ตอนแรกผมไม่นึกว่าพวกเธอจะรอดได้อย่างปาฏิหาริย์เพราะมันผ่านมาเป็อาทิตย์แล้วหลังจากที่ด็อกเตอร์ได้ปลุกพวกเธอขึ้นมา ผมจึงไม่แปลกใจเลยที่ด็อกเตอร์ จะรีบส่งคนเข้าไปช่วยพวกเธอ เพราะมันคือความหวังของมนุษย์ แต่ทว่าทันทีที่เห็น พวกเธอดูเหมือนคนปกติมากกว่าจะเป็อาวุธสังหาร นี่หรือป่าวที่ด็อกเตอร์ พยายามที่จะทำ พวกเธอไม่ใช่แค่อาวุธ
หรือเป็เหมือนหุ่นยนต์ พวกเธอต่างก็มีความคิด มีชีวิต จิตใจ โดยเฉพาะ แม่สาวผมสีน้ำตาลแดง แอนนา รีส ผู้หญิงที่มีแววตาหวานหยดย้อย ใบหน้าน่ารัก ชวนมอง อยู่ๆ ความคิดที่ว่าอยากจะรู้จักเธอก็แว็บเข้ามาในหัวสมองของผม ผมจะทำยังไงดี ผมอยากรู้จักเธอ อยากสนิทกับเธอ แต่ผมไม่เคยจีบผู้หญิงคนไหน มานานมากแล้ว ผมจะทำยังไงดี? หรือหาเื่ทะเลาะกับเธอแทนดีนะ เมื่อคิดได้ดังนั่น ร้อยยิ้มเ้าเล่ห์พลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของโทมัส......................
กิ๊สส....ฟู่ๆๆ.........................
เสียงปลดล็อกของกลไกลบางอย่างดังขึ้นภายในห้องวิจัย และ กิ๊สส ๆๆ ฟู่ๆๆๆๆๆๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ พวกเธอทั้งหมดต่างก็หันไปมองถยังที่มาของเสียง เช่นเดียวกันกับพวกของจิมและโทมัส มีบางอย่าง บางอย่างที่น่ากลัวกำลังจะออกมา สัญชาตญาณของเคทีมันบอกกับเธอแบบนั้น เสียงภายในหัวกำลังกรีดร้องให้เธอวิ่งหนีเอาตัวรอด ก่อนที่มันจะสายเกินไป...
ฉึก! อ๊ากกกกกกกก....
ยังไม่ทันที่จะทันได้ทำอะไร ทหารนายหนึ่งก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา ปากของเขาเต็มไปด้วยเืที่สำลักออกมา ร่างของทหารผู้โชคร้าย ทอมโดนขาของอะไรบางอย่างแทงทะลุจากข้างหลังมาข้างหน้า ส่งผลให้ทอม ขาดใจตายทันที
มันเหวี่ยงร่างของทอมออกไปอย่างแรง จนร่างนั้นกระแทกกับกำแพงดัง อั๊ก! พร้อมๆ กับกลิ่นคาวเืที่ลอยคละคุ้งอยู่ในอากาศ พวกมันค่อยๆ ออกมาจากตู้เหล็กสี่เหลี่ยมที่มีสายยางระโยงระยาง ลำตัวของพวกมันมีเกล็ดเล็กๆ เต็มไปหมด พร้อมกับน้ำเหนียวเหนอะหนะที่เกาะอยู่บริเวณิั
ตาของมันเล็กกระจิดริด ปากของมันแหลมและยาวเต็มไปด้วยเขี้ยว ใบหูยาวเหมือนค้างคาว และมีขนเต็มใบหน้า แขนของมันเล็กลีบ แต่ฝ่ามือของมันกับเต็มไปด้วยกรงเล็บที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้ตายคาที่ ขาของมันเหมือนกับแขนแต่อุ้งเท้ากลับเต็มไปด้วยกรงเล็บที่แหลมคม พวกมันเหมือนมนุษย์ในคราบของสัตย์เลื้อยคลาน ดวงตาสีแดงฉานกำลังจ้องมองมาที่กลุ่มของพวกเธอ...
หนึ่ง สอง สาม สี่ สี่ตัว! เคทีนับ สัตว์ร้ายที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าของเธอ ทำให้เืภายในกายของเคทีกำลังเดือดพล่านและตื่นกลัว มันเป็ความกลัวที่ต้องเผชิญหน้าพญามัจจุราชมันเป็สิ่งที่ถูกปลูกฝังอยู่ในหัวของเคที พร้อมๆ กับเสียง เสียงหนึ่งที่ดังก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา
"เ้าเด็กน้อย....เ้าจงจำคำของข้าเอาไว้!....จงสู้เมื่อเ้ารู้ว่ามีทางที่จะชนะเท่านั้น"
เคทีได้ยินเสียงในหัวของเธอกำลังกรีดร้อง อยู่ภายใน มันเป็ความทรงจำของใครกัน? ของเธอหรือ มันจะเป็ไปได้อย่างไรในเมื่อเธอเพิ่งจะตื่นจากการหลับใหลได้ไม่นาน แล้วนี่จะอธิบายว่ายังไงหละ เธอคิด....
บรรยากาศภายในห้องวิจัยเต็มไปด้วยความเงียบ จนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองก่อนที่หนึ่งในทหารของโทมัสและจิม จะสาดะุใส่พวกมันไม่ยั้ง ปังๆ...ปังงงง ะุเจาะเข้าที่กลางลำตัวของพวกมันทำให้น้ำเขียวๆ ไหลออกมาจากปากแผล แววตาของสัตว์ร้ายจ้องมองมาที่ทหารคนนั้นด้วยความกราดเกรี้ยว ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าไปขย้ำเขา อ๊ากกกกก.... เขาส่งเสียงร้องออกมาอย่างเ็ปก่อนที่ลมหายใจของทหารเคราะห์ร้ายนายนั้นจะหมดลง
"เดวิสสสสส!"
โทมัส ะโเรียกชื่อทหารนายนั้น พร้อมกับที่จะวิ่งเข้าไปหาเพื่อนของเขาแต่ติดตรงที่จิมคว้าแขนของเขาเอาไว้ซะก่อน พลางส่ายหน้าเป็เชิงบอกว่าไม่ทันแล้ว ก่อนที่จิมจะะโออกมา “ วิ่งงงงงงงงงงง......วิ่งให้เร็วที่สุดอย่าหันหลังกลับไปมองพวกมัน”.พร้อมกับยิงะุปืนใส่พวกสัตว์ร้ายพวกนั้น
เคที แอนนา เอ็มม่า จึงพร้อมใจกันออกวิ่งทันทีโดยที่มีจิมกับโทมัสคอยยิงปืนสกัดพวกมันไม่ให้เข้ามาใกล้ได้เป็ระยะๆ พวกเธอวิ่งไปตามทางเดินที่ทอดยาว พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ปังงง!.......ปังงง
อีกด้านหนึ่งของศูนย์วิจัย พวกของริค กำลังช่วยกันขนเสบียงอาหาร ยารักษาโรค อยู่ภายในคลังเก็บอาหาร พวกเขาคิดถูกจริงๆ ที่เสี่ยงมาที่นี่มันทำให้พวกเขาได้เสบียงอาหารมากมาย มากพอที่จะอยู่ต่อได้อีกหลายเดือนโดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลย
ปังๆ......ปัง....
"หยุดก่อน..พวกนายได้ยินเสียงอะไรหรือป่าว" ริคถามเพื่อนของเขา ก่อนที่จะเงี่ยหูฟังอีกทีหนึ่ง
ปังๆ....ปัง...
"เสียงปืน!" หนึ่งในกลุ่มของริคพูดขึ้น"
"ที่นี่ไม่ได้มีแค่พวกเราซะแล้ว..." ริคว่า. พลางกระชับปืนในมือขึ้นเพื่อเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้
ทางด้านของเหล่าสาวๆ พวกเธอวิ่งมาตามทางเดิน และขึ้นบันไดฉุกเฉินมายังชั้นที่สองของอาคาร เธอผลักประตูเข้าไปยังห้องเก็บเสบียงอาหาร ภายในห้องนี้เต็มไปด้วยชั้นวางของ และผลผลิตที่เก็บรักษาเอาไว้เพื่อเลี้ยงคนที่อยู่ที่นี่ พลันสายตาของเคที ก็ปะทะเข้ากับสายตาของใครคนหนึ่งซึ่งมองมาพร้อมกับถือปืนและเล็งมายังเธอ...
แฮ่กๆ.......
เคทีหอบหายใจด้วยความเหนื่อย แต่เธอก็ต้องหยุดวิ่งอย่างกะทันหัน เพราะมีชายกลุ่มหนึ่งเล็งปืนมาทางเธอ ก่อนที่เขาคนนั้นจะเหนี่ยวไกลปืนและยิงเธอ เคทีจึงะโไปทางคนกลุ่มนั้น....
“หนี!!...............”
พร้อมๆ กับที่เ้าตัวประหลาดพวกนั้น พังประตู้ห้องเก็บเสบียงอาหารเข้ามายังภายในของห้อง ร่างสีดำทะมึนพลันประจักษ์แกสายตายของพวกเขา ก่อนที่กลุ่มของ ริค จะเบนปากกระบอกปืนไปทางตัวประหลาดเ่าั้ และสาดะุปืนเข้าใส่ร่างที่น่าขยะแขยงของพวกมัน ปังงๆ....ปัง
เคทีและพวกของเธอเห็นดังนั้นจึงวิ่งเข้าไปหลบอยู่หลังตู้ทันที ก่อนที่าย่อมๆ จะเกิดขึ้นอีกระลอก กลุ่มของเคที และ ริค ต่างก็ช่วยกันยิงเ้าสัตว์ประหลาดนั่น...
ปังงง.....ปังงง
"นั่นมันตัวอะไรกัน?" ริคพูดขึ้น และะโไปยังกลุ่มของคนที่เข้ามาใหม่
"ฉันไม่รู้ พวกมันอยู่ในศูนย์วิจัยแห่งนี้" เคทีตอบไป
โทมัสและจิมต่างมองหน้ากันและกัน เสียงที่เขาได้ยินนั้น มันช่างฟังแล้วรู้สึกคุ้นเคยเหมือนกับพวกเขาเคยรู้จักกับเสียงๆ นี้มาก่อน โทมัสไม่ปล่อยให้สิ่งที่เขาสงสัยค้างคาใจก่อนจะตัดสินใจถามออกไปทันที
"ริค? ริค คาร์โด้? นั่นใช่ นายหรือป่าว?" โทมัสะโแข่งกับเสียงปืนที่ดังอย่างต่อเนื่องออกไป และถามในสิ่งที่เขาสงสัย..
ยังไม่ทันที่ริคจะทันได้ตอบอะไร ทหารสองนายก็วิ่งตรงมายังเขา พร้อมๆ กับหลบอยู่หลังชั้นเสบียงอาหารพวกนั้น ริค เพ่งมองใบหน้าของทหารคนนั้น ก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ที่ได้พบกับเพื่อเก่าทั้งสองคน พวกเขาต่างมองหน้ากันด้วยความดีใจ..
11K
