เกิดใหม่เป็นตัวประกอบนิยายโอโตเมะจีน

ตอนที่สี่สิบ เส้นทางที่เดียวดาย

ถึงผมจะดีใจจนเกือบยิ้มแก้มปริเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แต่ก็ต้องมองว่ายังพอมีพื้นที่ให้พัฒนาไปมากกว่านั้นอีก

ผมคิดถึงวิธีของอัลฟ่าโกะ

ที่ต้องอาศัยข้อมูลมหาศาลของนักเล่นโกะมืออาชีพหลายร้อยหลายพันกระดาน

มันไม่มีทางลัดในการฝึกฝีมือ

โชคดีที่ผมมีอี้จิงเป็นแหล่งข้อมูลในการเก็บข้อมูลการตัดสินใจและแนวทางวิชาฝีมือของอัจฉริยะ

ผมได้เริ่มโปรแกรมหนึ่งขึ้นในใจ

“คิดค้นเก้ากระบี่เดียวดาย”

เก้ากระบี่เดียวดายสามารถพิชิตได้ทุกกระบวนท่า ทุกวิชาฝีมือ ใช้อาศัยไหวพริบที่ว่องไวและความคิดสร้างสรรค์ และเหนืออื่นใดคือความเข้าใจในกระบวนท่าอย่างลึกซึ้งหลุดพ้นจากกฎเกณฑ์และมีความสุขที่ได้ร่ายรำกระบวนท่านั้น

แต่แน่นอน เผื่อหลายคนจะลืม

ก่อนที่จะมีเก้ากระบี่เดียวดาย

เหล็งฮู้ชงก็นับว่าเป็นอัจฉริยะรุ่นใหม่ของยุทธภพอยู่แล้ว

ในระดับลูกศิษย์ ไม่มีใครสู้แกได้สักคนตั้งแต่แรก

เรื่องไหวพริบแม้จะเป็นกระบวนท่าที่ไม่ใช่ขั้นสูงนัก ก็มีไหวพริบคิดค้นกระบวนท่าและการแก้กระบวนท่ามาตั้งแต่แรก

ไม่ใช่คนธรรมดามาตั้งแต่ต้น

ผมเป็นคนธรรมดา แต่ได้แนวคิดของอัจฉริยะมาจากอัลฟ่าโกะและแนวทางของกระบี่หยินหยางและการคำนวณแก้กระบวนท่าของสำนักไท่ซาน

ที่เน้นหลักการสมดุลและการคำนวณเป็นหลักในการแก้กระบวนท่าของสำนักต่างๆและต่อสู้

ผมขอให้อี้จิงช่วยเป็นคู่ซ้อมให้กับผมเพื่อเป็นการเก็บข้อมูลของระดับอัจฉริยะและแนวทางของอัจฉริยะในด้านกระบี่

ผมแค่ตวัดดาบไปตามใจคิด ไม่กังวลเรื่องความพ่ายแพ้หรือชนะ เป็นเพียงแค่การต่อสู้หนึ่งครั้ง กระบี่หนึ่งกระบี่

บนเส้นทางที่ยาวไกลของการฝึกฝีมือ

ในเพลงกระบี่ แต่ละคนมีนิสัยความเคยชินหรือความชอบส่วนตัว หรือ”สัญชาตญาณ”ที่ควานหาแนวทางที่ดีที่สุด

อาวเอี้ยงฮง ยอดฝีมือของกิมย้งคนหนึ่งหากใช้เวลาสักพักก็สามารถหาช่องโหว่ของกระบวนท่าได้แม้จะไม่ได้ฝึกวิชาเก้ากระบี่เดียวดายก็ตาม

แต่มีกิมย้งมีการบรรยายว่า

ในการต่อสู้จริงๆไหนเลยจะปล่อยให้ใช้เวลาคิดแก้กระบวนท่าได้?

ถูกต้องแล้ว

ยอดฝีมือตัดสินกันด้วยความรวดเร็ว ไหวพริบปฏิภาณเฉพาะหน้าสำคัญกว่าความฉลาดของบุคคลที่ครุ่นคิดการแก้กระบวนท่าแต่ด้วยระยะเวลาอันยาวนาน แต่ความสามารถนั้นแทบไม่มีประโยชน์ในการต่อสู้จริงเลย

ผมต่างออกไป ผมเพิ่มขีดความสามารถในการคำนวณและความรวดเร็วจนเหนือกว่าอาวเอี้ยงฮง และมีอี้จิงที่คอยอธิบายกระบวนท่าและแนวคิดของเธออย่างละเอียด

เส้นทางของการต่อสู้นับร้อยเส้นหมื่นเส้นที่อยู่ตรงหน้า

ราวกับการเดินบนเส้นด้ายที่ไม่อาจพลาดแม้แต่เพียงนิดและสุดปลายทางของเส้นด้ายก็มีแสงและเส้นทางอยู่

กระบี่ของผมจี้ตรงคอของอี้จิงด้วยช่วงแขนที่ยาวกว่า

ราวกับตกตายพร้อมกันแต่ไม่ใช่

อัลฟ่าโกะไม่หวังเอาชนะร้อยแต้ม แค่สองแต้มก็เพียงพอแล้วหากชัยชนะนั้นอยู่ที่ 99%

อี้จิงเบิกตากว้าง แสงสีน้ำเงินแวบออกมา

ผลแพ้ชนะครั้งนี้ออกมาในทางที่เธอไม่คาดคิด

“ทะ ท่านพี่ ออมมือให้น้องมาตลอดหรือคะ? ทำไม...”

ผมส่ายศีรษะ

นั่นคือที่สุดของผมแล้ว อาจจะบอกว่าเป็นเรื่องของโชค เพราะมีความแน่นอนในโลกความเป็นจริงที่อี้จิงอาจจะไม่เคลื่อนไหวไปในทางที่ผมคาดคิดจากรูปแบบการเคลื่อนไหวของเธอ

แต่เมื่อเธอเคลื่อนไหวตามที่เธอเคยชิน “รูปแบบ” “นิสัย”ของเธอทำให้ผมเดาทางเธอล่วงหน้าได้หลังจากที่สู้กับเธอหลายครั้งมากขึ้น

กับคนอื่นอาจจะไม่เป็นเช่นนี้

เวลาที่วิเคราะห์ในการต่อสู้จริงๆจะน้อยกว่านี้และศัตรูคงไม่อธิบบายแนวคิดและเหตุผลของเธออย่างที่อี้จิงอธิบายอย่างละเอียดให้ผมฟัง

อย่างที่บอกไว้อัจฉริยะคนหนึ่งมองว่าเอไอ ไม่มีวันสำเร็จในการแก้ปัญหาของมนุษย์เพราะต้องใช้ข้อมูลมหาศาลในโลกของความเป็นจริง

แต่อะไรที่การคำนวณอย่างเดียวไม่ได้ผล ผมใช้ความคิดสร้างสรรค์และจินตนาการของมนุษย์ทดแทน

สร้างสิ่งที่เหนือกว่าผมที่เป็นมนุษย์และเครื่องจักรด้วยพลังปราณยุทธที่ผมมี

วินาทีที่ผมมองเห็น”เส้นทาง”ในการเอาชนะ

สมาธิของผมถึงขั้นสูงสุด การคำนวณและสัญชาตญาณเป็นอย่างเดียวกัน

ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ธรรมดาไปในแดนที่ไม่เคยมีใครไปมาก่อน

แต่ต่อจากนี้ผมต้องเดินทางคนเดียวไปในสิ่งที่ยังไม่เคยมีใครรู้แล้ว

“ไม่หรอก ทุกครั้งพี่เอาจริงตลอดนั่นล่ะ แต่หลายครั้งพี่พยายามเรียนรู้แนวทางต่างๆมากขึ้น”

ผมตอบไปตามความเป็นจริง เส้นทางที่ยาวไกล ผมจะไปถึงจุดนั้นขจองยอดฝีอมือได้หรือเปล่านะ?

..

อี้จิง

ในสายตาของอี้จิงการฝึกวิชาไม่สนุกเท่ากับการได้อยู่กับท่านพี่ แต่เธอก็ทำตามอย่างที่บอกไม่ปริปากบ่น

เธอรู้ตัวว่าท่านพี่ของเธอไม่ใช่คนเก่งหรือเย็นชาอย่างที่เห็นภายนอก

กระบวนท่ากระบี่ของท่านพี่นั้น..ไม่หวือหวา ธรรมดา ราวกับกลัวความผิดพลาดตลอดเวลา

แต่หลังจากที่เธออธิบายวิชาตามที่เธอคิดไป กระบวนท่ากระบี่ของท่านพี่ราวกับเปลี่ยนใหม่เป็นคนละคนในทุกครั้ง

แต่ละกระบี่ทิ่มแทงเข้ามาในจุดที่เธอไม่สบายใจทำให้ต้องหลบเลี่ยง

บางกระบวนท่าเหมือนไม่มีอะไรแต่ ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีจนต้องหยุดการโจมตีของเธอไป

เธอเปิดโอกาสให้แทงเข้ามาในบางจุดอ่อนปลอมที่เปิดล่อเอาไว้ แต่ไม่ทราบว่าท่านพี่มองไม่เห็นหรือไม่คิดจะเล็งเป้าหมายนั้น

สุดท้ายราวกับจะมองเห็นอนาคตล่วงหน้าได้

บีบให้เธอชักกระบี่กลับมาป้องกันตัวไม่ทันโดยกระบี่จ่อคอหอยเธออยู่

เธอรู้สึกเย็นเยียบอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แม้ท่านพี่จะไม่มีจิตสังหารก็ตามและราวกับไม่มีความรู้สึกของมนุษย์อยู่ในสายตานั้นเลย

สายตาราวกับจ้องสิ่งที่อยู่ที่ไกลแสนไกลที่มนุษย์ไม่อาจเข้าใจได้

เธอไม่ชอบท่านพี่ในลักษณะนี้เลย

ชอบท่านพี่ที่ทำเปิ่นๆและผิดพลาดมากกว่า

“ทะ ท่านพี่ ออมมือให้น้องมาตลอดหรือคะ? ทำไม...” จิตใจของเธอรู้สึกราวกับว่าไม่เข้าใจท่านพี่ที่เคยคิดว่าเข้าใจทุกอย่างเลยแม้แต่น้อย