "จินกังมีลูกสาวชื่อกระรอกน้อย ก่อนที่เขาจะกลายพันธุ์ ความหมกมุ่นที่ใหญ่ที่สุดของเขาคือการออกจากฐานหัวหมาป่าเพื่อไปตามหาลูกสาวของเขา"

"ดังนั้น ถ้าคุณต้องการควบคุมจินกัง แค่พูดว่า... 'พาไปหากระรอกน้อย' เขาก็จะเชื่อฟังคำสั่งของคุณอย่างว่าง่าย แน่นอนว่าคำสั่งนี้ต้องไม่ซับซ้อนเกินไป มิฉะนั้นเขาจะไม่เข้าใจ"

เหลียนเซวียนกัดฟันแน่น รู้สึกดูหมิ่นชายตรงหน้ามากขึ้น

เขาใช้ความรู้สึกที่อ่อนโยนและมีค่าที่สุดในจิตใจมนุษย์มาทำสิ่งที่เลวร้ายผิดมนุษย์ แย่ยิ่งกว่าสัตว์

โอวหยางจวินไช่ไม่เข้าใจสีหน้าดุดันของเหลียนเซวียนเลย ยังคงอธิบายผลงานของเขาอย่างภาคภูมิใจ

"ห้องเดี่ยวเล็กๆ ข้างๆ นี้ แต่ละห้องมีสิ่งน่ารักที่เข้าใจภาษามนุษย์ พวกเขาแต่ละคนมีคนที่คิดถึงอยู่เสมอ หรือมีความหมกมุ่นที่ไม่สามารถปล่อยวางได้ เช่น คนผมหยิกนี่ คุณแค่พูดกับเขาว่า 'พาไปหาเสี่ยวจวน' เขาก็จะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง"

"คนเตี้ยคนนี้ รหัสของเขาคือ 'พาไปหาสาวสวย' ฮ่าๆๆ สนุกไหม? ตัวเองกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว ยังคิดจะหาสาวอยู่"

"คนที่อยู่ตรงโน้น อาหารที่ชอบมากที่สุดคือขนมหว่อหว่อโถว (ขนมนึ่งรูปโดม) ดังนั้นคุณแค่บอกเขาว่า ถ้าเชื่อฟังก็จะให้ขนมหว่อหว่อโถว เขาก็จะว่าง่ายแล้ว ฮ่าๆๆ!"

เหลียนเซวียนมองชายที่หัวเราะคิกคักตรงหน้า เขาได้สูญเสียความเห็นอกเห็นใจขั้นพื้นฐานของการเป็นมนุษย์ไปอย่างสิ้นเชิง ในสายตาของเขา คนไม่ใช่คน แต่เป็นเพียงวัตถุทดลอง

เธอไม่สามารถอดทนได้อีก ตบหน้าชายคนนั้นทันที 

"ถ้าวันหนึ่งฉันเปลี่ยนคุณให้เป็นซอมบี้ รหัสของคุณก็น่าจะเป็น 'ฉันพาคุณไปทำการทดลอง' ใช่ไหม?"