สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่หนึ่งร้อยสองท่านดยุกคือร่างสถิตสัตว์หาง!!!

ด้วยเหตุผลบางประการท่าทางคนเขียนจะพอรู้ตัวดีว่าหากให้ขุนนางธรรมดาเก่งกว่าพวกคนที่มีทักษะอาชีพเก่งที่สุดในประเทศอย่างอาจารย์ของโรงเรียนขุนนางกับตัวละครลับมันจะแปลกๆ

ดังนั้นวิธีการที่ได้ผลที่สุดคือมักจะให้ตัวร้ายที่เคยกระจอกมาก่อนบรรลุเงื่อนไขบางประการรวมร่างกับเทพปีศาจหรือได้พลังจาก”ท่านผู้นั้น”

กองทัพที่ได้รับ”บัฟ”ค่าพลังจากพวกปีศาจจะแข็งแกร่งกว่าเดิม

ซึ่งนั่นก็เป็นอะไรที่แปลกมากเหมือนกันการจะได้ฉากจบสมบูรณ์ต้องคอยให้ปีศาจแข็งแกร่งที่สุดจะเจอกับกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดและยากที่สุด

หากรีบจัดการ เลเวลเรายังน้อยแต่ปีศาจก็จะอ่อนแอกว่าเช่นกัน

เป็นปัญหาที่น่าจะพิจารณาเช่นกัน

แต่ผมทำได้แค่กำจัดปัจจัยที่จะทำให้ปีศาจแข็งแกร่งมากขึ้นออกไปก่อน

เพราะทางเทคนิค หากประเทศแข็งแกร่งปีศาจจะมาอย่างไรก็พอจะสู้กันได้

เมื่อเราไม่รู้ว่าการกระทำของเราจะก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างไร

สิ่งที่เราทำได้คือการวางตำแหน่งของเราไว้ในฐานะที่ไม่พ่ายแพ้

ยกตัวอย่างเช่นเอาไอเท็มบางอย่างออกไปจากสมการและบุกถล่มฐานทัพบางฐานไปก่อน

ต่อให้แผนการอื่นๆของฝ่ายที่ต้องการคืนชีพ”ท่านผู้นั้น”ทำสำเร็จ

ก็ต้องเจอกับกองทหารที่เข้มแข็งถึงจะเอาชนะกันได้

การที่ผมพยายามส่งเสริมนักผจญภัยจำนวนมากก็เพื่อการนี้แผ่นดินนี้ต้องการวีรบุรุษมากมายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

หากเราตั้งให้พวกเขาไปรบกับฝ่ายของ”ท่านผู้นั้น”เราก็จะชนะด้วยปริมาณล้วนๆนั่นเอง

และตอนนี้ผมก็ยังทำงานอย่างขยันขันแข็ง

“การเพิ่มค่าความสนิทสนม”

คือคุณสมบัติที่ต้องมีในการดูแลลูกน้อง

“นายท่าน นายท่าน”

เก็นบุหันหลังเอามือแตะกำแพงและร้องครวญครางไม่หยุด

สมกับเป็นเต่าเทพเจ้าที่มีความอดทนมากที่สุดในสี่สัตว์เพทพิทักษ์ประจำทิศต่างๆ

วันนี้ดยุกอุลริกก็ยังคงสร้างความสัมพันธ์กับเก็นบุอย่างไม่หยุดยั้ง

อืม

เก็นบุสั่นเล็กน้อยก่อนจะปล่อยร่างกายให้อยู่ในอ้อมกอดของดยุกอูลริก

ข้อเสียของการมีฮาเร็มคือการที่คุณมีฮาเร็ม

หากไม่ใช่ร่างกายของดยุกอูลริกนั้นทนทานไม่เหน็ดเหนื่อยง่ายๆและมีการฝึกร่างกายเพิ่มกำลังกับพวกพี่กล้ามก็อาจจะเหนื่อยหน่ายกับเซ็กส์ไปเล็กน้อย

แต่นั่นไม่ใช่กับดยุกอูลริกที่ทำเรื่องเช่นนี้แบบเดียวกับกิจวัตรประจำวันต่างๆ

ผมสัมผัสได้ถึงพลังที่อยู่ในร่างกายของเก็นบุและตนเองที่ไหลเวียนไปมาให้กันและกัน

เรื่องที่น่าตกใจคือพลังของเก็นบุไม่ได้เหนือกว่าพลังที่แฝงในร่างกายของดยุกอูลริกและการที่ดยุกอูลริกแลกเปลี่ยนมานาทั้งคืนทำให้ทั้งสองฝ่ายยิ่งควบคุมมานาได้ดีมากยิ่งขึ้น

อ๊า

มานาจับเป็นน้ำกลางอากาศด้วยการที่ควบคุมพลังแทบไม่ได้ของเก็นบุ

แต่ไม่ใช่กับท่านดยุกอูลริก

น้ำที่กระจายออกรอบข้างได้ถูกควบคุมไว้โดยดยุกอูลริกให้เป็นลูกกลมน้ำขนาดเท่าลูกบอล

“ฮืม เราต้องแล่นเป็นตัวละครสายธาตุน้ำหรือนี่?”

ผมครุ่นคิด

ปรกติธาตุน้ำนั้นมีดีตรงที่มีพลังรักษาตัวที่ดีกว่าสายอื่นๆ ยกเว้นธาตุแสง

และหากบวกกับพลังชีวิตและความทนทานที่มากของเก็นบุก็นับว่าเป็นการคอมโบที่ทำให้เรานั้นอึด ถึกกว่าตัวละครอื่นๆเอามากๆ

และ

ผมเพ่งสมาธิบังคับน้ำให้รวมอยู่ที่จุดใดจุดหนึ่ง

เปรี้ยง

กระสุนน้ำพุ่งด้วยความรวดเร็วออกไปนอกหน้าต่าง

ปึง

มีคนวิ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว

“คุ้มกันท่านดยุก”

เซบาสเตียนนำคนเข้ามาพร้อมกับเหล่าาผู้ที่ได้รับการฝึกฟันดาบกับเวเฮเมียร์

“อะแฮ่ม ข้าแค่ใช้คาถาน้ำเฉยๆน่ะไม่มีอะไรหรอก“

ผมกระแอมแก้เขิน

“พวกเจ้าทำดีแล้วที่เข้ามาด้วยความรวดเร็วทำเช่นนี้ต่อไป”

“ขออภัยขอรับท่านดยุก ข้าน้อยจะออกไปเดี๋ยวนี้”

พวกนั้นคุกเข่าคารวะและล่าถอยออกไปอีกครั้ง

พร้อมกับคิดว่าท่านดยุกหาสาวไม่ซ้ำหน้ามาเป็นทาสอุ่นเตียงเป็นกิจวัตรจริงๆ

ผมเพ่งสมาธิไปที่ลูกบอลน้ำที่อยู่กลางอากาศ

ตั้งแต่ทำสัญญากับเก็นบุ

ความรู้สึกผูกพันกับธาตุน้ำเปลี่ยนแปลงไป

การใช้คาถาเป็นการใช้ตาม”สัญชาตญาณ”มากวก่าที่จะเป็นการ

“ควบคุมพลังเวทย์”

นี่คือพลังของร่างสถิตสัตว์หาง เอ๊ย ผู้ที่ทำสัญญากับสัตว์เทพหรือนี่?

แสดงว่าการปลุกชีพ”ท่านผู้นั้น”นี่มันน่ากลัวจริงๆแฮะ

เราต้องคอยขัดขวางไม่ให้การคืนชีพ”ท่านผู้นั้น”เกิดขึ้นให้ได้เพราะหากคืนชีพ”ท่านผู้นั้น”ได้เราต้องอาศัยสี่สัตว์เทพในการปิดผนึก”ท่านผู้นั้น”อีกครั้ง

อืม

เก็นบุทรุดลงอีกครั้ง

“หันก้นขึ้นมา ข้ายังไม่ให้เจ้าหมดหน้าที่เป็นทาสอุ่นเตียงยามเช้า”

“ไม่ไหวแล้วอืม”

เก็นบุกลาวเช่นนั้นแต่ก็โดนดยุกอูลริกยกร่างกายขึ้นมาอีกครั้ง